အိပ်မက်မှ လက်ဆောင်နှင့် လက်တွေ့ဘဝ၏ အံ့အားသင့်စရာများ

အခန်း ၁၂၁ - အိပ်မက်မှ နိုးထခြင်းနှင့် လက်တွေ့ဘဝ၏ ထူးဆန်းမှုများ

**【ဒါက ယဲ့ယွီ * အိပ်မက်ထဲမှာ ဒီလိုအဆင့်အထိ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တာပဲ။】

【သဘာဝအတိုင်း သူက အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တယ်။】

**【ဒါပေမဲ့ သူ အတောင့်တဆုံးဖြစ်ပေမဲ့ တနေ့မှာ ခွဲခွာရတာက ဧကရီ ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ ** ဖြစ်တယ်။】

【တကယ်တော့ ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီက ဒီလိုနေ့တစ်နေ့ ရောက်လာမယ်ဆိုတာ ကြိုတင်မျှော်မှန်းထားခဲ့တာ ကြာပြီ။】

【ဒါကြောင့် သူတို့ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက သူက ဆက်တိုက် ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံခဲ့တယ်၊ တစ်နေ့ ယဲ့ယွီနဲ့အတူ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။】

【သူများတွေ အားကျရတဲ့ နတ်ဘုရားချစ်သူ စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်ဖို့။】

【ဒါပေမဲ့ ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီက ဒီနေ့ ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာမယ်လို့ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။】

【သူမက ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်နယ်ပယ်ရဲ့ နှောင်းပိုင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးတယ်၊ ယဲ့ယွီကတော့မြင့်မြတ်ခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ။】

【ဒါက ယဲ့ယွီက သူ့ထက် အရင် ထွက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတယ်။】

【ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီကလည်း ယဲ့ယွီရဲ့ တောင့်တမှုကို ခံစားမိတယ်၊ သူမလည်း အတူတူပဲ ခံစားရတယ်။】

【ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီရဲ့ တိုးတက်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေဖို့ သူမ မလိုလားခဲ့ဘူး။】

【ဒါကြောင့် သူက သူ့ကိုယ်သူ ကြိုတင် နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ဖိနှိပ်မထားပဲ မြန်မြန်အဆင့်တက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်ကို အရင်သွားကြည့်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်။】

【မကြာခင် သူလည်း တက်လှမ်းနိုင်ပြီး သူတို့ ပြန်အတူတူနေနိုင်လိမ့်မယ်။】

【ဒီလို ဇနီးသည်တစ်ဦးရှိနေရင် ခင်ပွန်းတစ်ဦး ဘာများ ပိုလိုသေးလဲ။】

【ယဲ့ယွီ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့တယ်။】

【သုံးရက်ကြာပြီးနောက်။】

【ယဲ့ယွီ နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက် အနည်းငယ်ကို သုံးစွဲလိုက်တာနဲ့ နန်းတက်ခြင်းလမ်းကြောင်း(ကောင်းကင်ဘုံသို့တက်ခြင်းလမ်းကြောင်း) တရားဝင် ပွင့်သွားခဲ့တယ်။】

【ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်၊ ငှက်ကြီးများ ပျံဝဲပြီး ကောင်းကင်ဘုံအသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။】

【ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။】

【ယဲ့ယွီက ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီကို သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်မှုနဲ့အတူ ကြည့်လိုက်တယ်။】

【နောက်ဆုံးတစ်ယောက်လည်း အတူတူပါပဲ။ သူမ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေက သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ တောင့်တမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေတယ်။】

【မကြာခင်မှာပဲ ယဲ့ယွီက သူ့ခန္ဓာကိုယ် အလျင်အမြန် မိုးပေါ်ကိုတက်လာတာကို ခံစားမိတယ်။】

