လျိုရှောင်ယွီ၏ အကျပ်အတည်း

အနားယူခန်းထဲမှာ...

ယန်ကျန့်က ကုလားထိုင်တစ်လုံးမှာထိုင်ရင်း လက်ရာမြောက်တဲ့သရေစာတွေကို စားသုံးနေရင်း သူ့လက်ထဲက အထူးဖြစ်ရပ်မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို လေးနက်စွာ လှန်လှောကြည့်ရှုနေတယ်။

စာရင်းသွင်းထားတဲ့သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေအားလုံးက ဌာနချုပ်က စုစည်းထားတဲ့အထူးအမှုတွေပဲ၊ သက်ရောက်မှုမကြီးမားရင်တောင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အမည်မသိဖြစ်နေကာ အများစုက မဖြေရှင်းရသေးဘဲ ကျန်ရှိနေတယ်။

ဒီဖြစ်ရပ်တွေကို ဦးစားပေးအဆင့်မြင့်မြင့်ထားပြီး ယန်ကျန့်က သူတို့ကို ဂရုတစိုက်လေ့လာဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားမိတယ်၊ သူတစ်နေ့နေ့မှာ သူတို့ကို သတိမမူမိဘဲ ကြုံတွေ့ရမှာစိုးလို့ပဲ။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ သတင်းအချက်အလက်ထောက်လှမ်းရေးက အလွန် အရေးကြီးတယ်။ တူညီတဲ့သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအတွက် အသိပညာရှိတဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်က ဒါကို လွယ်လွယ်ကူကူကိုင်တွယ်နိုင်တယ်၊ သတင်းအချက်အလက်မရှိတဲ့ တစ်ယောက်ကတော့ အလွန်အမင်းသတိထားပြီး စေ့စပ်သေချာစွာ ရှေ့ဆက်ရတယ်၊ ဆုံးဖြတ်ချက်မှားတစ်ခုက သေခြင်းကို ဖြစ်စေမှာကို ကြောက်ရွံ့နေရတယ်။

အထူးဖြစ်ရပ်မှတ်တမ်းတွေက သတင်းအချက်အလက်အများကြီး မဖော်ထုတ်ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ အခြေခံမှားယွင်းတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ကာကွယ်ဖို့ သတိပေးချက်တစ်ခုတော့ ပေးတယ်။ ... ဒီအချိန်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်ပြီး လေးနက်မှုမရှိတဲ့ လျိုရှောင်ယွီကတော့ ခြွင်းချက်ဖြစ်နေတယ်။

သူမက အစည်းအဝေးစတင်ဖို့ ဆိုဖာပေါ်မှာ အလွန်စိတ်ရှည်စွာစောင့်ဆိုင်းနေပြီး အနည်းငယ်မျှသော စိတ်မရှည်မှုကို မပြသဘူး။

အခုက အလုပ်ချိန်ဖြစ်ပြီး လျိုရှောင်ယွီက သတိရှိရှိနဲ့ သူမရဲ့တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ဖို့လိုအပ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ သူမက ရုတ်တရက် ဆဲလ်ဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်၊ ဌာနချုပ်မှာ အတွင်းပိုင်းသုံးအတွက် ကန့်သတ်ထားတဲ့အလုပ်သုံးကိရိယာတစ်ခု၊ ယေဘုယျအားဖြင့် အထက်လူကြီးတွေနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို ဆက်သွယ်ဖို့အတွက်ပေါ့။

စာတစ်စောင်ကြောင့် လျိုရှောင်ယွီက အံ့ဩတကြီး မျက်တောင်ခတ်မိတယ်၊ သူမရဲ့အမူအရာက အနည်းငယ်ထူးဆန်းသွားတယ်။ ဒါက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ဆီက စာတစ်စောင်ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီထဲမှာ "မြန်မြန်လာ၊ ငါ့ကိုကူညီပါဦး" လို့ ရေးထားတယ်။

