ကျွန်တော့် အိပ်မက်ထဲက ဇနီးတွေက တကယ်လား?

အခန်း ၉၅

ညနက်ပိုင်း။ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအတွင်းမှာ **ကျူဒိုင်ချန် ** က **ဝေအော့ရှု ** ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်၊ "သူ တကယ် အဲ့ဒီလိုပြောခဲ့တာလား?"

"ဆရာ၊ **ယဲ့ယွီ ** က တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို ပြန်ဖြေခဲ့တာပါ။ သူ ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မသိဘူး၊ မမတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တသောင်းခန်းမ ရဲ့ **ဝိညာဉ်ဖမ်းယူခြင်းနည်းစနစ် ** ကို မတော်တဆ အသုံးပြုမိသွားတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။"

"သူလည်း ဒါကို တော်တော် အံ့သြသွားပုံရတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူက **အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ** အဆင့်အစောပိုင်းမှာပဲ ရှိသေးတယ်၊ မမကတော့ ရွှေအူတိုင် အဆင့် ရောက်နေပြီ။" "ကျမက သူ့ကို ဖော်ထုတ်မှာစိုးလို့ သူက လိမ်ပြီး သူလည်း ဝိညာဉ်တသောင်းခန်းမရဲ့ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့် လို့ ပြောခဲ့ရတာ။"

ဝေအော့ရှုက ခေါင်းအနည်းငယ် ငုံ့လိုက်တယ်။ အတွင်းထဲမှာ တစ်ခုခု မမှန်ဘူးလို့ ခံစားနေရပေမဲ့ ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ တိတိကျကျ မပြောနိုင်ဘူး။

ကျူဒိုင်ချန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။ အခု သူမ သေချာသွားပြီ။ ဒီယဲ့ယွီက သူမ ရှာဖွေနေခဲ့တဲ့သူ တကယ်ပဲ။ **ဝိညာဉ်ထောင်ပေါင်းများစွာနည်းစနစ် ** ကို အပြည့်အဝ တတ်မြောက်ပြီးနောက် ယဲ့ယွီ အနှစ်သက်ဆုံးနဲ့ အကောင်းဆုံးအသုံးပြုနိုင်တဲ့ နည်းစနစ်က ဝိညာဉ်ဖမ်းယူခြင်းနည်းစနစ် ပဲ။ အခု သူ ဒါကို လုပ်ဆောင်နိုင်တာက ပုံမှန်ပဲ။ မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးမှုအတွက်ကတော့ သူမ အခုချိန်ထိ အခြေအနေကို မသိနိုင်သေးပေမဲ့ ကျူဒိုင်ချန်က ယဲ့ယွီကို သူတို့ရဲ့ အတိတ်က အမှတ်တရတွေအားလုံး ပြန်လည်မှတ်မိအောင် ကူညီနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။ သူတို့ ခရီးလမ်းကို အတူတူ ဆက်သွားကြလိမ့်မယ်။

ဝေအော့ရှုက မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်၊ "ဆရာ၊ ယဲ့ယွီက လျှို့ဝှက်အေးဂျင့် ဟန်ဆောင်တာကို ကျမတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ?" "သူ ဘယ်လိုမှ အန္တရာယ်ဖြစ်စေချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျမ ထင်တယ်။ သူက ဒုတိယနဲ့ ပဉ္စမအကြီးအကဲတို့ရဲ့ ပုန်ကန်မှုအစီအစဉ်ကို ဆရာ့ကို ပြောပြဖို့တောင် ကျမကို ပြောခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ကျမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အောင်မြင်မှုအဖြစ် တင်ပြဖို့ သူက အထူးမှာကြားခဲ့တာ။"

"ဘာလုပ်သင့်လဲဟုတ်လား? သူ သာတောင်းဆိုခဲ့ရင် ဝိညာဉ်တသောင်းခန်းမ က သူ့ကို ဘာမဆို ပေးလိမ့်မယ်။" ကျူဒိုင်ချန်က သူမရဲ့ အတွေးတွေကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်တယ်။ သူမက အရမ်းပျော်နေခဲ့တယ်။ အရင်က အိပ်မက်ထဲမှာ ယဲ့ယွီက သူမကို တစ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အခု တကယ်တမ်းမှာလည်း သူက သူမအတွက် နောက်ထပ် အန္တရာယ်တစ်ခုကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့တယ်။

