အခန်း (၄၇၇)

ဖင်အန်းဟိုတယ်အတွင်း၌...

သူမသိလိုက်ခင်မှာပဲ ယန်ကျန့်က ဆိုဖာပေါ်မှာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အစာမစား၊ ရေမသောက်၊ မအိပ်ဘဲ အချိန်အကြာကြီးနေနိုင်ခွင့်ပေးပေမယ့် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ တစ္ဆေစေတမန်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအဆက်မပြတ်အာရုံကြောတင်းမာမှု၊ အခိုက်အတန့်တိုင်း ကြိုးတန်းပေါ် လမ်းလျှောက်နေရသလိုမျိုးက ဘယ်အရာထက်မဆို ပိုပြီးပင်ပန်းစေတယ်။

ယန်ကျန့် ဒီလောက်ကြာကြာ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့တာကိုက အထင်ကြီးစရာကောင်းနေပြီ။

နောက်ဆုံးတော့ တစ္ဆေဆရာအများစုရဲ့စိတ်အခြေအနေက တော်တော်လေးဆိုးရွားတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတတ်တယ်။

သူတို့သာ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ထိတ်လန့်မှုတွေကြောင့် အိပ်မပျော်ခြင်း၊ အစာစားချင်စိတ်မရှိခြင်း၊ အစိုးရိမ်လွန်ကဲခြင်းနဲ့ တခြားလက္ခဏာပေါင်းများစွာကို ခံစားခဲ့ရရင် ဒါက တစ္ဆေဆရာရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ပြိုလဲခါနီးအစွန်းကို ရောက်နေပြီဆိုတာကို ညွှန်ပြလိမ့်မယ်။

ပုံမှန်အတိုင်း စားနိုင်၊ အိပ်နိုင်ခြင်းက လူတစ်ယောက်ရဲ့စိတ်အခြေအနေမှာ ပြဿနာမရှိဘူးဆိုတာကို ညွှန်ပြတယ်။ ... ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့် ပထမဆုံးတစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်လာတုန်းက သူ့ရဲ့စိတ်အခြေအနေက တကယ်ပဲ အရမ်းဆိုးရွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့အတွင်းကတစ္ဆေက တဖြည်းဖြည်းထိန်းချုပ်မှုအောက်ရောက်လာတာနဲ့အမျှ၊ သူ့ရဲ့အတွေ့အကြုံတွေကနေ ကြီးထွားလာလို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာတွေမှာ သိသာတဲ့တိုးတက်မှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။

သို့တိုင် အဲ့ဒါက အဲ့ဒီလောက်ပါပဲ။

သူက သူ့အတွင်းကတစ္ဆေရဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရတုန်းပဲ၊ စိတ်ခံစားချက်တချို့ကို တဖြည်းဖြည်း ဆုံးရှုံးလာတယ်၊ သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေကိုတောင်ပေါ့။

ယန်ကျန့်က အိပ်နိုင်ပေမယ့် တချို့ကတော့ အိပ်မပျော်ခြင်းဝေဒနာကို ခံစားနေရတယ်။

အောက်ထပ်တွေမှာ...

ဒါက တစ္ဆေဆရာ ကျန်းဟွေးရဲ့အခန်းပဲ။

ယန်ကျန့်နဲ့ တခြားသူတွေနဲ့အတူ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ နားမလည်နိုင်တဲ့သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီးတဲ့နောက် သူက သူ့နှလုံးသားအပေါ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်အရိပ်တစ်ခု သက်ရောက်စေတဲ့ ဖြေရှင်းမရနိုင်တဲ့သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေရဲ့အရသာကို မြည်းစမ်းခဲ့ရတယ်။ သူအရင်က ထင်ခဲ့တာက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ သာမန်လူတွေကို ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်စေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေကိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ သူတို့မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ရင် သူတို့ထွက်ပြေးနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် သူက တော်တော်လေးယုံကြည်မှုရှိပြီး တည်ငြိမ်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေစေတမန်ဖြစ်ရပ်က သူ့ကို ခါးသီးတဲ့သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။

ဒီလိုရှောင်လွှဲမရနိုင်တဲ့ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ၊ အားနည်းချက်မပေးတဲ့ ဒီတိုက်ခိုက်လို့မရတဲ့တည်ရှိမှုက သူ့ရဲ့သတ္တိကို ချိုးဖျက်ပစ်ခဲ့တယ်။

ဒါဆိုရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ္ဆေဆရာတွေ အားနည်းပြီး အကူအညီမဲ့သလို ခံစားရတဲ့ ဒီလိုသဘာဝလွန်ဖြစ်ပွားမှုတွေ ရှိနေတာပေါ့။

သူအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပေမယ့် သူဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ပြန်သတိရတိုင်း သူက သူ့ရဲ့တွေဝေမှုကနေ နိုးထလာပြီး အိပ်မပျော်ခြင်းကို အကြိမ်များစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးပြီ။

"ထပ်ပြီး အိပ်လို့မရတော့ဘူး၊ တောက်စ်။"

ကျန်းဟွေးက ရုတ်တရက်မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တယ်၊ သူ့မျက်နှာက ချွေးစေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။

သူမျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်ဖို့ကြိုးစားလိုက်တာနဲ့ သူက အဲ့ဒီအမှောင်နေရာကို ပြန်ရောက်သွားသလို၊ သီးခြားဖြစ်ပြီး အကူအညီမဲ့နေကာ ဘယ်အချိန်မဆို ပုန်းအောင်းနေနိုင်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေတွေက ဝန်းရံထားသလို ခံစားရတယ်။ တစ်ခါတလေ သူက တစ္ဆေက သူ့ဘေးမှာတင်ရှိနေပြီး ဘယ်တော့မှ တကယ်မထွက်သွားဘူးလို့ ခံစားမိတယ်။

အခန်းက အလင်းရောင်နဲ့ တောက်ပနေပေမယ့် သူက ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအရိပ်အယောင်တစ်စက်မှ မခံစားရဘူး။

"ဒီနှုန်းနဲ့ဆိုရင် ငါနောက်ဆုံးမှာ ရူးသွားမှာပဲ။"

ကျန်းဟွေးက သူ့စိတ်ထဲမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာတွေ ကြုံတွေ့နေရပြီဆိုတာကို သိနေတယ်။

သူက ဌာနချုပ်ကနေ စာရွက်စာတမ်းတချို့ကို ရံဖန်ရံခါ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးပြီး ယခင်တစ္ဆေဆရာအများအပြား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာတွေဖြစ်ပေါ်ခဲ့တာ၊ ရူးသွပ်သွားတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသတ်သေခြင်းအပါအဝင် အစွန်းရောက်တဲ့ခြေလှမ်းတွေ လှမ်းခဲ့တာကို သိထားတယ်။

ထိုသို့သောကျရှုံးမှုဖြစ်ရပ်တွေကိုတော့ အလေးပေးဖော်ပြခြင်းမရှိဘူး၊ ဖိုင်အများစုက ဒီအတိုင်းပဲ သိမ်းဆည်းထားခဲ့တယ်။

ဒီလေ့ကျင့်ရေးစခန်းက ဖြစ်ရပ်နဲ့အတူတူပဲပေါ့။

သေဆုံးသွားတဲ့တစ္ဆေဆရာတွေက မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ နံပါတ်တစ်ခုအဖြစ်သာ ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူကမှ အမှတ်ရနေမှာမဟုတ်ဘူး။

"ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်သူလဲ။"

ရုတ်တရက် ကျန်းဟွေးက နောက်တစ်ကြိမ်အိပ်ဖို့ကြိုးစားနေစဉ်မှာ သူမျက်လုံးထောင့်ကနေ တစ်ခုခုကို ဖမ်းမိလိုက်ပြီး သူ့အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထင်ဟပ်နေတဲ့အရိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်ရတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က အဲ့ဒီမှာ ရပ်နေသလိုပဲ။

အပြင်ဘက်ကအရိပ်က လှုပ်ရှားမှုမရှိဘူး၊ ဘယ်သူမှလည်း သူ့ကို ပြန်မဖြေဘူး။

ကျန်းဟွေးက ချက်ချင်းမျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခုတင်ပေါ်ကထကာ အခန်းထဲက ထွက်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူဧည့်ခန်းထဲကို ထွက်လာတဲ့အခါ သူဘယ်သူ့ကိုမှမတွေ့ဘူး၊ တံခါးဖွင့်ထားတဲ့ခြေရာတစ်စက်တောင်မရှိဘူး။