"အချိန်အခါမကြည့်ဘဲ ငါ့ကို အကူအညီတောင်းနေတာ၊ အစည်းအဝေးက စတော့မှာကို။" လျိုရှောင်ယွီက တွေးလိုက်တယ်၊ သွားသင့်၊ မသွားသင့် မသေချာဘူး။

နောက်ဆုံးမှာတော့ အချိန်ကိုစစ်ဆေးပြီး အစည်းအဝေးမတိုင်ခင် နာရီဝက်ကျော်ကျန်သေးတာကို မြင်တော့ သူမဒါက လုံလောက်သင့်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ရုတ်ခြည်းပဲ သူမက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး "ယန်ကျန့်၊ ကျွန်မခဏလောက် အပြင်ထွက်ခွင့်ပြုပါလား။"

စာဖတ်နေခဲ့တဲ့ ယန်ကျန့်က သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့ပြီး "မင်းထွက်သွားခါနီး ငါ့ကို သတင်းပို့ဖို့လိုလို့လား။ မင်းက ငါ့ကြီးကြပ်မှုအောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆိုရင် ရှင်ကျွန်မကို တိုင်တောမနေနဲ့ပေါ့။" လျိုရှောင်ယွီက ကစားသလိုပြုံးပြလိုက်တယ်- "အစည်းအဝေးအချိန်နီးနေမှ ကျွန်မပျင်းရိနေတာကို တစ်ယောက်ယောက်က တွေ့သွားရင် အရမ်းဆိုးသွားမှာ။"

"မင်းက ငါ့ကို အဲ့လောက်ပျင်းနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အစ်မကြီး၊ ငါက အရမ်း အလုပ်များနေခဲ့တာ၊ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလွန်ခဲ့တဲ့ရက်တွေမှာ မြင်ခဲ့တာပဲ။"

ယန်ကျန့်က သူမကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ရှင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက် 'အစ်မကြီး' ဖြစ်သွားရတာလဲ။" လျိုရှောင်ယွီရဲ့ဝိုင်းစက်တဲ့မျက်လုံးတွေက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။

တကယ်ပဲ၊ အမျိုးသမီးတွေရဲ့အာရုံစိုက်တဲ့အချက်တွေက တော်တော်လေးကွဲပြားနိုင်တယ်။

ယန်ကျန့်က "တချို့လူတွေက အပြင်ပန်းမှာ ကောင်မလေးငယ်လေးတွေလို ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် အတွင်းထဲမှာတော့ သူတို့က 'အစ်မကြီး' တွေပဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့က ဝန်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငါ့ထက်ငယ်လို့လား၊ ဘာလား။"

"ကျွန်မက အသက်နှစ်ဆယ်ပဲရှိသေး..."

လျိုရှောင်ယွီက အလိုအလျောက်ချေပချင်စိတ်ပေါက်သွားပေမယ့် ပြီးတော့ သူမက ယန်ကျန့်ရဲ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဖိုင်ကို ပြန်သတိရလိုက်တယ်။

ဒီကောင်က တကယ့်အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်၊ အဲ့ဒီနှစ်မှာ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲရှိသေးတယ်။ သူမက အသက်အရွယ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး အခွင့်အရေးမရှိဘူး။

"မင်းရည်းစားမရှိတာ မဆန်းတော့ဘူး။"

လျိုရှောင်ယွီက စိတ်ထဲမှာ ဝေဖန်လိုက်ပေမယ့် အပြင်မှာတော့ "ကျွန်မ ရှင့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီ။ ကျွန်မသွားတော့မယ်။ ရှင် ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်သွားပြီး ကျွန်မကို ဒုက္ခမပေးနဲ့နော်။ အစည်းအဝေးက နာရီဝက်အတွင်းစမှာ၊ ကျွန်မချက်ချင်းပြန်လာခဲ့မယ်။"

ယန်ကျန့်က စကားမပြောဘဲ သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေရဲ့မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်နေတယ်။

