အခန်း ၆၈-၆၉

အခန်း ၆၈

မိုးကြိုးလေဘုရားကျောင်း။ ရွမ်းလျန်းယွဲ့ နဂါးကျောက်စိမ်း ကို သုံးစွဲပြီးကတည်းက သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက နေ့စဉ်နဲ့အမျှ မြင့်တက်လာပြီး ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီ။ သူမလက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက် မေ့ပျောက်ကြေကွဲဓား နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ခွန်အားက မိုးကြိုးလေဘုရားကျောင်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ထက် ဒုတိယသာ ရှိတော့တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ လူတိုင်းက ရွမ်းလျန်းယွဲ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ဒီမှာ ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ကြပါတယ်။ နောင်အနာဂတ်မှာ ပိုမိုကြီးမားတဲ့ တိုးတက်မှုတွေ ရှိလာမှာ သေချာပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူမကို ကောင်းကင်ဘုံက ပါရမီရှင်သမီးပျိုတစ်ပါးလို့ ခေါ်တာ လုံးဝ ချဲ့ကားပြောတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ရွမ်းလျန်းယွဲ့ တကယ်ပျော်ရွှင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကာလအတွင်း သူမ နေရာများစွာကို ရှာဖွေခဲ့ပေမယ့် ယဲ့ယွီရဲ့ ပုံရိပ်ကို မတွေ့ခဲ့သေးဘူး။ ညရောက်တိုင်း တိတ်ဆိတ်လာတဲ့အခါ အိပ်မက်နယ်မြေက မြင်ကွင်းတွေ ပေါ်လာပြီး ရွမ်းလျန်းယွဲ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို အဆုံးအစမရှိ စီးဆင်းစေခဲ့တယ်။ ကြီးလေးတဲ့ အမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီး သူမချစ်တဲ့သူကို နားလည်မှုလွဲမှားခဲ့တာကြောင့် ရွမ်းလျန်းယွဲ့ တကယ်ပဲ ပြုပြင်ချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူမမှာ လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ဘူး။ ဒီခံစားချက်က အခံရအဆိုးဆုံးပဲ။ ဒီနေ့မှာ ရွမ်းလျန်းယွဲ့က သူမ ထပ်ပြီး တိုးတက်မှုရဲ့ အစွန်းကို ရောက်ရှိနေပြီလို့ မှိန်ပျပျ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သံသယမရှိပါဘူး၊ ဒါတွေအားလုံးကနးဂါးသလင်းရဲ့ ဆေးအာနိသင်ကြောင့်ဖြစ်ပြီး အပြည့်အဝ စုပ်ယူနိုင်သေးခြင်း မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီလို ရလဒ်တွေက ရွမ်းလျန်းယွဲ့ကို ပျော်ရွှင်မှု မပေးခဲ့ဘူး၊ အစား သူမ သက်ပြင်းချမိခဲ့တယ်။ "ရွမ်းလျန်းယွဲ့၊ အပြင်ထွက်ခဲ့!" မိုးကြိုးလေဘုရားကျောင်းရဲ့ အပေါ်မှာ ချိုသာတဲ့ အော်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့တယ်။ တပည့်တွေ အားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ အကြီးအကဲ ရွမ်းကို နာမည်တပ်ပြီး တိုက်ရိုက်ခေါ်ရဲတဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ မိန်းမက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိချင်ကြတယ်။ သူမ သေချင်လို့လား။ ဒါပေမယ့် ကောင်းကင်ပေါ်က လူကို တကယ်မြင်တဲ့အခါ ယောကျ်ားကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံး စိတ်ပြောင်းသွားကြတယ်။ မိုးကြိုးလေဘုရားကျောင်းရဲ့ အပေါ်မှာ တောက်ပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကောင်းကင်ဝတ်ရုံတွေနဲ့ ရပ်နေတယ်။ နတ်သမီးတစ်ပါး သာမန်ကမ္ဘာကို ဆင်းသက်လာသလို သူမက လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းအောင် တုန်လှုပ်စေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အလှက ရွမ်းလျန်းယွဲ့နဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်။ ယောကျ်ားကျင့်ကြံသူ အများအပြား ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတာက အကြီးအကဲ ရွမ်းကို နာမည်တပ်ပြီး တိုက်ရိုက်ခေါ်တာ ဘာမှ မမှားဘူး။ အများဆုံးဆို စကားလုံးတွေက နည်းနည်း မသင့်တော်တာပဲ ရှိမယ်။

ဒါပေမယ့် အရေးမကြီးဘူး။ အကြီးအကဲ ရွမ်း ဒီအတွက် စိတ်ဆိုးမယ်ဆိုရင် သူတို့က ရှေ့ထွက်ပြီး သူမကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်ဖို့၊ လိုအပ်ရင် ဒူးထောက်ဖို့တောင် ဆန္ဒရှိကြတယ်။ ဘာပဲပြောပြော၊ အချစ်အတွက် ရှေ့ထွက်တာက ရှက်စရာ မဟုတ်ဘူးလေ! ရွမ်းလျန်းယွဲ့က ဒီအသံကို သဘာဝအတိုင်းပဲ ကြားခဲ့တယ်။ သူမက ချက်ချင်းပဲ အဓိကခန်းမထဲကနေ ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ရွမ်းလျန်းယွဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားခဲ့တယ်။ မယုံနိုင်စွာပဲ သူမက "သခင်မ လျန်ယွီလား?" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ ရွမ်းလျန်းယွဲ့ကို ရှာဖို့ လာတဲ့သူက လျန်ယွီ တကယ်ပဲ။ ယဲ့ယွီနဲ့ ရွမ်းလျန်းယွဲ့ရဲ့ အိပ်မက် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လျန်ယွီက အိပ်မက်နယ်မြေထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်နေခဲ့တယ်။ သူမက ယဲ့ယွီကို ပြန်လည်အသက်သွင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ မြှုပ်နှံခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို တိုးတက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို တက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေရင်တောင် လူတစ်ယောက်ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းလို့ မရဘူးဆိုတာ သူမ တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ဒါက လျန်ယွီကို အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်စေခဲ့တယ်။ သူမက နေ့တိုင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ နတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွေကြားက တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ သူမ သေဆုံးခဲ့တယ်။ သူမ နိုးလာတဲ့အခါ သူမကိုယ်သူမ သာမန်ကမ္ဘာမှာပဲ ရှိနေသေးတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ လျန်ယွီက အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူမက ချက်ချင်းပဲ မိုးကြိုးလေဘုရားကျောင်းကို လာပြီး တစ်ခုခုကို အတည်ပြုဖို့ ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ရွမ်းလျန်းယွဲ့က သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တဲ့အခိုက်အတန့်မှာ လျန်ယွီက ရယ်မောလိုက်တယ်။ "မင်း ငါ့ကို မှတ်မိနေသေးတာပဲ၊ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူး၊ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူး!" ပစ္စုပ္ပန် မိုးကြိုးလေဘုရားကျောင်းက တပည့်အများအပြားက လျန်ယွီရဲ့ စကားတွေကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြတယ်။ ဘာအိပ်မက်လဲ။ ရွမ်းလျန်းယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အသံလုံ အတားအဆီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်တယ်။ လျန်ယွီက ဒါကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခုအချိန်မှာ သူမ ဂရုစိုက်တာ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိလို့ပဲ။

