အခန်း (၁၂၉)

ဒါပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့မှာ သားလေး သို့မဟုတ် သမီးလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရန်ယန်က သူ့ကိုအဖေလို့ခေါ်နေသရွေ့ သူက ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ အရမ်းပျော်သည်။

ဒုတိယနေ့ နံနက်စောစောတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပြီး ဝမ်ရှို့ယင်နှင့် လူကြီးနှစ်ယောက် လှေစီးရန် ဆိပ်ကမ်းသို့ ပို့ခဲ့သည်။

လူကြီး သုံးယောက်ကို တွေ့လိုက်ရလို့ သူမ ဝမ်းသာသည်။ သူမ အေးအေးဆေးဆေးနေပြီး လူကြီး သုံးယောက်လည်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

သူတို့သည် စားသောက်ရန် မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့၏ အလုပ်နှင့် မြို့အနေအထားကို သိရှိခဲ့ကြသည်။ ရွာကို ပြန်ရောက်ရင် သေချာပေါက် ကြေငြာမည်။

ရန်ယန်နဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲဟာ တစ်ပတ်ပဲ လိုပါတော့သည်။ ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ အထင်အမြင်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူတို့က မင်္ဂလာအရက်သောက်ပြီး ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုချင်သေးသည်။

ရန်ဟုန်ရင်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အနည်းငယ် စိတ်ဆင်းရဲနေခဲ့သည်။

ကျိုးကျန့်ဝေသည် ရန်ဟုန်ရင်ကို အလုပ်ထုတ်ရန် အကြောင်းပြချက်ကို ရှောင်တခင်ရှာဖွေခဲ့ပြီး ချန်ဇီချင်း၏မိသားစုသည် ရန်ဟုန်ရင် အတွက် မည်သည့်အလုပ်မျှမစီစဉ်နိုင်စေရန် သူ့အဆက်အသွယ်အချို့ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

သူ့မိသားစုနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သော စက်ရုံများနှင့် အချို့သော ယူနစ်များသည် ကျိုးကျန့်ဝေ၏ အမည်ပျက်စာရင်း ညွှန်ကြားချက်ကို လက်ခံရရှိထားသောကြောင့် ရန်ဟုန်ရင်သည် အချို့သော စက်ရုံများမှ တိုက်ရိုက် အမည်ပျက်စာရင်းသွင်းခံရပြီး သူမကို အလုပ်ခန့်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ရန်ဟုန်ရင်သည် လိုလိုလားလားပင် အိမ်ရှင်မ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချန်ဇီချင်း၏ မိသားစုတွင် သူမ၏ မိသားစု အခြေအနေကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။ ချန်ဇီချင်းက အရက်အလွန်အကျွံသောက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းသူလည်းဖြစ်သည်။

အနာဂတ်မှာ သူမအတွက် အခက်တွေ့စေမယ်လို့ ယုံကြည်သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပင်လယ်စာ ပြုပြင်ရေး စက်ရုံ၏ စားသောက်တန်း တွင် ရန်ယန်နှင့် ညစာစားခဲ့သည်။

သူမသည် အာကာသ စာကြည့်ခန်းရှိ ရတနာတစ်ခုမှ ဝယ်ထားသော ကန်မာ ငရုတ်သီးဆောစ့်ကို ယူကာ ပေါင်မုန့်ဖြူဖြူ ပေါ်တွင် တင်ကာ ပြီးမှ ဟင်းအမယ်တချို့ကို ပေါင်မုန့်ဖြူထဲ ထည့်လိုက်သည်။ အရသာက သိပ်ကောင်းမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး!

ရန်ယန်က သူမ ကောင်းကောင်းစားပြီး အနံ့က မွှေးကြိုင်နေတာတွေ့တော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ စားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့ နူးညံ့တဲ့ အမျိုးသမီးနာရီကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူမကိုပြဖို့ တွန်းလိုက်သည်...

"ဟင်"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပေါင်မုန့်ကိုကိုက်ကာ နာရီကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အတွက်လား"

"အွန်း"

ရန်ယန်၏ ပါးစပ်ထောင့်များက တိမ်မြုပ်ကာ ပြုံးသွားခဲ့သည်။ "ကြည့်လို့ကောင်းလား"

"အင်း.... ..ဝတ်ချင်တယ်..."

လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် ၎င်းကိုယူရန် လက်လှမ်းခဲ့သော်လည်း ရန်ယန်က ဘူးကိုပိတ်လိုက်တာကြောင့် သူမ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

" ဒါက မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့မှ မင်းအတွက် "

ရန်ယန် ဖြူဖွေးသောသွားတွေပေါ်အောင် ပြုံးကာ "ဒါက သတို့သမီးကြေးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အိုး၊ အရမ်းစုတ်ပြတ်နေတာပဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့က နှုတ်ခမ်းစူပြီး တမင်တကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်း စုတ်ပြတ်တယ်ပေါ့လေ"

ရန်ယန် ဓားရှည် မျက်ခုံးတွေကို ကြုတ်လိုက်သ "မစုတ်ပြတ်ပါဘူး၊ ဒါကယွမ် ၂၀၀ ကျော် ပေးရတယ်။ ကိုယ်ပိုစျေးကြီးတာ ဝယ်ဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး၊ ပိုက်ဆံက မင်းလက်ထဲမှာလေ"

ဒီလိုပြောတဲ့အချိန်မှာ သူ တော်တော်စိတ်ဆိုးပုံရသည်။

ပိုက်ဆံတွေအကုန်လုံးက သူမ ထိန်းသိမ်းထားတာ။ သူ့ မကြာသေးခင်က မင်္ဂလာဆောင်မည့်ငွေသည် အရောင်းအ၀ယ်များတွင် သိမ်းဆည်းထားသော အပြောင်းအလဲမှ များလာတာဖြစ်သည်။

သူ့အတွက် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ သတို့သမီးစျေးနည်းနည်းကိုပြောင်းပြီး ဝယ်ရတာ သူ့အတွက် ခက်သည်။

ဒါပေမယ့် သူ့မှာ အခကြေးငွေ မရှိဘူး...

လင်းရှောင်ယွဲ့က ကန်မာဆော့စ်မှာ နှစ်ပြီး အဖြူရောင် ပေါင်မုန့်ကို ကိုက်ကာ သူမရဲ့ ပါးတစ်ဖက်နဲ့ ဝါးနေသည် "ကျွန်မမှာ သတို့သားကို တင်တောင်းဖို့ငွေ မရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ရန်ယန်က သူမကို "သိနေတယ်"ဆိုတဲ့ အကြည့် ကြည့်ခဲ့သည်။ "မင်းမှာ ပိုက်ဆံအားလုံးရှိတယ်။ မင်းသတို့သားကြေးအတွက် တစ်ခုခုကို ပြင်ဆင်လို့ရတယ်။ မင်းဘာမှမပြင်ဆင်ရင်လည်း ကိုယ် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်မလိုအပ်ဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် သူက သူမအား သူ့ကို အခွင့်ကောင်းယူရန် လွှတ်ထားသလိုမျိုးလုပ်နေတဲ့ သူ့ပုံစံကို သဘောကျသည်။

သူမ ပြုံးပြီး သူ့မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်သည်။ "လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကောင်လေး။ ဒါဆို မနက်ဖြန် ကျွန်မအိမ်ဝယ်လိုက်မယ် အဲ့တာကို သတို့သားကို တင်တောင်းတဲ့ကြေးအဖြစ် တွက်မယ်!"

ရန်ယန် ငိုရခက်ရယ်ရခက်ဖြစ်နေသည်။ "မင်းပျော်နေသရွေ့လုပ်ချင်တာသာလုပ်ပါ..."

သူမက အိမ်ဝယ်ရတာကို ဘာကြောင့် အရမ်းကြိုက်လဲဆိုတာ သူနားမလည်ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ အမျိုးအနွယ်တွေဟာ ပျော်ရွှင်မှုကို နားလည်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူများ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်..

ရေတွက်ကြည့်တော့ သူတို့လက်ထဲမှာ အိမ်ငါးလုံးရှိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နေရာတိုင်းမှာ ဝယ်တယ်၊ ငှားဖို့ လုပ်တယ်၊ လတိုင်း အိမ်လခပေးတာတွေက တော်တော်များသည်။

ငွေနှင့်ပတ်သက်၍ ပြတ်တောက်မှုမရှိပေ။

စက်ရုံစားသောက်ဆိုင်တွင် ရန်ယန်နှင့် နေ့လည်စာစားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်ပြန်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

နေ့တိုင်း တစ်နာရီကြာ နေ့လယ်စာစားပြီး အနားယူသည်။ ရန်ယန်က ​​နေ့လည်စာစားချိန်အတွင်း သူမကို အိမ် လိုက်ပို့ပေးမှာဖြစ်ပြီး နေ့လည်ခင်း အနားယူတဲ့ အလေ့အထကိုလည်း ကောင်းကောင်း မွေးမြူထားသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် စက်ရုံမှ အတူတူ ထွက်လာကြပြီး ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ ဟာသလုပ်နေကြစဥ် တစ်စုံတစ်ဦးမှ ရုတ်တရက် သူတို့ကို တားခဲ့သည်။

ဧည့်သည်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ မျက်နှာတစ်ဝက်လောက်ကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွနေတာကို မြင်လိုက်ရပြီး ကျန်တစ်ဝက်က သူမရဲ့မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေ ရွှဲရွှဲစိုနေတာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမ အလွန်စိတ်ခံစားမှု အပြည့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ငါမှားသွားတာပါ၊ ငါမှားသွားပါတယ်။ ငါ့ကိုခွင့်လွှတ်ပေးကြပါနော်။ ငါ နင်တို့ကို တောင်းပန်ပါတယ်!"