လျိုရှောင်ယွီက ဒါက အဆင်ပြေသင့်တယ်လို့ တွက်ဆပြီး အနားယူခန်းမကနေ ထွက်ခွာသွားတယ်။

သူမလျှောက်သွားရင်း သူမစာပို့လိုက်တယ်- "နင်ဘယ်မှာလဲ။"

"အနားယူခန်းအမှတ် ၁၂။" ခဏအကြာမှာ အဖြေပြန်ရောက်လာတယ်။

လျိုရှောင်ယွီက ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အနားယူခန်းအမှတ် ၁၂ က အရမ်းနီးကပ်တယ်၊ စင်္ကြံတစ်ခုဆင်းလိုက်ရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်မိတယ်။ ဒီအချိန်မှာ အလုပ်က သိပ်မများသင့်ဘူး၊ ပြီးတော့ အကူအညီလိုအပ်စရာဘာမှ မရှိသင့်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က တောင်းဆိုခဲ့မှတော့ သူမငြင်းပယ်ခဲ့ရင် ရိုင်းရာကျမယ်လို့ ခံစားမိတယ်။

မကြာမီ လျိုရှောင်ယွီက အနားယူခန်းအမှတ် ၁၂ ရဲ့တံခါးဝကို ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးခေါက်လိုက်တယ်။

တံခါးဖွင့်တဲ့သူက သူမရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မဟုတ်ဘဲ အမျိုးသားတစ်ယောက်ဖြစ်နေတယ်။

အမျိုးသားက အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်၊ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာကာ ဆံပင်တိုနဲ့ မေးစေ့မှာ မုတ်ဆိတ်မွေးနုတွေရှိတယ်။ လျိုရှောင်ယွီကိုမြင်တော့ သူက ထူးဆန်းတဲ့အန္တရာယ်ကို ထုတ်လွှတ်နေတဲ့အပြုံးတစ်ခုကို မပြုံးဘဲမနေနိုင်ဘူး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေတစ်ကောင်က လူ့အရေပြားဝတ်ဆင်ထားသလိုမျိုး... ထိတ်လန့်စရာကောင်းပြီး လူတစ်ယောက်ကို အမြန်ဆုံးထွက်ပြေးချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။

အလွန်အမင်းအန္တရာယ်!

ဒါက လူအများစုက ဒီအမျိုးသားကို မြင်သောအခါ ပထမဆုံးရရှိတဲ့အထင်အမြင်ပဲ။

"ဝင်ခဲ့။" အမျိုးသားက တံခါးဖွင့်ပြီးနောက် အနားယူခန်းထဲကို ပြန်လှည့်ဝင်သွားရင်း ပြောလိုက်တယ်။

လျိုရှောင်ယွီက သူမမျက်နှာတင်းမာပြီး အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ဝင်သွားတယ်။ သူမက တခြားတစ္ဆေဆရာတွေနဲ့ ရှားရှားပါးပါးဆက်ဆံလေ့ရှိတယ်၊ သူမရဲ့နေ့စဉ်တာဝန်တွေက ယန်ကျန့်အပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်နေလို့ပဲ။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မက အော်ပရေတာ လျိုရှောင်ယွီပါ။ ကျွန်မလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ရှာနေတာပါ၊ သူမဒီမှာရှိသင့်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမအတွင်းထဲမှာ ရှိပါတယ်။ ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်သူ့ကို သွားရှာနိုင်ပါတယ်။" အမျိုးသားက အတွင်းကအိပ်ခန်းကို ညွှန်ပြရင်း၊ သူ့မုတ်ဆိတ်မွေးနုတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးကာပြောလိုက်တယ်။

လျိုရှောင်ယွီက သံသယဖြင့် အိပ်ခန်းဘက်ကို ချဉ်းကပ်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမအိပ်ခန်းတံခါးဝကို ရောက်တဲ့အခါ သူမမျက်လုံးတွေက ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ချက်ချင်းပြူးကျယ်သွားတယ်။