ဒါက ကံကြမ္မာရဲ့ ဖန်တီးမှုပဲ။

ပုံမှန်ဆို တည်ငြိမ်တဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က အခု ချစ်သူကို လွမ်းဆွတ်နေတဲ့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူနေတာကို မြင်တော့ **ဝေအော့ရှု ** စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့တယ်။ **ကျူဒိုင်ချန် ** က **ယဲ့ယွီ ** ကို တကယ်ကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဝေအော့ရှုကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့် ဂျူနီယာမောင်လေးတစ်ယောက်ကနေ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဒီလောက်မြင့်တဲ့ ရာထူးရှိတဲ့ အရေးပါတဲ့လူတစ်ယောက်အဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာက ဝေအော့ရှုကို ယဲ့ယွီကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာ မသေချာစေတော့ဘူး။

ရုတ်တရက် ကျူဒိုင်ချန်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရင်က အပြုံးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူမက အလွန်လေးနက်စွာနဲ့ "မင်းရဲ့ နောက်ထပ်တာဝန်က အရေးကြီးတယ်။ မင်း ယဲ့ယွီနဲ့ အချိန်တိုင်း နီးနီးကပ်ကပ်နေရမယ်။" "မင်း ဘယ်မိန်းမကိုမှ သူ့နား ကပ်ခွင့်မပြုရဘူး။ အထူးသဖြင့် ဒီည မင်းမြင်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီး—နားလည်လား?"

ဝေအော့ရှု ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ **ကျို့ယင်ချွန်း ** ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို စဉ်းစားမိတော့ သူမ နည်းနည်း စိုးရိမ်မိသွားတယ်။ သူမ စကားပြောဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း ရုတ်တရက် ကျူဒိုင်ချန်ရဲ့ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ဒါက ဝေအော့ရှုကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ဆရာ၊ အိုး ဆရာ၊ ဒီလူတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ စိတ်ပူရုံနဲ့ တကယ်ပဲ လုံလောက်ပြီလား?

မဟုတ်ဘူး။ တကယ် သတိထားရမှာတွေက **မဟာချင်မင်းဆက် ** ရဲ့ ဘုရင်မကြီး **လီရူဝမ် ** နဲ့ **အပြာရောင်တိမ်တိမ်ဂိုဏ်း ** ရဲ့ သူတောင်စင်နတ်သမီး **ယွန်ရူမူ ** တို့ပဲ။ သူတို့က ယဲ့ယွီကို စတင်လှုပ်ရှားနေပြီလို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတယ်။ မင်း ကြိုးစားအားထုတ်မှု မမြှင့်တင်ရင် စွပ်ပြုတ်တစ်စက်တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ဝေအော့ရှု သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ **ကျူဒိုင်ချန် ** ဟာ **ယဲ့ယွီ ** ရဲ့ ဝိညာဉ်လှေတည်နေရာကနေ တစ်ကီလိုမီတာအကွာမှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူမက သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်အာရုံ ကို လွှတ်လိုက်တယ်။ ဝိညာဉ်လှေထဲမှာ ယဲ့ယွီတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူမ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။

ကျူဒိုင်ချန်က **ဝေအော့ရှု ** ကို နှုတ်ဆက်စကားမဆိုဘဲ ထွက်သွားခဲ့တာက **ကျို့ယင်ချွန်း ** က တရားမျှတစွာ မတိုက်ခိုက်ဘဲ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ယဲ့ယွီကို လျှို့ဝှက်လာရှာမှာကို ကြောက်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက အဲ့ဒီလိုမလုပ်ဘဲ တော်တော်လေး မှန်မှန်ကန်ကန် ပြုမူနေပုံရတယ်။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျူဒိုင်ချန်က စိတ်အေးချမ်းသာစွာနဲ့ မချင့်မရဲ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယဲ့ယွီရဲ့ လေ့ကျင့်မှုက ရွှေအူတိုင် အဆင့်အထိ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့လေ့ကျင့်မှုကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းအချို့ မရှာပေးရင် သူမရဲ့ ရိုးသားမှုကို ဘယ်လိုသက်သေပြနိုင်မှာလဲ?