【ပတ်ဝန်းကျင်က မြင်ကွင်းတွေက ကျယ်ပြန့်တဲ့ အဖြူရောင် အမှုန်အမွှားတွေ ဖြစ်သွားတယ်။】

【ဘာမှ မမြင်ရဘူး။】

【ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းခြင်းဟာ တန်ခိုးကျင့်ကြံသူအားလုံးရဲ့ ကာလရှည်ကြာ ဆန္ဒတစ်ခုပဲ။】

【ယဲ့ယွီလည်း အလားတူပဲ။】

【အခု ဒီဆန္ဒ ပြည့်မြောက်သွားပြီ။】

【ဒါက အမျိုးသမီးအားလုံးက ယဲ့ယွီရဲ့ ရန်သူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း သက်သေပြခဲ့တယ်။ သူတို့က နန်းတက်ခြင်းလမ်းကြောင်းကို မပိတ်ဆို့ခဲ့ဘူး။】

【နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်မက်ထဲမှာ ရုန်းကန်မှုတွေ ချုပ်ထိန်းမှုတွေ လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးနဲ့ တူတယ်။】

【ယဲ့ယွီ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တယ်။】

【အချိန် ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်း မသိ၊ အတက်နှုန်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတယ်။】

【ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။】

【ဒီနေရာက မြင်ကွင်းက အလွန်လှတယ်ဆိုတာ သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။】

【ကောင်းကင်ကျွန်းများစွာ လေထဲမှာ ပေါ်လောပေါ်လော မျောနေပြီး ရောင်စုံကောင်းကင်တိမ်တွေ လွင့်မျောနေတယ်။】

【ယဲ့ယွီ မြင်ကွင်းကို အများကြီး မကြည့်ရသေးခင်မှာ သူ့ရှေ့မှာ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။】

【ပြီးတော့ ချက်ချင်း ကြီးလာတယ်။】

**【သေစမ်း! ဒါ ကတကယ်အသေသတ်ချင်တဲ့ ဓားစွမ်းအင် (sword Qi) ပဲ!】

တစ်ခဏချင်းမှာပဲ။

အိပ်မက်ကမ္ဘာ ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီ သည် အိပ်မက်မှ ရုတ်တရက် နိုးထလာခဲ့သည်။

ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူရင်း လေနုအေးကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ဒါ တကယ် စိတ်ဆိုးစရာပဲ။

သူ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းပြီးကာစပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဘာမှတောင် မမြင်ရသေးဘူး။

ပြီးတော့ ဓားစွမ်းအင်နဲ့ ရိုက်ချခံရတယ်။

ဒါ ဘယ်လို လျှောက်ပြောနေတာလဲ!

【ဤအိပ်မက်အတွေ့အကြုံ ပြီးဆုံးပြီ။】

【ကွယ်လွန်ချိန် အသက်: ၂၇၃ နှစ်။】

【အိပ်မက်အကဲဖြတ်: အလွန်ကောင်းမွန် (+ Excellent+)။】

【အိပ်မက်ဘဝ စွမ်းရည် နှစ်ခုကို ကျပန်း ရရှိသည်။】

【၁။ အသက် ၂၃ နှစ်တွင်ဝိညာဉ်သန္ဓေတည် အဆင့် အထွတ်အထိပ်၌ တန်ခိုးကျင့်ကြံမှု (Cultivation)။】

【၂။ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက် ၈၃၈၅ ခု!】

【အိပ်မက်အကဲဖြတ်ရာတွင် အလွန်ကောင်းမွန် (+) နှင့် အထက် ရရှိသောကြောင့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပုံဖော်မည်။】

【ပုံဖော်ထားသော ပစ္စည်း: မဟာလျောင်ဧကရီ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ။】

စနစ်၏ အသံကို ကြားသောအခါ ယဲ့ယွီ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက် ရှစ်ထောင်သုံးရာရှစ်ဆယ့်ငါးခု။