"ယဲ့ယွီ ဘယ်မှာလဲ?" လျန်ယွီရဲ့ ပုံရိပ်က လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး ရွမ်းလျန်းယွဲ့ရဲ့ ရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက လေးနက်နေပေမယ့် ပြင်းပြတဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ရွမ်းလျန်းယွဲ့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်၊ "ယဲ့ယွီ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ ကျွန်မလည်း သူ့ကို ရှာမတွေ့ဘူး။ ကမ္ဘာမြေမိစ္ဆာဂိုဏ်း က ဘယ်သူမှ သူ့ကို သိပုံမရဘူး။ ကျွန်မနဲ့ အစ်မကြီးပဲ သူ့ကို မှတ်မိနေသလိုပဲ။" "ဒီမှာ မတွေ့ရင် ဆက်ရှာပါ။ ဗဟိုကုန်းမြေတိုက်ကြီး မှာ မရှိရင် အရှေ့ပင်လယ်တိုက်ကြီး ဒါမှမဟုတ်တောင်ပိုင်းဘာဘေးရီးယန်းတိုက်ကြီးကို သွားပါ။" "ပဉ္စမတိုက်ကြီးတွေမှာ ဘယ်မှ မတွေ့ရင်တောင် ကျွန်မ လက်မလျှော့ဘူး။ နတ်ဆိုးနယ်မြေကိုတောင် သွားပြီး သူ့ကို ရှာတွေ့တဲ့အထိ သွားမယ်!" ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု လျန်ယွီရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူမ ထွက်ခွာတော့မလို့ရှိသေး နောက်တစ်ခါ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ရွမ်းလျန်းယွဲ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်ပြီး "အိပ်မက်ဖြစ်ဖြစ်၊ ယခင်ဘဝက မှတ်ဉာဏ်တွေ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီဘဝမှာ ယဲ့ယွီနဲ့ ဝေးဝေးနေ။" "မင်း သူ့ကို ထပ်ပြီး ထိခိုက်ဖို့ စဉ်းစားမယ်ဆိုရင် ငါ ကိုယ်တိုင် မင်းကို ဖယ်ရှားမယ်!" ဒီစကားကို ကြားတော့ ရွမ်းလျန်းယွဲ့ ပါးစပ်ဟပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကိစ္စမှာ သူမ မှားနေတယ်ဆိုတာ သူမ သိလို့ပဲ။ အိပ်မက်နယ်မြေမှာ ရှိတုန်းက ရွမ်းလျန်းယွဲ့က လျန်ယွီ တကယ်ပဲ ယဲ့ယွီကို ချစ်နေတယ်ဆိုတာ ခံစားမိခဲ့တယ်။ ယဲ့ယွီ သေဆုံးသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အခိုက်အတန့်မှာ လျန်ယွီဆီက ထွက်လာတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က လက်တွေ့ဆန်လုနီးပါးပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ရွမ်းလျန်းယွဲ့က လျန်ယွီက ယဲ့ယွီအတွက်ဆိုရင် သူမကို သတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေတယ်ဆိုတာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိထားမိခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီခံစားချက်က အခုအထိ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒီသခင်မက နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ လျန်ယွီ ထွက်ခွာသွားတဲ့ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ရွမ်းလျန်းယွဲ့က ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်တယ်။ အလေးအနက်ထားပြီး သူမက "ကျွန်မ ယဲ့ယွီကို ဆက်ရှာဖွေနေပါ့မယ်။ ဒီဘဝမှာ ကျွန်မ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မထိခိုက်စေရဘူး။" "သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံဖို့ ကျွန်မ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ပါ့မယ်။ ကျွန်မ အသက်နဲ့ ကျိန်ဆိုပါတယ်!" လျန်ယွီက သူမရဲ့ ခြေလှမ်းကို မရပ်ဘဲ ရွမ်းလျန်းယွဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အတားအဆီးထဲကနေ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်ထွက်သွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မိုးကြိုးလေဘုရားကျောင်းက တပည့်တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ အနူးညံ့ဆုံးလို့ ထင်ရတဲ့ အပြုံးနဲ့ အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်၊ "နတ်သမီးလေး..." သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူ့ကို လျန်ယွီရဲ့ အင်္ကျီလက်ကိုခါရမ်းလိုက်ရုံနဲ့ ထိုတပည့်ကို မီတာရာချီလွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ "ငါ့လမ်းက ဖယ်!" ဒီစကားတွေကို ထားခဲ့ပြီး လျန်ယွီက ချက်ချင်း လျှပ်ခနဲ ထွက်သွားခဲ့ပြီး မိုးကြိုးလေဘုရားကျောင်းကို ထွက်ခွာကာ အရှေ့ဘက်ကို ဦးတည်သွားခဲ့တယ်။