ကျူဒိုင်ချန်က အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကောင်းကင်ထဲကို ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူမ ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ ပတ်ဝန်းကျင်နေရာလွတ်မှာ လှိုင်းများလှုပ်ခတ်သွားခဲ့တယ်။ ကျို့ယင်ချွန်းရဲ့ ပုံရိပ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ သူမက ယဲ့ယွီနောက်ကို အချိန်တိုင်း လိုက်နေခဲ့တာ။ သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကျူဒိုင်ချန်နဲ့ အတူတူပဲ- တစ်ဖက်လူက တရားမျှတစွာ မတိုက်ခိုက်တာကို တားဆီးဖို့ပဲ။ ဟဲ၊ ဒါက အမျိုးသမီးတွေကြားမှာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ ကိစ္စပဲ။ အခု ကျူဒိုင်ချန် ရုတ်တရက် ထွက်သွားတာကို မြင်တော့ ကျို့ယင်ချွန်းရဲ့ မူလက တည်ငြိမ်နေတဲ့ နှလုံးသားက နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့တယ်။

ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီး အကာအကွယ်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တပ်ဆင်ပြီးနောက် ကျို့ယင်ချွန်းက ဝိညာဉ်လှေထဲကို ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အခန်းထဲမှာ လက်တစ်ဖက်နဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး အတွေးနယ်ချဲ့နေတဲ့ ယဲ့ယွီကို မြင်တော့ ကျို့ယင်ချွန်းက သူ့ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်မထားနိုင်တော့ဘူး။ သူမရှေ့က သူက သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲက ယဲ့ယွီနဲ့ အတိအကျတူနေတယ်။ လုပ်ဆောင်မှုတွေ၊ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်တွေ၊ အရာအားလုံးက အတိအကျတူညီတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်က...

ကျို့ယင်ချွန်း ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ယဲ့ယွီ ဟာ ဒီလိုမျိုး မျက်မှောင်ကြုတ်တာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါကိုမြင်တော့ သူမ အရမ်းနာကျင်ခဲ့ရတယ်။ သူမက ချက်ချင်း စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး တံခါးကို ညင်သာစွာ ဖွင့်ကာ အထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ အစပိုင်းမှာ ယဲ့ယွီက ဝေအော့ရှု လို့ ထင်ခဲ့လို့ ခေါင်းမလှည့်ဘဲ "ဒီလောက်ညနက်ကြီး ဘာလာလုပ်တာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။ ဒီလိုပြောပြီးနောက် ဘာအသံမှ မကြားရဘူး။ ချက်ချင်းပဲ ယဲ့ယွီက နူးညံ့တဲ့ ဂါဒီနီယာ အမွှေးနံ့အီအီ ရနံ့တစ်ခု ရလိုက်တယ်။ ဒါက ကျို့ယင်ချွန်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ရနံ့ပဲ။

**ယဲ့ယွီ ** မျက်နှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ သူက ခေါင်းကို အမြန်လှည့်လိုက်တော့ အခန်းထဲကို ဝင်လာတာ **ကျို့ယင်ချွန်း ** ပဲဆိုတာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘူး။ ဒါက ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်ခွံတွေ အလိုလို တွန့်သွားစေခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်ဘုံရယ်။ ခုနကမှ နောက်ပိုင်း အသူရာစစ်ပွဲ စစ်ခင်းတာကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ စဉ်းစားနေတာ။ အခုတော့ ကျို့ယင်ချွန်းက သူ့အိမ်ထဲကို တိုက်ရိုက် ဝင်လာတာလား? ဒါဆို **ကျူဒိုင်ချန် ** လည်း မကြာခင် စစ်မြေပြင်ကို ဝင်လာတော့မှာလား?

ယဲ့ယွီက တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ပြီး "ကျွန်တော် မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရလာရင် မင်းတို့ကို လာရှာမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ နားမထောင်တာလဲ?" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ကျို့ယင်ချွန်းက တံခါးဝမှာ အိနြေ္ဒရရ ရပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်၊ "မမ... မမ မင်းကို တကယ် လွမ်းတယ်။ မင်းကို ပိုတွေ့ချင်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ လာခဲ့တာပါ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီမှာ မင်းနဲ့ ခဏထိုင်လို့ ရမလား?"

