ကျွန်တော့် အိပ်မက်ထဲက ဇနီးတွေက တကယ်လား?

အခန်း ၉၀

**ဘိုင်ကျန့်တောက် ** သည် **ဗဟိုတိုက်ကြီး ** ၏ မြောက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိပြီး၊ လူလုပ်လမ်းကြောင်းဖြစ်သော **ကျူရှီတောင် ** ၏ အလယ်ဗဟို၌ တည်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဘိုင်ကျန့်တောက် (မီတာတစ်ရာ လမ်းကြောင်း) ဟု အမည်တွင်သည်။ ဤနေရာသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပေါများသော်လည်း လူနေကျဲပါးသည်။ အဖိုးတန် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များစွာ ပေါက်ရောက်သည်။ **အပြာရောင်တိမ်တိမ်ဂိုဏ်း ** ကဲ့သို့ ကြီးငါးကြီးမြတ်သော မြင့်မြတ်ရာဌာနများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့်တိုင် ဘိုင်ကျန့်တောက်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ရရှိရန် ကြီးမားသော အဖိုးအခ ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။

ဤနေရာရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို သေချာစေရန်အတွက် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းငါးရာက **ဝူကျင်းတောင်ထိပ် ** ၏ အကြီးအကဲ **ဆီတူဇွန်ရှင်း ** သည် တပည့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ကာ ဤနေရာတွင် တပ်စွဲခဲ့သည်။ ထိုမျှကြာမြင့်သော ကာလတစ်လျှောက်တွင် ထိုတပည့်အချို့သည် ကိုယ်ပိုင်ဂိုဏ်းငယ်များ ထူထောင်ပြီးသားလည်း ရှိသည်။

**ဝေအော့ရှု ** ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း **ယဲ့ယွီ ** က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ ဘယ်ကမ္ဘာမှာမဆို ကောင်းမွန်တဲ့ သယံဇာတတွေကို ရရှိဖို့ ယှဉ်ပြိုင်ရတာပဲ။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ဝေအော့ရှု ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ "ဒီဝိညာဉ်လှေ က အဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူးလို့ ကြားတယ်။ ဒါကို **မဟာချင်မင်းဆက် ** ရဲ့ ဘုရင်မ က မောင်လေးကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့တာတဲ့။"

"ကောလာဟလတွေလိုပဲ မောင်လေးနဲ့ ဘုရင်မကြားမှာ အဲ့လိုဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိတာ တကယ်မှန်သလား?"

ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ဝေအော့ရှု၏ စကားများက သူ့ကို တစ်ခုခု သတိရစေခဲ့သည်။ **လီရိုဝမ် ** က ဒီလိုအဖိုးတန်တဲ့ ဝိညာဉ်လှေကို သူ့ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက်လို့ ဆိုပြီး ပေးပို့ခဲ့တာဆိုရင်တောင် အခုတော့ တခြားလျှို့ဝှက်အဓိပ္ပာယ်တွေ ရှိနိုင်ပုံရတယ်။ ဒါက ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ကြေညာခြင်းပဲ! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်သူကများ ဒီလိုအဖိုးတန်တဲ့ ဝိညာဉ်လှေကို မသိကျွမ်းတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးမှာလဲ? ပြီးပြည့်စုံတဲ့ နှစ်ခွဓားပဲ!

ယဲ့ယွီ တိတ်ဆိတ်နေတာကို မြင်တော့ ဝေအော့ရှုက ထပ်မေးလိုက်သည်၊ "တိတ်ဆိတ်နေတာက သဘောတူတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ် မဟုတ်လား?"

