အခန်း (၅၃၁)

ဤအခန်းတွင် ထားရှိသော သစ်သားတံခါးအဟောင်းသည် အလွန်သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ထူးဆန်းမှုများနှင့် နားမလည်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချောင်ယန်ဟွာသည် 'တစ္ဆေတံခါး' ဟု ကုတ်နံပါတ်ပေးထားသော ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းရန် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော ကြီးမားသည့် တန်ဖိုးကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။ အကယ်၍ တစ်ခါတစ်ရံ ဤအရာဝတ္ထုသည် အကူအညီဖြစ်နိုင်သည်ဟူသော ထည့်သွင်းစဉ်းစားမှုသာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် ဤသစ်သားတံခါးကို ဤနေရာတွင် ဆက်လက်တည်ရှိခွင့် ဘယ်တော့မှ ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ၎င်းကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေသေချာချာ တံဆိပ်ခတ်ထားခဲ့ပေလိမ့်မည်။

သူသည် သူ၏နာရီပေါ်မှ အချိန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"နောက်ထပ် လေးမိနစ်။"

ယခင်အစီအစဉ်တွင် သဘောတူထားသော အချိန်သည် ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။

လေးမိနစ်ကြာပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် ရှိနေသော အဖိုးကြီးချင်သည် တစ္ဆေတံခါးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖွင့်လှစ်လိမ့်မည်။

ဤတစ်ကြိမ် တစ္ဆေတံခါးကို ဖွင့်လှစ်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်။

လီကျွင်း၊ စုဖန်၊ လျိုစန်းနှင့် အခြားသူများကို မသိနိုင်သော နေရာတစ်ခုမှ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာရန်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အုပ်စုနှင့် ယခုအချိန်တွင် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်နေပြီး သူတို့၏ ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီးနောက် လက်စားချေတတ်သော တစ္ဆေများ အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်ဟု သံသယရှိသော်လည်း တစ္ဆေပန်းချီကားမှ ထွက်ပေါ်လာသော တစ္ဆေငါးကောင်သည် အမှန်တကယ် သူတို့ဖြစ်ကြောင်း အာမ မခံနိုင်ပေ။

အကယ်၍ သူတို့မဟုတ်ခဲ့လျှင်ကော။

ထိုဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး စစ်ဆင်ရေးကို ဖျက်သိမ်း၍မရပေ။

"တံခါးဖွင့်ရန် အများဆုံး အခွင့်အရေးသုံးကြိမ်ရှိပြီး နောက်တစ်ကြိမ်ဖွင့်လှစ်မှုက ပထမအကြိမ်ပြီးနောက် ဆယ်မိနစ်တွင် စီစဉ်ထားသည်။ တတိယအကြိမ်မှာ ဒုတိယအကြိမ်ပြီးနောက် နာရီဝက်အကြာတွင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖွင့်လှစ်မှုသုံးကြိမ်ပြီးနောက် သူတို့မပြန်လာခဲ့လျှင်…"

ချောင်ယန်ဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်နေသည်။

လီကျွင်းနှင့် အခြားသူများကို ပြန်လည်မခေါ်ဆောင်နိုင်ဘဲ တစ္ဆေတံခါးကို သုံးကြိမ်ဖွင့်လှစ်ရခြင်းသည် သူတို့ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့ မသေသေးလျှင်ပင် ကယ်ဆယ်ရေးစစ်ဆင်ရေးကို ဖျက်သိမ်းလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတွင် တစ္ဆေတံခါးကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် ကြီးမားသော စွန့်စားမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးသည်ဟူသော ဖြစ်နိုင်ခြေအပေါ် အဆုံးမရှိ လောင်းကစားခြင်းသည် လုံးဝ မတန်ပေ။

အချိန်သည် တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားသည်။

မကြာမီ အစီအစဉ်တွင် သတ်မှတ်ထားသော ပထမဆုံး ဆုတ်ခွာချိန် ရောက်ရှိလာသည်။

"အဖိုးကြီးချင်၊ အချိန်စေ့ပြီ။ ဆယ်စက္ကန့် တိတ်တဆိတ်ရေတွက်ပြီးရင် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်။"