ရန်ဟုန်ရင်သည် သူတို့နှစ်ယောက်ဆီ ဒူးထောက်လုနီးပါးပင်။ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အင်္ကျီလက်များကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူမ ငိုခဲ့ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ မဆွဲထားရဲဘဲ အဲ့တာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က သူမလက်ကို ခါလိုက်ရန်လုပ်လိုက်သည်။ ရန်ယန်သည် ချက်ချင်းပင် သူမကို အကာအကွယ်ပေးကာ သူမကိုနောက်သို့ ရွှေ့ကာ ရန်ဟုန်ရင်ကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ဓားရှည် မျက်ခုံးကိုပင့်ခဲ့သည်။ “ဘာလုပ်တာလဲ"

"ငါမှားသွားတာပါ ငါတကယ် မှားသွားပါတယ်။ ငါနင်တို့ကို တောင်းပန်ဖို့ ဒီမှာရှိနေတာပါ ခွင့်လွတ်ပေးကြပါ ... ငါတောင်းပန်ပါတယ် ငါတောင်းပန်ပါတယ်"

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ တောင်းဆိုသည့် စကားလုံးများဖြင့် ရန်ဟုန်ရင်သည် မျက်ရည်များ ဝဲကာ မျက်ရည်ကျကာခဲ့သည်။ ငိုနေရင်းနဲ့ သူမ တော်တော် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံရသည်။

ဒါပေမယ့် သူမသည် ပြဿနာကို ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး အခွင့်အလမ်းရပါက၊ သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်ဆီ ထိုသို့သောပုံစံဖြင့် မလာချင်ပေ။

ဒါပေမယ့် သူမမှာ တကယ်ထွက်လမ်းမရှိတော့ဘူး။

ရန်ဟုန်ရင်သည် ပင်လယ်စာစက်ရုံမှ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အလုပ်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ထိုနေ့တွင် အိမ်ပြန်ခဲ့ပြီး ယောက္ခမနှင့် ယောက္ခထီးတို့က သူမကိုဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

သူမကြောင့် ယောက္ခမနဲ့ ယောက္ခထီးတို့က စက်ရုံမှာ လစာတစ်လစာ လျော့သွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဝန်ထမ်းဟောင်းတွေဖြစ်တာကြောင့် ကျိုးကျန့်ဝေက သူမရဲ့ ယောက္ခမနဲ့ ယောက္ခထီးကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပစ်ချင်နေလိမ့်မည်။ အရေးကြီးတာက လအနည်းငယ်အတွက် လစာ ဆုံးရှုံးတာပဲ။

ကျိုးကျန့်ဝေ ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ရတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို ယောက္ခမနဲ့ ယောက္ခထီးတွေက စိတ်ရှုပ်သွားကြသည်။ ဘာကြောင့် သူတို့ကို ဒီလိုလုပ်ချင်ရတာလဲ။

ထို့နောက် ကျိုးကျန့်ဝေဆီမှ ရန်ဟုန်ရင်သည် အမှုဆောင်အရာရှိများကို စော်ကားခဲ့သည်ဆိုတာကို ကြားသိလိုက်ရသည်။ အဆုံးမှာတော့ ဘယ်အမှုဆောင်တွေကို သူတို့အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့တယ်ဆိုတာ သူ မသိဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။ ယောက္ခမနဲ့ ယောက္ခထီးတို့ကလည်း မသိပေမယ့် အမှားကြီးမှားခဲ့တာဖြစ်မယ်ဆိုတာ သူတို့အားလုံးသိကြသည်။

ထိုညတွင် ရန်ဟုန်ရင်သည် ယောက္ခမနှင့် ယောက္ခထီးတို့၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူမအခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချန်ဇီချင်းသည်လည်း သူမကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မိုက်မဲမှုကြောင့် အပြစ်တင်ခံခဲ့ရသည်။