"လူမှုရေးကိစ္စတွေကို ထင်ရာစိုင်း မခန့်မှန်းပါနဲ့! ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခြေအနေက အများကြီး ရှုပ်ထွေးတယ်၊ မမ ထင်ထားသလို မဟုတ်ဘူး။" ယဲ့ယွီက ဝေအော့ရှုနဲ့ ဒီကိစ္စကို အများကြီး ဆွေးနွေးချင်ပုံမရဘူး။ ဒါနဲ့ သူ လက်ကာပြပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ဆက်သွယ်မှု မလုပ်တော့ဘူး။

ဝေအော့ရှုက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ သူမ ထင်ထားသလို မဟုတ်ဘူးလား? ဒါဆို ဘာလဲ? ဝေအော့ရှု အကြာကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ထရပ်လိုက်သည်။ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် သူမက "ဘိုင်ကျန့်တောက်ကို ရောက်ပြီ!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီလည်း အမြန်ထရပ်ပြီး ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဲ့ဒီမှာ တောင်လယ်ခေါင်မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ခန်းမဆောင်တွေနဲ့ ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံတွေ အများအပြား ပြန့်ကျဲနေပြီး တိမ်တွေနဲ့ မြူခိုးတွေ ဝန်းရံနေသည်။ ရှုခင်းက အလွန်လှပပြီး သဘာဝပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပဲ။

ယဲ့ယွီနဲ့ ဝေအော့ရှုတို့ ဝိညာဉ်လှေကို ပိုနီးကပ်စွာ မောင်းနှင်နိုင်ခင်မှာပဲ၊ ဓားအလင်းငါးခုက အဝေးကနေ ချဉ်းကပ်လာပြီး ဝိညာဉ်လှေရှေ့မှာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ဟာ ဓားပညာရှင် လူငယ်ငါးဦး ဖြစ်နေသည်။ ခေါင်းဆောင်က ရှေ့တိုးလာပြီး နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် "ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ ကန့်သတ်နယ်မြေပါ။ ချက်ချင်း ထွက်သွား!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝေအော့ရှုက ပေါ့ပေါ့ပါးလေး မျက်ခုံးတွန့်လိုက်ပြီး အပြာရောင်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် **လော့ဇယ် ** က သူမကို ထွက်ခွာမသွားခင် ပေးအပ်ထားတဲ့ အမှတ်အသားကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ လေးနက်သောအသံဖြင့် ဝေအော့ရှုက "အစ်ကိုကြီးတို့၊ ညီမက အပြာရောင်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း ရဲ့ ဥပဒေစိုးမိုးရေးခန်းမ (စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခမ်းမ) က တပည့် **ဝေအော့ရှု ** ပါ။"

"ဒါက **ဝူကျိတောင်ထိပ် ** က တပည့် **ယဲ့ယွီ ** ပါ။"

"ကျွန်တော်တို့ ဒီကို ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်နဲ့ **မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ပန်း ** အပင် ၂၀၀ စုဆောင်းဖို့ လာခဲ့တာပါ။ အကြီးအကဲ ဆီတူကို အကြောင်းကြားပေးပါ။"

ဝေအော့ရှုလက်ထဲက အမှတ်အသားကို မြင်တော့ ဓားပညာရှင် ခေါင်းဆောင်က ရှေ့တိုးလာပြီး စစ်ဆေးခဲ့တယ်။ အတည်ပြုပြီးတာနဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း နူးညံ့သွားခဲ့တယ်။ "ဒါဆို မင်းတို့က ညီမလေး ဝေနဲ့ ဂျူနီယာညီလေး ယဲ့ပဲ။ ငါက **ဝူကျင်းတောင်ထိပ် ** ရဲ့ အစ်ကိုကြီး **ဒန်ကျင့်ဖိုး ** ပါ။"

"ညီလေးတို့ရဲ့ အထောက်အထားကို မသိလို့ အစောပိုင်းက ကြမ်းတမ်းသွားခဲ့ပါတယ်။ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီက အံ့သြမိခဲ့သည်။ မျက်နှာအေးစက်ပုံရတဲ့ ဒီအစ်ကိုကြီးက စကားပြောတဲ့အခါ ဒီလောက်နွေးထွေးလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ အထင်ကြီးစရာ ဓားအာရုံခံစားမှု (ဓားဆန္ဒ) ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒီလူရဲ့ ခွန်အားက မယုံနိုင်စရာ ကောင်းတယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘူး။

