အခန်း (၅၁၅)

ယန်ကျန့်သည် နာရီဝက်ခန့်အတွင်းမှာပင်၊ ဖိန်အန်းတာဝါရှိ သူ၏အသိုင်းအဝိုင်းမှ အကြီးတန်းအဖွဲ့ဝင်အချို့သည် သူနှင့်ပတ်သက်၍ အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သက်ဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်ခဲ့သည်ကို မသိခဲ့ပေ။

သူသည် ဝမ်တဲလုနှင့် ညစာစားပြီးခါစဖြစ်ပြီး လော့ယုံးဟုခေါ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးအား သူ၏မိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးအကြောင်း စုံစမ်းမေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

လော့ယုံးသည် သူ့ဇာတိတွင် စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ခဲ့သော စစ်မှန်သည့် ကျေးလက်သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အခြားနေရာများတွင် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်၍ ငွေအနည်းငယ် စုဆောင်းပြီးနောက်၊ သူသည် အိမ်အသစ်တစ်လုံးဆောက်ရန် ဇာတိသို့ ပြန်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်မှာ ယိုယွင်း ပျက်စီးနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် အိမ်အဟောင်းကို ဖြိုဖျက်ပြီး ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ မသိခဲ့သည်မှာ အလုပ်စသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မြေအောက်ခန်းတစ်ခုကို တူးဖော်တွေ့ရှိပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အနည်းငယ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သတင်းပျံ့နှံ့သွားပြီး သဘာဝအတိုင်းပင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကုန်သည်အချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်၊ ဤအကြောင်းကြောင့် သူသည် ငွေအတော်အတန် ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် လော့ယုံး လုံးဝမသိခဲ့သောအရာမှာ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ တံဆိပ်ခတ်ထားခဲ့သော မြေအောက်ခန်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပြီးတစ်ခုကို ယူဆောင်လာမည်ဖြစ်ပြီး — ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်အထိ၊ လော့ယုံးသည် အမှောင်ထဲတွင် ကျန်နေခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို မသိရှိခဲ့ပေ။

သူ၏ တာချန်းမြို့သို့ ခရီးစဉ်သည်ပင် ဝမ်တဲလု၏ ချော့မော့လှည့်ဖြားမှုကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လာရန်အတွက် လုပ်အားခ ယွမ်ငါးသောင်း ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ ... ယန်ကျန့်သည် ဤကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားပေ၊ သူ ဂရုစိုက်သောအရာမှာ သူ လိုက်လံရှာဖွေနေသော သဲလွန်စသည် လမ်းဆုံးသို့ ရောက်သွားမည်လောဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဘေးချင်းကပ် ပုဂ္ဂလိကအခန်းတွင် ထိုင်နေသော လော့ယုံးသည် သူ၏အစားအစာကို စားသုံးပြီးသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အစားအစာများမှာ ကောင်းမွန်ပြီး၊ သူသည် ဤသို့သော အဆင့်မြင့်ဟင်းလျာများကို ယခင်က တစ်ခါမှ မစားဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် အစားအစာ ကောင်းလေလေ၊ သူ ပို၍ မသက်မသာဖြစ်လေလေဖြစ်သည်။

သူသည် အလကားရသော နေ့လည်စာဟူ၍ မရှိဟု ခံစားရပြီး၊ ထိုဥက္ကဋ္ဌယန်တွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခု ရှိရမည်ဟု ထင်နေသည်။

ထို့ကြောင့်၊ လော့ယုံးသည် အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာပြီး သူ့ဇာတိသို့ ပြန်ရန် အဆက်မပြတ် စဉ်းစားနေသည်။

သို့သော်၊ ပုဂ္ဂလိကအခန်းထဲမှ လုံခြုံရေးအစောင့်နှစ်ဦးက သူ့ကို ထိုင်ကြည့်နေပြီး၊ လော့ယုံး ရုတ်တရက် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခြင်းမှ တားဆီးထားသည်။

နေ့လည်နှစ်နာရီခန့်တွင်၊ အခန်း၏ လုံခြုံသောတံခါးသည် ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