ရန်ဟုန်ရင် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး ချန်ဇီချင်းနှင့် အကြီးအကျယ်ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီမြို့မှာ သူမရဲ့အမေအိမ်မရှိဘူး၊ စကားများပြီး သူမမှာ သွားစရာနေရာမရှိဘူး။ အဲဒီညက စားပွဲမှာထိုင်ပြီး တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ချေ။

နောက်ရက်များတွင် အိမ်တွင်းအငွေ့အသက်များ အနည်းငယ်သက်သာလာပြီး ယောက္ခမနှင့် ယောက္ခထီးတို့က အခြားစက်ရုံများတွင် ယာယီအလုပ်များရှာပေးကြသည်။

ဒါပေမယ့် သူမကို စက်ရုံပေါင်းများစွာဆီကနေ နာမည်ပျက်စာရင်းသွင်းခံထားရတယ်ကို ကြားသိရပြီး သူမရဲ့နာမည်ကိုကြားတာနဲ့ သူတို့မငှားနိုင်ဘူးလို့ ဆိုကြသည်။

ထို့နောက် ယောက္ခမနှင့် ရန်ဟုန်ရင်၏ ဘဝက ပိုဆိုးသထက်ဆိုးလာသည်။

သူမသည် အိမ်မှုကိစ္စများကို အလွန်ကြိုးစားလုပ်ပြီး ချန်ဇီချင်းကို မနှစ်သက်သော်လည်း ယောက္ခမနှင့် ယောက္ခထီးတို့ရဲ့ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ယောက္ခမတွေက ဘာအလုပ်မှမလုပ်တဲ့လူကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ဆန္ဒမရှိကြဘူး။

မနေ့ညက ချန်ဇီချင်းကို သူမက သူ့အကြောင်း စကားနှစ်ခွန်းပြောပြီး သူကအရက်သောက်ခဲ့သည်။ အလဲအလှယ်ရလဒ်မှာ ချန်ဇီချင်း၏ လက်သီးနှင့် ကန်ချက်ဖြစ်သည်။

ဒီမနက်မှာတော့ ချန်ဇီချင်းက သူမကို မတောင်းပန်ခဲ့ရုံသာမက အိမ်မှာသူမ လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေကို ပြန်တွေးကြည့်ဖို့လည်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ရန်ဟုန်ရင်သည် ရန်လိုမှုကို မခံနိုင်တော့ပေ။ ယောက္ခမတွေရဲ့မျက်နှာကို နေ့တိုင်းကြည့်ပြီး ဆူဆဲခံနေရမယ့်အစား လင်းရှောင်ယွဲ့ နဲ့ ရန်ယန်က သူမကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိလာသရွေ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ နဲ့ ရန်ယန် တို့ဆီ လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမမျက်နှာနှင့် မာနကို ချန်ထားခဲ့ကာ ရန်ဟုန်ရင်သည် ဇနီးမောင်နှံဆီ ရောက်လာသည်။

ဇနီးမောင်နှံတွေရှေ့မှာ သူမဟာ ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးခဲ့ပြီး အပြစ်ကို ဝန်ခံရင်း ငိုကြွေးခဲ့သည်။ သူမရဲ့မျက်ရည်တွေက ငွေလိုကျဆင်းသွားသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ရန်ဟုန်ရင်ရဲ့အမူအရာကိုကြည့်ရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမကို တော်တော်သနားဖို့ကောင်းနေသေးတယ်လို့ ထင်မိသည်။ ဒါပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် သူတော်စင်နှလုံးသားများ ပြည့်လျှံနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရန်ဟုန်ရင်ကို ချက်ချင်း ခွင့်မလွှတ်ခဲ့ပေ။

"နင် လူမှားပြီးလာရှာတာလား။ ငါ နင့်ကို တစ်ခုခုလုပ်မိလို့လား"

"နင်က ဉာဏ်ကောင်းတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ် နင်နားလည်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ငါ့ကိုခွင့်လွှတ်ပါ။ ငါဒီမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်းဆင်းဆင်းရဲရဲနဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ ယောက္ခမနဲ့ ယောက္ခထီးက ရက်အတော်ကြာအောင် ဆူဆဲပြီး ငါ့အိမ်ကလူက မနေ့က ငါ့ကို ရိုက်နှက်ပြီး ဒဏ်ရာတွေ ရရအောင်လုပ်တယ်။ ငါ့မှာ သွားစရာနေရာမရှိဘူး၊ အမေ့အိမ်ကိုလည်း မပြန်နိုင်ဘူး... ကျေးလက်က ထွက်လာရတာ ဘယ်လောက်ခက်လဲဆိုတာ သိလား။ ငါ ဒီမှာ အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီ၊ ငါ ကန်ထုတ်ခံရရင် ငါ့အမေက ငါ့ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်လိမ့်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လျှတ်ပေးပါနော်။ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်"

ရန်ဟုန်ရင် ငိုပြီးရင်းငိုခဲ့သည်။ "ငါ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းဖို့ ပြောလို့လည်း ရပါတယ်။ ငါ့ကိုလည်း ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါလို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ အခုကစပြီး နင့်ကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး။ တောင်ကြီးကို မသိခဲ့တာက ငါ့မျက်လုံးတွေပဲ။ လူမှားပြီး စော်ကားခဲ့မိတယ်။ ငါတကယ်မှားသွားပါတယ် ငါမှားသွားပါတယ်..."

