ထွက်ပေါ်လာသောအဖွဲ့

တံခါး ဒုတိယအကြိမ် ဖွင့်လှစ်ရန် တစ်မိနစ်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်။

လီကျွင်းသည် တံခါးမဖွင့်မီ ဤအချိန်အတွင်း ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိမည်မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ အုတ်အိမ်အဟောင်းသည် နေရာအနှံ့ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေသော်လည်း 'တစ္ဆေပန်းချီကား' များ ဤနေရာသို့ မကျူးကျော်သရွေ့ သူတို့၏ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အာမခံနိုင်ပေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူ အနည်းငယ် သတိလစ်သွားသည်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ဖော်များက ပြဿနာရှာလာသည်။

ယခင်က ယက်မမှ ချိတ်ဆွဲထားသော အလောင်းကောင် ယခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီကျွင်း၏ နှလုံးသားသည် ခုန်တက်သွားသည်။

သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ကြိုးကို သတိရလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကောက်ရိုးကြိုးအဟောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည်လည်း တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် သတ်ဖြတ်မှုများ စတင်လိမ့်မည်။ ယခင်က ယန်ကျန့်က ၎င်းကို ဖိနှိပ်ထားသောကြောင့် ကြီးမားသော ပြဿနာများ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။ သို့သော် အခြေစိုက်စခန်းမှ တစ္ဆေတမန်တော်ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေကြိုးကို ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့ကို ပို၍စိုးရိမ်စေသောအရာမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ အလောင်းကောင်ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော ပုပ်သိုးနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ... ဤအလောင်းကောင်သည် မည်မျှကြာအောင် သေဆုံးနေခဲ့သည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ ၎င်း၏အထောက်အထားနှင့်ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်အားလုံးမှာ မရှင်းလင်းပေ။ ၎င်းသည် မသိနိုင်သော တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်သည်ဟု သံသယရှိသည်။

မဟုတ်ဘူး။ ၎င်းသည် တစ္ဆေတစ်ကောင် သေချာသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်သာလျှင် တစ္ဆေကြိုးကို ယခုအချိန်အထိ ငြိမ်သက်နေအောင် ထိန်းထားနိုင်သည်။

ယခင်က ကြိုးနှင့် အလောင်းကောင်သည် လုံးဝချိန်ခွင်လျှာညီမျှသော အခြေအနေတွင် ရှိနေရမည်။ တစ္ဆေနှစ်ကောင်သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ထိန်းချုပ်ထားပြီး လွတ်လပ်စွာ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

သို့သော် ယခု… လျိုစန်းက ထိုချိန်ခွင်လျှာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချိုးဖျက်ခဲ့သည်။

လီကျွင်း၏ မျက်နှာသည် ညို့မှိုင်းနေပြီး သူ၏လေသံတွင် အနည်းငယ် စိတ်တိုနေသည်။

"စက္ကန့်လေးဆယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။"

အခု အပြစ်တင်နေ၍ အသုံးမဝင်ပေ။ အာဟုန်သည် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို မီးညှိပြီးဖြစ်သည်။ ဤနောက်ဆုံးကာလကို ရှင်သန်ရန် မခက်ခဲသင့်ပေ။ ဤအိမ်မှ တစ္ဆေနှစ်ကောင် လှုပ်ရှားလာလျှင်ပင် သူတို့သည် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း သူတို့အားလုံးကို မသတ်နိုင်ပေ။

သူ ဒေါသထွက်နေသည်မှာ ဤအဖွဲ့ဖော်များသည် အမိန့်ကို မနာခံဘဲ မဆင်မခြင်ပြုမူကာ အဖွဲ့တစ်ခုလုံးအတွက် ကြီးမားသော ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည့် အန္တရာယ်ကို ယူဆောင် လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယခင်ကသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက လီကျွင်းသည် လျိုစန်းကို သူကိုယ်တိုင် သတ်ချင်နေပေလိမ့်မည်။