ပထမဆုံး ဝင်လာသူမှာ အနည်းငယ် ရိုးအသောပုံပေါက်သည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ အချိုးအစားကျကာ ကြွက်သားများဖြင့် ပြည့်စုံသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့်၊ တောထဲမှ သိမ်းငှက် သို့မဟုတ် အန္တရာယ်ရှိသော တစ်ကောင်တည်းနေ ဝံပုလွေကဲ့သို့သော ထက်မြက်လွန်းသည့် မျက်လုံးများ ရှိသည်။ ထိုပြင်းထန်သော မျက်လုံးများမှ အေးစက်ပြီး အရိုးထဲစိမ့်ဝင်အောင် ထုံကျင်စေသော ခံစားချက်ကင်းမဲ့သည့် အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

မည်သို့သောလူစားမျိုးတွင် ထိုသို့သော နှလုံးသားကို နာကျင်စေသည့် အကြည့်မျိုး ရှိနိုင်မည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲသည်။

တစ်ချက် အကြည့်ခံလိုက်ရုံဖြင့်၊ လော့ယုံးသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစိမ့်သွားပြီး၊ အမည်မဖော်နိုင်သော အအေးဓာတ်တစ်ခု သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် တိုးဝင်လာကာ၊ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ၊ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် တင်းမာလာသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန်၊ သူဌေး။" ကိုယ်ရံတော်က ချက်ချင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

ဝမ်တဲလုက နောက်မှလိုက်လာပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်ထွက်သွား၊ ငါတို့ ဆွေးနွေးစရာရှိတယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး။" ကိုယ်ရံတော်များက အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က အချိန်မဆွဲဘဲ လော့ယုံးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး၊ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်းက လော့ယုံးလား။"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က လော့ယုံးပါ၊ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မသိဘူး။" လော့ယုံး၏ အသံတွင် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ပေါ်လွင်နေသည်။

"ငါက ယန်ကျန့်၊ တာချန်းမြို့ကို တာဝန်ယူထားတဲ့သူပဲ။ ငါက သီးခြားအမှုတစ်ခုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ တာဝန်ရှိတယ်။ ငါ မင်းကို တာချန်းမြို့ကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့တာက အဓိကအားဖြင့် မင်းကို အသေးစိတ်အချက်အလက်တချို့ မေးဖို့ပဲ။ ငါ့ရဲ့စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်၊ အဲ့ဒါက မင်းအတွက်ရော ငါ့အတွက်ရော ပိုကောင်းတယ်။" ယန်ကျန့်က သူ၏ သက်သေခံကတ်ပြားကို ထုတ်ယူပြီး သူ၏ ဝန်ဆောင်မှုပေးထားသော သေနတ်ကိုလည်း စားပွဲပေါ်တွင် အတူတကွ တင်လိုက်သည်။

အထူးအကြောင်းပြချက်မရှိ၊ ခြိမ်းခြောက်ရန်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သက်သေခံကတ်ပြားနှင့် ဝန်ဆောင်မှုပေးထားသော သေနတ်သည် များစွာ အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်နေပြီး၊ တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးအပေါ် အသုံးမဝင်နိုင်သော်လည်း၊ သာမန်လူများအတွက်မူ၊ ထိုသို့သော အဆင့်အတန်းသည် အတော်လေး ထိရောက်သည်။

အမှန်ပင်။

ယခင်ကတည်းက စိုးရိမ်ပူပန်နေသော လော့ယုံးသည် ယန်ကျန့်က အထူးတံဆိပ်တုံးပါသော သက်သေခံကတ်ပြားနှင့် ဝန်ဆောင်မှုပေးထားသော သေနတ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လန့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာရောင်သည် ချက်ချင်း ပြောင်းသွားသည်၊ သူ၏ ယခင်က ပန်းရောင်သန်းပြီး ကျန်းမာသော အရောင်သည် ဖြူဖျော့သွားပြီး၊ သူ တုန်လှုပ်လာကာ၊ သူ ကြီးမားသော ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုခု ကျူးလွန်ခဲ့သလားဟု မသိစိတ်ဖြင့် တွေးတောနေသည်။

"ငါမေးတဲ့အခါ မင်းဖြေ။" ယန်ကျန့်က သူ့ကို စဉ်းစားရန် အချိန်များစွာ မပေးဘဲ ချက်ချင်း "မင်းက ဒီဓာတ်ပုံထဲက အိမ်ဟောင်းရဲ့ ပိုင်ရှင်လား။"