အဖိုးကြီးချင်၏ မျက်နှာသည် အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏အရေပြားသည် အသက်အရွယ်ကြောင့် အစက်အပြောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူ၏ အနည်းငယ် တိမ်ဖုံးနေသော အကြည့်သည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး လေးနက်တည်ကြည်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။

တစ္ဆေတံခါး။

၎င်းသည် သူ မသေချာမရေရာဟု ခံစားရသော အရာအနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ္ဆေတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘာထွက်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အများဆုံးဖြစ်နိုင်ခြေမှာ တစ္ဆေများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဆယ်စက္ကန့် တိတ်တဆိတ် ရေတွက်ပြီးနောက် အဖိုးကြီးချင်သည် သူ၏လက်ကို တံခါးချပ်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ကြမ်းတမ်းပြီး အေးစက်ကာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်သော တုန်ခါမှုတစ်ခုသည် သစ်သားတံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လာနေသည်။ ထက်မြက်သော လက်သည်းများ သစ်သားကို ခြစ်ဆွဲနေသံကိုပင် မှိန်ဖျော့စွာ ကြားနိုင်သည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင် သစ်သားတံခါးနောက်ကွယ်၌ ဘာမှမရှိပေ။ ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။

သစ်သားတံခါးအဟောင်းတွင် လက်ကိုင်မရှိသောကြောင့် အဖိုးကြီးချင်သည် တံခါးကို ဖွင့်ရန် တံခါးချပ်ကိုသာ ဆွဲရသည်။

၎င်းသည် အားစိုက်ထုတ်မှုများစွာ မလိုအပ်ဘဲ ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ရုံသာ။

ရုတ်တရက်။

တံခါးနောက်ကွယ်မှ အားကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု လာနေပုံရသည်။ ဤစွမ်းအားသည် တံခါးချပ်ကို ဆောင့်တိုက်လိုက်ရာ ဟနေသော တံခါးသည် "ဘုန်း" ဟူသော အသံဖြင့် ပွင့်ထွက်သွားသည်။

အေးစက်သော လေတစ်ချက် ချက်ချင်း တိုက်ခတ်ထွက်လာသည်။

အဖိုးကြီးချင်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးမှိတ်လိုက်ပြီး ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက် တစ္ဆေတံခါး၏ အခြေအနေသည် ယခုအခါ ရှိနေသူအနည်းငယ်ထံတွင် အပြည့်အစုံ ပေါ်လွင်လာသည်။

၎င်းသည် မှင်ကဲ့သို့ ထူထဲသော အမှောင်ထုဧရိယာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုနှင့်တူသည် သို့မဟုတ် ငရဲဘုံ၏ အဝင်ဝဖြစ်နိုင်သည်။ သင် မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်ပြီး အတောက်ပဆုံးအလင်းရောင်ဖြင့် ထိုးကြည့်လျှင်ပင် အမှောင်ထုအတွင်း ဝှက်ထားသောအရာကို သင် မမြင်နိုင်ပေ။ အရာအားလုံးကို သစ်သားတံခါးမှတစ်ဆင့်သာ ခံစားနိုင်သည်။

သာမန်နေ့များတွင် ဤသစ်သားတံခါးအဟောင်းသည် ထူးဆန်းသော အမှောင်ထုနှင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ခြားနားစေသော ရှင်းလင်းသည့် နယ်နိမိတ်တစ်ခုနှင့်တူသည်။

သို့သော် ယခုအခါ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဤနယ်နိမိတ်သည် ကျိုးပေါက်သွားပြီဖြစ်သည်။

"တစ်မိနစ်၊ အများဆုံး တစ်မိနစ်ပဲ ဖွင့်ထား။ သူတို့ ထွက်လာသည်ဖြစ်စေ၊ မထွက်လာသည်ဖြစ်စေ၊ ဒါကို ပိတ်ရမယ်။"

ချောင်ယန်ဟွာသည် သစ်သားတံခါးနောက်ကွယ်မှ အမှောင်ထုနှင့် သူ၏လက်ထဲမှ အချိန်ကို ကြည့်နေသည်။