ကျန်းဟွေးက နောက်ပြန်လှည့်ပြီး အခန်းထဲကို ထင်ဟပ်နေတဲ့အလင်းရောင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

အရိပ်က ပျောက်သွားပြီလား။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါခုနက မြေပြင်ပေါ်မှာ အရိပ်တစ်ခု ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ခဲ့တယ်၊ ငါသေချာပေါက် မှားမမြင်ခဲ့ဘူး။"

သူက ပြောရင်း သူ့ကျောပေါ်မှာ ချွေးစေးတွေပြန်လာတယ်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်တယ်။

ကျယ်ဝန်းပြီး တောက်ပတဲ့ဧည့်ခန်းက ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကနေ ခုမှထွက်လာတဲ့ ကျန်းဟွေးက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူက သူ့ရဲ့တင်းမာနေတဲ့စိတ်အခြေအနေက မှားယွင်းနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အခန်းထဲမှာ ခုနက တကယ်ပဲ တစ်ခုခုမှားနေခဲ့တာလားဆိုတာကို သူ မသိဘူး။

ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်နိုင်တာက တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်နေတာ...

"ငါအရင်ဆုံး ငါနေတဲ့နေရာကို ပြောင်းသင့်တယ်။"

ကျန်းဟွေးက တွေးလိုက်တယ်။ ဒီမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာတစ်ခုခုရှိ၊ မရှိကို ထားလိုက်ဦး၊ သူက သူ့ပစ္စည်းတွေကို အမြန်ထုပ်ပိုးပြီး နေထိုင်ရာကနေ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားတယ်။

ဒီနေရာက တစ်ချိန်က တစ္ဆေခြောက်ခဲ့ဖူးတယ်၊ အရင်က တစ်ယောက်ယောက်က မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ ပြန်လည်နိုးထမှုကြောင့် ဒီမှာသေဆုံးခဲ့ဖူးတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက တချို့သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်တွေကို လျစ်လျူရှုခဲ့မိတာ။ ဒါ့အပြင် ဒါက တစ္ဆေဆရာတွေ တည်းခိုတဲ့ဟိုတယ်ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဒါက အနည်းငယ်ပုံမှန်မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရိပ်ထနေပြီးဖြစ်တဲ့သူက အခု အလွန်အမင်းအကင်းပါးပြီး အနည်းငယ်အယူသည်းနေပြီ။

မကြာမီမှာပဲ ကျန်းဟွေးက ဖင်အန်းဟိုတယ်ကနေ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ထွက်ပြေးသလိုမျိုး ထွက်ပြေးသွားတယ်။ သူဒီမှာ ဆက်နေဖို့မရဲတော့ဘူး၊ မြို့ရဲ့စည်ကားမှုထဲမှာပဲ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ခံစားမိတယ်။

အခြားသူတွေက ကျန်းဟွေးရဲ့ထွက်ခွာသွားခြင်းကို မသိခဲ့ကြဘူး။

သူတို့က တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ယာယီထွက်ခွာသွားခြင်းကို ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး၊ အထူးသဖြင့် ဖြေရှင်းဖို့ပိုအရေးကြီးတဲ့ပြဿနာတွေရှိနေချိန်မှာပေါ့။

တစ္ဆေခေါင်းတလားဖြစ်ရပ်က ပြီးဆုံးခြင်းနဲ့ အလှမ်းဝေးနေသေးတယ်။

ယန်ကျန့်နဲ့ တခြားသူတွေက အသက်ရှင်လျက်ထွက်ခွာသွားခဲ့တာက သတင်းကောင်းဖြစ်ပေမယ့် သဘာဝလွန်ရဲ့ရင်းမြစ်သာ ကျန်ရှိနေသရွေ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တွေက ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေဦးမှာပဲ။

"ဒင်ဒင်!"