ဒီနံပါတ်က သူ့အတွက် အလွန် ရင်းနှီးနေခဲ့တယ်။

မဟာယုံမင်းဆက် ၏ အထွန်းကားဆုံး ကာလတွင် သန့်ရှင်းသောမြေ များမှလွဲ၍ မြောက်ပိုင်းတောရိုင်းတိုက်ကြီး ပေါ်ရှိ ဂိုဏ်းအားလုံးသည် ယဲ့ယွီကို ဝိညာဉ်ကျောက်များဖြင့် အခွန်ဆက်ရမည်။

ပြီးတော့ နှစ်စဉ်ပမာဏက အတိအကျ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက် ၈၃၈၅ ခုပဲ။

အဓိကအချက်က ဒါတွေဟာ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တွေ ဖြစ်တယ်။

အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တွေနဲ့ ပြောင်းလိုက်ရင် ရှစ်သိန်းကျော်တယ်။

ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်ပမာဏနဲ့ဆိုရင် ယဲ့ယွီဟာ ဗဟိုတိုက်ကြီး မှာ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်လို့ သေချာပေါက် ပြောနိုင်တယ်။

မဟုတ်ဘူး၊ တိုက်ကြီးငါးခုလုံးမှာ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။

မဟာလျောင်ဧကရီရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွက်လား။

အတွင်းမှာ ဘာတွေရှိနေနိုင်လဲ။

ဟူး၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ယဲ့ယွီက နိုင်ငံအသီးသီးက ဧကရာဇ်တွေဆီက သိုလှောင်လက်စွပ်တွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်။ သူတို့ထဲမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုတာကို သူ ကြာပြီ မေ့နေခဲ့ပြီ။

ထို့နောက် သူသည် ခဏကြာအောင် ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း မည်သည့် သိုလှောင်လက်စွပ်မျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

ဒါနဲ့ သူ ချက်ချင်း မှန်းဆလိုက်တယ်။

ဒါက ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ နဲ့အတူ ပေါ်လာရမှာပဲ။

ဒါက အဆင်ပြေတယ်။

ဒါက ဧကရီအတွက် အမှတ်တရပစ္စည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

နောင်မှာ သူ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ကွယ်လွန်ခြင်းအကြောင်း ကြားရတဲ့အခါ အရမ်းဝမ်းမနည်းပါစေနဲ့လို့ သူ မျှော်လင့်တယ်။

ယဲ့ယွီ ခေါင်းအနည်းငယ်ယမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင် ဆန်းစစ်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

်ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ့အတွင်းရှိ ကာတွန်းရုပ်ပုံနှင့်တူသော ယဲ့ယွီသည် များစွာ ကြီးမားလာသည်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ပို၍ ခိုင်မာလာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကာတွန်းရုပ်ပုံနှင့်တူသော ယဲ့ယွီ၏ နောက်တွင် ပစ္စည်းနှစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်ခုမှာ ဝိညာဉ်ခေါ်နဖူးစည်း ၏ ပုံတူသေးသေးလေး ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခုမှာ ရှေးဟောင်းပုံစံ မှော်ဓား တစ်လက် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ယဲ့ယွီ၏ နောက်ဘက် တစ်ဖက်စီတွင် တည်ရှိနေပြီး အလွန်အစွမ်းထက်ပုံရသည်။

ယဲ့ယွီ၏ အကြည့်ကို သိရှိပုံရသဖြင့် ကာတွန်းရုပ်ပုံနှင့်တူသော ယဲ့ယွီလည်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါက အတော်လေး မှော်ဆန်တယ်။

ယဲ့ယွီသည် ၎င်းတို့ကို ထပ်မံ လေ့လာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မောင်လေး၊ မင်း အထဲမှာလား?"

ဒါကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်လှေ ၏ အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ရွှေ့သွားခဲ့သည်။

အနီးအနား လေထဲတွင် ရပ်နေသော အဖြူရောင် ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ယွီ အလွန်အမင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း သေချာစွာ စတင် စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။

……

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

မြောက်ပိုင်းတောရိုင်းတိုက်ကြီး ။

ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ ၏ အိပ်မက်သည် မပြီးဆုံးသေးပေ။

【ယဲ့ယွီ * ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ် ကို တက်လှမ်းသွားပြီးကတည်းက ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ သည် အလွန်ကြီးမားသော အထီးကျန်ဆန်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။】**

【ဒါကြောင့် သူမသည် မဟာယုံနန်းတော် ကို ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်ခွာခဲ့သည်။】

【သူမသည် ကျင့်ကြံမှုကို ကို အားထုတ်စတင်ခဲ့ပြီး ယဲ့ယွီကို ရှာဖွေရန် အမြန်ဆုံး ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။】

【သို့သော် ကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်မှုသည် မကြာခဏ နှေးကွေးတတ်သည်။】

【ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်နယ်ပယ်၏ အလယ်အဆင့်မှ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်နယ်ပယ် ၏ အထွတ်အထိပ်အထိ ရောက်ရှိရန် ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီသည် နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။】

【ဤကာလအတွင်း သူမ၏ စိတ်မရှည်မှုသည် သူ့ကို ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။】

【အကယ်၍ မင်္ဂလာဝတ်စုံက ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီကို ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်တွင် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို စောင့်နေကြောင်း သတိမပေးခဲ့ပါက သူမသည် သတိပြန်မရနိုင်တော့ပေ။】

【ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာပဲ ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခ(မိုးကြိုးကပ်ဘေး) ရောက်လာခဲ့တယ်။】

【မူလက ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီသည် သူ့အတွင်းစိတ်ဝိညာဉ်ဆိုးများ ကို ကျော်လွှားရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြောက်အများကို သုံးစွဲပြီး ဖြစ်သည်။】

【ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ဒဏ်ရာပေါ် ဆားဖြူးသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။】

【နောက်ဆုံးတွင် ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီသည် ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခကို အောင်မြင်စွာ ခံနိုင်ရည်မရှိခဲ့ပေ။】

【သူမ ကွယ်လွန်ခါနီးအချိန်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။】

【ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီသည် သေခြင်းတရားကို မကြောက်၊ သို့သော် ယဲ့ယွီ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်တွင် တစ်ယောက်တည်း စောင့်နေမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။】

【အရှင်မင်းကြီး၊ နောက်ထပ် မစောင့်ပါနဲ့တော့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။】

**【ကျွန်မ ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။】

【နောက်ဘဝတစ်ခု ရှိခဲ့ရင် အရှင်မင်းကြီးအတွက် ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးနိုင်ဖို့ ကံကောင်းပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။】

ချက်ချင်းဆိုသလို မြင်ကွင်းက ကွဲကြေသွားတယ်။

ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တယ်၊ မျက်ရည်တွေ စီးကျတာကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။

အချိန်အတော်ကြာမှ သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။

တဲအတွင်းက ရင်းနှီးတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ သဘောပေါက်သွားတယ်၊ ခုနက ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အားလုံး အိပ်မက်များလား?

ဒါပေမဲ့ ဒီအိပ်မက်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တကယ့်အစစ်လိုပဲ။

ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ထင်ရှားနေနိုင်မှာလဲ?

ဆယ့်ခြောက်ပါးမြောက် မင်းသား၊ ယဲ့ယွီ?

မဟုတ်ဘူး၊ မင်းသားအားလုံးထဲမှာ ယဲ့ယွီလို့ နာမည်ရှိတဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။

ဒါ့အပြင် အိပ်မက်နဲ့မတူဘဲ ဧကရာဇ်မှာ မင်းသား ဆယ့်ခုနစ်ပါးပဲ ရှိတယ်၊ အိပ်မက်ထဲကထက် တစ်ပါး လျော့နေတယ်။

ယဲ့ယွီလို့ နာမည်ရှိတဲ့ ဒီမင်းသားက လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်၊ အတွေးနက်နက်နဲ့။

ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ထဲက သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတယ်။

သူ့မျက်လုံးတွေ တစ်ဖန် နီရဲလာခဲ့တယ်။ ၁၂၂ ဆက်ရန်

---122

အခန်း ၁၂၂ - အိပ်မက်မှ လက်ဆောင်နှင့် လက်တွေ့ဘဝ၏ အံ့အားသင့်စရာများ

**ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ ** ၏ ညာဘက်လက်၊ စတုတ္ထလက်ချောင်းတွင် ထင်ရှားသော အပြာရောင် သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ခု ရှိသည်။

ဒါက **ယဲ့ယွီ * အိပ်မက်ထဲမှာ သူ့ကို ပထမဆုံး ပေးခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်ပဲ။

ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ အနည်းငယ် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ အရင်က အရာအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုသာဆိုရင် ဒီလက်စွပ်ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ။

သူမသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

သိုလှောင်လက်စွပ် ပွင့်လာခဲ့သည်။

အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံမှုကို နည်းစနစ်များနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက် များကို လျစ်လျူရှုကာ ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ သည် လေဝင်လေထွက်ကောင်းသော(*ပါးလျကာလှပလွန်းသော) မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဒါက ယဲ့ယွီ နဲ့ သူမရဲ့ အချိန်တွေကို အကောင်းဆုံး သက်သေပြနိုင်ခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီတုန်းက ဒီမင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ထားချိန်မှာ သူက သူ့ကို ပွေ့ဖက်ခဲ့တာ။

နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်မှာတောင် ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ က အဲဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေတုန်းပဲ။

သူမက မင်္ဂလာဝတ်စုံကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "ဒါ တကယ်ပဲ၊ အရာအားလုံး တကယ်ပဲ။ အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီးက မမကို ကယ်ဖို့ အရာအားလုံးကို ပြန်စဖို့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို သုံးခဲ့တာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

"ဒါဆို အရှင်မင်းကြီး အခု ဘယ်မှာလဲ?"

ထိုအချိန်တွင် တဲအပြင်ဘက်မှ သတင်းပို့သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သတင်းပို့ပါတယ် ဗိုလ်ချုပ်! မြို့တော်ကနေ လူတစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်!"

ဒီလက်တွေ့ဘဝမှာ ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ ဟာ အစောပိုင်းအဆင့်တွေမှာ ဘာဖိနှိပ်မှုမှ မကြုံခဲ့ရဘူး။

ဒါကြောင့် သူမရဲ့ ကြီးမားတဲ့ စစ်ရေးအောင်မြင်မှုတွေကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်ရာထူးအထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။

စစ်သည် ၂၀၀,၀၀၀ ကို ဦးဆောင်ပြီး တကယ်ကို အရေးပါတဲ့ အာဏာကို ကိုင်စွဲထားတယ်။

မြို့တော်ကနေ လူတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်ဆိုတာ ကြားတော့ ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပေါ့ပါးသွားတယ်။

စစ်ပွဲတွေကြောင့် မြို့တော်ကနေ ဒီလောက်ကြာကြာ ခွဲခွာနေခဲ့ရတာ၊ မြို့တော်က လူကို ယဲ့ယွီ ဘယ်ရောက်နေလဲ မေးဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။

ဒါကြောင့် ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ က မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ညင်သာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူ့အစေခံတွေကို ဧည့်သည်ကို ခေါ်လာခိုင်းတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမ မကြာသေးခင်က ငိုခဲ့တာကို ဘယ်သူမှ မသိအောင် သူ့ရှေ့မှာ အခန်းစီး (screen) တစ်ခု ထားဖို့ အထူးအမိန့်ပေးခဲ့တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ အခမ်းအနားဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ဝန်ကြီးတစ်ဦး ဝင်လာခဲ့တယ်။