ဝမ်ရှောင်မင်သည် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားပုံရသည်။ သူသည် အခန်း၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေပြီး အဝါရောင်သန်းနေသော ပြတင်းပေါက်မှန်မှတစ်ဆင့် တံခါးနောက်ကွယ်မှ အမှောင်ထုကို ကြည့်နေသည်။

သူ့အတွက်ပင်လျှင် ၎င်းသည် သစ်သားတံခါး ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက် မြင်ကွင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ရခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ပေ။

အခန်း၏မီးများသည် လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့လာသည်၊ သစ်သားတံခါး ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက် ဆယ့်နှစ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်ပြီး အမှောင်ထုသည် အပြင်ဘက်သို့ တိုက်စားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ရှူး ရှူး!"

နောက်တစ်ခဏတွင် မီးများပင် မတည်ငြိမ်တော့ပေ။ လျှပ်စစ်မီးသည် နှောင့်ယှက်ခံနေရသကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေသည်။

"ဒါက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဒီလောက်မြန်မြန် သက်ရောက်နေပြီလား။" ဝမ်ရှောင်မင်က အနည်းငယ် တွေးတောရင်း တွေးလိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤအခန်းသည် အထူးတည်ဆောက်ထားသည်။ အတွင်းမှ အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့သွားသော်လည်း အပြင်ဘက်သည် မည်သည့် ထူးဆန်းမှု သို့မဟုတ် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာမှ မသက်ရောက်ပေ။ အရာအားလုံး သီးခြားခွဲထုတ်ထားသည်။

အကယ်၍ အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်မရနိုင်သော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပါက အန္တရာယ်သည် လုံးဝ ပျံ့နှံ့ထွက်သွားမည်မဟုတ်ပေ။

အဖိုးကြီးချင်၏ အကြည့်သည် သစ်သားတံခါးနောက်ကွယ်မှ အမှောင်ထုပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်၊ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

နောက်ထပ် ဆယ့်နှစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွားသည်။

ထူးဆန်းသည့် အမှောင်ထု၏ နက်ရှိုင်းမှုမှ လှိုင်းဂယက်များ ပေါ်ထွက်လာပုံရပြီး တစ္ဆေတံခါး၏ တံခါးဘောင်သည် တစ်စုံတစ်ခု ထိမိသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်လာကာ အနှောင့်အယှက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သို့သော် ထိုအနှောင့်အယှက်သည် အခုမှ စတင်ခြင်းသာ။

ရုတ်တရက်။

လူသေတစ်ဦး၏ လက်ချောင်းများကဲ့သို့ စိမ်းညို့ပြီး မည်းနက်နေသော လက်ချောင်းအများအပြားသည် အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးဘောင်ကို တောင့်တင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ တဖြည်းဖြည်း လှုပ်ရှားလာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်ချောင်းများက အနီရောင်ရင့်ရင့်ဆေးကို ခြစ်ဆွဲသွားသောအခါ ခိုင်မာသော ဘောင်မှ သစ်သားကွဲအက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှတ်အသားများကို ချန်ထားခဲ့သည်။

အဖိုးကြီးချင်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသော်လည်း သူသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏တုတ်ကို မှီကာ ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။

သူသည် အလွန်များပြားစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင် သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေလျှင်ပင် သူသည် အလွန်အကျွံ ထိတ်လန့်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုသို့သော မြင်ကွင်းသည် အစသာဖြစ်သည်။

ဆယ်စက္ကန့်ပင် မကြာလိုက်မီ အမှောင်ထုထဲမှ လက်ချောင်းများ ပိုမိုပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤလက်ချောင်းများသည် တွန့်လိမ်နေသော ပိုးကောင်များကဲ့သို့ တံခါးဝတစ်ခုလုံးကို ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တစ်ခုချင်းစီသည် သစ်သားဘောင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တွယ်ကပ်ထားကာ ကျွီကျွီမြည်သံကို ပြုလုပ်နေသည်။

