ကျွန်တော့် အိပ်မက်ထဲက ဇနီးတွေက တကယ်လား?

အခန်း ၉၄

**ကျူဒိုင်ချန် ** နဲ့ **ကျို့ယင်ချွန်း ** တို့ ဒီလောက်တင်းမာနေတာကို မြင်တော့ **ယဲ့ယွီ ** သူတို့ကို အရမ်းစိတ်ပူစေချင်ပုံမပေါ်ဘူး။ ဒါနဲ့ သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။ သူက အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို အလေးအနက်ထားပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် ဘာလို့လဲဆိုတာ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ရင်းနှီးသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်မှာ မြင်ဖူးလဲဆိုတာပဲ မမှတ်မိနိုင်တာ။"

ကျူဒိုင်ချန်ရဲ့ မျက်နှာ ဝမ်းသာအားရ တောက်ပသွားခဲ့တယ်။ ရင်းနှီးတယ်လို့ ခံစားရတာ ကောင်းပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ လုံးဝ မမေ့သေးဘူး။ ဒါက ကံကောင်းခြင်းပဲ။

ကျို့ယင်ချွန်းက နေရာမှာ ရပ်နေခဲ့တယ်။ အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက တည့်တည့်မတ်မတ် ရှေ့တိုးလာခဲ့တယ်။ သူမက ယဲ့ယွီရဲ့ ညာဘက်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အသိ နဲ့ စတင်စူးစမ်းခဲ့တယ်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ သူမက ယဲ့ယွီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တာ။ ဒဏ်ရာကြောင့် မှတ်ဉာဏ်ပျောက်သွားတာလား? ဒါမှမဟုတ် အရင်က အမှတ်တရတွေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပိတ်ပစ်လိုက်တာလား?

ကျို့ယင်ချွန်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက ကျူဒိုင်ချန်ကို ချက်ချင်းပဲ မပျော်မရွှင်ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ "ဘာလုပ်နေတာလဲ? မမယောက်ျားလက်ကို လွှတ်လိုက်!" သူမ စကားပြောရင်း ကျူဒိုင်ချန်က သူတို့ကို ခွဲထုတ်ဖို့ ရွေ့လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျို့ယင်ချွန်းက ယဲ့ယွီကို လွှတ်ပေးပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် နီရဲနေပြီး အလေးအနက်ထားပြီး "မမကို တကယ် လုံးဝ မမှတ်မိတာလား?" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီက သူမကို ဖက်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်တယ်။ သူက ထပ်ပြောလိုက်တယ်၊ "ရင်းနှီးသလို ခံစားရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးအကြောင်း တိကျတဲ့အရာ ဘာမှ မမှတ်မိနိုင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။"

"ရပါတယ်၊ မမ မင်းကို မှတ်မိအောင် ကူညီပေးမယ်။" ကျို့ယင်ချွန်းက တစ်လှမ်းရှေ့တိုးပြီး ယဲ့ယွီကို ဖက်လိုက်တယ်။ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်၊ "ပြီးတော့ မမ လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေကိုလည်း ပြန်ပြီး ပြင်ပေးပါ့မယ်။"

အခုလေးတင်ပဲ ကျို့ယင်ချွန်းက ယဲ့ယွီကို သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်အသိနဲ့ စူးစမ်းခဲ့တာ။ သူမက ထူးခြားတာ ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက နက်နဲတယ်။ အကြောင်းရင်းများစွာကြောင့် ပျောက်ဆုံးနိုင်တယ်။ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးဖြစ်တဲ့ ကျို့ယင်ချွန်းတောင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရယူပေးနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါ့အပြင် အခုချိန်ထိတောင် **ကျို့ယင်ချွန်း ** က သူမ **ယဲ့ယွီ ** နဲ့ အတူရှိခဲ့တဲ့အချိန်တွေဟာ အိပ်မက်တွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် ယခင်ဘဝက အမှတ်တရတွေလားဆိုတာ မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးဘူး။ ထို့ကြောင့် သူမက ယဲ့ယွီရဲ့ "မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးမှု" ကို နက်နက်နဲနဲ မစူးစမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျို့ယင်ချွန်းရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒါက ကံကြမ္မာက သူမကို ပေးထားတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုလိုပါပဲ။ သူမက ဒါကို သဘာဝအတိုင်း ဆုပ်ကိုင်ထားမှာဖြစ်ပြီး ယဲ့ယွီ နောက်ထပ် ထိခိုက်မှုမရှိအောင် သေချာအောင် လုပ်ပေးမှာပါ။

