အခန်း (၁၂၆)

"ဒီနေ့ နေ့လည်က ကျွန်မတို့ ဈေးဝယ်မထွက်ထားဘူး အဲ့တာက ပိုက်ဆံဖြုန်းသလိုဖြစ်လို့"

ဝမ်ရှို့ယင်က ပြောလိုက်သည်။ "သမီးကို တော ငှက်ရိုင်းတွေ ယူလာပေးတယ်။ ဒီဟာကို ငါ ဂရုစိုက်လိုက်မယ်။ နေ့ခင်းစာ ချက်ပြုတ်လိုက်မယ် ဒါဆိုရင်တော့ ညဘက် စားလို့ရတာပေါ့"

တစ်ဖက်တွင် အဖိုးနှင့် အဖွားရန်တို့သည် ယောက္ခမနှင့်ချွေးမတို့ကြား စကားစမြည်ပြောနေကြတာကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေလေသည်။ ဘယ်လိုပဲ စီစဉ်ပေးပါစေ၊ လူကြီးနှစ်ယောက်ကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။

အပြင်ထွက်ချင်ရင် လူကြီးနှစ်ယောက်က အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ ကြံ့ခိုင်မှုမရှိဘူး။ ခဏသာ အပြင်ထွက်နိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

မဟုတ်ရင်လည်း လူကြီး နှစ်ယောက် ကိုယ့်ဘာသာ အပြင်ထွက်ပြီး ရှုခင်းတွေ ကြည့်တာမျိုးပေါ့။

ဒါပါပဲ။

အဲ့တာက စားချင်စရာ ကောင်းမယ်လို့ တွေးပြီး လူကြီး နှစ်ယောက်ကို တောင့်တစေခဲ့တဲ့ဟာက တောငှက်လေး တစ်ကောင်ပါ။

ရလဒ်အနေနဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ ရဲ့နောက်ထပ်စကားက လူကြီးနှစ်ယောက် အလိုရှိတဲ့အတိုင်းပဲ။ "အမေ၊ ဒီမှာတစ်ညထပ်နေလို့မရဘူးလား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရှောင်ယန် နဲ့ ကျွန်မငှားထားတဲ့အိမ်က ကျယ်ပြီး အားလုံးပါပြီးသား။ ညကျရင် အခန်းထဲလိုက်ပြမယ်"

"သမီး ငှားထားတဲ့အိမ်မှာ အခန်းရှိသေးတာလား" ဝမ်ရှို့ယင် အံ့သြသွားသည်။

ဒါကိုကြားတော့ အဖွားရန်က ချက်ချင်းပဲ တောက်ပလာပြီး စကားပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ မြို့ကို လာရတာက ရှားတယ်လေ။ ဒါကြောင့် နောက်တစ်ညလောက် နေရအောင်"

အဖိုးရန်က ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ညိတ်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "မနက်ဖြန် မနက် ပြန်သွားတဲ့အခါ လိုက်ပို့ဖို့ ခေါင်းဆောင် လယ်ထွန်စက် မောင်းခိုင်းရမလား ကြည့်ရအောင်။ ခေါင်းဆောင်က နေ့တိုင်း ထွန်စက်နဲ့ မြို့ထဲကို နေ့တိုင်း မောင်းတယ်လို့ ပြောထားတယ်။ ငါတို့ မနက်ဖြန်ပြန်စီးလို့ရတယ်"

ဘာပဲပြောပြော လူကြီးနှစ်ယောက်ရဲ့ အဓိပ္ပါယ်က ..... သူတို့ ဒီမှာ တစ်ညလောက်နေချင်တယ်!

ဝမ်ရှို့ယင်သည် လူကြီးနှစ်ယောက် စကားပြောလာသည်ကို ကြားသောအခါ၊ သူမ ၎င်းတို့၏ စကားကို လေးစားစွာ နာခံရန် လိုအပ်သည်။

" ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ကျွန်မတို့ တစ်ညအိပ်ပြီး မနက်ဖြန်မနက်မှ ပြန်ကြမယ်။ ပြီးတော့ ရှောင်ယန်ရဲ့အဖေကိုပြောပြဖို့ ကွန်မြူနတီကို ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်။ ဒီမှာ ဘယ်နားမှာဖုန်းရှိလဲ" လို့ ဝမ်ရှို့ယင်က မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး ရန်ယန်ရဲ့ စားပွဲကို လက်ညှိုးထိုးပြခဲ့သည်။ "ဟိုမှာ ဖုန်းတစ်လုံးရှိတယ်"

"အိုး....."