တစ္ဆေတံခါးသည် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်လာသည်၊ အမှောင်ထုအတွင်းမှ မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အခန်းထဲမှ အလင်းရောင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မှိန်ဖျော့နေသည်၊ တစ္ဆေနယ်မြေ၏ အလယ်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"စက္ကန့်နှစ်ဆယ်၊ စက္ကန့်နှစ်ဆယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ အချိန်စေ့တာနဲ့ သစ်သားတံခါးကို ပိတ်လိုက်၊ ဒါမှမဟုတ် အန္တရာယ်ရှိရင် စောစောပိတ်လိုက်။"

ချောင်ယန်ဟွာသည် ဖြစ်ပေါ်နေသော မြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ကာ အခန်းအပြင်ဘက်မှ အရေးတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှင်းနေသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ် တစ္ဆေတံခါးကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် လီကျွင်း၊ စုဖန်၊ လျိုစန်းနှင့် အခြားသူများကို မထုတ်ဆောင်လာဘဲ တစ္ဆေများ၏ ကျူးကျော်မှုကိုသာ အစပျိုးခဲ့သည်။

သို့သော် အစီအစဉ်သည် အစီအစဉ်ပင်ဖြစ်ပြီး ပုဂ္ဂလဓိဋ္ဌာန်ကျသော သုံးသပ်ချက်ကြောင့်သာ ပြောင်းလဲ၍မရပေ။ နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဘာဖြစ်မည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အန္တရာယ်အလယ်တွင် မျှော်လင့်ချက်အစွန်းအစတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ဒုတိယအကြီးအကဲအနေဖြင့် သူသည် တစ္ဆေဆရာအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဤဖြစ်ရပ်တွင် ချေမှုန်းခံရခြင်းကို ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကျန်ရှိနေသော မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

တံခါးဘောင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော လက်ချောင်းအရေအတွက်သည် ၎င်း၏ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုထူးဆန်းသည့် လက်ချောင်းများ ဆင်းသက်ရန် နေရာမရှိတော့ပေ။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် တံခါးဘောင်၏ ညာဘက်ထောင့်တွင် စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု အမှောင်ထုထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ။

၎င်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော ပုပ်သိုးနေသည့် ခေါင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ထူထဲသော အနက်ရောင်ဆံပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ခေါင်း၏မျက်နှာကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ကြာမြင့်စွာ ပုပ်သိုးနေသော အသားကဲ့သို့သော မကောင်းသောအနံ့ကိုသာ အနံ့ခံနိုင်ပြီး ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းလောက်သည်။

အဖိုးကြီးချင်သည် ပျို့အန်ချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏နှာခေါင်းကို အုပ်ထားသော်လည်း သူသည် နေရာမှာပင် အမြစ်စွဲနေပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်။

ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေသည်၊ သာမန်လူတစ်ဦးသာဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားပေလိမ့်မည်။

ထူထဲသော ဆံပင်များဖြင့် ပုပ်သိုးနေသည့် ခေါင်းသည် တံခါးဘောင်မှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းသည် မြေဆွဲအားကြောင့် သူ၏ဆံပင်များ တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ တွဲကျလာသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

အနက်ရောင်ဆံပင်အောက်တွင် ဝှက်ထားသော လူ့မျက်နှာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ရှင်းလင်းလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဖိုးကြီးချင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ထူထဲသော ဆံပင်အောက်မှ မျက်နှာသည် ရှင်းလင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ကိုယ်ပိုင်မျက်နှာနှင့် ပို၍ပို၍ တူလာသည်ကို မြင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ နားမလည်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

လူသေ၏ခေါင်းမှ ဆံပင်များ လုံးဝကျသွားပြီး မျက်နှာကို ဖော်ပြပြီးနောက် ဘာဖြစ်မည်ကို သူ ကြိုမခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းတွင် အဖိုးကြီးချင်သည် တံခါးဘောင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဖြူဖျော့သော ခြေဖဝါးတစ်စုံ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ ဤခြေဖဝါးများ၏ လားရာနှင့် အမြင့်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် လူနာတင်ကုတင် သို့မဟုတ် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုနှင့် သက်ဆိုင်ဖွယ်ရှိပြီး တစ်စုံတစ်ခုက အမှောင်ထုထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းထုတ်နေသည်။