သူက ဖိုင်ထဲမှ ရှေးဟောင်းအိမ်တစ်လုံး၏ ဓာတ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်ပါ၊ မဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကိုကြီး… အရာရှိ၊ ပိုင်ရှင်က ကျွန်တော်မဟုတ်ဘူး၊ ပိုင်ရှင်က ကျွန်တော့်အဘိုးပါ၊ ကျွန်တော်က အမွေဆက်ခံတာပါ။"

လော့ယုံးက စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့်၊ သူ၏စကားများက စတင် ယိုင်နဲ့လာသည်။

"မင်းက ဒီပစ္စည်းကို မင်းတို့မိသားစုရဲ့ အိမ်ကြီးဟောင်းရဲ့ မြေအောက်ခန်းကနေ တူးဖော်ခဲ့တာ၊ မင်း မှတ်မိလား။"

ထို့နောက် သူသည် ဝိညာဉ်ပုလင်းတစ်လုံး၏ ဓာတ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မှန်ပါတယ်၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့နေရာကနေ တူးဖော်ခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုပါ။" လော့ယုံး၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ စို့နေသည်။

"စိတ်မပူနဲ့၊ ဒါက သာမန်စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတစ်ခုပဲ။" ယန်ကျန့်က "ဒီလိုပုလင်းမျိုး ဘယ်နှလုံးလောက် တူးဖော်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်း မှတ်မိလား။"

"သုံးလုံး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မှားသွားပြီ၊ ငါးလုံးပါ၊ ဟုတ်တယ်၊ ပုလင်းငါးလုံးရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ပန်းကန်တွေ၊ ခွက်တွေနဲ့ အဲ့လိုမျိုးတွေလည်း ပါတယ်။"

"ငါးလုံးလား။" ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက မည်းမှောင်သွားသည်။

ဝမ်တဲလု၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမှာ မလုံလောက်ခဲ့ပေ၊ သူတို့သည် ဝိညာဉ်ပုလင်းတစ်လုံးသာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ အတွင်းမှ တစ္ဆေသည် လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ကိုယ်ပိုင် လက်ဝယ်ရှိ တစ်လုံးကို ထည့်တွက်လျှင်ပင်၊ နှစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လော့ယုံးသည် ၎င်းတို့ကို တွေ့ရှိစဉ်က သုံးလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

"ပုလင်းငါးလုံးလုံးကို ရောင်းလိုက်တာလား။"

သူ ဂရုစိုက်သောအရာမှာ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်များကို အကျဉ်းချထားသော အိုးများ ကျန်ရှိနေသေးသလားဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လော့ယုံးသည် ချွေးများ အလွန်အကျွံ ထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အရာရှိ၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဤပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားပြီဟု သူ ခံစားမိပြီး၊ သူ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ "ရောင်း... ရောင်းလိုက်ပါပြီ၊ တစ်လုံးကို တစ်သောင်း၊ တစ်လုံးကို သုံးသောင်း၊ ပြီးတော့ ကျန်တဲ့သုံးလုံးအတွက်၊ တစ်ယောက်က တစ်သိန်းစီ ပေးတယ်၊ ကျွန်တော် အကုန်ရောင်းလိုက်တယ်။"

ဤသို့ကြားသောအခါ ယန်ကျန့်၏ အကြည့်က ထက်မြက်လာသည်။

"တစ်ယောက်က သုံးလုံးလုံးကို တစ်ခါတည်း ဝယ်သွားတာလား။ မင်းဆီမှာ သူ့ရဲ့ဆက်သွယ်ရန်နံပါတ် ရှိလား။"

"မရှိပါဘူး။"

လော့ယုံးက "သူက ကျွန်တော့်နေရာကို လာဝယ်တာ၊ ပြီးတော့ နေရာမှာတင် ငွေသားနဲ့ ပေးချေသွားတာ၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာ သူ့ရဲ့ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက် မရှိဘူး၊ သူက ဒီကိစ္စကို လူနည်းလေ ကောင်းလေပဲ၊ ဖော်ထုတ်ပြစရာအရာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။"

"..." ယန်ကျန့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူသည် အခြေအနေက အတော်လေး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည်ဟု တွေးသည်၊ မည်သူသည် ဤအရာများကို ဝယ်ရန် ငွေသားသိန်းပေါင်းများစွာ ယူဆောင်လာမည်နည်း။