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရှို့ယင်သည် ဤရုံးခန်းတွင် ဖုန်းတစ်လုံးရှိသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ! ရှောင်ယန် က သူ့ရုံးခန်းထဲမှာ ထိုင်ရရုံတင်မကဘူး သူ့မှာ သူ့ဖုန်းလည်း ရှိတယ်"

ဝမ်ရှို့ယင်သည် စားပွဲခုံသို့ အမြန်လာခဲ့ပြီး ဤကြိုးဖုန်းသည် ရန်ယန်၏ သီးသန့်ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေနပ်မှု အာရုံကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။

လူကြီးနှစ်ယောက်လည်း အတူတူပဲ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့ရွာမှာ တယ်လီဖုန်းတစ်လုံးပဲ ရှိပြီး ရပ်ကွက်ထဲမှာပဲ တပ်ဆင်ထားလို့ပဲ။

ရွာကလူတွေက တယ်လီဖုန်း ကိုင်ချင်ရင်၊ ဖုန်းခေါ်ချင်ရင် ရပ်ကွက်ကို သွားရမည်။ အဲဒီအခါမှာ တစ်ဖက်သတ်ဆက်သွယ်မှုဟာ အချိန်ကုန်သွားရမှာဖြစ်တဲ့အတွက် အရမ်းဒုက္ခရောက်သည်။

ရန်ယန်သည် တယ်လီဖုန်းဖြင့် ရုံးခန်းတစ်ခုတွင် ထိုင်နေရသည်ကို လူကြီးသုံးဦး မမျှော်လင့်ထားပေ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းကို အရမ်းမိုက်တယ်။

ရွာသားတွေက ရန်ယန်ကို ဘယ်လိုများလိမ်ခဲ့လဲဆိုပြီး အတင်းအဖျင်းပြောကြသည်။ သူတို့အားလုံး ကမ္ဘာကြီးကို မမြင်ဖူးကြဘူး။

ဝမ်ရှို့ယင်သည် ကွန်မြူနတီထံသို့ ချက်ချင်းဖုန်းဆက်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြွားလုံးထုတ်ကာ စိတ်ကောင်းရှိခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရန်ယန် ပြန်ရောက်လာသည်။

ရန်ယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး လူကြီး သုံးဦးကို ပင်လယ်စာ ပြုပြင်ရေး စက်ရုံတစ်ဝိုက်သို့ အလည်အပတ် ခေါ်သွားကာ စက်ရုံတစ်ခုလုံးရှိ အလုပ်သမားများက သူ့ကို အတွင်းရေးမှူးဟု ခေါ်ကြသည်။

လူကြီး သုံးဦးသည် ပင်လယ်စာ ပြုပြင်ရေး စက်ရုံအတွင်း လမ်းလျှောက်ပြီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပြုပြင်ထားသော ပင်လယ်စာခြောက် အချို့ကို စားသောက်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ကမ္ဘာကိုမြင်တွေ့ကာ စားသောက်ကြပြီး စက်ရုံရှိ အလုပ်သမားများ၏ ရိုသေလေးစားသောမျက်လုံးနှင့် ဆက်ဆံမှုကိုလည်းမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ဘယ်လိုကောင်းလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။

နေ့လယ်စာကို ပြုပြင်ထုတ်လုပ်သည့်စက်ရုံ၏ စားသောက်တန်း တွင်စားကြပြီး၊ ဤ စားသောက်တန်း တွင် အစားအသောက်ကလည်း ကောင်း၊ အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် နှစ်မျိုးနှင့် ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်ရသည်။

လူကြီး တော်တော်များများက စားရတာကို အရမ်းပျော်သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူကြီးတွေကို အိမ်သို့ပြန်ခေါ်သွားပြီး ရန်ယန်နှင့် သူမဝယ်ထားသောအိမ်သည် သူတို့ငှားရမ်းထားသည့်အရာဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

သို့သော်ငြားလည်း အိမ်၏ စတိုင်ကျပြီး ဇိမ်ကျကျ အလှဆင်ခြင်းနှင့် ပုံစံက လူကြီး သုံးယောက်ကို သက်ပြင်းချစေခဲ့သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က ပြိုင်ဆိုင်လွန်းသည်။ မြို့မှာ ဒီလိုဘဝမျိုး နေထိုင်ကြသည်။

ကျေးလက်မှာနေထိုင်ပြီး သူတို့က ဇိမ်ခံဘဝမျိုးကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး..