သို့မဟုတ် ဤခြေဖဝါးများကို တွန်းထုတ်နေသောအရာသည် ခန္ဓာကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နိုင်သည်။

"အချိန်စေ့ပြီ အဖိုးကြီးချင်။ အမြန်လုပ်။ ငါတို့ ထပ်မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် ချောင်ယန်ဟွာ၏ မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖြူဖျော့နေသည်၊ သစ်သားတံခါးနောက်ကွယ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ပြီး အခန်းထဲတွင် ချုပ်နှောင်မထားပါက ဘာဖြစ်မည်ကို သိရန် ကြောက်ရွံ့နေပေလိမ့်မည်။

ထိုအခါမှသာ အဖိုးကြီးချင်က ညင်သာစွာ ဟွန်းသံပြုပြီး သူ၏လမ်းလျှောက်တုတ်ဖြင့် မြေပြင်ကို တို့လိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်း ထူထဲသော အနက်ရောင်ဆံပင်များဖြင့် ပုပ်သိုးနေသည့် ခေါင်းသည် နောက်သို့ ကျုံ့သွားသည်၊ တံခါးနောက်ကွယ်မှ ယခုလေးတင် ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြူဖျော့သည့် ခြေဖဝါးများသည်လည်း ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားသည်၊ တံခါးဘောင်ပေါ်တွင် ချိတ်ထားသော မရေမတွက်နိုင်သော လက်ချောင်းများအားလုံး လွှတ်ချလိုက်ကြပြီး အားကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက အမှောင်ထုထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဘုန်း~!"

ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဖွင့်ထားသော သစ်သားတံခါးသည် တံခါးဝကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ပိတ်ပြီး လုံးဝ ပိတ်သွားသည်။

ထူးဆန်းမှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ ပေါ်ပေါက်လာသမျှအားလုံးသည် လူတို့၏စိတ်ထဲမှ အမြင်မှားမှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အနည်းငယ် မမှန်ကန်ပေ။

သို့သော် ထိုလက်ချောင်းများ တံခါးဘောင်ပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့သော အမှတ်အသားများသည် ရှင်းလင်းစွာ မြင်သာနေဆဲဖြစ်သည်။

အဖိုးကြီးချင်သည် အမှတ်အသားများကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ၎င်းတို့၏ အရေးပါမှုကြောင့် လေးလံနေပုံရသည်။

"အဖိုးကြီးချင်၊ အနားယူလိုက်ပါ။ ငါတို့ ဆယ်မိနစ်အတွင်း တံခါးကို ဒုတိယအကြိမ် ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားမယ်။"

ချောင်ယန်ဟွာက အခန်းအပြင်ဘက်မှ ပြောသည်၊ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်သင်လိုက်သည်။

၎င်းသည် မှားယွင်းသော အချက်ပေးသံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတံခါးသည် အန္တရာယ်ရှိစွာ မလုံခြုံပေ၊ ဖွင့်လှစ်မှုတိုင်းသည် စစ်မှန်သော တစ္ဆေသရုပ်ဖော်မှုများ၏ စွန့်စားမှုကို သယ်ဆောင်လာပြီး ၎င်းသည် အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

"ကြည့်ရတာ သူတို့ရဲ့အခြေအနေက သိပ်အကောင်းမြင်စရာ မရှိဘူး။"

ဝမ်ရှောင်မင်က ယခုအခါ ပိတ်ထားသော သစ်သားတံခါးကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။

"တကယ်ပဲ။ လီကျွင်းနဲ့ တခြားသူတွေသာ အဆင်ပြေရင်၊ သူတို့ ပထမတံခါးဖွင့်တဲ့အချိန်မှာ ပေါ်လာသင့်တယ်။"

ချောင်ယန်ဟွာက တိုး၍တိုး၍ မသက်မသာဖြစ်လာသည်။

"အပြင်ဘက်က တစ္ဆေငါးကောင်က တကယ်ပဲ သူတို့ဖြစ်နိုင်သလား။"