**ကျူဒိုင်ချန် ** က မခံနိုင်တော့ဘူး။ "လွှတ်! မင်း ငါ့ယောက်ျားကို ခွင့်မပြုဘဲ ထပ်ဖက်ရဲရင် ငါ မင်းကို ယဉ်ကျေးမှာမဟုတ်တော့ဘူး!" သူမ ရောက်လာတဲ့အချိန်ကစပြီး အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန်လေးအတွင်းမှာပဲ ကျို့ယင်ချွန်းက ယဲ့ယွီကို နှစ်ကြိမ်တောင် ဖက်ပြီးပြီ။ ဒါက ကျူဒိုင်ချန်ကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲ? မင်း ဘာပဲပြောချင်ပြော၊ ဘာလို့ အမြဲ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ထိတွေ့နေရတာလဲ?

ကျို့ယင်ချွန်းက သူ့လက်ကို လျှော့ပေးလိုက်တယ်။ သူမက ပြောင်လှောင်လိုက်တယ်၊ "အိုး? ဘယ်လို မယဉ်ကျေးမှုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကြည့်ချင်နေပြီ!" "လာခဲ့လေ!" "လာခဲ့!"

ကျို့ယင်ချွန်းနဲ့ ကျူဒိုင်ချန်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရင်ဆိုင်ပြီး ပြန်တိုက်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေကြတယ်။ ဒါကို မြင်တော့ ယဲ့ယွီက နက်ရှိုင်းသောအသံနဲ့ "ရပ်! မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်ချင်ကြတာလဲ?" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီ ဒေါသထွက်တာကို မြင်တော့ ကျို့ယင်ချွန်းနဲ့ ကျူဒိုင်ချန်တို့ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။ သူတို့ တစ်ခွန်းမှ ထပ်မပြောရဲတော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယဲ့ယွီကို ရှာတွေ့တာက သူတို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ။ ဒီအချိန်မှာ သူ့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ရင်၊ ယဲ့ယွီက သူတို့ကို အခုကစပြီး လျစ်လျူရှုတော့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါက အနာကျင်ဆုံးအရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကျူဒိုင်ချန်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကျို့ယင်ချွန်းပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ဦးလုံး အခု အရမ်းနာခံတတ်သွားကြပြီ။

ယဲ့ယွီက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဟန်ဆောင်ဒေါသ တကယ်အလုပ်ဖြစ်တာကို မြင်တော့ သူက ဆက်ပြောတယ်၊ "ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ငါတို့ အရင်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိခဲ့ကြမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ တကယ် မမှတ်မိနိုင်ဘူး။"

"ငါ့ကို အချိန်ပေးပါ။ ငါ မှတ်မိလာရင် မင်းတို့ကို လာရှာမယ်!" "အခု ငါ့မစ်ရှင် ပြီးသွားပြီ၊ ငါ **အပြာရောင်တိမ်တိမ်ဂိုဏ်း ** ကို ပြန်ပြီး အစီရင်ခံရမယ်။"

ကျူဒိုင်ချန်နဲ့ ကျို့ယင်ချွန်းတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ခက်ခဲသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီရဲ့ လေးနက်တဲ့အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူတို့ ဘာမှ အများကြီး မပြောရဲတော့ဘူး။ သူတို့က ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်တွေကို မချင့်မရဲ ထားခဲ့ပြီး ဆွဲမဆောင်နိုင်တဲ့စိတ်နဲ့ ထွက်ခွာသွားကြတယ်။

သို့သော်လည်း **ကျူဒိုင်ချန် ** နဲ့ **ကျို့ယင်ချွန်း ** တို့ အဝေးကြီး မထွက်သွားကြဘူး။ သူတို့က အရိပ်တွေထဲမှာ ဆက်လက် ပုန်းကွယ်နေပြီး **ယဲ့ယွီ ** ကို စောင့်ကြည့်နေကြတုန်းပဲ။ အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးက တစ်ဖက်လူက ယဲ့ယွီကို တိတ်တိတ်လေး ချဉ်းကပ်ဖို့ ကြိုးစားမှာကို အချင်းချင်း စောင့်ကြည့်နေကြတာ။ အဲ့လိုဖြစ်ခဲ့ရင် မရှိတဲ့သူက အကြီးအကျယ် နစ်နာသွားလိမ့်မယ်!