အိပ်ခန်းအတွင်းမှာ သူမမှတ်မိတဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်က ခုတင်ပေါ်မှာ ဗလာဖြစ်နေတဲ့အကြည့်နဲ့ ထိုင်နေပြီး ဘာခုခံမှုလက္ခဏာမှမပြဘူး။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူမရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ဒီအမျိုးသားနဲ့ ရိုမန်းတစ်ဆန်ဆန် ပတ်သက်နေတာများလား။ သူမအရင်က ဒီအကြောင်းဘာမှမကြားဖူးဘူး၊ ပြီးတော့ အစည်းအဝေး စတော့မှာကို သူတို့ဒီလိုစိတ်အခြေအနေမျိုးမှာ ရှိနေတာကို အံ့ဩမိတယ် — နေ့စဉ်မှာတော့ လုံးဝမသိသာခဲ့ဘူး။

သို့တိုင် သူမလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ရဲ့ဗလာဖြစ်နေတဲ့အကြည့်နဲ့ ထုံထိုင်းနေတဲ့အမူအရာကို သတိပြုမိတဲ့အခါ သူမနှလုံးသားထဲမှာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ခု တိုးပွားလာတယ်။

"တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ၊ သူမက တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံထားရတာ..."

အရေးကြီးတဲ့သတင်းအချက်အလက်တစ်စက လျိုရှောင်ယွီရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူမကို အော်ဟစ်စေကာ ဒုက္ခရောက်နေကြောင်းအချက်ပြမှုတစ်ခုပို့ဖို့ သူမဖုန်းကို ချက်ချင်း ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။

သူမခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ကန်ခဲ့ရင် သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေကလည်း အလွန်ဆိုးရွားနေပြီ။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာပဲ အမျိုးသားက ရုတ်တရက် လျိုရှောင်ယွီနောက်မှာ ပေါ်လာပြီး သူမရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကို အတင်းအကျပ်ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။

"ငါ့ကိုလွှတ်။"

လျိုရှောင်ယွီက အပြင်းအထန်ရုန်းကန်ရင်း အနည်းငယ်ထိတ်လန့်နေပုံရတယ်။

သူမနောက်ကအမျိုးသားက မလွှတ်ဘဲ အစား သူမရဲ့ဖုန်းကို လုယူသွားပြီး သူမကို နောက်ထပ်ဒုက္ခရောက်နေကြောင်းသတင်းစကားတွေ မပို့နိုင်အောင် တားဆီးလိုက်တယ်။

"ငါက မိန်းမတစ်ယောက်အပေါ်မှာ စိတ်ဖြေချင်ရုံလေးပါ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အော်ပရေတာက စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ဘာမှများများစားစားမပြောဘဲ သူက မင်းလိုပဲ ဒုက္ခရောက်နေကြောင်းအချက်ပြမှုတစ်ခု ပို့ချင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကံမကောင်းခဲ့ဘူး၊ သူမက မှန်ကန်တဲ့လူဆီကို မပို့ခဲ့ဘူး၊ အဲဒီအစား၊ အဲ့ဒါက မင်းဆီကို ရောက်သွားတယ်။ မင်းဒီကိုရောက်နေမှတော့ နေပြီး ငါနဲ့အတူပါဝင်လိုက်။ အစည်းအဝေးမတိုင်ခင် နာရီဝက်လောက်ရှိသေးတယ်၊ အချိန်မဖြုန်းကြရအောင်။"

အမျိုးသားရဲ့အပြုံးက သူစကားပြောနေစဉ် ဖြည်းညင်းစွာ မှေးမှိန်သွားတယ်။

လျိုရှောင်ယွီ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ခိုင်မြဲစွာဆုပ်ကိုင်ရင်း သူက သူမကို တွန်းလိုက်သည်။

သူမ၏နူးညံ့သောကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် လျိုရှောင်ယွီသည် လုံးဝမခုခံနိုင်ဘဲ အိပ်ခန်းထဲသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