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် လူကြီး သုံးဦးသည် မျက်စိဖွင့်ခြင်း အတွေ့အကြုံကို ယနေ့တွင် အလွန်စိတ်အခြေအနေကောင်းကြသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့ နှင့် ရန်ယန်တို့သည် အခန်းထဲတွင် တစ်ရေးတစ်မော အိပ်ကြသည်။

သူမသည် ရန်ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လှဲလျောင်းနေကာ သူမ၏ နှလုံးသားက တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားနေသေးသည်။ သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ကျိုးကျန့်ဝေဆီက ရန်ဟုန်ရင် အကြောင်း ရှင်သိခဲ့ရလား"

ရန်ယန်က သဘာဝအတိုင်း အဲ့တာကိုပြောလိုက်သည်။ "သူမက စုဝေးတဲ့လမ်းကြောင်းမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကိုယ်တွေ့လာတယ်။ မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

ရန်ဟုန်ရင်သည် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ မှာ အစီအစဉ်တကျ ရှိနေသည်။

သူမခပ်ပြတ်ပြတ်​ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့လည်ခင်းမှာ လမ်းလျှောက်ဖို့အတွက် လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ပင်လယ်စာစက်ရုံကို ခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”

ရန်ဟုန်ရင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ နှင့် ရန်ယန်၏ ကောလာဟလများကို ရွာသို့ ပြန်ခေါ်သယ်လာခဲ့ကြောင်း တိုက်ရိုက် သက်သေပြသည့် သက်သေ ဖြစ်သည့် ရန်ဟုန်ရင်သည် ပင်လယ်စာ စက်ရုံတွင် ရှိနေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမအား လျှို့ဝှက်ကြံစည်နေသည့် မည်သူ့ကိုမျှ လက်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။

ဒီကိစ္စကို သူ့ဆီ ပြန်ပေးရမယ်။

"သတိတော့ထားနော် " ရန်ယန်သည် သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ သတိထားရန် သတိပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အခိုင်အမာ မယုံကြည်ဘူး။ "ဘာလို့သတိထားရမှာလဲ၊ ကျွန်မ သူ့ကို မတိုက်နိုင်ဘူးလို့ ရှင်ထင်နေတာလား"

ရန်ယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်လိုက်သည်။ "မင်း ပင်ပန်းသွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ..."

လင်းရှောင်ယွဲ့ - "...."

ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ် အော်ဂလီဆန်စရာကြီး....

သူမ တစ်ရေးတစ်မော အိပ်ရာမှ နိုးလာသောအခါ ခြံဝင်းထဲတွင် ဝမ်ရှို့ယင်သည် ယနေ့ သူမ ယူလာခဲ့သော တောရိုင်းငှက်ကို စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးသည် ပျင်းရိပြီး ကြက်စွပ်ပြုတ်ပြုလုပ်ရန် ကြက်ကို သတ်ရန်၊ သွေးတွေ နဲ့ အမွှေးလည်းနှုတ်ရသောကြောင့် အချိန်များစွာယူရသည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ရှို့ယင်သည် နေ့ခင်းဘက် အပြင်မထွက်ဘဲ အလုပ်လုပ်ရန် အိမ်တွင်နေခဲ့သည်။

လူကြီးနှစ်ဦးသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် ခြံဝင်းထဲတွင် ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ ထိုင်ပြီး နေပူထဲထွက်လေ့ရှိသည် သို့မဟုတ် ရွာအနှံ့သွားကာ စကားစမြည်ပြောရန် အတင်းအဖျင်းပြောဆိုရန် အခြားလူကြီးများကို ရှာဖွေလေ့ရှိသည်။

မြို့ကိုရောက်ပြီးနောက် နေ့ခင်းဘက်အပြင်ထွက်ပြီး ခရီးအတွက် သူတို့ အချိန်တွေကိုအလဟသမဖြစ်ချင်ဘူး။

လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် လူကြီးသူ နှစ်ဦးကိုခေါ်ပြီး ပင်လယ်စာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဝယ်ရန် ပင်လယ်စာ စက်ရုံဆီ ခေါ်သွားပြီး ညနေပိုင်းတွင် ပင်လယ်စာ ညစာ ချက်ပြုတ်ရန် ပြန်လာခဲ့သည်။ မိသားစုတွင် ကြက်သားနှင့် အသားများ ရှိပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ဤ "ပွဲအပြည့်" တွင်လည်း ပင်လယ်စာ လိုအပ်သည်။

သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်လို့ အေးလွန်းတဲ့ ပင်လယ်စာတွေ မစားနိုင်တော့တဲ့အတွက် လူကြီး နှစ်ယောက်က ဘယ်လို ပင်လယ်စာတွေ ကြိုက်ကြပြီး သူတို့အတွက် ဘယ်လို ဝယ်ပေးရမလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်သည်။