ပတ်ဝန်းကျင်က ဗလာနတ္တိဖြစ်နေတာကို ကြည့်ပြီး ယဲ့ယွီ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိတယ်။ ဟူး... ကနဦး အသူရာစစ်ပွဲ စစ်ခင်းတာတော့ ပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အစပဲရှိသေးတယ်။ နောက်လာမယ့် အသူရာစစ်ပွဲစစ်ခင်းတွေရဲ့ အခြေအနေက သေချာပေါက် ပေါ့ပါးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆက်ပြီး ပိုဆိုးလာနိုင်တယ်။ လူနှစ်ယောက်ကနေ သုံးယောက်၊ လေးယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါးယောက်အထိ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီကျရင် ရိုးရှင်းတဲ့ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးမှုလေးနဲ့ အလွယ်တကူ ကျော်လွှားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒီပြဿနာကို သေသေချာချာ ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ်။ အထူးသဖြင့် **ပူလင်ဖေး ** နဲ့ **ယွန်ဝူချီ ** နဲ့ပတ်သက်ပြီး။ သူတို့က သေချာပေါက် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေပဲ။ အိပ်မက်ထဲက အခြေအနေကသာ တကယ်ပြန်ဖြစ်လာခဲ့ရင် အဲ့ဒီကျရင် ယဲ့ယွီ ဘာလုပ်ရမလဲ? ဒါက သေချာပေါက် စဉ်းစားသင့်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ။

ယဲ့ယွီ ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်တယ်။ **ဝေအော့ရှု ** ကို အတူတူ ထွက်သွားဖို့ ခေါ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာပဲ သူက ဝေအော့ရှု ရဲ့ အမူအရာက ထူးဆန်းနေတာကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒါနဲ့ သူက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်၊ "အစ်မကြီး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ?"

ဝေအော့ရှုက ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်စွာနဲ့ "ရှင်က မမရဲ့ ဝိညာဉ်တသောင်းခန်းမ က လျှို့ဝှက်အေးဂျင့် မဟုတ်လား?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီရဲ့ ခြေချောင်းတွေ ချက်ချင်း တင်းမာသွားခဲ့တယ်။ ...

**အပြာရောင်တိမ်တိမ်ဂိုဏ်း ** ထဲမှာ။ ဂိုဏ်းချုပ် **လော့ဇယ် ** က **ယွန်ရူမူ ** ကို ပင်မခန်းမဆီ ခေါ်ခဲ့တယ်။ သူ့တပည့်ရဲ့ အလွန်အမင်းလှပတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး လော့ဇယ်က အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားနေခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေကို မှန်ကန်စွာ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ဘူး။ တစ်ခါတည်းနဲ့ သူ ဘယ်လိုစရမလဲ မသိပြန်ဘူး။ တည့်တည့်ပြောရင် ထိခိုက်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတာကလည်း ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယဲ့ယွီက လက်လျှော့ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြပြီး အပြာရောင်တိမ်တိမ်ဂိုဏ်းကနေ အောင်မြင်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။

သံမဏိပူတုန်း ဓားသွန်းလုပ်ရမယ်ဆိုတဲ့စကားအတိုင်းပဲ အခွင့်အရေးကို မဆုပ်ကိုင်တာက ဆုံးဖြတ်ချက်မှားပြီး ကျရှုံးခြင်းပဲ။ အနာဂတ်မှာ ဒီလိုကောင်းမွန်တဲ့အခွင့်အရေးမျိုး ထပ်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အကြာကြီးစဉ်းစားပြီးနောက် လော့ဇယ်က သူ့ချဉ်းကပ်မှုကို ပြောင်းလဲပြီး အရမ်းနူးညံ့တဲ့ ဝင်ရောက်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့တယ်။

"နောက်ပိုင်း ယဲ့ယွီ မင်းကို ထပ်လာမတွေ့တော့ဘူး မဟုတ်လား?"

**ယွန်ရူမူ ** မျက်နှာ နီရဲသွားခဲ့တယ်။ သူမက မြင့်မြတ်တဲ့ သူတောင်စင်နတ်သမီး တစ်ပါးဖြစ်ပေမဲ့ **အပြာရောင်တိမ်တိမ်ဂိုဏ်း ** ထဲက သတင်းတွေကို မကြားဘဲ ဘယ်လိုနေနိုင်မှာလဲ? "ကျွန်တော်နဲ့ သူတောင်စင်နတ်သမီး ရဲ့ မပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်း" ဆိုတဲ့ စာအုပ်တောင်—