သူမ၏မျက်လုံးများက ဒေါသဖြင့် ပြူးကျယ်နေပြီး "ကောင်ကျိချန်၊ ရှင် ဌာနချုပ်မှာ ဒီလိုအရာတွေလုပ်ရဲတယ်ပေါ့။ သေမှာ မကြောက်ဘူးလား။"

လျိုရှောင်ယွီက ဤအမျိုးသား၏ဖိုင်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသည်၊ သူ၏အမည်မှာ ကောင်ကျိချန်ဖြစ်ပြီး ကုတ်နံပါတ်မှာ တစ္ဆေလူလိမ်၊ အလွန်ထူးခြားသောတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် J မြို့သို့ စည်းရုံးခံခဲ့ရသည်။

"ကောင်မလေး၊ ဘယ်လိုနောက်နေတာလဲ၊ သေခြင်းတရားလား။ ငါတို့လိုလူတွေက သေခြင်းကို ကြောက်နေသေးတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။"

ကောင်ကျိချန်က ရယ်သည်

"ပြီးတော့ ငါဘာမှအလွန်အကျွံမလုပ်ခဲ့ပါဘူး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့ အိပ်ရုံလေးပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒါ့အပြင် မင်းတို့က ဆန္ဒရှိခဲ့တာပဲ၊ ဒါတွေအားလုံးက ကိုယ်ပိုင်ဘဝကိစ္စတွေ၊ ဌာနချုပ်က ဝင်စွက်ဖက်ခွင့်မရှိသင့်ဘူး။"

"ဘာ၊ ဆန္ဒရှိရမယ် ဟုတ်လား၊ ငါမင်းကို အခုရပ်တန့်ဖို့ အကြံပေးတယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းသေချာပေါက် နောင်တရလိမ့်မယ်။"

လျိုရှောင်ယွီသည် ထိတ်လန့်ပြီး ဒေါသထွက်သည်၊ သူမသည် ကောင်ကျိချန်က ဌာနချုပ်ထဲသို့ သူ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလောက်အောင် ရဲရင့်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ပေ။

သူမသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံမှ ကောင်ကျိချန်၏ ရှုပ်ထွေးသော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဘဝ အကြောင်း ယခင်က ကြားဖူးသော်လည်း သူသည် ဤမျှလုံးဝအရှက်မရှိလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"ငါသာ မင်းဆန္ဒရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့ရင် မင်းဆန္ဒရှိလိမ့်မယ်။ ငါတစ္ဆေတွေကိုတောင် လှည့်စားနိုင်တယ်၊ မင်းငါ့ကို ခုခံနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

ကောင်ကျိချန်က နောက်ပြောင်ရယ်မောရင်း "မင်းအခု ဘယ်လောက်ပဲခုခံနေပါစေ၊ ခဏနေရင် မင်းငါ့ကို နာခံစွာနားထောင်လိမ့်မယ်လို့ ငါအာမခံတယ်၊ ပြီးတော့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အရာအားလုံးကို မင်းရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေလိမ့်မယ်။ တစ်ခုပဲရှိတယ်၊ မင်းတစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာကို သဘောပေါက်တဲ့အချိန်ကျရင် ဆယ်ရက်လောက် ကြာသွားလောက်ပြီ။"

"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အစည်းအဝေးပြီးလောက်ပြီ၊ ငါ J မြို့ကနေတောင် ထွက်သွားလောက်ပြီ။ မင်းငါနဲ့အိပ်ခဲ့ရတာကို နောင်တရလို့ဆိုပြီး ငါ့ကို ဒုက္ခပေးမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။ အဲ့ဒါပေါက်ကြားသွားရင် သက်ရောက်မှုက မကောင်းဘူး၊ ပြီးတော့ ဌာနချုပ်က ဒီကိစ္စအတွက် ငါ့ကို အပြစ်ပေးနိုင်ခြေ ပိုတောင်နည်းသေးတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့က သူငယ်ချင်းဖွဲ့နေရုံသက်သက်ပဲ၊ ငါမင်းကို အနည်းငယ်မျှတောင် အန္တရာယ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏အကြည့်သည် လျိုရှောင်ယွီ၏ချိုသာသောမျက်နှာပေါ်သို့ စူးစိုက်စွာ ဝေ့ဝဲသွားသည်။