"ငါသိပါတယ်။ အချိန်စေ့တာနဲ့ ငါတို့ အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်လုပ်မှာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ လူတိုင်းအတွက် ဒုက္ခမရှာပါဘူး။"

လျိုစန်း၏ ဖျော့တော့ပြီး ဖျားနာနေသော မျက်နှာတွင် မသေချာမရေရာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသနေသည်။

သူ၏အကြည့်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ အလောင်းကောင်အပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

လျိုစန်းက တွေးနေသည်။

"ပါမောက္ခဝမ်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က နည်းနည်းရူးသွပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဒီအခြေအနေကို ရောက်နေမှတော့ ကြိုးစားကြည့်ရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး… ငါတို့ ကျရှုံးရင်တောင် အများကြီးမဆုံးရှုံးတဲ့အတွက် စွန့်စားရကျိုးနပ်တယ်။"

သူသည် မဆင်မခြင် သေခြင်းတရားကို ဖိတ်ခေါ်လိုသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ရှောင်မင်က ကမ်းလှမ်းသော လောင်းကြေးမှာ အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်၏ အထောက်အပံ့လည်း ရှိသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သို့ဖြစ်ရာ ဤတစ်မိနစ်သည် စောင့်ဆိုင်းရကျိုးနပ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်။

အာဟုန်၏ လက်ထဲမှ အနီရောင်ဖယောင်းတိုင်သည် လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး ၎င်း၏မီးတောက်သည် အေးစက်သော ခန်းမထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေသည်။ အချိန်သည် နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး စက္ကန့်တိုင်းသည် အလွန်ကြာရှည်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

၎င်းသည် နောက်ဆုံးစက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ မူမမှန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားပြီး တစ္ဆေများ သတ်ဖြတ်မှုစတင်ပါက မည်သူမျှ အသက်ရှင်ရန် လုံးဝသေချာမပြောနိုင်ကြောင်း လူတိုင်း ကောင်းစွာသိကြသည်။

ထို့အပြင် 'တစ္ဆေပန်းချီကား' ၏ မတည်ငြိမ်မှုလည်း ရှိသေးသည်။

အချိန်သည် နောက်ဆုံးစက္ကန့်နှစ်ဆယ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အေးစက်သော ခန်းမထဲတွင် ပြောင်းလဲမှုများ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဟောင်းနွမ်းပြီး မည်းမှောင်နေသော နံရံများသည် မမျှော်လင့်ဘဲ မီးခိုးရောင်ဖျော့ဖျော့အရောင်ကို ပြသလာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အမှောင်ထုသည် နောက်ခံပုံကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ကွာကျလာသည်။ တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကမ္ဘာသည် မိုးရွာစပြုလာပုံရပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပြာများသည် လွင့်မျောကာ သူတို့ထံသို့ ပျံ့နှံ့လာနေသည်။

အလင်းရောင်ပြောင်းလဲမှုနှင့်အတူ အုပ်စုသည် သူတို့ရပ်နေသော ခန်းမ၏ မြေကြီးကြမ်းပြင်သည် မသဲမကွဲ ကြီးမားသော ပုံဘောင်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ သိရှိသွားကြသည်။

မညီညာသော မြေပြင်သည် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အရေးအကြောင်းများကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာတစ်ခုကို ပုံဖော်နေသည်။

ထိုမျှသာမက မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေခဲ့သော အလောင်းကောင်သည် ယခုအခါ အလွန်အနည်းငယ်မျှ ရွေ့လျားစပြုနေသည်။

"ဟူး!"