သူမသည် အလွန်စိတ်ကားထက်ထက်သန်သန် တာဝန်ဝတ္တရားရှိမှုကို ပြသခဲသည်။ အဖိုးရန်နဲ့ အဖွားရန်တို့ တော်တော် ထိမိသွားတယ်။ လင်းရှောင်ယွဲ့အပေါ် အထင်ကြီးမှုသည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို ၎င်းတို့၏ မြေးအဖြစ် မှတ်ယူလုနီးပါးပင်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ နဲ့ ရန်ယန်က လူကြီးနှစ်ယောက်ကို အတူတူ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ ပင်လယ်စာ ပြုပြင်ရေး စက်ရုံသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ရန်ယန်သည် ပြုပြင်ရေး စက်ရုံတွင် အလုပ်ဝင်ခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က လူကြီး နှစ်ဦးကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူက လင်းရှောင်ယွဲ့ အား တစ်ရက်အနားယူပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကစားခွင့်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ သူမ အလုပ်ပြန်ဆင်းဖို့ အလျင်မလိုဘူး။

ယခု လူကြီးနှစ်ယောက်သည် ရန်ယန်အပေါ် ပိုမိုကောင်းမွန်သော သဘောထားကို ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူကြီးသူ နှစ်ဦးအား ပင်လယ်စာ ပြုပြင်ရေး စက်ရုံနှင့် မနီးမဝေးရှိ ပင်လယ်စာ စက်ရုံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရန်ဟုန်ရင် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို စုံစမ်းပြီးနောက် သူမ၏ ပန်းတိုင်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် လူကြီးနှစ်ဦးကို ဆိပ်ကမ်း၏ တည်နေရာသို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူမ ကျိုးကျန့်ဝေဆီ စကားပြောရန် ချဉ်းကပ်ခဲ့ပြီး ပင်လယ်စာဝယ်ချင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ကျိုးကျန့်ဝေသည် လင်းရှောင်ယွဲ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်းကိုလည်း ကြားသိရသောကြောင့် သူ သူမကို ပိုမိုစိတ်အားထက်သန်စွာ ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

" လူကြီးနှစ်ယောက် လာလည်တာ​လား။ လာ၊ လာ၊ လာ၊ လာကြည့်ကြလေ၊ ပင်လယ်စာ ရွေးချင်တယ်မလား၊ ယဉ်ကျေးမနေပါနဲ့ " ကျိုးကျန့်ဝေက ချမ်းသာပြီး ရက်ရောစွာဖြင့် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ နေရာရှိ ပင်လယ်မှဖမ်းမိလာသော ပင်လယ်စာများကို ကောက်ယူခွင့်ပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဘေးနားကနေပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အရမ်းရင်းနှီးတယ်လေ။ စျေး လျှော့ပေးလို့ရမလား"

ကျိုးကျန့်ဝေက ၎င်းကို တိုက်ရိုက် ပေးပို့ခဲ့ကြောင်း အဲ့တာက သိသာထင်ရှားသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ရဲ့ အရိပ်အမြွက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သူက ချက်ချင်းပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ဘာစျေးလျှော့ပေးတွေပြောနေတာလဲ။ ရန်ယန်က ငွေအများကြီးရှာနိုင်ပေမယ့် သူ ပင်လယ်စာဝယ်ဖို့ ဒီပိုက်ဆံလိုနေသေးလို့လား။ လာရွေး၊ ကြိုက်တာယူ၊ ရန်ယန် အဲ့တာကိုပေးဖို့ တတ်နိုင်ပါတယ်"

ထိုစကားမျိုးသည် အဖိုးကြီးအား တမင်တကာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခုကတော့ အဖိုးကို ရန်ယန် က အခုဘယ်လောက်တော်နေပြီလဲဆိုတာ သိစေပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ လင်မယားနှစ်ယောက်က လူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် ပိုက်ဆံသုံးဖို့ ဆန္ဒရှိကြောင်း အဖိုးအိုကို အသိပေးဖို့ပါ။

ကျိုးကျန့်ဝေက တကယ်ကို လိမ္မာပါးနပ်တယ်လို့ လင်းရှောင်ယွဲ့ ထင်မိသည်။ အနည်းငယ် အရိပ်အမြွက်ပြပြီး ရန်ယန်၏ စီးပွားရေး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ထိုက်သည်ကို သူ နားလည်လိမ့်မည်။

အဖိုး ရန်နဲ့ အဖွားရန်က ပင်လယ်စာတွေကို ချက်ချင်း ကောက်ကိုင်လိုက်သည်.....

"အင်း..ဒီငါးက ကောင်းတယ်....အာ့.."

"ဒီပုဇွန်​တွေကို နှစ်​​ကတ်တီဝယ်​ရ​အောင်​။ ဒါက ဘယ်​​လောက်​လဲ"

သူတို့က ကျိုးကျန့်ဝေကို စျေးနှုန်းအကြောင်းမေးလိုက်သည်။ ကျိုးကျန့်ဝေက ၎င်းသည် စျေးကွက်ပေါက်ဈေးအပေါ် အခြေခံသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ စျေးနှုန်းကိုသိပြီးနောက် လူကြီးနှစ်ဦး၏ နှလုံးသားထဲ၌ ... စျေးကြီးလွန်းတယ်။