"ရှင်က စိတ်ရောဂါရှိတဲ့လူဖောက်ပြန်တဲ့ကောင်ပဲ။"

လျိုရှောင်ယွီသည် ထိုအခိုက်တွင် အေးစက်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤကောင်ကျိချန်သည် သူမ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို လွှမ်းမိုးရန် သူ၏တစ္ဆေ၏စွမ်းရည်များကို အမှန်တကယ်ပင် အသုံးပြုခဲ့သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် သူ့ကို ခြယ်လှယ်ခွင့်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

ပြီးတော့ အခု သူက သူမကိုလည်း လွှမ်းမိုးရန် စီစဉ်နေသည်။

သူမသာ တစ္ဆေအရိပ်၏သက်ရောက်မှုကို အမှန်တကယ်ခံခဲ့ရလျှင် လျိုရှောင်ယွီသည် ကောင်ကျိချန်ခုနက ပြောခဲ့သောအရာများ အမှန်တကယ်ဖြစ်လာမည်ကို သံသယမရှိပေ — သူမသည် သူ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး... သူမတစ်ခုခုလွဲချော်နေသည်ကို သဘောပေါက်သည့်အချိန်တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒနှင့်မသက်ဆိုင်၊ တစ္ဆေများ၏စွမ်းရည်များသည် သာမန်လူများအတွက် ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြမရနိုင်ပေ။

"မင်းအခု ပိုဆဲလေလေ၊ နောက်ကျရင် ပိုနည်းလေပဲ။"

ကောင်ကျိချန်၏အပြုံးပေါ်လာသည်၊ သူ၏အတုအယောင်အပြုံးသည် လူတစ်ဦး၏ကျောရိုးကို စိမ့်တက်သွားစေသည်။

လျိုရှောင်ယွီသည် ထိုသို့သောအရာများဖြစ်ပွားသည်ကို သည်းမခံနိုင်ပေ၊ သူမသည် အလွန်အမင်းကြောက်ရွံ့နေပြီး ကောင်ကျိချန်စကားပြောသည့်အခိုက်အတန့်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရုတ်တရက်မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အကူအညီတောင်းရင်း အိပ်ခန်းအပြင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှားသွားသည်

"ကယ်ကြပါ..."

သို့သော် စကားလုံးများမထွက်ပေါ်မီ သူမသည် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းရုံသာရှိသေးစဉ် သူမနေရာမှာတင် တောင့်တင်းသွားသည်။

သူမ၏မျက်လုံးထဲရှိအလင်းရောင်သည် တဖြည်းဖြည်းမှေးမှိန်သွားပြီး သူမ၏အကြည့်သည် ထုံထိုင်းသွားသည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိကြောက်လန့်မှုသည် လျင်မြန်စွာပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမဘေးရှိသူမ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၏အမူအရာကဲ့သို့ ထုံထိုင်းသွားသည်။

"အခု တံခါးကို ကောင်းကောင်းပိတ်ပေး။"

ကောင်ကျိချန်က အမိန့်ပေးသည်၊ သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ကစားသလိုပြုံးနေသည်။

လျိုရှောင်ယွီသည် မည်သည့်ခုခံလိုစိတ်ကိုမဆို ဆုံးရှုံးသွားပြီး သူပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ကာ အခန်းတံခါးကို သူညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း ပိတ်လိုက်သည်။

"မင်းအဲ့ဒီမှာထိုင်။" ကောင်ကျိချန်က အခြားအမျိုးသမီးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ညွှန်ပြသည်။