အာဟုန်၏ လက်ထဲမှ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်သည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းလာသည်။ မီးတောက်သည် မီးစာကို ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမြန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး ဖယောင်းတိုင်သည် သုံးမိနစ်ခံရန် ခက်ခဲစေသည်။

တစ္ဆေသည် အုပ်စုကို မတိုက်ခိုက်သေးသော်လည်း ဤလက္ခဏာများက တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် ငြိမ်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အကယ်၍ သူတို့သည် တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဤနေရာမှ အချိန်မီ မထွက်ခွာနိုင်ပါက ချေမှုန်းခံရနိုင်ခြေမှာ လုံးဝ တစ်ရာရာခိုင်နှုန်းဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

တစ္ဆေတမန်တော်၏ တစ္ဆေနယ်မြေပင်လျှင် 'တစ္ဆေပန်းချီကား' ၏ ကျူးကျော်မှုကို မခံနိုင်ပေ။ တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးဆိုလျှင် ပြောစရာမလိုပေ။

"ဆယ်စက္ကန့်ပဲ ကျန်တော့တယ်။" လီကျွင်း၏ အသံသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထိတ်လန့်မှုလက္ခဏာ မပြပေ။

မြေပြင်ပေါ်မှ အလောင်းကောင်၏ လှုပ်ရှားမှုအကြိမ်နှုန်း တိုးလာသည်၊ လေပေးထားသော စက်တစ်ခု စတင်အလုပ်လုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"သွားကြစို့။" လျိုစန်းက အလောင်းကောင်မှ သူ၏အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

ရလဒ်သည် ပါမောက္ခဝမ် စိတ်ကူးထားသလောက် ချောမွေ့ပုံမပေါ်ပေ။

အာဟုန်၏ လက်ထဲမှ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်သည် တစ်ဝက်ကျော် လောင်ကျွမ်းသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာသည် သူမကိုယ်သူမနှင့် တဖြည်းဖြည်း မတူတော့ပေ။ သူမသည် မသဲမကွဲ အခြားတစ်ယောက်ယောက်အဖြစ်သို့ စတင်ပြောင်းလဲလာသည်။

အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရန် သူမသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေသရဲဆန်သော စွမ်းအားများကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။

တံခါးသည် အလွန်ကြီးမားသော မသေချာမရေရာမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီကျွင်းသည် အခြားအရာများစွာကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ပုပ်သိုးနေသော သစ်သားတံခါးသို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ယခုအချိန်အထိ သတိမထားမိနိုင်သော အရာတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

၎င်းသည် အနီရောင်ဆေးများ ကွက်ကျားဖြစ်နေသော တံခါးလက်ကိုင်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ တံခါးတစ်ခုခုမှ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

အချိန်အခါမှန်တွင် တံခါးမှန်ကို ဖွင့်ရန် ကြားခံတစ်ခု လိုအပ်ပြီး လီကျွင်း၏ လက်ထဲမှ တံခါးလက်ကိုင်သည် ဌာနချုပ်မှ တံခါးမှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သာမန်အားဖြင့် ၎င်းကို ကိုယ်ပေါ်တွင် သယ်ဆောင်ခြင်းသည် အန္တရာယ်မရှိပေ။ သို့သော် တံခါးဖွင့်တိုင်း အထူးဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် သတိမထားမိပါက သူတို့သည် တစ္ဆေတံခါးနောက်ကွယ်မှ ကမ္ဘာသို့ မှားယွင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားနိုင်ပြီး အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်၊ မနိုင်မှာ ကံတရားအပေါ် မူတည်သည်။

လီကျွင်းသည် တံခါးလက်ကိုင်ကို တံခါးပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏နာရီပေါ်မှ အချိန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သတ်မှတ်ထားသော ဒုတိယတံခါးဖွင့်ချိန်၏ နောက်ဆုံးစက္ကန့်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

တံခါးနောက်ကွယ်တွင် အုတ်အိမ်အဟောင်းအတွင်းမှ မြင်ကွင်းမဟုတ်ဘဲ မြူခိုးကဲ့သို့သော အမှောင်ထုတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဒါ အလုပ်ဖြစ်သွားတာလား။" လီကျွင်း အနည်းငယ် မသေချာမရေရာ ဖြစ်သွားသည်။