ယဲ့ယွီ အနည်းငယ် ကြောင်သွားခဲ့တယ်။ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ကျို့ယင်ချွန်းက ဒီလောက် နာခံတတ်ဖူးလား? ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးအနေနဲ့ ကျို့ယင်ချွန်းမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် မာနရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ဇနီးမဖြစ်ခင်တုန်းက ကမ္ဘာကြီးကို မထီမဲ့မြင်ပြုတဲ့ မာနစိတ်မျိုးတောင် ရှိခဲ့သေးတယ်။ ကျို့ယင်ချွန်းက ဒီလို အားအင်မရှိတဲ့ပုံစံမျိုး ရှိသူ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းက သူမ ဘယ်လောက် အထင်ကြီးစရာကောင်းလဲ! ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမက ဒီလို ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါက ယဲ့ယွီကို ဝမ်းနည်းစေခဲ့တယ်။

သူ့နှလုံးသား နူးညံ့သွားပြီး သူက ဖိတ်ခေါ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ လက်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။ ဒါကို မြင်တော့ ကျို့ယင်ချွန်း ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာခဲ့တယ်။ သူမက ယဲ့ယွီရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို သေချာလောင်းပြီး သူ့ရှေ့မှာ ချပေးလိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီက သူမကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ကျို့ယင်ချွန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ တစ်ခုခု မှိန်ဖျော့သွားခဲ့တယ်။ "တကယ်တော့ မင်း မမကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး။ အစား မမက မင်းကို တောင်းပန်သင့်တယ်။ အခု မင်း မှတ်မိတာ မဟုတ်ပေမဲ့ မမက မင်းကို တောင်းပန်စရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက မမရဲ့ အမှားတွေပဲ! မမ ဒီလောက် မိုက်မဲမဖြစ်သင့်ဘူး။" သူမ စကားဆုံးတဲ့အခါ ကျို့ယင်ချွန်းရဲ့ အသံ တုန်ရီလာပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲလာကာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာခဲ့တယ်။ ဒါက ကိုယ်ချင်းစာတရားပြတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ဒီအချိန်အထိ သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲက အတားအဆီးကို မကျော်ဖြတ်နိုင်သေးလို့ပဲ။ အဲ့ဒီအမှတ်တရတွေက ထက်မြက်တဲ့ ဓားတွေလိုပဲ သူမကို ကိုယ်တိုင်အပြစ်တင်စိတ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီက နက်ရှိုင်းသောအသံနဲ့ "ငါတို့ တွေ့ဆုံကတည်းက မင်း သုံးကြိမ်တောင် တောင်းပန်ပြီးပြီ။ မင်း ဒီလို မဖြစ်သင့်ဘူး!" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ကျို့ယင်ချွန်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ယဲ့ယွီကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

၉၆ ဆက်ရန်

အခန်း ၉၆

**ဝေအော့ရှု ** **ဘိုင်ကျန့်တောက် ** ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒီမှာ ရပ်ထားသင့်တဲ့ ဝိညာဉ်လှေ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ဒါက ဝေအော့ရှုကို အကြီးအကျယ် အံ့သြစေခဲ့တယ်။ ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? သူမက **ယဲ့ယွီ ** နဲ့ တစ်ရက်စောင့်ပြီးမှ မနက်ဖြန်မနက်မှ ထွက်မယ်လို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘယ်လိုလုပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားရတာလဲ?

မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ယဲ့ယွီရဲ့ ပုံစံ လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ သူ ထွက်သွားရမယ်ဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခုခုပြောသွားမှာပဲ။ မဟုတ်ရင်... သူက အဲ့ဒီမိန်းမ **ကျို့ယင်ချွန်း ** က အတင်းအကြပ် ခေါ်သွားတာပဲ။

ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကို စဉ်းစားမိတော့ ဝေအော့အသူရာစစ်ပွဲဲ့ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ချက်ချင်းပဲ သူမက ပတ်ပတ်လည်ကို စတင်ရှာဖွေခဲ့တယ်။ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က မထွက်ခွာခင်မှာ ယဲ့ယွီကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စောင့်ကြည့်ဖို့ အထူးမှာကြားခဲ့တာ။ မထင်မှတ်ဘဲ စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောရခင်မှာပဲ မိသားစု ရတနာတွေ ခိုးယူခံလိုက်ရတယ်။ ဒါ ဘယ်သူ့ကို သွားတိုင်ရမှာလဲ?