သို့သော်လည်း သူမမျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ကျန်ရှိနေခဲ့တယ်။ ယဲ့ယွီ၊ မင်းကို ငါ ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မင်းကို တကယ် ဘယ်သူက အချစ်ဆုံးလဲဆိုတာ ပြပေးမယ်! ... ညရောက်ပြီ။ ယွမ်ရိုမု ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိရလာပြီး သူ မသိတဲ့ ဂူတစ်ခုထဲမှာ ရောက်နေတာကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒါက သူမကို ပင်ကိုအားဖြင့် သတိထားစေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ နွေးထွေးတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ "နိုးပြီလား?" ယွမ်ရိုမု ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ယဲ့ယွီက ဂူအဝမှာ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ **လီယူကြက်ဘဲ ** ကို ကင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒီလို ဝိညာဉ်သားရဲက သိပ်မသန်ပေမယ့် သူ့အသားက အရမ်း အရသာရှိပြီး ခရီးသွား ကျင့်ကြံသူများစွာအတွက် အကြိုက်ဆုံး ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ ကြွယ်ဝတဲ့ မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ယွမ်ရိုမု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ပြီး ယဲ့ယွီဆီကို လျှောက်သွားတယ်။ "မောင်လေး၊ အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ။ ငါ့ခေါင်းက အရမ်းနာတယ်။ ဘယ်သူက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်တာလဲ မြင်လိုက်လား။" ဒီအရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းသုံးခုကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သူ့ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို အစီအစဉ်ချပြီးသား ဖြစ်လို့ပဲ။ "အစ်မကြီး၊ ဖန်ဆင်းခြင်းတောအုပ် ကို မှတ်မိသေးလား။ အရင်တုန်းက အစ်မကြီးကို ကယ်ခဲ့တဲ့ လူကြီး ထပ်ပေါ်လာတယ်။ နီခိုင်က အစ်မကြီးကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ မေ့မျောအောင် လုပ်ပစ်လိုက်တုန်းကပေါ့။" "သူက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး နီခိုင်ကို မိုးကြိုးပစ်သလိုမျိုး အင်အားနဲ့ နှိမ်နင်းလိုက်ပြီးတော့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထပ်ထွက်သွားခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ဝှက်ထားခဲ့တာ!" "သူကသိပ် ကောင်းတဲ့လူပဲ!" ဒီစကားကို ကြားတော့ ယွမ်ရိုမု မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ သူ ထပ်ပြီး ပေါ်လာတာလား။ ဘာလို့ ငါ့ကို ထပ်ပြီး ကယ်ဖို့ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်တာလဲ။ အရင်တုန်းက တိုက်ဆိုင်မှုဆိုရင် နှစ်ကြိမ်တိုက်ဆိုင်နိုင်စရာ မရှိဘူး မဟုတ်လား။ ဒါပေမယ့် ယွမ်ရိုမုက ဒီလူနဲ့ လုံးဝ မရင်းနှီးဘူး။ ဒါဆို ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်တာလဲ။ ယွမ်ရိုမု ဒီပဟေဠိကို စဉ်းစားနေတုန်း ယဲ့ယွီက သူ့လုပ်နေတဲ့အရာကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်တယ်။ သူက လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်တယ်၊ "အစ်မကြီး၊ ဒီလူက အစ်မကြီးရဲ့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကွဲကွာနေတဲ့ ဆွေမျိုးများ ဖြစ်နေမလား။" ဒီမတိုင်ခင်က ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ အိမ်စာတွေကို လုပ်ပြီးသား။ ယွမ်ရိုမု ငယ်ငယ်တုန်းက သူ့မိသားစုနဲ့ ကွဲကွာခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူမကို တိမ်ပြာဂိုဏ်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင် လော်ကျယ်က ရှာတွေ့ပြီး တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ သူမက နတ်သမီး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူမ သူ့ကို သံသယမဝင်အောင် ကာကွယ်ဖို့ ယဲ့ယွီက ဒီရှင်းပြချက်ကိုပဲ အာရုံပြောင်းဖို့ အသုံးပြုခဲ့ရတယ်။