၎င်းသည် ဤအရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ရှေ့မှ အခြေအနေကို သူ အပြည့်အဝ နားမလည်ပေ။ သို့သော် သူ၏ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က ၎င်းသည် နေရာတစ်ခုခုနှင့် ချိတ်ဆက်နေသင့်သည်ဟု ပြောနေသည်။ ဌာနချုပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် အစီအစဉ်အတိုင်း လိုက်နာနိုင်၊ မနိုင်ကိုမူ သူ မသိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဤထူးဆန်းသောအရာများအားလုံးသည် ကြီးမားသော မသေချာမရေရာမှုများ ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ ဤနေရာတွင် ပိတ်မိသေဆုံးခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်။

"အမြန်လုပ်ကြ။ အားလုံး ငါ့နောက်လိုက်ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြ။ တံခါးပွင့်နေပြီ။"

လီကျွင်းသည် သူကိုယ်တိုင် အလျင်စလို မထွက်သွားဘဲ အခြားလူတိုင်းကို တိုက်တွန်းရန် အလျင်အမြန် နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

စုဖန်က သူ၏မိုဘိုင်းဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ မှိန်ဖျော့သော ဖန်သားပြင်သည် ရှေ့တွင် တံခါးတစ်ချပ်နှင့် သေးငယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ပြသနေသည်။ တံခါးဝမှ အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နေပြီး လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို အချက်ပြနေပုံရသည်။

မည်သည့်တွန့်ဆုတ်မှုမှ မရှိဘဲ သူသည် တံခါးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်။

လျိုစန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ နောက်မှလိုက်ပါသွားသည်။

"ငါ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်ငြိမ်းလိုက်မယ်။ မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်အောင် တားဆီးဖို့ပဲ။"

အာဟုန်သည် တံခါးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်ဆောင်မထားဘဲ ဝင်ရောက်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် တစ္ဆေ၏ ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်က တံခါးကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော နှောင့်ယှက်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် မည်သူမျှ မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားစေလိုခြင်းမရှိပေ။

လီကျွင်းက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အာဟုန်၏ စကားများသည် သတိပေးချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်။

တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် ငြိမ်းသွားပြီး အာဟုန်၏ ပုံရိပ်သည် ရွှီယိဖိန်နှင့်အတူ တံခါးထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

လီကျွင်းသည် နောက်ဆုံးမှ ဝင်ရောက်သူဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲတွင် တိုးဝင်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီကျွင်းသည် သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် ရုတ်တရက် လေးလံမှုကို ခံစားမိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အေးစက်ပြီး တောင့်တင်းကာ မသိနိုင်သော လက်တစ်ဖက်က သူ့ကို နောက်မှ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ရင်းနှီးပြီး ပြင်းထန်သော ပုပ်သိုးနံ့သည် သူ့အပေါ်သို့ တိုးဝင်လာသည်။

"ဒါက ခန်းမထဲက အလောင်းကောင်ပဲ… သေစမ်းကွာ။ အဲ့ဒီတစ္ဆေက တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ငြိမ်းသတ်ပြီး သုံးစက္ကန့်အတွင်းမှာပဲ ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်တာလား။"

လီကျွင်းသည် သူ့ကို နောက်မှ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအရာမှာ ဘာဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်း သိရှိသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင်။

နောက်ဘက်တွင် လီကျွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော မတော်တဆမှုကို မသိရှိဘဲ ရှေ့တွင် လျှောက်နေသော စုဖန်သည် မှောင်မည်းနေသော အမှောင်ထုထဲတွင် မည်သို့သော အန္တရာယ်များ ပုန်းအောင်းနေမည်ကို ပို၍ စိုးရိမ်နေသည်။

သို့သော် အရာများသည် စိတ်ကူးထားသလောက် လျင်မြန်စွာ မဖြစ်ပျက်ခဲ့ပေ။

အန္တရာယ် ချဉ်းကပ်လာမည့်အစား သူသည် လင်းထိန်နေသော ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းသည်… တံခါးတစ်ချပ်၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် တူသည်။

"ဒါက ထွက်ပေါက်ပဲ။" စုဖန်သည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ဖုန်းပေါ်မှ စာတို၏ လမ်းညွှန်ချက်ကို ချက်ချင်း တွေးမိလိုက်သည်။

သူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ကြန့်ကြာရန် သို့မဟုတ် မျက်စိလည်လမ်းမှားရန် မဝံ့ရဲဘဲ သူ၏ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

မကြာမီ။

စုဖန်သည် လင်းထိန်နေသော တံခါးကို ပထမဆုံး ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်သည်နှင့် သူသည် အထူးအခန်းတစ်ခုတွင် ရှိနေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

အခန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော သစ်သားတံခါးအဟောင်းတစ်ချပ်နှင့် ၎င်း၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လမ်းလျှောက်တုတ်နှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးမှလွဲ၍ ဗလာဖြစ်နေသည်။

"အိုး။ မင်းတို့ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီလား။ ကြည့်ရတာ ဒီတံခါးဖွင့်တာက တော်တော်လေး အောင်မြင်တယ်ပဲ။" အဘိုးအိုက အနည်းငယ် အံ့ဩသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောသည်၊ ဒုတိယတံခါးဖွင့်လှစ်မှု ဤမျှ ချောမွေ့သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပုံရသည်။

"ခင်ဗျားက အဖိုးကြီးချင်လား။"

စုဖန် ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် ဤတံဆိပ်ခတ်ထားသော အခန်း၏ ပြတင်းပေါက်များဘေးတွင် ရပ်နေသော ဒုဝန်ကြီး ချောင်ယန်ဟွာကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသည်။

"အရာက သိပ်မတည်ငြိမ်ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့တယ်။" လျိုစန်းက တံခါးနောက်ကွယ်မှ ထွက်လာပြီး သူ ယခုရှိနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ သိရှိသွားသည်။

သူတို့ မမှားယွင်းပါက ဤနေရာသည် ဌာနချုပ်၏ မြေအောက်အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုခု ဖြစ်ရမည်။

"သေစမ်းကွာ။ နောက်တစ်ခါ ငါ ဒီအရာပေါ်မှာ ငါ့အသက်ကို ဘယ်တော့မှ မလောင်းတော့ဘူး။ ထွက်သွားဖို့ အခိုက်အတန့်ကို ဆုပ်ကိုင်ရတာ အရမ်းခက်တယ်။" ရွှီယိဖိန် ထွက်လာပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တံခါးဖွင့်ရန် အခွင့်အရေးသုံးကြိမ်၊ ပထမအကြိမ်မှာ ကျရှုံးခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ အကယ်၍ ဒုတိယကြိုးပမ်းမှုလည်း ကျရှုံးခဲ့ပါက သူတို့သည် တတိယအကြိမ်အတွက် တစ်နာရီ စောင့်ဆိုင်းရပေလိမ့်မည်။

သူတို့သည် တစ်နာရီကြာ ရှင်သန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"အသက်ရှင်နေတာက တော်လောက်ပါပြီ။ ဒီတံခါးသာ မရှိခဲ့ရင် ငါတို့ အဲ့ဒီကျိန်စာသင့်တဲ့နေရာကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ တစ္ဆေပန်းချီကားက ပုံဖော်တဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ မင်း ဝင်သွားတာနဲ့ လမ်းပျောက်သွားမှာပဲ။"

စုဖန်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"ကံကောင်းစွာနဲ့ ငါတို့ ဒီတစ်ခေါက် ပန်းချီကားက တစ္ဆေနဲ့ တိုက်ရိုက်ထိတွေ့မှု မရှိခဲ့ဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒုတိယတံခါးဖွင့်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး။"

သူတို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချောင်ယန်ဟွာ၏ မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

ဤအစီအစဉ်သည် ကောင်းမွန်စွာ မပြီးမြောက်ခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် တစ္ဆေတမန်တော်ဖြစ်ရပ်ကို ယာယီ ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး အဖွဲ့သည် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဒါက သီသီလေးလွတ်သွားတာပဲ။ သီသီလေးလွတ်သွားတာ။ ငါတို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ပါမောက္ခဝမ်၊ အခုတော့ အားလုံး ချန်ယိအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်။" ချောင်ယန်ဟွာက လှည့်ပြီး ပြောသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရှောင်မင်၏ မျက်ခုံးမှာ တွန့်ချိုးနေပြီး ပျော်ရွှင်မှုမပြပေ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီရလဒ်နဲ့ မကျေနပ်ဘူးလား။"