ပြုံးရင်း ဝေအော့ရှုက "အစ်ကိုကြီး၊ အများကြီး စဉ်းစားမနေပါနဲ့။ မောင်လေးက မောင်လေးရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေတာပဲ၊ ထမ်းဆောင်သင့်တာပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ဒန်ကျင့်ဖိုးက ဝေအော့ရှုနဲ့ ယဲ့ယွီကို ဘိုင်ကျန့်တောက်ထဲကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်။ ယဲ့ယွီက ဝိညာဉ်လှေက အရမ်း ထင်ပေါ်နေတယ်လို့ ခံစားရတာကြောင့် သူ့လက်ချောင်းတွေကို လှုပ်လိုက်ပြီး သေတ္တာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။ မျက်နှာမှာ အမာရွတ်ရှိတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်က ဒါကို ကြည့်နေရင်း လောဘစိတ်လေး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဘိုင်ကျန့်တောက်ထဲမှာ ယဲ့ယွီက ကလေးငယ်လေးတွေ အများအပြား ကစားနေကြတာကို သတိထားမိခဲ့တယ်။ သူတို့က လန်းဆန်းတက်ကြွနေကြတယ်။ ဒန်ကျင့်ဖိုးက ရယ်မောရင်း "သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ ဒါတွေက ဂျူနီယာမောင်လေးတွေရဲ့ ကလေးတွေပါ။ သူတို့အားလုံး အခြေချနေထိုင်နေကြပြီ။ နှစ်ရာပေါင်းများစွာကြာရင် ဘိုင်ကျန့်တောက်မှာ လူတွေ ပိုများလာလိမ့်မယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဝေအော့ရှုက သဘောတူရင်း "ဒါက ပိုပြီး တက်ကြွနေသလို ခံစားရတယ် မဟုတ်လား?" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ အတူပါလာတဲ့ တပည့်တွေလည်း ရယ်မောကြတယ်။

ခဏအကြာမှာ ဒန်ကျင့်ဖိုးက ယဲ့ယွီနဲ့ ဝေအော့ရှုကို ပင်မခန်းမဆီ ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် အကြီးအကဲ ဆီတူဇွန်ရှင်းကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ရည်ရွယ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့တယ်။ သို့သော် ထွက်ခွာပြီး မကြာမီမှာပင် တောင်းပန်သံဖြင့် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ ဆီတူဇွန်ရှင်းက အခု တောင်ထိပ်မှာ **ဓားပညာ ** နားလည်မှုရရှိဖို့ အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ တံခါးပိတ် လေ့ကျင့်နေပါတယ်။ သူ ဆင်းလာဖို့ အဆင်မပြေပါဘူး။"

"မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ပန်း , အပင် ၂၀၀ ကိစ္စကတော့ မခက်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့မှာ ပမာဏ အများကြီး ရှိပါတယ်။ တစ်ညတည်း ထပ်ပြီး စုဆောင်းပေးလိုက်ပါ့မယ်၊ မနက်ဖြန်မနက်ဆို အဆင်သင့် ဖြစ်လောက်ပါပြီ။"

"ဒါဆို အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး" ဟု ဝေအော့ရှုက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမက အစက ဒီမှာ အကြာကြီး နေရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ တစ်ရက်တည်းနဲ့ သူ့တာဝန်ကို အပြီးသတ်နိုင်ပြီဆိုတော့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။

ညနေစောင်းမြန်မြန် ရောက်လာတာနဲ့အမျှ ဝေအော့ရှုနဲ့ ယဲ့ယွီတို့ဟာ ဝူကျင်းတောင်ထိပ်က တပည့်တွေရဲ့ ဦးဆောင်မှုနဲ့ သူတို့အခန်းတွေဆီ ပြန်ပြီး ခဏတာ အနားယူဖို့ ပြင်ဆင်ကြပါတယ်။ တစ်နာရီအကြာမှာ ဝူကျင်းတောင်ထိပ်က တပည့်တွေလည်း သူတို့အတွက် ကြိုဆိုပွဲတစ်ခု ကျင်းပကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘိုင်ကျန့်တောက်က အပြာရောင်တိမ်တိမ်ဂိုဏ်းနဲ့ ဝေးတာကြောင့် လူနည်းနည်းပဲ ဒီကို လာတတ်ပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်က ရှားပါးအခွင့်အရေးဖြစ်တာကြောင့် သူတို့က ဧည့်သည်တွေကို ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံချင်ကြတာ သဘာဝပါပဲ။ ယဲ့ယွီနဲ့ ဝေအော့ရှုတို့ ဒီလိုနွေးထွေးတဲ့ ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကို ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းမရှိတာကြောင့် သဘောတူခဲ့ကြပါတယ်။