****

အခန်း ၆၉

ယွမ်ရိုမုက အလေးအနက် စဉ်းစားစပြုလာခဲ့တယ်။ သူမ ငယ်ငယ်တုန်းက ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယွမ်ရိုမု နေထိုင်တဲ့ ရွာကို မြေပြင်နဲ့ ညီအောင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။ သူမနဲ့ သူမရဲ့ မောင်လေးပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူမရဲ့ မောင်လေးက ယွမ်ရိုမုကို ကျွေးဖို့ မုဆိုးထွက်မယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် သူ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင် လော်ကျယ်နဲ့ ကံကောင်းစွာ တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းမရှိရင် ကလေးမ ယွမ်ရိုမုက ငတ်သေသွားခဲ့မှာ။ အခုတောင် တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်း ရဲ့နတ်သမီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ ယွမ်ရိုမုက သူ့ရဲ့ မောင်လေး ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာကို ရှာဖွေတာကို တစ်ခါမှ မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘာသတင်းမှ မရှိခဲ့ဘူး။ သူမကို ကူညီပေးနေတဲ့ လူက သူမရဲ့ မောင်လေးများ ဖြစ်နေမလား။ ယွမ်ရိုမု စိတ်လှုပ်ရှားမှု လှိုင်းလုံးတစ်ခု ခံစားလိုက်ရတယ်။ ချက်ချင်းပဲ သူမက ယဲ့ယွီ သူ့ကို ဆွဲပေးထားတဲ့ ပုံတူကို သူ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲကနေ ထုတ်လိုက်တယ်။ ပုံထဲက ပုတိုတုတ်တုတ်၊ ရုပ်ဆိုးတဲ့ လူကို ကြည့်လိုက်တော့ ယွမ်ရိုမုရဲ့ အစပိုင်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ နှလုံးသားက ရုတ်တရက် အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလို လူမျိုးက သူမရဲ့ မောင်လေး ဖြစ်နိုင်စရာ မရှိဘူး။ သူမရဲ့ မောင်လေးက ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူး! ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်ခေတ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရုပ်ရည်က အခြေခံအကျဆုံး အရည်သွေးတရားမျှတမှုပဲ။ ရုပ်ရည်က အခြေခံအကျဆုံး စိတ်ခံစားမှုတန်ဖိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်တယ်။ ယွမ်ရိုမု ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ရင်ထဲက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို ငြိမ်သက်စေခဲ့တယ်။ သူမက ပုံတူကို သူ့ရဲ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲကို အမြန်ပြန်ထည့်လိုက်တယ်။ လေးနက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ သူမက "ဒါက ကျွန်မရဲ့ ဆွေမျိုး ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် သူ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို ကယ်ဖို့ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်တာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ "နားမလည်ရင် ဒီအတိုင်းထားလိုက်ပါတော့။" ယဲ့ယွီက ဒီကိစ္စကို သိပ်ပြီး ဆက်ဆွဲနေဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။ သူ့ရဲ့ သံသယကို ယွမ်ရိုမုဆီကနေ အောင်မြင်စွာ လွှဲပြောင်းနိုင်ခဲ့ရင် ပြီးပြီပဲ။ ဒါ့အပြင် အခု ကင်ထားတဲ့ ဘဲသားလည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ယဲ့ယွီက ဒီလို အချောင်စကားတွေ ဆက်ပြောဖို့ အချိန် မရှိတော့ဘူး။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေ အများကြီး မပါဝင်ပေမယ့် **လီယူကြက်ဘဲ ** အသားကိုယ်တိုင်က အရမ်း အရသာရှိတယ်။ ကင်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မူရင်းအရသာကတောင် မူးယစ်စေတယ်။ ယဲ့ယွီက ချက်ချင်း ဘဲခြေထောက်တစ်ချောင်းကို ဆွဲဖြတ်ပြီး အားရပါးရ စားတော့တယ်။ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ယွမ်ရိုမုက လက်လှမ်းပြီး ဘဲခြေထောက်တစ်ချောင်းကို စားဖို့ ဆွဲယူဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် သူမကို ယဲ့ယွီက တားလိုက်တယ်။ "အစ်မကြီး၊ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?" "ကင်ထားတဲ့ ဘဲသား စားချင်တာပေါ့။" ယွမ်ရိုမုက ပြောလိုက်ပြီး ထပ်ပြီး လက်လှမ်းလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ဖန် ယဲ့ယွီက သူမကို ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့တယ်။ သူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်တယ်၊ "အစ်မကြီး၊ အစ်မကြီးကဝိဉာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့်မှာ ရှိနေပြီဆိုတော့ အစားအသောက်တွေ စားတာ ရပ်လိုက်ပြီ ထင်ပါတယ်။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူတာနဲ့ပဲ လုံလောက်သင့်တယ်။ ဘာလို့ အသား ဆက်စားချင်သေးတာလဲ။" "စားချင်တာ စားလို့မရဘူးလား?" ယွမ်ရိုမုရဲ့ ခေါင်းက ရုတ်တရက် အနက်ရောင်မျဉ်းတွေနဲ့ ပြည့်သွားတယ်။ ရွှေအူတိုင်အဆင့် အဆင့် ရောက်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူတွေက အစာရှောင်ကြတယ်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စုပ်ယူရုံနဲ့ အာဟာရလိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်။ သာမန်အစားအသောက်တွေက ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို ထိခိုက်စေတယ်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ ဝိညာဉ်သားရဲအသားအချို့ စားတာက အန္တရာယ်မရှိဘူး။ ဒါ့အပြင် ယဲ့ယွီ ကင်ထားတာက အရမ်း မွှေးနေတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ခုခံနိုင်မှာလဲ။ ယွမ်ရိုမုက တိုက်ရိုက် ဆွဲယူဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ယဲ့ယွီက သူမနဲ့ အစားအသောက်တွေ ခွဲဝေစားဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။ သဘာဝအတိုင်းပဲ သူက ခုခံတယ်။ နှစ်ယောက်လုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မသုံးဘဲ ကင်ထားတဲ့ ဘဲသားကို လုယူကြတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ ယဲ့ယွီက ဘဲခြေထောက်ကို ကိုက်ပြီး ယွမ်ရိုမုရဲ့တောင့်တင်းတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုနောက်ကနေသိုင်းဖက်ရင်း အပေါ်ကနေ ဖိချလိုက်တယ်။

သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေကိုတောင် ဖိချုပ်ထားတယ်။ ယွမ်ရိုမုရဲ့နီရဲတဲ့နှုတ်ခမ်းလေးက ပွင့်အာလာတယ်။ ယဲ့ယွီရဲ့သိုင်းဖက်မှုအောက်မှာသူမရင်သားစိုင်တွေနိမ့်ချီမြင့်ချီဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အနေထားက သူမကိုအပေါ်ကတက်ခွပြီး ဘဲကင်မစားပဲသူမကိုစားတော့မလိုပဲ။ သူမခါးကျင်ကျင်လေးအောက်ကတင်သားအိအိတွေကယဲ့ယွီရဲ့ပေါင်ကြားထဲရောက်နေသလို သူမရဲ့ရင်သားတွေလဲ မတော်တဆ(လိုလို)နဲ့ ယဲ့ယွီလက်တွေကကိုင်တွယ်မိနေသလို လူကလဲလှုပ်မရအောင် အပေါ်ကဖိချုပ်ထားသေးတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ နောက်ပြောင်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ "တပည့်ကောင်းလေး၊ ဒီလိုချစ်ကလူကျီစယ်တဲ့အရာမျိုး လုပ်နေရင်း ဘာလို့ အသားကိုက်နေတာလဲ။ ဒါက... စိတ်ခံစားမှုပိုကောင်းဖို့အတွက်လား။" ယဲ့ယွီနဲ့ ယွမ်ရိုမု ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့က ဟုန်လွမ် ဂူဝမှာ မှီပြီး သူတို့ကို စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ချက်ချင်းပဲ ဂိုဏ်းချုပ် လော်ကျယ်နဲ့ တခြားအကြီးအကဲတွေလည်း ဒီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ သူတို့မျက်နှာတွေ နီရဲသွားခဲ့တယ်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ အခု ခွဲလိုက်!" ယဲ့ယွီနဲ့ ယွမ်ရိုမု အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