ယဲ့ယွီ၊ အိုး ယဲ့ယွီ၊ မင်း ဘေးကင်းပါစေ။ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ပါ။ ငါ မင်းကို ရှာတွေ့ဖို့ စောင့်နေမယ်။ မဟုတ်ရင် အစ်မကြီး တကယ် ကိုယ်တိုင်ကို ပြန်မဖြေရှင်းနိုင်တော့ဘူး။

ဝေအော့ရှု မသိခဲ့ဘူး၊ ဒီအချိန်လေးမှာပဲ ဝိညာဉ်လှေက သူ့မူလနေရာမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။ အခုလေးတင် ကျို့ယင်ချွန်း တပ်ဆင်ထားတဲ့ အကာအကွယ်ကြောင့် ဝေအော့ရှုက ညီမြင်နိုင်တာပဲ ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့တည်ရှိမှုကိုတောင် မခံစားနိုင်ဘူး။

ဒါက အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူရဲ့ အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူအပေါ် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်တဲ့ အင်အားကြီးမားမှုပဲ။

တစ်ဖက်မှာ။ ဝိညာဉ်လှေထဲမှာ **ကျို့ယင်ချွန်း ** ဟာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့လက်တွေကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး **ယဲ့ယွီ ** နားကို ကပ်လိုက်တယ်။ သတိထားပြီး သူမက "ရှင်၊ ရှင် တစ်ခုခု မှတ်မိသွားတာလား? ညီမ အရင်က ဘယ်လိုလဲ?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီ မျက်ခုံးအနည်းငယ် မြှင့်လိုက်တယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလို နောက်ဆုတ်သွားခဲ့တယ်။ ကပ်သီးလေး လွတ်သွားတယ်။ လျှို့ဝှက်ချက် ထုတ်ပြောမိတော့မလို့ပဲ။

မဟုတ်ဘူး၊ သူက စကားကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လှည့်ရမယ်။ ယဲ့ယွီရဲ့ အတွေးတွေ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ပြီး သူက "အင်း၊ ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက၊ မင်း **ကျူဒိုင်ချန် ** နဲ့ အရင်က စိတ်ဓာတ်တက်ကြွပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တုန်းက အဲ့ဒီလို ပုံစံမျိုးက တကယ် မင်းပဲလို့ ခံစားရတယ်။"

"အခုချိန်မှာ မင်း ဒီလောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော် နည်းနည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိတယ်။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျို့ယင်ချွန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက အလင်းရောင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ပုံစံ တစ်ခုလုံးမှာ အရင်က အသက်ဝင်မှု ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီက သူမ ဒီလောက် စိတ်ဓာတ်ကျနေတာကို ညီမြင်ချင်တာကြောင့် လေးနက်တဲ့လေသံနဲ့ "ဘာကြောင့် ဒီလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေမှန်း မသိပေမဲ့ မင်း ချစ်ရတဲ့လူက မင်းကို ဒီလို စိတ်ဓာတ်ကျနေတာကို လိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။"

"ဒါကြောင့် ပိုပြီး သန်မာအောင် နေပါ။"

ကျို့ယင်ချွန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အလင်းတန်းလေး ပြန်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူမ ခိုင်ခိုင်မာမာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှင်ပြောတာကို နားထောင်မယ်။ ရှင် မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရလာတဲ့အထိ စောင့်မယ်။ ညီမ ရှင့်ကို ပြန်ပေးဆပ်မယ်၊ ပြီးတော့ ရှင့်ဘေးက ဘယ်တော့မှ မခွာဘူး။"

ဒီဝန်ခံချက်လို စကားက ယဲ့ယွီကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိမိစေခဲ့တယ်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ကျို့ယင်ချွန်းက အိပ်မက်ထဲမှာ သူ့အမှားကို သဘောပေါက်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နောင်တရနေခဲ့ပြီ။ ဒါလုံလောက်ပြီ။ ပြီးတော့ ယဲ့ယွီက ကျို့ယင်ချွန်းကို တကယ်ပဲ သဘောကျတယ်။ မဟုတ်ရင် သူက ဒီမှာ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး။

သို့သော်လည်း **ယဲ့ယွီ ** ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့တာက **ကျို့ယင်ချွန်း ** ရဲ့ ဒီလို ရုတ်တရက် ချဉ်းကပ်လာခြင်းက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? ယဲ့ယွီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်တယ်၊ တော်တော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျို့ယင်ချွန်းက သဘာဝအတိုင်း ယဲ့ယွီရဲ့ ညာဘက်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့ပါးပေါ်ကို ညင်သာစွာ တင်လိုက်တယ်။

"ညီမ ရှင့်ကို တကယ် ချစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ခဏလောက် အပြင်ထွက်ပြီး ရှင့်ရဲ့မှတ်ဉာဏ်နဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ ပြန်ရအောင် နည်းလမ်းရှာချင်တယ်။ ရှင် **အပြာရောင်တိမ်တိမ်ဂိုဏ်း ** မှာ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ညီမကို စောင့်နေမလား?"