ဒီလူက ပြည်သူ့ရေးရာဝန်ကြီးဌာန ရဲ့ ဒုတိယဝန်ကြီး **ကျိုးချင်းဟွေ ** ဖြစ်တယ်။

အခန်းစီးကို မြင်တော့ သူက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်ပြီး "ဗိုလ်ချုပ်၊ ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ က အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်- "မမ မကြာသေးခင်က အအေးမိပြီး နေမကောင်းဘူး။ ဒါကြောင့် အရှင်တို့ကို ကူးစက်မှာစိုးလို့ အခန်းစီးကို သုံးထားတာ။"

ကျိုးချင်းဟွေ ရဲ့ မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားတယ်။

အအေးမိတာလား။

ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်နယ်ပယ်မှာ ရှိတဲ့ မင်းလို ခွန်အားကြီးတဲ့သူကို ဘယ်လိုအအေးမိတာကမှ သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မှာလဲ။

အနည်းဆုံးတော့ မင်းရဲ့ လိမ်ညာမှုကို နည်းနည်းတော့ ပိုယုံကြည်အောင် လုပ်ပါဦး။

သူ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ဆက်တိုက်ညည်းညူနေပေမဲ့ ကျိုးချင်းဟွေ ဟာ ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ ရှေ့မှာ မကျေနပ်မှုကို ပြသဖို့ မရဲခဲ့ဘူး။

သူက ချက်ချင်း လက်အုပ်ချီပြီး စကားပြောဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ က ထပ်ပြောလိုက်တယ်- "မေးပါရစေရှင်၊ ဧကရာဇ်မှာ ယဲ့ယွီ လို့ နာမည်ရှိတဲ့ မင်းသားတစ်ပါး ရှိပါသလား?"

ကျိုးချင်းဟွေ ခေါင်းအနည်းငယ်ယမ်းလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်မှာ သား ၁၇ ယောက်ရှိတယ်၊ ဘယ်သူမှ ယဲ့ယွီ လို့ နာမည်မရှိဘူး။ ဘာလို့ မေးတာလဲ ဗိုလ်ချုပ်?"

အခန်းစီးနောက်ကွယ်မှ ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်၊ အလွန်စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

အရာအားလုံး ပြန်လည်စတင်ခဲ့ရင်တောင် ယဲ့ယွီ ဘာလို့ ပျောက်နေရတာလဲ။

ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။

ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ တိတ်ဆိတ်နေတာကို မြင်တော့ ကျိုးချင်းဟွေ က "ဗိုလ်ချုပ်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ က ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်- "အဆင်ပြေပါတယ်။"

ကျိုးချင်းဟွေ က တစ်ခုခု ထူးဆန်းတာကို သတိထားမိပေမဲ့ သိပ်အရေးမကြီးဘူးလို့ ထင်လိုက်တယ်။

သူက သူ့ရဲ့ လာရောက်ရခြင်း ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆက်ပြောလိုက်တယ်။

"ဗိုလ်ချုပ်၊ ကျွန်တော် သတင်းကောင်းနဲ့ လာခဲ့တာပါ။ ဆယ့်ငါးပါးမြောက် မင်းသား **ယဲ့အန်းမင် ** က အရှင်မကို ကြာမြင့်စွာကတည်းကချစ်ခင်စွဲလန်းခဲ့ပြီး အရှင်မကို လက်ထပ်ဖို့ ဧကရာဇ်ကို တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။ ဧကရာဇ်က အရှင်မကို ဆယ့်ငါးပါးမြောက် မင်းသားနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ခဲ့ပါတယ်။ မင်္ဂလာပွဲက မကြာခင်မှာပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။"

ဒီစကားတွေကြားတော့ ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ ရဲ့ မျက်နှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားခဲ့တယ်။

ဆယ့်ငါးပါးမြောက် မင်းသားနဲ့ လက်ထပ်ရမယ်?

ဒါက တကယ်ကို လူမိုက်အလုပ်ပဲ!