သူတို့လည်း ဒီအနေအထားက အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတွေ ဖြစ်စေနိုင်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ရှင်းပြတယ်၊ "ဂိုဏ်းချုပ်၊ ခင်ဗျား ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးက နောက်ပြောင်နေတာပါ၊ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။" စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားနေရတဲ့ ဟုန်လွမ်က တိတိကျကျ ထပ်ဖြည့်လိုက်တယ်၊ "ဟုတ်တယ်၊ ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူး။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်လာနိုင်မလဲ ဘယ်သူသိလဲ၊ မဟုတ်လား။" ဒီစကားကို ကြားတော့ ယွမ်ရိုမု မျက်နှာ နီရဲသွားခဲ့တယ်။ "သွားကြ၊ ဒါကို နောက်မှ ပြောကြမယ်။" လော်ကျယ်က သူ့လက်စွပ်တွေကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အပြင်ဘက်ကို လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ တခြားအကြီးအကဲတွေနဲ့ ယွမ်ရိုမုလည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြတယ်။ ဒီအတောအတွင်း ယဲ့ယွီက ဟုန်လွမ်ကို ချဉ်းကပ်လိုက်တယ်။ သူ စကားပြောတော့မလို့ရှိသေး ဟုန်လွမ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ "ကလေး၊ မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို ငါ အစောကြီးကတည်းက မြင်နေရပြီ။" "ဒါပေမယ့် ဒီလောက်အထိတော့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ နှစ်ရက်လေး အပြင်ထွက်တာနဲ့နတ်သမီး တောင် မင်းအတွက် ကျရှုံးသွားပြီ။ မင်းမှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ရှိတယ်။" ယဲ့ယွီ စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ သူက ချက်ချင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ "ဆရာမ၊ ခင်ဗျား ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်မကြီးနဲ့ ကျွန်တော်က အပြစ်ကင်းပါတယ်။" ဟုန်လွမ်က ရယ်မောလိုက်တယ်၊ "လူတစ်ယောက်ကိုဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် အပြစ်ကင်းတယ်?" ယဲ့ယွီက သူ့မျက်နှာကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။ သူ ရှင်းပြတာကို ရပ်လိုက်တော့တယ်။ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပြီ။ ဆရာမ ဟုန်လွမ်က သူ့ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။ ဘာလို့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို အလဟသ ဖြစ်စေရမှာလဲ။ ... သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းအတွင်းမှာ။ ချွယ်ယွမ်က ဖြူဖျော့ပြီး အခုထိ ထိတ်လန့်နေတုန်းပဲ၊ သူ မြောက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီမနက်မှာ ဒုတိယအကြီးအကဲ နီခိုင်ကို ယွမ်ရိုမုကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရာမှာ ကူညီဖို့အတွက် သူက သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူ ရာနီးပါးနဲ့ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းခန်းမက ပဉ္စမအကြီးအကဲ ခေါ်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ငါးဆယ်နီးပါးကို ဦးဆောင်ခဲ့တယ်။ သူတို့ အတူတူ တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်း ကို တိုက်ခိုက်ပြီး သူတို့ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ကြတယ်။ အစကတော့ အရာရာ အဆင်ပြေတယ်။ သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုဟာ အလွန်မြန်ဆန်ပြီး တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်း ကို မမျှော်လင့်ဘဲအလစ်ငိုက် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့သူတို့တုန့်ပြန်မှုတွေကမြန်ဆန်တယ်။ ပြီးတော့ တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် လော်ကျယ်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက သူ့နဲ့ တူညီတယ်။ ခဏတာတော့ ဘယ်သူမှ အသာမရနိုင်ခဲ့ဘူး။