ပင်မခန်းမကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ဒန်ကျင့်ဖိုးရဲ့ မျက်နှာက အပြုံးက ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားပြီး သူ့နောက်ဘက်မှာ မှောင်မိုက်တဲ့ မြူခိုးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ မျက်နှာမှာ အမာရွတ်ရှိတဲ့ တပည့်က အထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

"အဲ့ဒီကောင်လေးရဲ့ ဝိညာဉ်လှေက တော်တော်ကောင်းတယ်။ ငါ သဘောကျသွားပြီ။"

"မင်းလိုချင်ရင် ကိုယ်တိုင်သွားယူ။ ငါက ကူညီပေးမယ်လို့ မင်း မျှော်လင့်နေတာလား?" ဒန်ကျင့်ဖိုးက လုံးဝမလှည့်ဘဲ ထူးခြားစွာ ပြေပြစ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တပည့်က ရုတ်တရက် ရယ်မောရင်း "မင်းက တကယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းတယ်။ မင်းရဲ့ဆရာ မင်းကို မကြိုက်တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒန်ကျင့်ဖိုးက အပြင်ဘက်က ညရှုခင်းကို ကြည့်ရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားတယ်။ သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်၊ "ငါ့ဆရာ မကြိုက်ရင် ငါ ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဝေအော့ရှု သူ့အခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူမ ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာပဲ ရုတ်တရက် သူမရှေ့က နံရံတစ်ခုက ကျယ်လောင်စွာ ပြိုကျသွားခဲ့တယ်။ ကြည့်လိုက်တော့ ယဲ့ယွီက ဘေးခန်းကနေ လျှောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ တံခါးကို မသုံးခဲ့ဘူး၊ နံရံကို ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့တာ။

ဝေအော့ရှုရဲ့ ပါးစပ်က အနည်းငယ် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ "ဂျူနီယာမောင်လေး၊ မောင်လေး မမကို ရှင်းပြသင့်တယ်။ ပြီးတော့ ဝူကျင်းတောင်ထိပ်က တပည့်တွေကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲဆိုတာလည်း စဉ်းစားဦး။"

ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားခဲ့တယ်။ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် သူက "အစ်မကြီး၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို ရှင်းပြဖို့ မလိုပါဘူး!" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဝေအော့ရှုက အသက်ရှူသွင်းပြီး စကားပြောဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာပဲ အပြင်ကနေ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ "ညီမလေး၊ ကျွန်တော် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် ယူလာတာပါ။"

"ဝင်ပါ!" ဝေအော့ရှု သူ့လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့ တံခါးက အလိုအလျောက် ပွင့်သွားခဲ့တယ်။ သူမ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား။ နံရံပြင်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာခိုင်းဖို့ ဒီတပည့်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပိုပေးရလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ပန်းတွေကို ရရှိဖို့ ဝူကျင်းတောင်ထိပ်က တပည့်တွေအပေါ် မှီခိုနေရတုန်းပဲ။ သူတို့ကို မထိခိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်။

သို့သော်လည်း ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ကို သယ်လာတဲ့ တပည့်က အခန်းထဲ မဝင်နိုင်ခင်မှာပဲ ယဲ့ယွီက ဝေအော့ရှုရဲ့ ခါးက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သူက အဲ့ဒီတပည့်ရဲ့ ခေါင်းကို သူ့ပခုံးကနေ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တယ်။