ယွန်ရူမူက ကိုယ်တိုင်ဝယ်ပြီး တိတ်တိတ်လေး ဖတ်ကြည့်ခဲ့တယ်။ ပြောရမလား မပြောရဘူးလား... ဒီစာအုပ်ရဲ့ စာရေးသူက နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ရေးသားမှုနဲ့ တိကျတဲ့ ဖော်ပြချက်တွေနဲ့ ဖတ်သူတွေရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို အလွယ်တကူ နှိုးဆွပေးတယ်။ယဲ့ယွီကသူမရဲ့ကိုယ်လုံးလေးကိုဘယ်လို တက်ဖိပီးသူမမျက်နှာလှလှလေးကိုနမ်းတာ ဘယ်လိုဝတ်ရုံတွေကို ကျွမ်းကျင်စွာ ချွတ်တာ ၊ အတွင်းခံရင်စီးကို ဘယ်လိုလက်တဖက်ထဲနဲ့ချွတ်ပြတာ၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့တောင့်တင်းလှပတဲ့ရင်သားတွေကိုဖျစ်ညှစ်ပြီးဘယ်လိုပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ဆက်ဆံတာ၊ ယဲ့ယွီရဲ့ကျွမ်းကျင်လွန်းတဲ့ချုပ်ကိုင်မှုတွေအောက်မှာ နတ်မိမယ်လေးက ရုန်းမရအောင် အကော့သားဖြစ်နေခဲ့တာတွေ၊တကယ်မဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ရေးတဲ့သူကထိုင်ကြည့်ပြီးရေးသလိုကိုအရေးသားကောင်းလွန်းလှပါတယ်။ အဓိကဇာတ်ကောင်က သူမကိုယ်တိုင်သာ မဟုတ်ရင် ယွန်ရူမူက ဒီစာအုပ်ကို သိပ်ပီးတော့ရင်ခုန်မိမှာပဲ။ ပြီးတော့ အရေးအကြီးဆုံးအချက်က အဲ့ဒီတုန်းက မှတ်ဉာဏ်ကျောက်တုံး နဲ့ ပုံတွေကို ဘယ်သူက အရင်ဆုံး ရိုက်ခဲ့တာလဲ?

သူတို့က တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းပုံရတယ်။ ယဲ့ယွီရဲ့ အပေါ်ကနေခွပြီး ဖိချုပ်ခြင်းကို အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်း ခံရတာက သူမကို ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး မျက်နှာနီမြန်းစေတုန်းပဲ။ အခုချိန်မှာ ပြန်တွေးကြည့်ရင်တောင် မျက်နှာက နည်းနည်းပူနေသလို ခံစားရတုန်းပဲ။

သူမရဲ့ ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ယွန်ရူမူက ခေါင်းအနည်းငယ်ငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်၊ "ဆရာ၊ တကယ်တော့ ဂျူနီယာမောင်လေးယဲ့နဲ့ တပည့်က အပြစ်ကင်းပါတယ်။ မမတို့က ဆရာ ထင်ထားသလို မဟုတ်ပါဘူး။"

"အရင်က အတူတူ အပြင်သွားခဲ့တာကလွဲလို့ ကျမတို့ သီးသန့်မတွေ့ခဲ့ကြပါဘူး။"

**လော့ဇယ် ** က နှစ်ခါ နှာမှုတ်လိုက်တယ်။ ငါ ထင်ထားသလို မဟုတ်ဘူးလား? တခြား ဘာဖြစ်နိုင်သေးလဲ? လက်ပူးလက်ကျပ်မိနေတာတောင် ခုခံနေတုန်းပဲ။

ငါ့တပည့်၊ မင်း ပြောင်းလဲသွားပြီ။ မင်းက မရိုးသားတော့ဘူး!

သို့သော်လည်း ဒါက ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။ ခေါင်းမာတာက ဘယ်သူမေးမေး ယဲ့ယွီ နဲ့ ဘာဆက်ဆံရေးမှ မရှိဘူးလို့ ပြောလိမ့်မယ်။ ဒီနည်းနဲ့ သူမက သူ့ရဲ့သန့်ရှင်းပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လိမ့်မယ်။

ဒါ့အပြင် ယွန်ရူမူနဲ့ ယဲ့ယွီတို့ စိတ်တူကိုယ်တူဖြစ်ပြီး လက်လျှော့လိုက်ပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က အကြီးမားဆုံး ဝမ်းသာစရာပဲ။

လော့ဇယ်က သူ့လက်တွေကို နောက်ကျောမှာ ချိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်၊ "ကျင့်ကြံသူရဲ့ ဘဝက ရှည်လျားတယ်။ တွေ့ဆုံမှုများစွာရှိတယ်။ အမှားတစ်ခု နှစ်ခုက ဘာကိုမှ သတ်မှတ်မထားဘူး။ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ၊ အနာဂတ်က ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်!"

ဒီနက်နဲတဲ့စကားတွေက ယွန်ရူမူကို ပဟေဠိဖြစ်စေခဲ့တယ်။ သူမက ရှင်းပြခိုင်းဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း လော့ဇယ်က သူရပ်နေတဲ့နေရာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ယွန်ရူမူရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းသွားခဲ့တယ်။ အနာဂတ်က ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်?

၉၅ ဆက်ရန်