ချွယ်ယွမ်က အရာရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီလို့ ထင်နေတုန်း မမျှော်လင့်ဘဲ တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်း ထဲကနေ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ချွယ်ယွမ်ကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်ခဲ့တယ်။ အကြီးအကဲ အချို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ရင် ချွယ်ယွမ်က အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ သေဆုံးသွားခဲ့မှာ။ သူ အခု အသက်ရှင်နေသေးပေမယ့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားပြီး ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ချွယ်ယွမ် သိတယ်။ ဓားစွမ်းအင်က တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်း ထဲက အဲ့ဒီအမျိုးသမီးဆီကနေ လာတာ သေချာတယ်။ သူမကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူမှ ဒီလို ခွန်အားမျိုး မရှိဘူး။ ယီးပဲကွာ! အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ဂိုဏ်းကိစ္စတွေကို အမြဲတမ်း ဂရုမစိုက်ဘူး မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ဒီနေ့ ရုတ်တရက် လုပ်ဆောင်တာလဲ။ ဒေါသအမျက်ခြောင်းခြောင်း ထွက်နေရင်း ချွယ်ယွမ်က သွေးတစ်အာက်အန်လိုက်တယ်။ သူက သူ့လက်ဖဝါးနဲ့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် သုတ်လိုက်တယ်၊ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ မုန်းတီးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ စောင့်သာကြည့်လိုက်။ ယွမ်ရိုမု ငါတို့လက်ထဲ ရောက်တာနဲ့ မကြာခင် တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်း က သူတို့ရဲ့ အကြွေးတွေကို သွေးနဲ့ ဆပ်ရလိမ့်မယ်! "ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတင်းပို့ပါ၊ နီအကြီးအကဲက ဂိုဏ်းထဲမှာ မရှိပါဘူး။" အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ချက်ချင်း လာရောက် သတင်းပို့တယ်။ ဒါက ချွယ်ယွမ်ကို အရမ်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့တယ်။ အချိန်က ကျော်လွန်နေပြီ။ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားတာများ ရှိမလား။ ချွယ်ယွမ်က မနှောင့်နှေးရဲတော့ဘူး။ သူက သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းအတွင်းက စွမ်းရည်ရှိတဲ့ လူအားလုံးကို နီခိုင်အကြီးအကဲကို ရှာဖွေဖို့ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ ဂိုဏ်းထဲကနေ ထွက်ခွာသွားတဲ့ လူအနည်းငယ်ကို ကြည့်ရင်း ချွယ်ယွမ်က ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ဒီတိုက်ပွဲကာလပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းက အတော်လေး နာကျင်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမယ့် ယွမ်ရိုမုကို ရနိုင်ရင် ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကျစရိတ် များများ၊ တန်ဖိုးရှိမှာပဲ! ... နောက်နေ့မှာ ယဲ့ယွီက ချက်ချင်းစည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမကိုသွားပြီး ဝေအောက်ရှူကို ရှာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့ တွေ့တွေ့ချင်း ဝေအောက်ရှူရဲ့ မျက်နှာက မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တယ်။ ချက်ချင်းပဲ သူမက သူ့ကို လူရှင်းတဲ့နေရာကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တယ်။ အလွှာပေါင်းများစွာသော အတားအဆီးတွေကို တည်ဆောက်ပြီး သူမက ဝမ်းသာအားရနဲ့ "မောင်လေး၊ မင်း တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။နတ်သမီး နဲ့အတူ ဂူထဲမှာ တိတ်တိတ်ပုန်း လုပ်နေတာ။ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့် ဖြစ်ဖို့ဆိုရင် မင်းကို ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး။" "ဒီလိုဆိုရင်နတ်သမီး ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမကို ဝိညာဉ်တစ်သောင်းခန်းမကို ပြောင်းစေလိုက်ပါ။ ဒီအောင်မြင်မှုနဲ့ မင်းက အနည်းဆုံး အကြီးအကဲအဖြစ် စတင်လိမ့်မယ်။ နောင်အနာဂတ်မှာ ချမ်းသာလာရင် ငါ့ကို မမေ့ပါနဲ့!" ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာက အလွန် ထူးဆန်းသွားခဲ့တယ်၊ "ဒါတွေ အားလုံးကို ဘယ်သူက ပြောတာလဲ?" "မင်း မသိဘူးလား။ မင်းနဲ့နတ်သမီး ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို ပြန့်နှံ့နေပြီ။ မူကွဲတွေတောင် ရှိသေးတယ်။" "သူတို့ထဲက တာအိုလမ်းညွှန်မှုတောင်ထိပ် က တပည့်တွေက မင်းရဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို စာအုပ်တစ်အုပ်အနေနဲ့ ရေးဖို့ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ရေးခဲ့ကြတယ်။ ဒါကို 'ကျွန်တော်နဲ့နတ်သမီး ရဲ့ မပြောပြသေးသော ဇာတ်လမ်း' လို့ ခေါ်တယ်" ဝေအောက်ရှူက လက်မထောင်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်တယ်၊ "မောင်လေး၊တကယ့်ကို ထူးချွန်လွန်းပါတယ်။"

၇၀ ဆက်ရန်

အခန်း ၇၀

ဝေအောက်ရှူရဲ့ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုတဲ့ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရတော့ ယဲ့ယွီ လုံးဝ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

သူက ချက်ချင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "အစ်မကြီး၊ အခြေအနေက အစ်မကြီး ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ နတ်သမီး နဲ့ ကျွန်တော်က အပြစ်ကင်းပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီစကားကို ကြားတော့ ဝေအောက်ရှူရဲ့ အပြုံးက ပိုပြီး ပေါ်လွင်လာခဲ့တယ်။

"ကောင်းပြီ၊ မမကို ဟန်ဆောင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။"

ယဲ့ယွီ သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်တယ်။

ဒီကိစ္စက အခု ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်။

ဒါကြောင့် သူ ဆက်ပြီး ရှင်းပြဖို့ မဆုံးဖြတ်တော့ဘူး။

အစား သူက လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်တယ်၊ "အစ်မကြီး၊ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းခန်းမ ရဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲနဲ့ ပဉ္စမအကြီးအကဲကို ဘယ်လို ထင်လဲ?"

ဝေအောက်ရှူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

"ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒါကို မေးတာလဲ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မမ ဒုတိယအကြီးအကဲနဲ့ ပဉ္စမအကြီးအကဲကို မတွေ့ဖူးဘူး။ အစကတော့ မမကို ခမ်းမသခင်ကျူး က တိုက်ရိုက်တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်း ကို လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်အဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့တာ။ ဂိုဏ်းထဲက လူတွေနဲ့ ကိစ္စတွေကို မမ မရင်းနှီးဘူး။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒါက ပြီးပြည့်စုံတယ်။

သူက ဝေအောက်ရှူက ဒုတိယအကြီးအကဲနဲ့ ပဉ္စမအကြီးအကဲနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိမရှိ စစ်ဆေးနေတာ။

သူမက သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် မသိဘူးဆိုတော့ ယုံကြည်စိတ်ချရတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။

ယဲ့ယွီက ဒုတိယနဲ့ ပဉ္စမအကြီးအကဲ သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်း နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ပုန်ကန်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ အကြောင်းအချက်အလက်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့တယ်။

ဝေအောက်ရှူရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။

သူမက "ဒီလို ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?" လို့ အော်လိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဘာမှ မဖြစ်နိုင်တာ မရှိဘူး။ ကျွန်တော် ပြောချင်တာက အစ်မကြီး ခမ်းမသခင်ကျူး ကို ဆက်သွယ်ပြီး ဒီကိစ္စကို အကြောင်းကြားသင့်တယ်။ သူက အမှန်လား အမှားလား ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝေအောက်ရှူက နောက်ဆုံးတော့ ယဲ့ယွီကို ယုံကြည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတွေကို မှားယွင်းစွာ စွပ်စွဲတာက ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်မှုဖြစ်ပေမယ့် ဒီကိစ္စက မှန်တယ်ဆိုရင် ခမ်းမသခင်ကျူး က အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် ဝေအောက်ရှူက ဒီအန္တရာယ်ကို ယူဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တယ်။

သူမက တောင်ပေါ်က ဆင်းပြီး ခမ်းမသခင်ကျူး ကို သတင်းပို့ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်ခဲ့တယ်။