၉၁ ဆက်ရန်

အခန်း ၉၁

တံခါးဝမှာ တပည့်ရဲ့ခေါင်း မြေပြင်ပေါ် လိမ့်ကျသွားတာကို ကြည့်ပြီး ဝေအော့ရှု လုံးဝကြောင်အသွားခဲ့တယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူမက သူ့မျက်လုံးတွေကိုတောင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေတယ်။ ယဲ့ယွီ တကယ်ရူးသွားတာလား? ဘိုင်ကျန့်တောက် ထဲမှာ ဝူကျင်းတောင်ထိပ် ကလူတစ်ယောက်ကို သတ်တာလား? ဝေအော့ရှုရဲ့လှပနီရဲတဲ့နှုတ်ခမ်းလေး ဝလုံးပုံစံလေးပွင့်အာနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ဝေအော့ရှုက တစ်ခုခုမှားနေတာကို ရိပ်မိလိုက်တယ်။ စိမ်းရွှေရွှေအနံ့က သွေးနံ့အစား လှိုက်တက်လာတယ်။ တပည့်သေဆုံးသွားပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ သွေးတစ်စက်မှ မကျဘဲ နေရာမှာပဲ ရပ်နေခဲ့တယ်။ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ဝေအော့ရှု အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့တယ်။ သူမက ချက်ချင်းပဲ "ဂျူနီယာမောင်လေး၊ ဒီလူမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဒီကလူတွေအားလုံး ပြဿနာရှိတယ်။ ဒီမနက်ခင်းက မြင်ခဲ့ရတဲ့ ကလေးတွေအပါအဝင် သူတို့အားလုံးက ရုပ်သေးတွေပဲ။" "ပင်မခန်းမမှာ အားလုံးကို မဖော်ထုတ်ခဲ့တာက ရန်သူကို သတိမပေးချင်လို့ပါ။" "အစ်မကြီး၊ ဒီနေရာက အကြာကြီးနေဖို့ မလုံခြုံဘူး။ အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးပြီးမှ ဆွေးနွေးကြမယ်။"

ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်လေးနက်နေတယ်။ တကယ်တော့ သူ ဘိုင်ကျန့်တောက်ထဲကို ခြေချလိုက်တဲ့အချိန်ကတည်းက တစ်ခုခုမှားနေတာကို သူ ရိပ်မိခဲ့ပြီးသားပါ။ အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပုံရပေမဲ့ ဒီမျက်နှာဖုံးအောက်မှာတော့ သေဆုံးနေတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ယဲ့ယွီက ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ပတ်ပတ်လည်မှာ ကစားနေတဲ့ကလေးတွေနဲ့ ပင်မခန်းမထဲက ဓားပညာရှင် အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်၊ သူတို့အားလုံးဟာ ရုပ်သေးတွေဖြစ်ပြီး သူတို့ထဲမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ သတိတစ်ခုရဲ့အပိုင်းစလေးနဲ့သာ လှုပ်ရှားနေကြတာ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ယဲ့ယွီတွေ့ဆုံခဲ့ရတဲ့ လူတိုင်းက ဒီလိုပဲ။ သူ့ရဲ့ခန့်မှန်းချက်တွေ မှန်ကန်တယ်ဆိုရင် အခုအချိန်အထိ ဘိုင်ကျန့်တောက်တစ်ခုလုံးမှာ တကယ်အသက်ရှင်တဲ့လူတွေက အစောပိုင်းက ဝိညာဉ်လှေကို ကြားဖြတ်ခဲ့တဲ့ ဓားပညာရှင်ငါးယောက်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်။

ယဲ့ယွီ ဒီလောက်စိတ်အားထက်သန်နေတာကို မြင်တော့ ဝေအော့ရှု အခြေအနေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားရဲတော့ဘူး။ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး အတူတူတိုက်ခိုက်ထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ သူမက အလိုလို သူ့ခါးက ဓားကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူမ ဘယ်သူက သူ့လက်ထဲမှာ လေကိုပဲ ဆုပ်ကိုင်မိနေလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားမိမှာလဲ။