"ကောက်ချက်တွေ အလျင်စလို မချနဲ့။ ငါတို့မှာ နောက်ထပ်အခွင့်အရေးနှစ်ကြိမ် ရှိသေးတာပဲ မဟုတ်လား။"

"ဒါပေမဲ့ ဒုတိယတံခါးဖွင့်ပြီးရင်၊ ငါတို့မှာ စက္ကန့်သုံးဆယ်ပဲ ရှိတော့တယ်… နောက်မှာ ဆယ်စက္ကန့်ပဲ။ နောက်ဆုံးဖွင့်လှစ်မှုနှစ်ကြိမ်ပေါင်းရင်တောင် ပထမတစ်ကြိမ်နဲ့ မညီဘူး။ အခွင့်အရေးတွေက နည်းပါးတယ်။"

တစ္ဆေတံခါးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် ကြိုးပမ်းမှုတိုင်းတွင် အန္တရာယ်အဆင့်ကို တိုးမြှင့်စေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ္ဆေတံခါးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက်၊ သူ၏နောက်ကွယ်မှ တစ္ဆေများသည် ဆွဲဆောင်ခံရပြီး တံခါးဝတွင် လှည့်လည်နေကာ၊ မည်သည့်အချိန်မဆို ထွက်ပေါ်လာရန် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖွင့်လှစ်မှု၏ ကြာချိန်သည် အကြိမ်တိုင်း တိုတောင်းသွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေတံခါးကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပိတ်ထားခြင်းသည် ဤအချိန်တိုင်းကိရိယာကို ပြန်လည်သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း၊ ချောင်ယန်ဟွာသည် မည်မျှကြာအောင် ပိတ်ထားရန် လိုအပ်သည်ကို မသိပေ။

မည်သူမျှ ၎င်းကို လေ့လာရန် အထူးတာဝန်ပေးခံရခြင်းလည်း မရှိပေ။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ထူးဆန်းသည့် ရွာတစ်ရွာတွင် လီကျွင်းနှင့် အခြားသူများသည် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး အချို့သော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ကာ၊ သူတို့သည် ရှင်သန်နေနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ဆုတ်ခွာရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်၊ သူတို့ရှေ့တွင်၊ နေအိမ်တစ်လုံး၏ တံခါးပေါ်တွင်၊ တံခါးချပ်များပေါ်တွင် ပန်းချီကားနှစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားသည် – ဘယ်ဘက်တွင် တစ်ချပ်၊ ညာဘက်တွင် တစ်ချပ်၊ ရှေးဟောင်းတံခါးစောင့်နတ်များက သူတို့၏ရှေ့ဆက်မည်ကို တားဆီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် မည်သည့်တံခါးစောင့်နတ်များမှ မဟုတ်ဘဲ၊ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံတူနှစ်ချပ်ဖြစ်ပြီး၊ မသဲမကွဲဖြစ်သော်လည်း အန္တရာယ်ကို ထုတ်လွှတ်နေကာ၊ သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေသည်။

"ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

မေးခွန်းသည် အဖွဲ့ထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီး၊ အာဟုန်ထံမှ လာသည်၊ အများဆုံးဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အမည်ဝှက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမ၏အမည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ သူမ၏အသံထဲမှ စိတ်ခံစားမှုမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်။

ကြောက်ရွံ့မှုသည် ထိတွေ့ခံစားနိုင်သည်။

အခြားသူများက မသက်မသာဖြစ်စွာ ပတ်လည်ကြည့်ရှုကြသည်။

ဤတံခါးများသာမက၊ ရွာအိမ်များ၏ ပတ်လည်နံရံများအားလုံးသည် အလားတူပုံတူများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ အချို့ဘောင်များပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ အချို့ဘောင်များမှာ မပြည့်စုံ၊ အချို့မှာ ကျိုးပဲ့နေသည် – ဘေးကင်းသည်ဟု ခံစားရသော နေရာမရှိတော့ပေ။

တစ္ဆေသရဲဆန်သော ကျူးကျော်မှု၏ အမှတ်အသားများ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်။