ယဲ့ယွီက သူ့ရှေ့က လှပတဲ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ကျို့ယင်ချွန်းက ဒီခံစားချက်ကို အရမ်းနှစ်သက်ပုံရတယ်။ သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ယဲ့ယွီရဲ့ လက်ဖဝါးက လိုင်းတွေကိုတောင် ခံစားနေခဲ့တယ်။ ဒီအတွက် ယဲ့ယွီကလည်း မခုခံခဲ့ပါဘူး။

သို့သော်လည်း လူသားဖြစ်ဖြစ်၊ နတ်ဘုရားဖြစ်ဖြစ်၊ ပုံမှန်အားနည်းချက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်- ပိုမိုပိုင်ဆိုင်လိုတဲ့ စဉ်ဆက်မပြတ် ဆန္ဒပဲ။ ရုတ်တရက် ကျို့ယင်ချွန်းက မျက်လုံးတွေကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်တယ်။ အလွန်လေးနက်စွာနဲ့ သူမက "ညီမ မထွက်ခွာခင် ရှင့်အပေါ်မှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့မယ်။ ဒါမှ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ရှင် တခြားမိန်းမတွေရဲ့ ဖမ်းစားတာကို ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီက အစပိုင်းမှာ သူမ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျို့ယင်ချွန်း ကသူမရဲ့စွင့်ကားတဲ့တင်သားများကို လှုပ်ခါ ယိမ်းနွဲ့စွာသူ့ဆီလျောက်လာခဲ့တယ်။ စွဲမက်စရာ မျက်လုံးရွဲကြီးတွေနဲ့ ဖမ်းစားရင်း သူ့ဆီလျောက်လာနေတော ပိုပိုနီးလာတာကို ကြည့်လိုက်တော့ ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့တယ်။သူမရဲ့တောက်ပတောင့်တင်းတဲ့ကိုယ်လေးကိုဆွဲဖက်ပြီးသူ့ပေါင်ပေါ်ထိုင်စေလိုက်တယ်။အပြင်က လေတဟူးဟူးတိုက်လို့ လိုက်ကာတွေ လှုပ်ခတ်နေတယ်။ကျို့ယင်ချွန်းကသူမရဲ့ ဝတ်ရုံလွှာကိုချွတ်ချလိုက်ပြီး ယဲ့ယွီ နှုတ်ခမ်းကို စုပ်ယူလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ကျောက်စိမ်းရောင်ဖြူဖွေးလက်နေတဲ့အသားရည် တောင့်တင်းတဲ့တင်ပါးထက်ကခါးကျင်ကျင်လေးကို ယဲ့ယွီကနှလုံးသားတွေခုန်လာပြီး စိတ်တွေမြန်လာတယ် ။ သူ့စိတ်ကိုဆက်မထိန်းသိမ်းတော့ပဲသူမကို သိမ်းကျုံးဖက်လိုက်တယ်။ အနီးနားကကုတင်ပေါ်ကိုသူမရဲ့ကိုယ်လေးကိုပွေ့တင်လိုက်ပြီး အရူးမူးနမ်းပစ်လိုက်တယ်၊အဲ့ဒီနောက်သူမရဲ့ပေါင်တန်ဖြူဖွေးဖွေးလေးတွေကိုတင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်ပြီး...... ကျို့ယင်ချွန်းကသူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးဟပီးသာယာသောညဉ်းညူသံလေးထုတ်လွှတ်နေတယ၊ အ အဲ့ဒီအသံလေးကယဲ့ယွီကို ပိုကြမ်းဖို့အားပေးနေသလိုပဲ၊ ကျို့ယင်ချွန်း တကိုယ်လုံးကိုဖျစ်ညှစ်ဆုပ်နယ်ပြီးနေရာလပ်မကျန်အောင်နမ်းနေမိတယ်။ သူမရဲ့ကိုယ်ကိုကြမ်းတမ်းစွာမှောက်လိုက်ပြီးခါးသေးသေးလေးကိုဆွဲကာ ကုတင်စောင်းမှာလေးဘက်‌ထောက်စေကာနောက်မှချုပ်ကိုင်ပြီးနာရီများစွာကြာတဲ့အထိ ကျို့ယင်ချွန်းလေးတလောကလုံးမေ့သွားစေတဲ့အထိသာယာစေခဲ့တယ်။အဲ့ဒီ နောက်မှာတော ဝိညာဉ်လှေထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက်က လက်ရေးလှပညာကိုတညလုံး အလေးအနက်ထားပြီး လေ့လာနေကြတယ်။ အစပိုင်းမှာ ကျို့ယင်ချွန်းက ဦးဆောင်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်း ချို့တဲ့မှုကြောင့် ကျောင်းသားနေရာကို လျင်မြန်စွာ ပြန်သွားခဲ့ရတယ်။