သို့သော် ဒီအချိန်မှာ ယဲ့ယွီက သူမကို ထပ်မံ တားဆီးလိုက်တယ်။

"အစ်မကြီး၊ကျနော့မှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခု ရှိတယ်၊ ဒါက မနှစ်မြို့စရာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကိစ္စမှာကျနော့ပါဝင်ပတ်သက်မှုကို ထုတ်ဖော်မပြောပါနဲ့။ တချို့ အခြေအနေတွေကြောင့် ကျွန်တော် သတိမခံနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ယဲ့ယွီက ကျနော့် နာမည်အစစ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဝိညာဉ်တစ်သောင်းခန်းမ မှာကျနော့်နာမည်က တကယ်တော့ ကျောင်ဝူကျီ (Zhao Wuji) ပါ။"

ယဲ့ယွီရဲ့ ဆင်ခြေက ရိုးရှင်းတယ်။

သူက ယာယီအားဖြင့် ကျူဒီကျမ်ကို သူ အခုတိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်း မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိစေချင်သေးတာ မဟုတ်ဘူး။

အိပ်မက်ထဲက တိုက်ကြီးမဟာချင်မင်းဆက်တိုင်းပြည် ရဲ့ ဧကရီလီရူဝမ် နဲ့ တွေ့ဆုံပြီးနောက် ယဲ့ယွီ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာကို သတိထားမိခဲ့တယ်။

အိပ်မက်ထဲက ဇနီးမယားတွေက သူတို့ရဲ့ အိပ်မက်တွေက မှတ်ဉာဏ်တွေကို ထိန်းသိမ်းထားပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတွေက တစ်မျိုးစီ ကွာခြားနေပုံရတယ်။

ဥပမာ၊ အိပ်မက်ထဲက လီရူဝမ်က မယုံနိုင်လောက်အောင် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ကြီးမားတယ်။

သူမက ယဲ့ယွီကို နေ့တိုင်း သူမရဲ့ အခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး အပြင်ထွက်ခွင့် မပေးချင်ဘူး။

ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာ သူမက ယဲ့ယွီကို လွတ်လပ်စွာ ထွက်ခွာခွင့်ပြုဖို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရက်ရောတယ်။

ဘာမှ ပတ်သက်မှု မရှိဘူး။

အိပ်မက်နယ်မြေနဲ့ ဒီလို ကွာခြားမှုက ယဲ့ယွီကို ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။

အိပ်မက်ထဲက ဇနီးမယားတွေရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတွေက လက်တွေ့မှာ ကွာခြားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဟုတ်တယ်၊ ဒါ အမှန်ပဲ။

အိပ်မက်ထဲမှာ ကျူဒီကျမ်က သူ့ကို တကယ် အများကြီး ကြိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာ အရာရာ ပြောင်းလဲမလား ဘယ်သူသိလဲ။

ဒါကြောင့် ယဲ့ယွီက သူ ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်မှ ကျူဒီကျမ်နဲ့ ထပ်တွေ့ဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။

အခု တွေ့တာက အစောကြီး ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါ့အပြင် Dream System ကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတော့ အဆင့်တွေ တက်ဖို့နဲ့ ပိုပြီး သန်မာလာဖို့ အချိန် သိပ်မကြာဘူး။

ဝေအောက်ရှူရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ပိုပြီး ထူးဆန်းလာခဲ့တယ်။

သူမက ဒီဂျူနီယာလေးကို ပိုပြီး နားမလည်နိုင်တော့ဘူးလို့ သူ့ကိုယ်သူ တွေ့ရှိခဲ့တယ်။

အကြီးအကဲရဲ့ ပုန်ကန်မှုက တကယ်မှန်ရင် ဒါက ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်။

ဒါက သူ့ကို ကျူဒီကျမ်ဆီက အသိအမှတ်ပြုမှု ရစေပြီး အရေးကြီးတဲ့ ရာထူးတိုးမြှင့်မှုတွေဆီ ဦးတည်စေနိုင်တယ်။

ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးကို ယဲ့ယွီက ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် အသိအမှတ်ပြုမှု မယူတာလဲ။

ဝေအောက်ရှူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ပြီးတော့ သူမက ရုတ်တရက် အံ့ဩစရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်တယ်။

"မင်းကရွှေအူတိုင်အဆင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား?"

ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာက တောင့်တင်းသွားခဲ့တယ်။

ဒါက မကောင်းဘူး။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လခွဲတုန်းက ဝေအောက်ရှူနဲ့ ပထမဆုံး တွေ့တုန်းက သူကအခြေတည် ရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။

အခုတော့ သူကရွှေအူတိုင်အဆင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။

ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အဆင့်ခုန်နှုန်းကကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ မကြားဖူးလောက်ဘူး။

ဒါကြောင့် ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ ပြန်ကြားချက်ကို အမြန် စဉ်းစားလိုက်တယ်။

သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်တယ်၊ "အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်မဟာချင်မင်းဆက်တိုင်းပြည် မှာ ကံကောင်းတဲ့ တွေ့ကြုံမှုတချို့ ရှိခဲ့ပြီး တိုးတက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဝေအောက်ရှူရဲ့ မျက်နှာအမူအရာမှာ မနာလိုစိတ် ပေါ်လာခဲ့တယ်။

သူမ အမြဲတမ်း ကာကွယ်ချင်ခဲ့တဲ့ ဂျူနီယာလေးက အခု သူတို့နဲ့ တန်းတူအဆင့်ထိ ရောက်လာပြီ။

တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။

ဝေအောက်ရှူ သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်တယ်။

သူမက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်တယ်၊ "ဂျူနီယာလေး၊ မင်း မမကို လှည့်စားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်။ မမ ခမ်းမသခင်ကျူး ကို အခု သွားပြောပြမယ်။ ဒီအတောအတွင်း မင်းအကြောင်းကို မပြောပါဘူး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကြီး။"

ယဲ့ယွီက ရိုးသားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။

မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဝေအောက်ရှူ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ယဲ့ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