ရုတ်တရက်ဖုန်းမြည်သံတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်ရဲ့အခန်းထဲမှာ ဆိုဖာရှေ့က ကော်ဖီစားပွဲပေါ်က ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းတစ်လုံးက မြည်စပြုလာတယ်။

နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်နေတဲ့ ယန်ကျန့်က မြည်သံကြောင့် လန့်နိုးသွားပြီး ချက်ချင်းနီးပါး သတိပြန်ဝင်လာတယ်။ သူမျက်လုံးကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်တယ်၊ သူ့တစ္ဆေမျက်လုံးတွေတောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး မှိန်ဖျော့တဲ့အနီရောင်အလင်းနဲ့ လွှမ်းခြုံနေတယ်။

ဒါက ချဲ့ကားထားတဲ့ မသိစိတ်တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုပဲ။

ပရော်ဖက်ရှင်နယ်လက်ဝှေ့သမားတစ်ယောက် အလိုအလျောက်တန်ပြန်လက်သီးပစ်သလိုပဲ၊ ယန်ကျန့်က တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီပင်ကိုစိတ်ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာတုံ့ပြန်မှုကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တိုးတက်လာခဲ့တယ်။

"ငါဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်သွားတာလဲ။"

ယန်ကျန့်က သူ့အခြေအနေကို အကဲဖြတ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်က အနီရောင်အလင်းက တဖြည်းဖြည်းငြိမ်းသတ်သွားတယ်။ သူက သူ့ဘေးက အသံထုတ်လွှတ်နေတဲ့ဂြိုလ်တုဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒါက အော်ပရေတာတစ်ယောက်က ဆက်သွယ်ဖို့ကြိုးစားနေတာကို ညွှန်ပြနေတယ်။

"လျိုရှောင်ယွီက ငါ့ကိုရှာနေတာလား။" သူ့အကြည့်က အနည်းငယ်ပြောင်းသွားပြီး မထဘဲနဲ့ ဖုန်းကို ပျင်းရိစွာလှမ်းယူပြီး ဖုန်းကိုင်လိုက်တယ်။

"ငါပဲ၊ ယန်ကျန့်။"

လျိုရှောင်ယွီရဲ့အသံက ဖုန်းထဲကနေ ချက်ချင်းထွက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ "ယန်ကျန့်၊ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီ။"

"ဘာဖြစ်တာလဲ။" ယန်ကျန့်က သူမစကားကြောင့် မျက်လုံးတွေကို အနည်းငယ်မှေးလိုက်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

"တစ္ဆေစေတမန်ရဲ့ထိန်းသိမ်းမှု ကျရှုံးသွားပြီ၊ ပါမောက္ခဝမ်ရဲ့စစ်ဆင်ရေးက အဟန့်အတားဖြစ်သွားပြီး သူတို့က သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်ခုရဲ့တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။"

လျိုရှောင်ယွီက သူအိပ်ပျော်နေစဉ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ဖြစ်ရပ်တွေကို လျင်မြန်ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် ရှင်းပြလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က "သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ ကျရှုံးမှုတွေက အချိန်တိုင်းဖြစ်နေတာပဲ၊ ဒါက အသစ်အဆန်းမဟုတ်ဘူး။ ထိပ်တန်းတစ္ဆေဆရာတစ်ဒါဇင်ကျော်က ပါမောက္ခဝမ်ကို ကာကွယ်ပေးနေတာ၊ သူတို့မကိုင်တွယ်နိုင်ရင်တောင် သူတို့ထွက်သွားလို့ရတယ်။ မင်းငါ့ကို ဘာလို့ဆက်သွယ်နေတာလဲ။"

သူက သူတို့ရဲ့ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို စိတ်မပူဘူး။

ဒီလူတွေက လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကလူတွေနဲ့မတူဘူး၊ သူတို့က ပြင်ဆင်ပြီးသွားခဲ့တယ်၊ တစ္ဆေရဲ့အကျင့်စရိုက်တွေကို ကြိုတင်သိထားတယ်။ ဒါ့အပြင် သူက မှတ်ဉာဏ်တွေကို အောင်မြင်စွာပြောင်းလဲခဲ့ပြီး တစ္ဆေရဲ့ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့်ကို အနည်းဆုံး တစ်ဆင့်လျှော့ချပေးခဲ့တယ်။ လူသစ်တစ္ဆေဆရာတွေတောင်မှ သေစေနိုင်တဲ့အန္တရာယ်မှာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။