နောက်တစ်မနက်အထိ **ကျို့ယင်ချွန်း ** ဟာ မျက်နှာနီရဲရဲနဲ့ ဝိညာဉ်လှေ ကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ **ယဲ့ယွီ ** က သူတို့တစ်ညလုံး လက်ရေးလှပညာ လေ့ကျင့်နေကြမယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ အဓိကကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က အခြေအနေက ရှေ့မတိုးဘဲ မဖြစ်တော့တဲ့အထိ ရောက်နေခဲ့တာပဲ။

သို့သော်လည်း ယဲ့ယွီကို အရမ်းသိချင်စိတ်ဖြစ်စေခဲ့တာက တစ်ညလုံးကြာတဲ့အထိ **ဝေအော့ရှု ** ဘာလို့ မပြန်လာသေးတာလဲ? သူတို့ ဒီနေ့ **အပြာရောင်တိမ်တိမ်ဂိုဏ်း ** ကို ပြန်မယ်လို့ သဘောမတူခဲ့ကြဘူးလား? ဘာလို့ သူမ ပြန်မလာသေးတာလဲ? သူမ တစ်ယောက်တည်း **မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ပန်း ** တွေကို ရှာဖို့ သွားတာလား?

ဒါကလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ယဲ့ယွီရော ဝေအော့ရှုပါ ဆေးဝါးဖော်စပ်ခြင်းပညာ (alchemy) ကို မသိကြဘူး။ ဒါကြောင့် မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ပန်းက ဘယ်လိုပုံလဲဆိုတာ သူတို့ မသိဘူး။ သူတို့ စုဆောင်းချင်ရင်တောင် ဘယ်ကနေ စရမလဲ မသိနိုင်ဘူး။

သူမက ဒါကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အရမ်းငယ်လွန်းခဲ့တယ်- အောင်မြင်မှုနဲ့ ကြေကွဲဖွယ်ရာ ရောစပ်နေခြင်း။ သူမက ၅ ပေ ၁ လက်မပဲ ရှိတယ်- ဟောလိဝုဒ်မှာ လုံးဝ နေရာယူထားတယ်။ သစ္စာဖောက်ခံရတယ်လို့ ခံစားရရင် ဘာလုပ်ရမလဲ။

**ဘိုင်ကျန့်တောက် ** ကလူတွေအတွက်ကတော့ သူတို့အားလုံးနီးပါး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအနည်းငယ်က **ဒန်ကျင့်ဖိုး ** သေဆုံးပြီးနောက် ထွက်ပြေးခဲ့ကြမှာပဲ။ ဒီအခြေအနေမှာ **အပြာရောင်တိမ်တိမ်ဂိုဏ်း ** ကို တိုက်ရိုက်ပြန်သွားတာကလွဲလို့ **ယဲ့ယွီ ** နဲ့ **ဝေအော့ရှု ** မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဝေအော့ရှုက တိတိကျကျ ဘယ်ကို သွားတာလဲ?

ယဲ့ယွီ ဒါကို စဉ်းစားနေတုန်း ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်က မတော်တဆဖြစ်မှုတစ်ခုက သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့တယ်။ **ကျို့ယင်ချွန်း ** တပ်ဆင်ထားတဲ့ အတားအဆီး ပျောက်ကွယ်သွားပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ နားမလည်ခင်မှာပဲ နောက်ထပ် ဝိညာဉ်လှေ တစ်စီး နီးကပ်စွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီ။

"ဒုန်း!!"