ဒီဘဝမှာ သူမဟာ အရှင်မင်းကြီး ကလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"သခင်၊ ပြန်ပါတော့။ ပြီးတော့ ဧကရာဇ်ကို ပြောလိုက်ပါ၊ မမမှာ ချစ်ခင်ရတဲ့သူ ရှိပြီးသားမို့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့။"

ကျိုးချင်းဟွေ က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်-

"ဗိုလ်ချုပ်၊ အရမ်းသောက်ထားတာလား? ဒါက မင်းအမိန့်တော်ပဲ၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ စကားတွေက ရွှေလိုပဲ။ မင်းက မလက်ထပ်ဘူးလို့ ပြောတာလား? ပုန်ကန်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား?"

အခန်းစီးနောက်ကွယ်မှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

ကျိုးချင်းဟွေ က ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ နားလည်သွားပြီလို့ ထင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ဓားအလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်သွားတယ်။

အခန်းစီးက အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲကြေသွားတယ်။

ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ က သူ့ဓားနဲ့ ရှေ့တိုးလာပြီး ကျိုးချင်းဟွေ ကို မြေပြင်ပေါ် ကန်ချလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ မလက်ထပ်ဘူးလို့ ပြောတယ်၊ ငါ မလက်ထပ်ဘူး!"

"ပုန်ကန်တာလား? ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူး! ဧကရာဇ်ရဲ့ အစိုးရကို ဖြုတ်ချဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ!"

ပြင်းထန်လာတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ခံစားမိတော့ ကျိုးချင်းဟွေ ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အတွေးက-

သူမ ရူးသွားပြီ!

ဗိုလ်ချုပ်က တကယ် ရူးနေပြီ။

ပုန်ကန်ရဲရုံမက ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူးလို့တောင် ပြောရဲတယ်လား။

……

ဗဟိုတိုက်ကြီး အတွင်းရှိ ကျယ်ပြန့်သော ဝိညာဉ်သင်္ဘော ပေါ်တွင် မိုးပြာတိမ်တိုက်နဂါးဂိုဏ်း၏နတ်သမီးသူတော်စင် ယွင်ရိုမူ ** သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လျက် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် ကို သောက်နေသည်။

ညင်သာသော လေညှင်းက သူမကို ပွတ်သပ်သွားပြီး သူမ၏ စီးဆင်းနေသော ဆံပင်များက ညင်သာစွာ ကခုန်နေကာ တည်ငြိမ်ပြီး ထာဝရလှပသော အငွေ့အသက်ကို ပေးနေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ **ယဲ့ယွီ * ကတော့ မပျော်မရွှင် မျက်နှာအမူအရာနဲ့။

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို သက်သေထားပြီး သူကမိုးပြာတိမ်တိုက်နဂါး ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် **လော်ဇဲ ** နဲ့ အရင်တစ်ခါ စကားပြောခဲ့တာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေတုန်းပဲ။

လော်ဇဲ က ယဲ့ယွီ နဲ့ ယွင်ရိုမူ အတူတူနေတာကို မလိုလားဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတယ်။

တကယ်တော့ ယဲ့ယွီ က ဒီ နဲ့ အချိန်အများကြီး ဖြုန်းဖို့ ဆန္ဒမရှိပါဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ အတူတူ ထွက်သွားတုန်းက နှစ်ကြိမ်တောင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတယ်။

ဒါက ပြဿနာရှိနေတယ်ဆိုတာကို မပြသသေးဘူးလား။

ယွင်ရိုမူ က ယဲ့ယွီ ကို ကံဆိုးခြင်းတွေ ယူဆောင်လာဖို့ ကံကြမ္မာက ဖန်တီးထားတာနဲ့ တူတယ်။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက် လူဆိုးတွေက သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ။

ဒါ လုံးဝကို မကျိုးကြောင်းဆီလျော်ဘူး။

ဒါကြောင့် ယွင်ရိုမူ ကို မြင်တာနဲ့ ယဲ့ယွီ ရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ စစ်ဆေးပြီး သွေးနတ်ဆိုးဂိုဏ်း ရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု ရှိမရှိ ရှာဖွေတာပဲ။

သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

သူမ လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးနောက် ယွင်ရိုမူ က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်- "မောင်လေး၊ ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်ပူပန်နေတာလဲ?"