အဲ့ဒီအခါမှ သူမ သတိရသွားတယ်၊ သူ့ဓားက ယဲ့ယွီရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒီကောင်လေးက သူ့ဓားကို ခွင့်မတောင်းဘဲ အမြဲယူနေကျ။ သူ့ဆရာ ဟုန်လွမ်း ကို နောက်တစ်လက် တောင်းလို့မရဘူးလား? မမေ့နဲ့၊ သူ့ဆရာက ဟုန်လွမ်းပဲ! ယဲ့ယွီလည်း ဝေအော့ရှုရဲ့ စူးစမ်းတဲ့အကြည့်ကို ခံစားမိတယ်။ သူက ချက်ချင်း လေးနက်စွာ "အစ်မကြီး၊ စိုက်မကြည့်နဲ့တော့။ ဒီဓားက မင်းလက်ထဲမှာထက် ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ပိုအသုံးဝင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီစကားက ဝေအော့ရှုကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှု ၁၀၀၀(damage 1000 ထိသွားသလိုပဲ) ချက်ချင်းပေးလိုက်တယ်။ သူမက ပြန်တောင်းတောင် မတောင်းရသေးဘူး၊ သူက ဒီလိုမျိုးစိတ်ပျက်အောင် လုပ်ရမှာလား? ကောင်းပြီ၊ မင်းက သန်မာတယ်၊ မင်းက အသန်မာဆုံးပဲ၊ ဟုတ်ပြီလား? ယဲ့ယွီ အမှန်အတိုင်းပြောနေတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ နားထောင်လို့ မကောင်းသေးဘူး။ ဝေအော့ရှုက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲကနေ အရည်အသွေးနည်းနည်းနိမ့်တဲ့ ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူပြီး ကာကွယ်ရေးအတွက် အသုံးပြုလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခုက စကားများဖို့ အချိန်မဟုတ်ဘူး။ ရဲရင် ပြန်သွားပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။

ယဲ့ယွီနဲ့ ဝေအော့ရှု အခန်းထဲကထွက်လာတော့ မျက်နှာအမာရွတ်ရှိတဲ့လူက စင်္ကြံမှာ စောင့်နေပြီးသားဖြစ်နေခဲ့တယ်။ "ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မင်းတို့ ရွှေအူတိုင် အဆင့်ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့အစီအစဉ်တွေကို ဖော်ထုတ်နိုင်တာ ငါ တော်တော်ရှက်မိတယ်။ ကောင်လေး၊ မင်းရဲ့ဝိညာဉ်လှေကို ပေးလိုက်။ မင်းကို လွတ်လမ်းပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးမယ်။" သူ့ရဲ့အသံကြမ်းရှရှက စင်္ကြံအလွတ်ထဲမှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းအောင် ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ဆပ်ကပ်ထဲက ကျားရဲတကောင်ဟိန်းဟောက်နေသလိုပဲ ၊ အသံကျယ်ပေမဲ့ ကြောက်စရာမကောင်းလှဘူး။

ယဲ့ယွီ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ ခြေတစ်လှမ်းရှေ့တိုးလိုက်ပြီး သူ့ဓားကိုမြေပြင်ကို ထောက်လိုက်တယ်။ ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံလိုမာန်ဖီ ဟိန်းဟောက်သံတွေ ဆက်တိုက်ကျဆင်းလာပြီး ပေတစ်ရာအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ ဒါက **စစ်မှန်သော ချင်လျန် မိုးကြိုးဓားပညာ ** ပဲ။ နောက်တစ်ခဏမှာ မျက်နှာအမာရွတ်ရှိတဲ့တပည့်က လေထဲမှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ဓားပညာရှင်ဝတ်ရုံ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနက်ရောင်တောင်ပံတွေလို ရှည်လျားတဲ့ဝတ်ရုံတစ်ထည်နဲ့ အစားထိုးထားတယ်။

"စစ်မှန်သော ချင်လျန် မိုးကြိုးဓားပညာ! မင်း ဒီနည်းစနစ်ကို တကယ်သိတယ်! ဒီတစ်ခါ ငါအကြီးကြီးပွပေါက်တိုးပြီပဲ။ မင်းက အပြာရောင်တိမ်တိမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ ပင်မတပည့်ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား? လာ၊ ငြိမ်းချမ်းစွာလက်နက်ချလိုက်ပါ။ ငါ ကျုံးချူ က မင်းကို ယာယီမသတ်ဘူးလို့ အာမခံနိုင်တယ်။ ဘယ်လိုလဲ?"

