ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း

ယန်ကျန့်က အစပိုင်းမှာ မြောင်ရှောင်ရှန်းနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ ငြင်းဆိုခဲ့ပေမယ့် သူမရဲ့စိတ်အား ထက်သန်စွာ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို မခံနိုင်ဘဲ စိတ်မပါ့တပါနဲ့ သဘောတူလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမက သူ့ရဲ့အတန်းဖော်ပဲလေ။

အလယ်တန်းကနေ အထက်တန်းအထိ သူတို့က ငယ်ချစ်ဦးတွေတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက အမြဲတမ်း တော်တော်လေးကောင်းမွန်ခဲ့တယ်။ အဆင့်မကောင်းတဲ့ကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ယန်ကျန့်က မြောင်ရှောင်ရှန်းရဲ့အိမ်စာကို မကြာခဏကူးယူခဲ့ဖူးတယ်။

ဒါပေမဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းအမှတ် ၇ မှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့ကတည်းက အဲ့ဒီလိုကျောင်းသားဘဝက လုံးဝပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီကာလအတွင်းမှာ ယန်ကျန့်က အများကြီးကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သူက ကျောင်းမှာစာသင်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။

မြောင်ရှောင်ရှန်းအတွက်တော့ သူမက သူမရဲ့ဘဝလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့တယ်၊ စာသင်တယ်၊ စာမေးပွဲဖြေတယ်၊ တက္ကသိုလ်တက်တယ်၊

အရာအားလုံးသာ ချောချောမွေ့မွေ့ဖြစ်ခဲ့ရင် သူမဘွဲ့ရမယ်၊ နာမည်ကြီးကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ လေးစားဖွယ်ရာထူးတစ်ခုနဲ့ အလုပ်လုပ်မယ်၊ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာတွေသာ မဖြစ်ခဲ့ရင် သူမက ထက်မြက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနဲ့တွေ့ဆုံမယ်၊ လက်ထပ်မယ်၊ ကလေးတွေမွေးပြီး ပျော်ရွှင်ပြည့်စုံတဲ့ဘဝတစ်ခုကို နေထိုင်လိမ့်မယ်။

ယန်ကျန့်က နောက်ကနေလိုက်ရင်း နုပျို၊ လှပပြီး တက်ကြွတဲ့မြောင်ရှောင်ရှန်းကို စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ ငေးကြည့်နေတယ်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူက သေမင်းတမန်လို ငြိမ်သက်နေပြီး သူ့ရဲ့အသက်ရှုသံက အေးစက်ကာ သူ့ရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေက ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြီး သေသူတစ်ယောက်နဲ့ ပိုပိုတူလာတယ်။

မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာတစ်ခုခုသာ မဖြစ်ခဲ့ရင် သူက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခုမှာ သူ့ရဲ့အဆုံးသတ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေများတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေရဲ့ ပြန်လည်နိုးထမှုကို ကျရှုံးသွားနိုင်တယ်။

ပြီးတော့ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေက သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေနဲ့ မဆက်ဆံသင့်ဘူး။

"မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ငါပြန်သင့်ပြီထင်တယ်... ငါမနက်ဖြန် တက်ရမယ့် အစည်းအဝေးတစ်ခုရှိတယ်။"

ယန်ကျန့်က နာရီဝက်လောက်တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်တယ်။

သူက ထွက်ခွာဖို့ ဆင်ခြေတစ်ခုရှာလိုက်တယ်။

ဈေးဝယ်စင်တာထဲမှာ...

မြောင်ရှောင်ရှန်းက မကြားဟန်ဆောင်ပြီး လှည့်လာကာ သူမလက်ထဲမှာ ဂါဝန်အသစ်တစ်ထည်ကို ကိုင်ထားရင်း "ယန်ကျန့်၊ မင်း ဒီဂါဝန်က လှတယ်လို့ထင်လား။"

"အဆင်ပြေပါတယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းက သူနောက်ထပ်ပြောမှာကို မစောင့်ဘဲ ပျော်ရွှင်စွာပြောတယ်

"ဒါဆိုရင် မင်းဒီမှာစောင့်နေ၊ ငါအဝတ်လဲခန်းထဲမှာ သွားဝတ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ မင်းတိတ်တဆိတ်ထွက်မပြေးရဘူးနော်၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ဂါဝန်ကိုယူပြီး အဝတ်လဲခန်းဘက်ကို ဦးတည်သွားတယ်။

"မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ ငါလည်း အဝတ်အစားတွေဝတ်ကြည့်ချင်တယ်၊ အတူတူသွားကြရအောင်။" မြောင်ရှောင်ရှန်းရဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကလည်း ရယ်မောရင်း အဝတ်အစားတစ်ထည်ကိုယူပြီး အတူတူဝတ်ကြည့်ဖို့ လိုက်သွားတယ်။

ယန်ကျန့်ရဲ့အကြည့်က ပြောင်းလဲသွားတယ်၊ သူထွက်သွားသင့်၊ မသွားသင့် မသေချာဘူး။

"ဟေး၊ မင်းက ယန်ကျန့်ဟုတ်တယ်မလား။ ငါ့နာမည်က လျိုကျီ၊ ပြီးတော့ ငါက သူ့ရဲ့ကောလိပ်အခန်းဖော်ပဲ။"

နောက်ထပ်တော်တော်လေးအရပ်ရှည်တဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ပြုံးရင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်

"ငါမင်းနဲ့ မြောင်ရှောင်ရှန်းကြားက စကားကို ကြားလိုက်ရတာအရ မင်းတို့က အထက်တန်းကျောင်းအတန်းဖော်တွေလား။"

"ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

လျိုကျီက "မင်းတက္ကသိုလ်မဝင်နိုင်ခဲ့ဘဲ တားချန်းမြို့ကို အလုပ်လုပ်ဖို့လာခဲ့တာလား။"

"အဲ့ဒီသဘောမျိုးပါပဲ။" ယန်ကျန့်က ခေါင်းတောင်မမော့ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

"အဲ့လိုအလုပ်လုပ်ရတာ ခက်ခဲမှာပဲ။" သူမက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်တယ်။

လျိုကျီက ဆက်ပြောသည်- "ဘာလို့ စာမေးပွဲကို တစ်နှစ်ပြန်ဖြေပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်ဖို့ မကြိုးစားတာလဲ။ ဘွဲ့ရပြီးတဲ့နောက် အလုပ်က ပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မင်းအလုပ်လက်မဲ့မဖြစ်ဘဲ လမ်းပေါ်မှာ အိပ်ရမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဟင်?"

ယန်ကျန့်က ခဏရပ်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ်မော့လိုက်တယ်

"ငါဘယ်တုန်းက အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်ပြီး လမ်းပေါ်မှာ အိပ်ခဲ့လို့လဲ။"

"နောက်မနေနဲ့တော့။ ငါဒီမှာ ကလေးဘဝကတည်းက နေခဲ့တာ။ တားချန်းမြို့ကို အလုပ်လုပ်ဖို့ လာတဲ့လူတွေကို ငါအများကြီးတွေ့ဖူးတယ်။ ငါတစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ မင်းက အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်ပြီး ပိုက်ဆံမရှိဘဲ လမ်းပေါ်မှာ အိပ်ဖို့စီစဉ်နေတယ်ဆိုတာကို ပြောနိုင်တယ်။"

လျိုကျီက လေးနက်စွာပြောသည်

"ငါတကယ်ပဲ မင်းကို ကျောင်းပြန်တက်ပြီး စာပိုသင်ဖို့ အကြံပြုချင်တယ်။ ဒီလိုအလုပ်လုပ်နေတာက အနာဂတ်မရှိဘူး။"

"မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ကြည့်စမ်း၊ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရလဒ်တွေ အရမ်းကောင်းတယ်၊ တားချန်းမြို့က အကောင်းဆုံးတက္ကသိုလ်ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားမှုနဲ့ ဝင်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ သူ့မိသားစုက ငါ့ထက်မညံ့ဘူး။ အဲ့လိုလူတစ်ယောက်က ကြိုးစားနေတဲ့အချိန်မှာ မင်းမကြိုးစားဖို့ ဘာဆင်ခြေရှိလဲ။"

သူမရဲ့လေသံက သာလွန်မှုအသိနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။

ယန်ကျန့်ရှေ့မှာ လျိုကျီက ဒီလိုခံစားရပိုင်ခွင့်ရှိတာ အမှန်ပဲ။

သူမက ငယ်ရွယ်တယ်၊ လှပတယ်၊ နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်တစ်ခုက ကျောင်းသူတစ်ယောက်၊ ချမ်းသာတဲ့မိသားစုကလာတာ။ သာမန်အလုပ်သမားတစ်ယောက်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် သူမက လုံးဝကွဲပြားတဲ့လူတန်းစားကလာတာ။ သူမက မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ချီးကျူးနေပေမယ့် သူမက သွယ်ဝိုက်သောနည်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြွားဝါနေတာလည်း ဖြစ်တယ်။

"အိုး။" ယန်ကျန့်က ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ပြန်ဖြေလိုက်ရုံပဲ။

အိုး?

ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

လီယောင်က ခဏတာ မှင်တက်သွားတယ်၊ သူမရဲ့အမူအရာက ထူးဆန်းနေပြီး ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်

"ငါခုနကပြောတာကို မင်းနားမလည်ခဲ့ဘူးလား။"

"ဘာကိုနားလည်ရမှာလဲ။" ယန်ကျန့်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

" ငါက မင်းကို မြောင်ရှောင်ရှန်းရဲ့စာသင်ကြားမှုကို မထိခိုက်စေချင်တာပဲ။" လျိုကျီက ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က "ငါသူ့စာသင်ကြားမှုကို ထိခိုက်စေမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်၊ ဒီနေ့က တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသက်သက်ပဲ။"

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ မင်းသာ မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ရံဖန်ရံခါ ခေါ်ထုတ်ခဲ့ရင် ဒါက အာရုံပျံ့လွင့်မှုတစ်ခု မဖြစ်ဘူးလား။ ငါက ဝင်စွက်ဖက်တတ်တဲ့အမျိုးအစားမဟုတ်ပေမယ့် မင်းက အနည်းဆုံးတော့ date လုပ်ဖို့ အခြေခံလိုအပ်ချက်တချို့ကိုတော့ ပြည့်မီသင့်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ငါက မြောင်ရှောင်ရှန်းကို လှည့်စားမခံရစေချင်တာ သေချာတယ်။"

လျိုကျီက တမင်တကာ ဟွန်းခနဲအသံပြုရင်း တိုးတိုးလေးပြောသည်။

ယန်ကျန့်က သူမကို ကြည့်ပြီး ခဏစဉ်းစားကာ ပြုံးလိုက်တယ်

"ငါသဘောပေါက်ပြီ၊ မင်းက မင်းအခန်းဖော်က အရမ်းထူးချွန်လို့ ငါလို ဆင်းရဲတဲ့ ရှုံးနိမ့်သူတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်သွားခဲ့ရင် ဒါက မင်းအတွက်လည်း အရှက်ရစရာဖြစ်တယ်လို့ ထင်နေတာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

လျိုကျီရဲ့မျက်နှာက အရောင်နည်းနည်းမှောင်သွားတယ်။

ဒီကောင်က သူမစဉ်းစားနေတာကို တကယ်ပဲ ထိထိမိမိပြောလိုက်တာပဲ။

သူမက ထူးချွန်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေက တခြားထူးချွန်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ပဲ အတူရှိသင့်တယ်လို့ ယုံကြည်တယ်၊ သူတို့က အလုပ်နဲ့ဘဝမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အထောက်အပံ့ပေးနိုင်တယ်။ အသုံးမဝင်တဲ့ လူတွေနဲ့ ပေါင်းသင်းခြင်းက သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်စံနှုန်းတွေကိုပဲ လျှော့ချပြီး သူမရဲ့အနာဂတ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။

"တကယ်တော့ မင်းစိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး၊ မင်းနဲ့ငါက မတူညီတဲ့လူစားတွေပဲ။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာတစ်ခုခုသာ မဖြစ်ခဲ့ရင် ငါတို့ဘယ်တော့မှ လမ်းကြောင်းထပ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ့အလုပ်ငါလုပ်ပြီး မင်းက မင်းစာမင်းကျက်တာက တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြောင်ရှောင်ရှန်းနဲ့ ငါ့ကြားကဖြစ်ပျက်တာက ငါတို့ကိစ္စပဲ၊ မင်းက လုံးဝသူစိမ်းတစ်ယောက်၊ ဒါဆိုရင် ဘာလို့ငါ့ဆီကို လာပြီး တရားဟောနေရတာလဲ။ အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေလို့လား။"

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်

"နောက်ဆုံးတော့ မင်းက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပဲ၊ မင်းမှာ အနည်းဆုံးတော့ အခြေခံယဉ်ကျေးမှုတချို့တော့ ရှိသင့်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ တခြားသူတွေကို မဆင်မခြင်အကြံပေးတဲ့သူတွေက အဆိုးဆုံးဆိုတာကို မင်းမသိဘူးလား။"