သူမသည်လည်း ဗလာကျင်းစွာဖြင့် ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ကောင်ကျိချန်က အချိန်ကိုစစ်ဆေးပြီး သူ၏မျက်လုံးများက တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်သွားကာ "အခုတော့ ငါ့ကို ဘယ်သူမှနှောင့်ယှက်မှာမဟုတ်တော့ဘူး၊ နောက်ဆုံးတော့ signal တွေက ပိတ်ဆို့ခံထားရတာကိုး။ နှောင့်နှေးမှုအပြီးမှာ အချိန်အများကြီးမရှိတာက နှမြောစရာပဲ၊ အစည်းအဝေးမတက်ခင် မိနစ်နှစ်ဆယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဟက်၊ အဲ့ဒီအော်ပရေတာက အမြဲတမ်းအေးစက်တဲ့လေသံနဲ့၊ တကယ်ပဲ ငါ့အာရုံကြောတွေကို ထိခိုက်စေခဲ့တယ်။ ဒီနေ့တော့ သူနောက်ဆုံးမှာ ငါ့လက်ထဲကို ကျရောက်ခဲ့ပြီ၊ ငါဒီနေ့ကို အချိန်အတော်ကြာစောင့်နေခဲ့တာ။"

သူက အမျိုးသမီးများကို ရိုးရှင်းစွာကစားရတာကို နှစ်သက်ရုံသာမက နောက်ကွယ်တွင် ကလဲ့စားချေလိုစိတ်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

သူ၊ တယ်လီဖုန်းအော်ပရေတာတစ်ဦးအနေဖြင့် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သည်းခံခဲ့ရသောသဘောထားကို သူလုံလောက်ပြီ။

ဘာမှနားမလည်တဲ့မိန်းမတစ်ယောက်က သူ၊ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ကို အမိန့်ပေးတာ၊ ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ။

ထို့ကြောင့် ကောင်ကျိချန်သည် သူ၏အရာကို ယနေ့ပြန်လည်ယူရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

နောက်မှရောက်လာသော ဤမိန်းကလေးငယ်မှာမူ အပိုပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

"စကားမစပ်၊ ခုနက ဒီအလှမယ်နာမည်က ဘာလဲ။ ငါရုတ်တရက် မေ့သွားတယ်၊ ငါခုနက မှတ်မိပေမယ့်။"

ကောင်ကျိချန်က ခုတင်အစွန်းတွင် ထိုင်နေပြီး သူလှုပ်ရှားတော့မည်အပြုတွင် တုံ့ဆိုင်းနေသည်၊ သူမ၏နာမည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ပင်။

နာမည်မရှိဘဲနဲ့ ဒါက အရမ်းကိုယ်ရေးကိုယ်တာမဆန်ဘူးထင်ရတယ်၊ သူမက သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပဲ။

"လျိုရှောင်ယွီ၊ သူမနာမည်က လျိုရှောင်ယွီ။" အသံတစ်ခုက သတိပေးလိုက်သည်။

"အိုး၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ သူမနာမည်က လျိုရှောင်ယွီ..."

ကောင်ကျိချန်က ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

သူသတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသွားကာ စပရင်တစ်ခုကဲ့သို့ ခုန်ထရပ်ပြီး အသံလာရာဘက်သို့ သတိဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ။ ထွက်ခဲ့!"

"ငါက မင်းရဲ့ပျောက်ဆုံးနေတဲ့အဖေပဲ။ မင်းငါ့ကို မမှတ်မိနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက မင်းခဏနေရင် ငါ့ကို 'အဖေ' လို့ခေါ်တာကို မတားဆီးဘူး။" အသံက အခန်းထောင့်တစ်နေရာကနေ ပြောလိုက်တယ်။

ထောင့်က တော်တော်လေးမှိန်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာ ဒါက အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနဲ့ လင်းထိန်သွားတယ်။