ကျုံးချူ ရဲ့နာမည်ကို ကြားတော့ ဝေအော့ရှု မျက်နှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ချက်ချင်းပဲ သူမက သူ့အသံကို ယဲ့ယွီ ဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တယ်၊ "ဂျူနီယာမောင်လေး၊ ကျုံးချူကို သွေးစုပ်ဘိုးဘေး လို့ သိကြတယ်။ **ခရမ်းရောင်ယင်နတ်ဆိုးချောက်ကမ်းပါး ** ရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ဦးပဲ။ သူက နှစ်ပေါင်းများစွာ နာမည်ကြီးခဲ့တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က နတ်ခန္ဓာပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကို ရောက်သွားပြီလို့ ကြားတယ်။ ငါတို့ သူ့ကို ယှဉ်လို့မရဘူး။"

ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်းတောက်ပလာခဲ့တယ်။ သွေးစုပ်ဘိုးဘေးလား? ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို စုပ်မှာလဲဆိုတာ မသေချာသေးဘူး! **လီချွန်ကျောက်စိမ်း ** ကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားရင် ယဲ့ယွီက နတ်ခန္ဓာပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ရဲ့ ထိပ်ဆုံးအဆင့်ကိုတောင် မကြောက်ဘူး။ တကယ်တော့ သူက **ဝိညာဉ်စုပ်ယူခြင်းနည်းစနစ် ** ကို တစ်ခဏချင်းအသုံးပြုပြီး ဒီသွေးစုပ်ဘိုးဘေးကို သူ့ရဲ့တိုးတက်မှုလမ်းကြောင်းအတွက် အားဖြည့်စာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်။ သို့သော်လည်း ယဲ့ယွီက ဝေအော့ရှုကို သူ ဝိညာဉ်စုပ်ယူခြင်းနည်းစနစ် ပိုင်ဆိုင်ထားတာကို မသိစေချင်ဘူး။ ဒါနဲ့ သူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်၊ "အစ်မကြီး၊ မင်း အရင်သွားပါ။ ကျွန်တော် သူ့ကို တားထားလိုက်မယ်။"

"ဒါမှမဟုတ် မင်း အရင်သွား၊ မမ သူ့ကို တားမယ်! ဂျူနီယာမောင်လေး၊ ဒီတစ်ခါ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ မင်းကို ကာကွယ်ပါရစေ-" ဝေအော့ရှုရဲ့ ပုံရိပ် လျှပ်စီးလက်ပြီး ရုတ်တရက် ယဲ့ယွီရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ သူမ ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ရွှေအူတိုင် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျုံးချူကို ရင်ဆိုင်တာက သေချာပေါက် သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေမှာ ယဲ့ယွီက သူ့ကိုယ်သူ စွန့်လွှတ်ပြီး သူမကို ကယ်တင်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် သူမကလည်း သူ့အသက်နဲ့ ပြန်ဆပ်ဖို့ သဘာဝအတိုင်း ဆန္ဒရှိတာပဲ!

ယဲ့ယွီ ကြောင်အသွားခဲ့တယ်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘာလို့ ငါတို့က စကားများနေရသေးတာလဲ? ငါတို့နောက်မှာ နေခဲ့ရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က မတူဘူး။ ငါက ဒီအဘိုးကြီးကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်တယ်။ မင်းက မင်းအသက်နဲ့ အချိန်ဆွဲဖို့ ရည်ရွယ်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေ မတူဘူး။ မင်း ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရမှာလား? ဒါမှမဟုတ် မင်းက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလောက် ကိုယ်ကျိုးမဖက် ဖြောင့်မတ်တာလား?

"တောင်းပန်ပါတယ် ညီမလေး ဝေ၊ ဂျူနီယာညီလေး ယဲ့။ ဒီနေ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ထွက်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဒန်ကျင့်ဖိုး ၏ ပုံရိပ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာက မှိန်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်းလိုပဲ သန့်စင်နေပုံရသည်။ ကျုံးချူ က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း "ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ငါ့ကို သူတို့ကို တားဖို့ ကူညီပါ။ ဒီကလေးကို အရှင်ဖမ်းနိုင်ရင် မင်းကို ကြီးစွာဆုချမယ်ဆိုတာ ငါ အာမခံတယ်!" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ဝေအော့ရှု၏ မျက်နှာအမူအရာ ပို၍ပင် မှောင်မိုက်လာခဲ့သည်။ ဝန်းရံခံရပြီလား? အခု ဘာလုပ်မလဲ?