"ငါက မင်းကို ကောင်းစေချင်လို့ အကြံပေးနေတာ၊ မင်းတန်ဖိုးမထားရင်လည်း ထားလိုက်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို စော်ကားဖို့တော့..." လျိုကျီက မျက်လုံးလှန်ပြီး စက်ဆုပ်စွာနဲ့ မျက်နှာလွှဲလိုက်တယ်။

"မင်းက ကောင်းစေချင်တဲ့စိတ်နဲ့ လာတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါမှားလို့လား။ ငါထင်တာက မင်းရဲ့ခုနကစကားတွေက တော်တော်လေးနားထဲမှာ ကန့်လန့်ဖြစ်နေတယ်။"

သူက ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ထပ်ပြောသည်

"မင်းရဲ့အသန်မာဆုံးအချက်တွေကို တခြားတစ်ယောက်ရဲ့အအားနည်းဆုံးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြီး အားသာချက် အနည်းငယ်အပေါ်မှာ ဂုဏ်ယူနေတာက၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လုံးဝနိုင်သွားပြီလို့ ယုံကြည်နေတာကတောင် သိပ်မကောင်းဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

"ဒါဆိုရင် ပြောစမ်း၊ မင်းလိုအလုပ်သမားတစ်ယောက်မှာ ငါနဲ့နှိုင်းယှဉ်နိုင်တဲ့ ဘာများရှိလို့လဲ။"

လျိုကျီက ချက်ချင်းချေပလိုက်တယ်။

"ဥပမာအားဖြင့် ငါက ဖင်အန်းဟိုတယ်မှာ တည်းခိုနိုင်တယ်၊ မင်းကတော့ မရဘူး။"

ယန်ကျန့်က ဖြစ်ကတတ်ဆန်းပြောလိုက်သည်။

"မင်းရူးနေတာလား။ ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ တည်းခိုနိုင်ရုံနဲ့ အထက်တန်းကျလှပြီလို့ ဟန်ဆောင်နေတာလား။ မင်းတစ်ခါမှ မတည်းဖူးဘူးထင်တယ်။"

လျိုကျီက ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် မြောင်ရှောင်ရှန်းက အဝတ်အစားလဲပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လာသည်

"ယန်ကျန့်၊ ကြည့်စမ်း၊ ဘယ်လိုနေလဲ။ ငါ လှရဲ့လား။"

အစိမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့ဂါဝန်က သူမကို လန်းဆန်းတက်ကြွပြီး လှပစေသည်၊ ကြည့်ရှုစရာမြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

"အရမ်းလှတယ်။"

ယန်ကျန့်က လျိုကျီအမည်ရှိ မိန်းကလေးကို အာရုံမစိုက်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဒါပေမဲ့ နောက်ကျနေပြီ၊ မင်းပြန်သင့်ပြီမဟုတ်ဘူးလား။ ညဘက်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်း ဈေးဝယ်ထွက်တာက သိပ်မလုံခြုံဘူး။ တစ်ခုခုသာဖြစ်သွားခဲ့ရင် မကောင်းဘူး၊ ငါတို့က အကြိမ်တိုင်း ကံကောင်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ငါနဲ့အတူ မင်းရှိနေတာပဲ။ ဘာကို ကြောက်စရာရှိလို့လဲ။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက သူ၏စကားများထဲက သွယ်ဝိုက်သောအဓိပ္ပာယ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များနှင့် ကြုံတွေ့ခြင်းကို ရည်ညွှန်းနေသည်။

ယန်ကျန့်က အနည်းငယ်အကူအညီမဲ့စွာ "တချို့အရာတွေကို ငါမကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး။ ငါက အစွမ်းကုန်တတ်နိုင်သူမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ လာမယ့်ရက်တွေမှာ ငါ့မှာ ကိုင်တွယ်စရာ ကိစ္စတချို့ရှိတယ်။ မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါတို့လို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အလုပ် လုပ်နေရတဲ့သူတွေက မကြာခဏဆိုသလို ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပိုင်တာမဟုတ်ဘူး။"

"အင်း... ကောင်းပြီလေ။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားပုံရသော်လည်း ထပ်ပြောသည်