ဝိညာဉ်လှေနှစ်စီး တိုက်မိပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး။ တိုက်မိတဲ့ ပြင်းအားကြောင့် ဝိညာဉ်လှေတစ်စီးတောင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့တယ်။ ဒီမြင်ကွင်းက ယဲ့ယွီကို အံ့သြတကြီး မျက်လုံးအစုံ ကျယ်အောင်ဖွင့်စေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာအကြောက်အလှန့်မှ မခံစားရဘူး၊ တစ်လှမ်းတောင် မရွှေ့ခဲ့ဘူး။ အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဝင်လာတဲ့ ဝိညာဉ်လှေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် သူ့လှေက အများကြီး ပိုကြီးတယ်။ နေရာမှာတင် ပေါက်ကွဲသွားရင်တောင် ယဲ့ယွီရဲ့ ဝိညာဉ်လှေရဲ့ ကာကွယ်ရေးစနစ်ကို မဖြတ်နိုင်ဘူး။

ပြောရမယ်ဆိုရင် **မဟာတောက်မင်းဆက် ** ရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို အလွန်ကောင်းမွန်တယ်။ မီးခိုးတွေ၊ မြူတွေကြားကနေ ပုံရိပ်နှစ်ခု ပျံထွက်လာခဲ့တယ်။ ယဲ့ယွီ သေချာကြည့်လိုက်တော့ ဆံပင်ဖြူနဲ့ အသက်ကြီးတဲ့လူတစ်ယောက်ရယ်၊ လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်ရယ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အဘိုးအိုရဲ့ မုတ်ဆိတ်မှာ မီးလောင်ရာ အစင်းအချို့ရှိနေပေမဲ့ သူ့ဘေးက မိန်းမပျိုလေးကတော့ ကောင်းကောင်းကာကွယ်ခံရပြီး ဒဏ်ရာရတဲ့ လက္ခဏာ လုံးဝမတွေ့ရဘူး။

ယဲ့ယွီက တိုးတိုးလေး " လူကြီးမင်းတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေရဲ့လား?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

အဘိုးအိုရဲ့နာမည်က **ချန်အာဂျီ ** တဲ့။ မိန်းကလေးကတော့ သူ့ရဲ့သခင်မလေး ရှောက်ယွင် တဲ့။ ချန်အာဂျီက ရှောက်ယွင်ကို သေချာကြည့်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူက ကြမ်းတမ်းစွာ "ငါတို့ အဆင်ပြေပုံရလို့လား?ငါတို့ ဝိညာဉ်လှေကို မင်းတို့က ရိုက်ချိုးလိုက်တာ။ ဘာတွေလဲ... ဒါကလည်း ဝိညာဉ်လှေလား?" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီအချိန်မှာ ချန်အာဂျီက သူ့မျက်လုံးတွေကိုတောင် မယုံနိုင်တော့ဘူး။ ကျင့်ကြံကမ္ဘာမှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဝိညာဉ်လှေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ? ဒီလှေနဲ့ယှဉ်ရင် သူတို့ခုနက စီးလာတဲ့ ဝိညာဉ်လှေက ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ သံစုတ်ပုံကြီးလိုပဲ။

ယဲ့ယွီ မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့တယ်။ နက်ရှိုင်းသောအသံနဲ့ သူက "ကျွန်တော်က ရိုက်ချိုးလိုက်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? ရှင်းရှင်းပြောရရင် မင်းတို့ ကိုယ်တိုင် မှားယွင်းစွာ ကိုင်တွယ်လို့ တိုက်မိတာပဲ။ အခုကျ ကျွန်တော့်ကို လွှဲချနေတာလား?" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ချန်အာဂျီက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေတယ်၊ "မင်းက ပတ်ပတ်လည်မှာ အကာအကွယ်တမင်ထားပြီး မင်းရဲ့ဝိညာဉ်လှေကို ငါတို့ မမြင်အောင်လုပ်ထားတာ။ ငါတို့ နီးကပ်လာတော့ အတားအဆီး ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာပဲ။"

"ဝိညာဉ်လှေနှစ်စီးက ရှောင်ဖို့ အရမ်းနီးနေတော့ မထင်မှတ်ဘဲ တိုက်မိတာပဲ။ ဒါတွေအားလုံးက မင်းရဲ့ အကြံအစည် မဟုတ်ဘူးလား? ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ မင်းက တိတိကျကျ ဘယ်သူလဲ?"