ဤသည်မှာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းမဟုတ်ဘဲ၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာက အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်၊ သောင်းပေါင်းများစွာဖြင့် ရောင်းချနိုင်ခြင်းသည်ပင် အထင်ကြီးစရာဖြစ်သည်။

"ဝယ်သူက ပုလင်းတွေထဲက အရာကို လိုချင်လို့ ဖြစ်နိုင်ခြေအရမ်းများတယ်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ ငွေသားမသုံးလောက်ဘူး။ ဘဏ်လွှဲသာဆိုရင်၊ ငွေလွှဲမှတ်တမ်း သေချာပေါက် ရှိမှာပဲ၊ ခြေရာခံရလွယ်တယ်။ ဝယ်သူက ဒီအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ... ဒါက ဌာချုပ်ကလူတွေ လုပ်တာမဟုတ်ဘူး၊ အရပ်ဘက်က အဖွဲ့အစည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် လူပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်ရမယ်။"

ယန်ကျန့်က ဤသည်မှာ တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြစ်သည်ဟု ခန့်မှန်းသည်။

သို့သော် ထိုသို့သာဖြစ်ပါက၊ ၎င်းသည် အမှန်တကယ် သတင်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ တစ္ဆေဆရာများသည် ဤပိုင်ဆိုင်ထားသော အိုးများကို အလွန်သတိထား၍ ကိုင်တွယ်ကြလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် သာမန်လူများ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့ပါက၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလမ်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်၊ ထိုနေရာတွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ စတင်ဖြစ်ပွားနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကိစ္စကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရအောင်၊ မင်းရဲ့အဘိုးအကြောင်း ဘယ်လောက်လောက် နားလည်လဲ။"

ဝိညာဉ်ပုလင်းသဲလွန်စမှာ အေးစက်သွားသောကြောင့် ယန်ကျန့်သည် အဓိကအကြောင်းအရာသို့ ပြန်သွားသည်။

လော့ယုံး၏ တံခါးခေါက်တစ္ဆေဖြစ်သော အဘိုးအိုနှင့် တူညီမှု၊ ဝိညာဉ်ပုလင်းများနှင့် အိမ်ကြီးဟောင်းနှင့် ဆက်စပ်မှုတို့ကို ထောက်ရှုလျှင်၊ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာက တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး၏ မျိုးဆက်ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

"ကျွန်တော့်အဘိုးလား။" လော့ယုံးသည် သိသိသာသာ မှင်သက်သွားသည်။ "အရာရှိ၊ ကျွန်တော် အများကြီးမသိပါဘူး။"

"မင်း အများကြီးမသိဘူး၊ မင်းရဲ့အဘိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလား။"

သူသည် အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် လော့ယုံးသည် ကလေးဘဝက သူ၏အဘိုးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သင့်ပြီး၊ သူတို့ လုံးဝ အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်မနေသင့်ဟု ခံစားမိသည်။

လော့ယုံး၏ ဖခင်နှင့် ပတ်သက်၍၊ ယန်ကျန့်သည် ဝမ်တဲလုနှင့်လည်း မေးမြန်းခဲ့သည်။ လော့ယုံး၏ ဖခင်သည် အသက်ခုနစ်ဆယ့်သုံးနှစ်တွင် သေဆုံးခဲ့သည်၊ မဟုတ်ပါက၊ သူသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအတွက် ပို၍ပင် ကောင်းမွန်သော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လော့ယုံးက စိုးရိမ်ပူပန်စွာ "ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေက ကျွန်တော့်အဘိုးနဲ့ အတော်စောစောကတည်းက ခွဲနေခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့က ရွာထဲမှာနေတယ်၊ ကျွန်တော့်အဘိုးကတော့ ရွာပြင်က အိမ်ကြီးထဲမှာ နေတယ်။ ကျွန်တော့်အဘိုးအပေါ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှတ်တရက အရမ်းဝါးနေတယ်၊ ကျွန်တော် မှတ်မိတာက ကလေးဘဝက ဖျားနာခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့က ဆေးကုသမှုခံယူဖို့ အရမ်းဆင်းရဲခဲ့တယ်၊ တစ်ညမှာ ကျွန်တော့်အဘိုးက ပိုက်ဆံတချို့နဲ့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး၊ ကျွန်တော့်အဖေက ကျွန်တော့်ကို ဆေးကုသမှုခံယူဖို့ ခေါ်သွားနိုင်ခဲ့တယ်။"