တစ္ဆေစေတမန်ကို အတင်းအကျပ်ထိန်းသိမ်းရာမှာတော့ စွန့်စားရမှုတွေရှိတာပေါ့။

"ရှင်ပြောတာမှန်တယ်၊ ပါမောက္ခဝမ်က တကယ်ပဲ ထွက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်မှာ သူ့စိတ်ကို ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။"

လျိုရှောင်ယွီက ဆက်ပြောတယ်။

"ပါမောက္ခဝမ်ရဲ့မူလအစီအစဉ်က မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ကို တစ္ဆေခေါင်းတလားဆီကို ပြန်ရောက်စေပြီး အဲ့ဒီလိုနဲ့ ယခင်အခြေအနေကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ပဲ။ ဒါက အောင်မြင်ခဲ့ပေမယ့် တစ္ဆေခေါင်းတလားကို အချိန်မီလုံခြုံအောင်မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက မျိုးပြောင်းသွားပြီး တစ္ဆေကို လျင်မြန်စွာပြန်ထွက်လာခွင့်ပေးလိုက်တယ်။" သူမက ရှင်းပြသည်။

"..." ဒီလိုကြားတော့ ယန်ကျန့်က ခဏတာ မှင်တက်သွားတယ်။

မျိုးပြောင်းခြင်း?

ဒီစကားလုံးက သူ့ကို ဝမ်ရှောင်မင်က မကြာသေးခင်က ကံမကောင်းဘူးလို့ ခံစားစေတယ်။ တကယ်ပဲ၊ တစ္ဆေခေါင်းတလားက တစ္ဆေနဲ့ပြန်ထိတွေ့ပြီးတဲ့နောက် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ရလဒ်တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ခြေရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဒါက ဒီလောက်မြန်မြန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူအံ့ဩမသွားဘူး။ သူဆာလောင်သောတစ္ဆေနဲ့ ကိုင်တွယ်တုန်းက မျိုးပြောင်းမှုတွေ မရှိခဲ့ဘူးလား။ ဆာလောင်သောတစ္ဆေက အဆင့်တိုင်းမှာ သူ့ပုံစံတွေကို ပြောင်းလဲရင်း ဆက်လက်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေခဲ့တယ်။

တစ္ဆေခေါင်းတလားကို အဆင့်-S သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားမှတော့ ဒါက သဘာဝအတိုင်း မျိုးပြောင်းမှုတွေ ကြုံတွေ့နိုင်တာပဲ။

"သူဘာလို့ ထွက်ခွာဖို့ငြင်းဆန်ခဲ့တာလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပါမောက္ခဝမ်က တစ္ဆေခေါင်းတလားကို သူနဲ့အတူ ယူဆောင်သွားဖို့ အခိုင်အမာ ပြောခဲ့လို့ပဲ။ သူယုံကြည်တာက တစ္ဆေခေါင်းတလားက တစ္ဆေနဲ့ အချိန်အကြာကြီး ထိတွေ့နေလို့ မဖြစ်ဘူး၊ အဲ့ဒါက ပြန်လည်မပြင်ဆင်နိုင်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်အကျိုးဆက်တွေကို ဖြစ်စေနိုင်လို့ပဲ။ ဒါ့အပြင် ပါမောက္ခဝမ်က ထိပ်တန်းတစ္ဆေဆရာအနည်းငယ်ကို စတေးရရင်တောင် တစ္ဆေ ခေါင်းတလားကို ဖယ်ရှားရတာက ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။" လျိုရှောင်ယွီက ပြန်ဖြေသည်။

"ဘယ်သူက အဲ့ဒါကို သဘောတူမှာလဲ။ သူ့ကိုချည်ပြီး ဆွဲခေါ်သွားလိုက်ရုံပဲ။" ယန်ကျန့်က "နောက်ဆုံးတော့ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ လီကျွင်းနဲ့ ဖုန်းချွမ်က သဘောတူခဲ့တယ်။" လျိုရှောင်ယွီက ပြောသည်။

"ဘာလဲ? ဖုန်းချွမ်လည်း ပါဝင်ခဲ့တာလား။" ယန်ကျန့်က အံ့ဩသွားသည်။

သူက ဌာနချုပ်အစည်းအဝေးရဲ့အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို မသိရှိခဲ့ဘဲ ဖုန်းချွမ်က တစ္ဆေစေတမန်ဖြစ်ရပ်မှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။