ယဲ့ယွီ က ယဉ်ကျေးပေမဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ ပြုံးလိုက်တယ်။

"အစ်မကြီး၊ အစ်မကြီး အနားယူချင်ရင် ဘာလို့ ကျွန်တော့်ဆီကို ရောက်လာတာလဲ? ဒါက နည်းနည်းတော့ တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား?"

ယွင်ရိုမူ ရဲ့ အပြုံးက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ခဲသွားတယ်၊ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ သူ့ညာဘက်လက်တောင် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားတယ်။

တကယ်တော့ ယွင်ရိုမူ က လူမိုက်မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့သခင် **လော်ဇဲ ** ရဲ့ စကားတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။

သို့တိုင် အချို့အရာတွေကို သူများစကားအနည်းငယ်နဲ့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး။

မူလက ယွင်ရိုမူ ဟာ ယဲ့ယွီ အပေါ် သူ့ခံစားချက်တွေကို သဘောမပေါက်ခဲ့ဘူး။ ဂိုဏ်းတွင်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ပါဝင်တဲ့ ဝတ္ထုတွေ ပျံ့နှံ့နေတာကို ရှက်ရုံပဲ ခံစားခဲ့ရတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ယဲ့ယွီမိုးပြာတိမ်တိုက်နဂါး ဂိုဏ်းက ထွက်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ သူ့ရင်ထဲမှာ ဟာတာတာ ဖြစ်သွားတယ်။

ယဲ့ယွီ ကို မတွေ့ရရင် သူ မငြိမ်မသက်နဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေသလိုပဲ၊ သူ့ကို တွေ့ချင်စိတ်က ပိုပြီး ပြင်းပြလာခဲ့တယ်။

ဒီအချိန်မှာ ယွင်ရိုမူ ဟာ ယဲ့ယွီ ကို ချစ်မိနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။

သူတို့ အတူတူ အချိန်အများကြီး မဖြုန်းခဲ့ရပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာက ကြိုက်တာပဲ၊ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး။

ဒါကြောင့် ယွင်ရိုမူ က လော်ဇဲ ကို သူ အနားယူဖို့ ထွက်သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက ယဲ့ယွီ ကို ရှာဖို့ ထွက်လာခဲ့တာ။

သူ ယဲ့ယွီ ရဲ့ ဝိညာဉ်သင်္ဘော ကို ဒီလောက် မြန်မြန် ရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

သို့သော် ယဲ့ယွီ က သူ ရောက်လာတာကို သိပ်ပျော်ပုံမရဘူး။

မောင်လေး၊ ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ?

ယွင်ရိုမူ ခေါင်းအနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်- "မောင်လေး၊ မမ ဒီမှာ ရှိနေတာ အဆင်မပြေဘူးလို့ ခံစားရရင် မမ အခုပဲ ထွက်သွားလို့ ရပါတယ်။"

သူမက သူ့ရင်ထဲက နာကျင်မှုကို နဖူးပေါ်မှာ အထင်းသား ပြသနေသလိုပဲ။

ဒါကို မြင်တော့ ယဲ့ယွီ က လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး "ဘာမှ အဆင်မပြေတာ မရှိပါဘူး။ ဝိညာဉ်သင်္ဘောက ဒီလောက်ကြီးတာ၊ အစ်မကြီး ကြိုက်သလို နေလို့ရပါတယ်!" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ယွင်ရိုမူ တစ်ဖန် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူက ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး သတ္တိမွေးကာ "မောင်လေး၊ မမကို ဘယ်လိုမြင်လဲ?" လို့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။