"အဲ့ဒီနောက် ဘာဖြစ်သွားလဲ။"

"အဲ့ဒီနောက်၊ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်အဘိုးကို နောက်တစ်ခါ မတွေ့တော့ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ကွက်လပ်တစ်ခုကို ထက်မြက်စွာ သတိပြုမိသည်။

"မင်းရဲ့အဘိုးက အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အရမ်းအသက်ကြီးနေရမယ်၊ သူ သေဆုံးပြီး အသုဘမချခဲ့ဘူးလား။"

ကျေးလက်ဒေသတွင်၊ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး သေဆုံးခြင်းသည် အဓိကဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အသုဘမချဘဲ နေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ကျွန်တော် မသေချာဘူး၊ အဲ့ဒီတစ်ခေါက်ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အဘိုးက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို နောက်တစ်ခါ မတွေ့တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အဖေကလည်း သူ့အကြောင်း ဘယ်တော့မှ မပြောတော့ဘူး။"

"လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ် ဟုတ်လား။"

ယန်ကျန့်က သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း၊ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပို၍သေချာလာသည်။

လော့ယုံး၏ အဘိုးသည် ဌာနချုပ်မှ အဖိုးကြီးချင်နှင့် ခေတ်တူသော တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလွန်အသက်ရှည်ခဲ့သည်။

သူသည် တစ္ဆေများ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းပြဿနာကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပုံ ရလောက်အောင်ပင် ရှည်လျားသည်။

သို့သော်၊ ယန်ကျန့် အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်တစ်ခုက၊ အဆုံးအထိ ရောက်ရှိခဲ့သော ထိပ်တန်းတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတိုင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် လော့ယုံး၏ အဘိုးသည် အဆုံးတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားရန် အဘယ်ကြောင့် ရွေးချယ်ခဲ့သနည်း။

သူ သေဆုံးတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် သင်္ချိုင်းနေရာတစ်ခု ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းလော။

"ငါ့ဆီမှာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံရှိတယ်၊ ကြည့်ပြီး အဲ့ဒီထဲကလူကို မင်း မှတ်မိလားဆိုတာ ကြည့်။" ယန်ကျန့်က သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး ဓာတ်ပုံကို ဖွင့်လိုက်သည်။

၎င်းထဲတွင် တံခါးခေါက်တစ္ဆေ၏ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါရှိသည်။

ဓာတ်ပုံကို မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ရိုက်ကူးထားပြီး၊ အပြင်ဘက်မှ မှိန်ဖျော့စွာ လင်းနေသော စင်္ကြံပေါ်တွင်၊ အနက်ရောင်၊ ရှေးဟောင်းဝတ်စုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများပြည့်နေပြီး အသက်အရွယ်ကြောင့် အစက်အပြောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ခေါင်းသည် ကင်မရာဘက်သို့ အနည်းငယ် လှည့်ထားပြီး၊ မီးခိုးရောင်၊ ဟာလာဟင်းလင်း၊ ထုံကျင်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံကို ဖော်ပြနေသည်။

"ဒါ ကျွန်တော့်အဘိုးပဲ…" လော့ယုံးက ဓာတ်ပုံကို မြင်သောအခါ လန့်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ခေတ်ပေါ်ဓာတ်ပုံတစ်ပုံဖြစ်ပြီး၊ သူ၏အဘိုးသာ အသက်ရှင်နေသေးပါက၊ သူသည် အသက်တစ်ရာကျော်နေပေလိမ့်မည်။

"မင်းရဲ့အဘိုးကို အရင်က မမြင်ဖူးဘူး၊ ဘာက မင်းကို ဒီလူက မင်းရဲ့အဘိုးလို့ ထင်စေတာလဲ။"

လော့ယုံးက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဓာတ်ပုံကို ညွှန်ပြသည်။

"ကျွန်တော် ကလေးဘဝက ဖျားနာတဲ့နေ့မှာ၊ ကျွန်တော့်အဘိုးက ကျွန်တော့်အဖေကို ပိုက်ဆံလာပေးတုန်းက ဒီဝတ်စုံကိုပဲ ဝတ်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိတယ်၊ ကျွန်တော် မှားမှာမဟုတ်ဘူး…"