သူမရဲ့ တောင်းပန်စကားက ပိုက်ဆံမကုန်သလို မျက်ရည်တွေလဲ တစက်ပြီး တစက် ကျနေသည်။

ဤကဲ့သို့ ငိုကြွေးခြင်းသည် ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ လည်း မမြင်ချင်ဘူး။

လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် သူ့ဘေးနားရှိ ရန်ယန်ကိုကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ရန်ယန်၏ သဘောထားကို သူမ သိချင်သည်။

အရင်တုန်းကတော့ ရန်ဟုန်ရင်က အိမ်မှာ အချိန်တိုင်း လူဆိုးဖြစ်ခဲ့ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားလုံးတွေကို ပြောတတ်တဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဦးဆောင်ရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးသောကြောင့် လူဆိုးကို ရန်ယန်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးအမူအရာကို ခံယူလိုက်ရာ ရန်ယန်က သူမ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

ရန်ဟုန်ရင်ကို သူ့မျက်လုံးများနဲ့ စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ "အခု မင်းမှားသွားပြီဆိုတာ မင်းသိပြီးပြီ၊ တောင်းပန်ဖို့က အသုံးဝင်သေးလား။ တခြားသူတွေကို နာကျင်အောင်လုပ်ဖို့ လှည့်စားမှုကုန်ကျစရိတ် နင့်ထင်မြင်ယူဆချက်က အရမ်းကိုနိမ့်တယ်"

" ဒါဆို ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ငါ့မှာ တခြားနည်းလမ်းမရှိဘူး ဝူးးးးး..."

ရန်ဟုန်ရင်သည် ထို့နောက် သူမတို့လင်မယားနှင့် စကားပြောရခက်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ငြင်းပယ်ခံရသောအခါတွင် သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ငိုနေခဲ့သည်။

မူလက သူမသည် မျက်နှာကို ထောက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ကရုဏာတရားကို နှုတ်ဖြင့်သာ တောင်းရမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခု ငြင်းပယ်ခံရပြီးနောက်တွင် သူမသည် မျက်နှာကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ချက်ချင်းချကာ ချက်ခြင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ ဒူးထောက်မယ်။ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး၊ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိလို့ပါ ငါမှားသွားမှန်း ငါသိပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ရှင်သန်ဖို့ နည်းလမ်းကို လိုချင်တယ်။ ငါ့ကိုခွင့်လွတ်ပေးပါ။ ငါ့ကို နွားတစ်ကောင်၊ မြင်းတစ်ကောင်လို ဖြစ်စေချင်ရင် ငါက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်လုပ်ပါ့မယ်။ ငါ့ကိုခွင့်လွှတ်ပေးပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးပါနော်။ ငါ မြို့မှာ တကယ်နေချင်လို့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတောင်းဆိုပါတယ်..."

သူမသည် ဒူးထောက်ရုံသာမက ခခယယကျိုးကျိုးနွံနွံနဲ့လည်း မျက်ရည်များကျကာ ပြောခဲ့သည်။

ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် စက်ရုံအ၀င်ဝမှာ ဖြတ်သန်သွားလာနေတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာတွေကကို သူတို့မျက်လုံးတွေကနေ လှမ်းမြင်နေရသည်..

မသိတဲ့သူတွေက သူတို့လင်မယားက ရန်ဟုန်ရင်ကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်လို့ ထင်နေကြသည်။

"နင် အရင်ထလိုက်၊ ဒီလိုဒူးထောက်တာက ကြည့်ရဆိုးလွန်းတယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်။ ငါထပါ့မယ်။ ငါမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ပါ ......" ရန်ဟုန်ရင်က အဆက်မပြတ် မော့ကြည့်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဒီလုပ်ရပ်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ရဲ့ နှလုံးသားကို တကယ်ပဲ သက်ပြင်းချစေခဲ့သည်..

အလုပ်တစ်ခုအတွက်တဲ့လား။ ဒီလိုလုပ်ဖို့ လိုအပ်လို့လား။