လူတစ်ယောက်က အဲ့ဒီထောင့်ကနေ ဖြည်းညင်းစွာထွက်လာတယ်၊ ပြီးတော့ ထောင့်ကနေရာက လူတစ်ယောက်ရပ်ဖို့ သိသိသာသာသေးငယ်လွန်းတယ်၊ ဒါကြောင့် အမျိုးသားက နံရံထဲကနေ တည့်တည့်ထွက်လာသလို ပေါ်လာတယ်၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိဘဲ ထူးဆန်းစွာနဲ့ပေါ့။

တစ္ဆေနယ်မြေလား။

ကောင်ကျိချန်၏သူငယ်အိမ်များသည် မြင်ကွင်းကြောင့် ကျုံ့သွားပြီး အခြေအနေမကောင်းကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဌာနချုပ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသူများ အလွန်များပြားသည်၊ အထူးသဖြင့် အစည်းအဝေးများအတွင်း၊ ဘယ်တစ်ယောက်က သူ့လုပ်ရပ်တွေကို မတော်တဆရှာဖွေတွေ့ရှိသွားမလဲ ဘုရားသခင်ပဲသိတယ်။

ယန်ကျန့်က အခန်းထဲမှာ ပေါ်လာပြီး ခုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့လျိုရှောင်ယွီကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထိုအခိုက်တွင် လျိုရှောင်ယွီက ထုံထိုင်းပြီး စိတ်မပါ့တပါနဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လို၊ နာခံပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒကင်းမဲ့နေတယ်။

သူမဘေးကအမျိုးသမီးအတွက်တော့ သူလုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်တယ်။

သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ယန်ကျန့်က အာရုံစိုက်လိုစိတ်မရှိဘူး။

"မင်းဘယ်သူလဲ။ မင်းဒီမှာ ဘာလို့ရောက်နေတာလဲ။"

ကောင်ကျိချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သတိဖြင့်မေးလိုက်သည်။

သူယန်ကျန့်ကို မမှတ်မိဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက သူယန်ကျန့်ရဲ့ဖိုင်ကို အရင်က မြင်ဖူးပေမယ့် သူ့ကို ချက်ချင်းမခွဲခြားနိုင်ခဲ့ဘူး။

"ငါဘယ်သူလဲ။ ငါအရင်က မင်းကိုမပြောခဲ့ဘူးလား။ ငါဘာလို့ဒီမှာရောက်နေတာလဲဆိုတော့? ငါ့မှာ အကျင့်ဆိုးတစ်ခုရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက ငါ့မှာ မျက်လုံးတစ်လုံးပိုနေတဲ့အခါ ငါပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရတာကြိုက်တယ်။ ငါတစ်ယောက်ယောက်က တစ္ဆေတွေရဲ့စွမ်းအားကို သုံးနေတာကို ခံစားမိတယ်၊ ဒါကြောင့် စပ်စုစိတ်နဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာ၊ ငါဒီလောက်ဆိုးရွားတဲ့မြင်ကွင်းကို တွေ့လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းလုပ်နေတာက နည်းနည်းလွန်လွန်းတယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား။"

ယန်ကျန့်က သူ့အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းပြီး သူ့ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

ကောင်ကျိချန်က တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "သူငယ်ချင်းဖွဲ့နေရုံသက်သက်ပါ၊ ဒါပါပဲ။ ဒီကိစ္စက မင်းနဲ့မဆိုင်သင့်ဘူး။ မင်းကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ ဒုက္ခပေးနေမှာ။"

ယန်ကျန့်က စကားမပြောဘဲ သူ၏နဖူးပေါ်ရှိကြက်သွေးရောင်တစ္ဆေမျက်လုံးက ထိုအမျိုးသားကို စူးစိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ။

သူ့ကို ဌာနချုပ်မှာ ဒီမှာတင်သတ်လိုက်ရင် ဒါက ဘာအကျိုးဆက်မှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူးမလား။

သူ၏စိတ်သည် ဤကိစ္စကို တွက်ချက်နေသည်၊ ကောင်ကျိချန်နှင့် သူ၏အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွင် ပူးပေါင်းရန် မစဉ်းစားပေ။