"ညီလေး၊ ဒီတူညီမှုကို ကြည့်ရုံနဲ့ သူတို့က တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ၊ ကျွန်တော့်လို သာမန်လူတစ်ယောက်တောင် ပြောနိုင်တယ်။" ဝမ်တဲလုက တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်း မပြောဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်း သေချာမှတော့၊ ကိစ္စတွေက ပိုလွယ်သွားတာပေါ့။" ယန်ကျန့်က ဓာတ်ပုံကို အမြန်သိမ်းလိုက်သည်။

သူသည် ဤရလဒ်ကြောင့် အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ လော့ယုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်သည့်အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် တံခါးခေါက်တစ္ဆေ၏ အထောက်အထားကို သေချာနေခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

'တံခါးခေါက်တစ္ဆေ' ဟု လူသိများသော တစ္ဆေသည် လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်တစ်ခုက တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူသည် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက ရုတ်တရက် အဘယ်ကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသနည်းဟူမူ၊ ယန်ကျန့်သည် ထိုအချိန်ခန့်တွင် လော့ယုံး၏ အဘိုး သေဆုံးခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်သည်။ သူ၏သေဆုံးပြီးနောက်၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တွေ့ရှိပြီး ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ရာ၊ ထိုနေရာတွင် တစ္ဆေသည် ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီး၊ အေအဆင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် မေးခွန်းမှာ၊ ခေတ်သစ်အထိ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး သူ၏တစ္ဆေ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်မှုကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သော ထိုသို့သော ထိပ်တန်းတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးသည် ဖိုရမ်၏ ဇာတ်ကြောင်းပြောဆရာဝန်ဖြစ်သော မိုးကြိုးဘုရင်၏ ပြောကြားချက်အရ၊ ပြုတ်ကျ၍ သေဆုံးခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် ပဉ္စမထပ်မှ ပြုတ်ကျခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

၎င်းသည် လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

သို့သော် တခြားတစ်ဖက်တွင်၊ လော့ယုံး၏ အဘိုးကို မည်သည့်အရာက သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သနည်း။

လော့ယုံး၏ အဘိုး သေဆုံးရခြင်းအကြောင်းရင်းသည် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေသည်။

ယန်ကျန့် နက်နက်နဲနဲ တွေးတောပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လော့ယုံးသည် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော်လည်း စကားမပြောရဲဘဲ၊ နာခံစွာ စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ။

ယန်ကျန့် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ၊ သူသည် လော့ယုံးကို နက်နက်နဲနဲ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့အဘိုး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်မသွားခင်မှာ၊ သူ တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့တာ၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို ထူးထူးခြားခြား တစ်ခုခု ပေးခဲ့တာ ရှိလား။"

"မရှိပါဘူး၊ ဘာမှမရှိပါဘူး။" လော့ယုံး၏ လေသံသည် အနည်းငယ် တင်းမာနေသော်လည်း၊ သူသည် အလွန်ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျန့်က အဖြေကို ကြားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ သူ၏မျက်နှာတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အမှန်ပင်၊ လော့ယုံး၏ အဘိုးသည် သူ၏ဘဝအစောပိုင်းတွင် သူ၏ဆွေမျိုးများနှင့် ခွဲခွာခဲ့ပြီး အဆက်အသွယ်ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏မိသားစုကို တစ္ဆေဒုက္ခများမှ ဝေးဝေးထားရန်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သဲလွန်စများ ရှိခဲ့လျှင်ပင်၊ ၎င်းတို့ကို ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ သေချာပေါက် ချန်ထားခဲ့မည်မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းသည် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အကယ်၍ သူသာဖြစ်ပါက၊ သူ သဲလွန်စများကို မည်သည့်နေရာတွင် ချန်ထားခဲ့မည်နည်း။

များစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် နေရာနှစ်ခုကိုသာ စဉ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ခုမှာ လော့ယုံး၏ အဘိုး သေဆုံးခဲ့သော နေရာဖြစ်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပထမဆုံး တွေ့ရှိခဲ့သော နေရာ—သူ၌ အသက်ရှူနေသေးပါက အသုံးဝင်သော တစ်ခုခုကို ချန်ထားခဲ့ရန် အခွင့်အရေးရှိနိုင်ပေသည်။