"တံခါးပိတ်ဖို့ အချိန်နီးကပ်လာပြီ။ လီကျွင်း မပေါ်သေးဘူး။ ပြီးတော့…"

ဝမ်ရှောင်မင်က စကားတစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြင့် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ချောင်ယန်ဟွာသည် ရုတ်တရက် သိရှိသွားသည်၊ လေးဦးပါသောအဖွဲ့ထဲတွင် လီကျွင်းမှလွဲ၍ လူတိုင်း ဘေးကင်းစွာ ထွက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ အဲ့ဒီထဲမှာ သေသွားတာလား။"

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

လီကျွင်းကို ဆုံးရှုံးရခြင်းသည် ဌာနချုပ်အတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒုတိယတံခါးဖွင့်လှစ်မှုသည် စက္ကန့်သုံးဆယ်သာ ကြာမြင့်နိုင်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်နှင့် အဖိုးကြီးချင်သည် တစ္ဆေများ ဖြတ်ကျော်မလာစေရန် တံခါးကို ပိတ်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ပထမအကြိမ် သူတို့ တံခါးကို ဖွင့်လှစ်သောအခါ သူတို့သည် တစ်မိနစ်အပြည့် ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး ထိုတစ်မိနစ်အတွင်း အနည်းဆုံး တစ္ဆေသုံးကောင် ကျူးကျော်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ်အတွက် ကျူးကျော်မှုအရှိန်သည် ယခင်ကထက် ပိုမြန်မည်ဖြစ်သောကြောင့် တံခါးဖွင့်ချိန်ကို လျော်ညီစွာ လျှော့ချရန် လိုအပ်သည်။

တတိယဖွင့်လှစ်မှုအတွက် တံခါးကို ဆယ်စက္ကန့်ကြာ ဖွင့်ထားနိုင်လျှင်ပင် အထင်ကြီးစရာဖြစ်သည်။

"ငါ ငါးစက္ကန့်အတွင်း တံခါးကို ပိတ်တော့မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်အထိ ဘယ်သူမဆို မထွက်လာခဲ့ရင် ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ။"

အဖိုးကြီးချင်၏ အရေးအကြောင်းများနှင့် အသည်းကွက်များဖြင့် ပြည့်နေသော မျက်နှာသည် ထုံကျင်မှုကို ပြသနေသည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ပေါ်မလာသောကြောင့်သာ အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒုဝန်ကြီး ချောင်ယန်ဟွာသည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် နေပြီး ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပေ။ အဖိုးကြီးချင်၏ လုပ်ဆောင်မှုကို တိတ်တဆိတ် အတည်ပြုနေသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

အကယ်၍ လီကျွင်းသည် အစီအစဉ်အတိုင်း မပေါ်ပေါက်ခဲ့ပါက သူသည် အခန်းထဲမှ လူတိုင်း၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို စွန့်စား၍မရပေ။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် ရှင်းလင်းသော ခြေသံများ တံခါးနောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါ လီကျွင်းပဲ။ တံခါးပိတ်တာကို စောင့်ဦး။ သူ ထွက်လာတော့မယ်။ သူ ဒုက္ခရောက်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိခဲ့တယ်…" ရွှီယိဖိန်က အလျင်အမြန် ပြောသည်။

"ဟင်။" သို့သော် ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ တင်းမာသွားပြီး အေးဆေးသော လေထုသည် တစ်ဖန် တင်းမာလာသည်။

"ခြေသံ! ခြေသံ!"

တံခါးနောက်ကွယ်မှ လာနေသော ခြေသံများသည် လူတစ်ဦးတည်း၏ ခြေသံမဟုတ်ဘဲ နှစ်ဦး၏ ခြေသံဖြစ်သည်…

အကယ်၍ တစ်ဦးက လီကျွင်းဖြစ်ပါက နောက်တစ်ဦးက မည်သူနည်း။