ဝေအောက်ရှူရဲ့ အခုနက အံ့အားသင့်မှုက သူ့အတွက် သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ပြောစကားအတိုင်းပဲ၊ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေက မကြာခဏဆိုသလို ဆိုးရွားတဲ့ အရာတစ်ခုကို ပြသတတ်တယ်။

သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အရမ်း မြန်မြန်တိုးလာရင် မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာ မှန်တယ်။

ကံကောင်းစွာပဲ သူ့ရဲ့ လက်ရှိအဆင့်က သိပ်ပြီး ထင်ရှားသေးတာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ပိုပြီး မြင့်တက်လာတာနဲ့အမျှ ကြီးမားတဲ့ တိုးတက်မှုတစ်ခုက သတိထားမှုတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ သေချာတယ်။

သုတေသနအတွက်ကြွက်ပေါက်လေး အဖြစ် အသုံးပြုခံရတာကို ရှောင်ရှားဖို့ ယဲ့ယွီက ဝူကျီတောင်ထိပ်ကို ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။

သူက ဟုန်လွမ်ကို ရှာပြီး သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကျင့်ကြံမှုဖုံးကွယ်ခြင်းနည်းစနစ် တစ်ခုခုကို လေ့ကျင့်ဖို့ တောင်းဆိုဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တယ်။

ဟုတ်တာပေါ့၊ သူ့ရဲ့ aura ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ လက်နက်တစ်ခုခု ရှိရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။

သို့သော် ယဲ့ယွီ အံ့အားသင့်သွားတာက ဝူကျီတောင်ထိပ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဟုန်လွမ်ကို ဘယ်မှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။

သူမ ထပ်ပြီး လောင်းကစား သွားလုပ်တာလား။

ယဲ့ယွီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်မိတယ်။

သို့သော် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သူက သူ့ရဲ့ အစ်မကြီး ရှီမူလင် ဆံပင်ဖြူဖွေးဖွေးနဲ့ ဝါးအဆောက်အဦရှေ့မှာ စာအုပ်ဖတ်နေတာကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတယ်။

ပြောသင့်၊ မပြောသင့်၊ ရှေ့မူလင်(ရှီမူလင်) က အလွန်ထွားတဲ့ရင်သားတွေနဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့အသားရေက တကယ်ပဲanime ဂျပန်အန်နီမဲထဲကကောင်မလေးအတိုင်းပါပဲလား။

သူမက အရမ်း ရိုးအပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။

သူမရဲ့ ထူးခြားချက်တွေက နည်းနည်း ထူးခြားနေတာပဲ။

သူမက ညဘက် ဂျူနီယာလေးနဲ့အတူ တံခါးတွေနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကို ဖွင့်ပိတ်ရတာ ကြိုက်တယ်၊ တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်စရာပဲ။

အစ်ကိုကြီး ကုန်းရှူကျယ် ကို ပြတင်းပေါက်တွေ ပြန်ပြင်ပေးဖို့ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းခဲ့ပေမယ့် သူက အမြဲတမ်းတယောက်ယောက်ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကိုခံရပြီးဒဏ်ရာရနေတတ်တယ်။

အကူအညီမဲ့စွာနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေရဲ့ ပြဿနာက မဖြေရှင်းရသေးဘူး။

ယဲ့ယွီ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

သူ အခုအတွက် လုပ်နိုင်တာက ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ဖို့ပဲ။

ရှေ့မူလင်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ယဲ့ယွီက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်တယ်။

သူက ချဉ်းကပ်ပြီး "အစ်မကြီး၊ ဆရာမ ဘယ်မှာလဲ သိလား?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ရှေ့မူလင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ပြီး မှိန်ပျပျ ပြောလိုက်တယ်၊ "မသိဘူး။"

ယဲ့ယွီ ဒါကို အံ့အားမသင့်ဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆရာမ ဟုန်လွမ်က လျှို့ဝှက်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်တာကြောင့်ပါ။ သူမကို မတွေ့တာက တော်တော် ပုံမှန်ပဲ။

လေထုကို ပေါ့ပါးစေဖို့ ယဲ့ယွီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်တယ်၊ "ဒါဆို အစ်မကြီး၊ ဘယ်လိုလေးနက်တဲ့ စာအုပ်ဖတ်နေတာလဲ?"

ရှေ့မူလင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားတယ်။

ဒီလှုပ်ရှားမှုလေးက ယဲ့ယွီကို တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်တယ်။

တကယ်တော့ ရှေ့မူလင်က သူမလက်ထဲက စာအုပ်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်တယ်။

မျက်နှာဖုံးမှာ ထင်ရှားစွာ ရေးထားတဲ့ စာလုံးအကြီးတွေက-

"ယဲ့ယွီနဲ့ နတ်သမီး: အသေးစိတ် ကိုယ်ဟန်အနေအထားများ!"

"စာရေးသူ:တာအိုလမ်းညွှန်တောင်ထိပ် မှ သူတော်စင်တစ်ဦး။"( အောစာအုပ်တောင်ထွက်လာပြီ ဟီဟိ)

".."

ဘာလဲကွာ၊ သူတော်စင်!

ဘယ်လို သူတော်စင်မျိုးက ဒီလိုစာအုပ်မျိုး ရေးတာလဲ။

ပြီးတော့တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်း ရဲ့ အကြီးအကဲပိုင်းက ဘယ်သူမှ ဘာလို့ ဘာမှ မလုပ်တာလဲ။ ဒီလို စာအုပ်မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ပျံ့နှံ့ခွင့်ပြုရတာလဲ။

ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာက မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့တယ်။

သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်၊ "အစ်မကြီး၊ ဒီစာအုပ်က လုံးဝ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာ။ မဖတ်တာ ပိုကောင်းမယ်!"

ရှေ့မူလင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ဘူး။ မမ စာအုပ်ဝယ်တုန်းက မှတ်ဉာဏ်ကျောက်တုံး ပါလာတယ်။ မင်းနဲ့ နတ်သမီး ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မြင်ကွင်းတွေတောင် ပါသေးတယ်။"

သူမရဲ့ စကားကြောင့် ယဲ့ယွီ ရူးတော့မလို ခံစားလိုက်ရတယ်!