ဒန်ကျင့်ဖိုးက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါလိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းလေး သူက "ကျုံးချူ၊ မင်းရဲ့ရယ်သံက ဘယ်လောက်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလဲဆိုတာ မင်းသိလား? ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို ဒီကနေ အရှင်ထွက်ခွာခွင့် ပေးဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး!" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျုံးချူရဲ့မျက်နှာက အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူက ဒေါသတကြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်၊ "ဒန်ကျင့်ဖိုး၊ မင်းရူးသွားတာလား? အဲ့ဒီတုန်းက မင်းကို ဘယ်သူက ကူညီခဲ့လဲဆိုတာ မင်းမေ့နေပြီလား? ငါတို့ ခရမ်းရောင်ယင်နတ်ဆိုးချောက်ကမ်းပါး ကနေ အကူအညီမပေးခဲ့ရင် မင်းက အုတ်ဂူတောင်မရှိဘဲ သေဆုံးနေတာ ကြာပြီ!" "ဒါ့အပြင်၊ မင်းက ငါ့ထက် သန်မာတယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား?"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အလွန်ထက်မြက်တဲ့ ဓားအာရုံတစ်ခု လျှပ်စီးလက်သွားခဲ့တယ်။ ကျုံးချူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ချက်ချင်းတစစီ ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်၊ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ ဝိညာဉ်ပါမကျန်။ ယဲ့ယွီ မျက်လုံး ကို ပြူးကျယ်အောင်ဖွင့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ သူ စီစဉ်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလက်ဆောင်ထုပ် က ဒီလိုပျောက်သွားတာလား?

"နားလည်မှုလွဲသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်!" ဒန်ကျင့်ဖိုးက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါလိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားပြီးနောက် သူ ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ မင်းက ကိုယ်တိုင်ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်ရတာလဲ?မင်းတို့ ဘာမှ သတိမထားမိဘဲ မနက်ဖြန် စောစော မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ပန်း တွေနဲ့ ထွက်သွားခဲ့ရင် ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ဒီအချိန်မှာ ဒန်ကျင့်ဖိုးနဲ့ ကျုံးချူတို့ရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့စကားဖလှယ်မှုကနေတစ်ဆင့် ယဲ့ယွီက သိသွားခဲ့တယ်။ သူ့ရှေ့က ဒီအစ်ကိုကြီးက ခရမ်းရောင်ယင်နတ်ဆိုးချောက်ကမ်းပါး နဲ့ ပူးပေါင်းနေတာ သေချာပေါက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူ ကျုံးချူကို ဖယ်ရှားချင်တာလဲဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး။

သူ့ဘေးမှာ ဝေအော့ရှုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်၊ "အစ်ကိုကြီး၊ အခုပဲ ပြန်လှည့်နိုင်တုန်း လှည့်ပါ။ အမှားတစ်ခုကို နောက်ထပ် အမှားတစ်ခုနဲ့ မပေါင်းပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် အကြီးအကဲ ဆီတူ သိသွားရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်!"

"တိတ်စမ်း! တိတ်စမ်း! ငါ့ကို ဒီအခြေအနေကို သူ တွန်းပို့ခဲ့တာ!" "သူသာ မရှိခဲ့ရင် ငါ ဒီနတ်ဆိုးဂိုဏ်းအမှိုက်တွေနဲ့ ဘယ်လိုမှ ပတ်သက်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ သေသင့်တယ်!"

ဒန်ကျင့်ဖိုးရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း အလွန်မုန်းတီးဖွယ်ရာ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်! သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထက်မြက်တဲ့ ဓားအာရုံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ကို တည့်တည့် ပစ်လွှတ်လိုက်တယ်! ဒီအချိန်မှာ လေထဲမှာ ပျံသန်းနေတဲ့ ကျူဒိုင်ချန် လည်း ဒီကမူမမှန်မှုကို သတိထားမိခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ သံသယအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။