ပြီးတော့ နောက်တစ်ခုရှိသေးသည်…

ယန်ကျန့်က သူ၏ဖုန်းကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်၊ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ၏ ဓာတ်ပုံပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ သိမ်းဆည်းခဲ့သော ပထမဆုံးဓာတ်ပုံဖြစ်ပြီး၊ အလွန်ရှင်းလင်းသည်။ သူ နေရာတစ်ခုကို ချဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် အဘိုးအို ဝတ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင်၊ ရှေးဟောင်းဝတ်စုံရှည်ဖြစ်ပြီး၊ ခါးတွင် အိတ်ကပ်တစ်ခု ပါရှိသည်။

"အဲ့ဒီခေတ်က အဝတ်အစားတွေက အဲ့ဒီနေရာမှာ အိတ်ကပ်တစ်ခု ပုံမှန်အားဖြင့် မရှိဘူး…" ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက လှုပ်ခတ်သွားသည် "ဒါက တစ်ခုတည်းသော မူမမှန်မှုပဲ၊ ပြီးတော့ အိတ်ကပ်က အနည်းငယ် ဖောင်းနေတယ်၊ အတွင်းထဲမှာ တစ်ခုခုရှိတယ်ဆိုတာကို ပြနေတယ်။"

သဲလွန်စ။

ဤသည်မှာ တစ္ဆေ၏ မူလဇာစ်မြစ်ကို နားလည်ရန်၊ အရာအားလုံးကို နားလည်ရန် အစစ်အမှန် သဲလွန်စပင်ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က သူ့ကို ပြောနေသည်မှာ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် သူ ရှာဖွေနေသော အဖြေများ တည်ရှိနေသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်အချိန်မဆို သေဆုံးနိုင်သော လူတစ်ဦးအတွက် အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်များကို သူနှင့်အတူ သယ်ဆောင်သွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းပြဿနာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင်၊ လော့ယုံး၏ အဘိုးသည် ဤအဖြေသည် ၎င်းကို ရရှိရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသူများ၏ လက်ထဲသို့သာ ကျရောက်မည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိရမည်ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သင်သည် ထိုအဖြေကို ရရှိရန် တံခါးခေါက်တစ္ဆေ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဦးစွာ ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို အောင်မြင်ရန် ထိပ်တန်းတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီး၊ သဘာဝအတိုင်း အရာအားလုံးကို နားလည်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသည်။ သာမန်လူများအတွက်၊ သာမန်တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများပင်လျှင်၊ ဤအရာအားလုံးကို သိရှိခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ၊ သူတို့သည် ဘာမှမပြောင်းလဲနိုင်ပေ။

"ငါ တံခါးခေါက်တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီးပြီးမှ ငါ အစကို ပြန်ရောက်သွားတာလား။"

ယန်ကျန့်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်ရမည်လော သို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားရမည်လော မသိပေ၊ သို့သော် ထိုခံစားချက်များထက်၊ သူ မသက်မသာဖြစ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် 'တံခါးခေါက်တစ္ဆေ' သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်သည် ကိုင်တွယ်ရန် ထိုမျှလောက် မလွယ်ကူသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်၊ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်တစ်ခုက ထိပ်တန်းတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦး၏ သေဆုံးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သောအရာသည် ရှင်းလင်းစွာပင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက်၊

ပုဂ္ဂလိကအခန်းထဲမှ လေထုသည် လေးလံလာသည်။

လော့ယုံးသည် ထွက်ခွာရန် စကားမစရဲဘဲ၊ ဝမ်တဲလုသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် သမ်းဝေနေသော်လည်း၊ ထွက်ခွာမသွားဘဲ၊ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှု ပြီးဆုံးရန်သာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အနည်းငယ်မျှ စိတ်မရှည်မှု မပြပေ။

သာမန်အလုပ်သမားတစ်ဦးဖြစ်စေ၊ ကုမ္ပဏီ၏ ဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးဖြစ်စေ၊ သူတို့သည် နာခံစွာ စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယန်ကျန့်တွင် သူတို့ကို စောင့်ခိုင်းရန် အခွင့်အရေးရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။