"မင်းငါ့ကို မင်းရဲ့ဖုန်းနံပါတ်ချန်ထားခဲ့ရမယ်။ မင်းဖုန်းပြောင်းထားရမယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါမင်းကို ဖုန်းခေါ်တိုင်း ငါဆက်သွယ်လို့မရဘူး။"

"ဒီလိုလုပ်ပါလား၊ ငါမင်းကို ငါ့အလုပ်သုံးဆဲလ်ဖုန်းနံပါတ်ကို ချန်ထားခဲ့မယ်။ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ငါ့ကို ဆက်သွယ်လိုက်။"

ယန်ကျန့်က ခဏစဉ်းစားပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်းကို သူ၏ဂြိုလ်တုခြေရာခံဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးလိုက်သည်။

ဤနံပါတ်များသည် ပုံမှန်ခေါ်ဆိုမှုမဟုတ်ဘဲ စာလုံးများနှင့် အထောက်အထားနံပါတ်များ ပါဝင်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ဤနံပါတ်ကို ထူးဆန်းသည်ဟု တွေ့ရှိပြီး အလုပ်လုပ်ကြောင်းသေချာစေရန် ခေါ်ဆိုကြည့်ပြီးမှ သူမစိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ ခဏစောင့်၊ ငါတို့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို လာကြိုခိုင်းထားတယ်၊ ငါတို့အတူတူသွားလို့ရတယ်။" လျိုကျီက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး၊ ငါက ယန်ကျန့်ကိုပဲ ငါ့ကိုပြန်လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ကျောင်းနဲ့ သိပ်မဝေးဘူးလေ။" မြောင်ရှောင်ရှန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ငါအရင်သွားတော့မယ်။ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပါ။"

လျိုကျီက ယန်ကျန့်ကို အထင်သေးသောအကြည့်တစ်ချက်ပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က အနည်းငယ်မောက်မာသော လျိုကျီကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စပ်စုစွာမေးသည်

"မင်းဘာလို့ ငါ့ကို လိုက်ပို့ခိုင်းရတာလဲ။ မင်းအတန်းဖော်နဲ့ ပြန်သွားတာက ပိုမကောင်းဘူးလား။"

"မင်းခုနက ညဘက်မှာ အန္တရာယ်များတယ်လို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ မင်းနဲ့အတူရှိနေတာက ပိုဘေးကင်းတယ်မဟုတ်ဘူးလား။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ခစ်ခနဲရယ်ပြီး သူ၏လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲကာ "လာပါ၊ အရင်ဆုံး ငါ့ကို ဘီလ်ရှင်းပေး။ မင်းငါ့ကို တစ်ခါမှ လက်ဆောင်မပေးဖူးဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါမင်းကို ဒီနေ့ ဒီအခွင့်အရေး ပေးနေတာ။ တားချန်းမြို့ရဲ့အိမ်ရှင်အနေနဲ့ မင်းဒီအသုံးစရိတ် အနည်းငယ်ကိုတော့ စိတ်မရှိလောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

"ငါက အမြဲတမ်း အနေအထိုင်အေးဆေးတယ်၊ လူတိုင်းသိတယ်။ မင်းက ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်ဆိုတာကို တကယ်ပဲ သိနေတာလား။"

ယန်ကျန့်က သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"မင်းက မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းကောင်း ကျန်းဝေ့ကို အွန်လိုင်းမှာ မင်းအကြောင်း ဘယ်လိုပြောလဲဆိုတာ မေးကြည့်ရမယ်။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက "ငါသူ့ livestream တွေကို မကြာခဏကြည့်တယ်။ သူနောက်ဆုံးတစ်ခါ မင်းနေရာကို သွားပြီး livestream လုပ်ခဲ့တယ်။ သူက မင်းအိမ်ရဲ့ပဉ္စမထပ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိတယ်လို့တောင် ပြောသေးတယ်၊ အဲ့ဒါအမှန်ပဲလား။"

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာသည် မှောင်သွားသည်။

ကျန်းဝေ့က ပဉ္စမထပ်ကို တက်ရဲခဲ့တာလား။

အဲ့ဒီမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် တကယ်ပဲရှိတယ်၊ သူ၏တစ္ဆေမှန်ကို အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားပြီး ထိန်းသိမ်းထားသောဝိညာဉ်အများအပြားနှင့်အတူ။

သူက အဲ့ဒီအရာတွေအတွက် ပိုပြီးဘေးကင်းတဲ့နေရာတစ်ခု ရှာဖို့လိုတယ်ထင်တယ်၊