နတ်ဆိုးသွေးနှောဂိုဏ်း၏ လှည့်စားခြင်းနှင့် လန်လျန်ယန် ၏ ပြောင်းလဲမှု

အခန်း ၁၂၅ - နတ်ဆိုးသွေးနှောဂိုဏ်း၏ လှည့်စားခြင်းနှင့် လန်လျန်ယန် ၏ ပြောင်းလဲမှု

မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့မော့ဖို့ဆိုတာ သည်းခံခြင်းနဲ့ ကာယခွန်အား အများကြီးကို စားသုံးရတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပဲ။

နီးပါးနာရီဝက်ကြာ ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးနောက်ဆုံးတွင် **ယွင်ရိုမူ ** သည် ငိုခြင်းကို ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် **ယဲ့ယွီ * သည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး။

တိတ်ဆိတ်တဲ့ကမ္ဘာကြီးက ဒီလောက်လှပတယ်ဆိုတာ အခုမှ သိတော့တယ်။

ယွင်ရိုမူ က သူ့ကျောဘက်က အတောင်ပံတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူမရဲ့ မျက်ခုံးတွေ တင်းတင်းကြုံ့ထားတယ်။

အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ သူမ မေးလိုက်သည်- "မောင်လေး၊ သူတို့ တကယ်လှတယ်လို့ ထင်လား?"

"ဟုတ်တယ်၊ လှတာပေါ့။ ဒီပုံစံတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ အံ့မခန်းပဲ။"

"ပြီးတော့ နတ်ဆိုးဖြစ်တာက မကောင်းတဲ့အရာလို့ ငါ မထင်ဘူး။ ဝိညာဉ်ရှိတဲ့အရာအားလုံးက ကျင့်ကြံနိုင်တယ်။"

ယဲ့ယွီ က အလေးအနက်ထား ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူ မပြောခဲ့တဲ့ အပိုင်းတစ်ခု ရှိတယ်။

တစ်ခါတစ်ရံ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ အချို့သော အင်္ဂါရပ်တွေ... ယောကျ်ားတွေအတွက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို တိုးမြှင့်ပေးတဲ့ အနက်ရောင်ပိုးသားတွေလိုပဲ။

ယွင်ရိုမူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်သည်။

သူမက အသံနက်နက်နဲ့ "မောင်လေး ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဝိညာဉ်ရှိတဲ့အရာအားလုံး ကျင့်ကြံနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးအများစုက တောင်ပိုင်းတောရိုင်းတိုက်ကြီး မှာ နေကြတယ်။"

"ဗဟိုတိုက်ကြီး မှာ နတ်ဆိုး အရမ်းနည်းတယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ မိုးပြာတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းဂိုဏ်း မှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်မှ မရှိဘူး။ မမက ဘယ်လိုလုပ် သွေးတစ်ဝက်နတ်ဆိုး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

ယွင်ရိုမူ ပြောနေစဉ် ယဲ့ယွီ က သူ့နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်လာခဲ့သည်။

သူက လက်လှမ်းပြီး အတောင်ပံတွေကို မထိဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

ဟီး၊ ထိလိုက်တော့ အေးစက်စက်လေး။

ခံစားမှုက အလွန်ကောင်းမွန်တယ်။

ယဲ့ယွီ အလိုလို ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။

ယွင်ရိုမူ မျက်နှာ ရုတ်တရက် နီရဲလာခဲ့သည်။

"မောင်လေး၊ န-မောင်လေး လွှတ်ပေးသင့်တယ်၊ မမ ဒါကို သိပ်ကျင့်သားမရသေးဘူး။"

စိတ်လှုပ်ရှားမှုအောက်မှာ ယွင်ရိုမူ ရဲ့ အတောင်ပံခတ်နှုန်းက သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာတယ်။

ကြယ်အလင်းရောင် အစက်အပြောက်တွေတောင် ပိုပြီး သိပ်သည်းလာတယ်။

နောက်တစ်ခဏမှာ ယဲ့ယွီ ရဲ့ အကြည့်တွေ နည်းနည်း ဝေဝါးသွားခဲ့တယ်။

ယွင်ရိုမူ က သူ့ရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို သတိပြုမိတယ်။ သူမက ချက်ချင်း "မောင်လေး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြော။

သူ တိုက်ရိုက် သူ့ကို ဖက်လိုက်တယ်။

ဒီလုပ်ရပ်ကြောင့် ယွင်ရိုမူ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ အလိုလို ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီ က တင်းတင်းဖက်ထားတယ်။သူမရဲ့တောင့်တင်းပီးနောက်ကိုကောက်ထွက်နေတဲ့ တင်ပါးကို ယဲ့ယွီက သူ့ခါးအောက်နဲ့နောက်ကနေဖိထားတယ်။ မာကျောကျောအရာတခုကြောင့် သူမကျက်သီးမွှေးညှင်းတွေထသွားပီး တွန့်လိမ်နေပီးရုန်းသလိုလုပ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယီကပိုပီးတင်းကြပ်စွာဖက်လာတာကြောင့် ယွင်ရိုမူ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

တခြားဘယ်သူမဆို ဒါကို လုပ်ရင် သူမ သေချာပေါက် သူတို့လက်တွေကို ခုတ်ဖြတ်ပစ်မှာ။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီ အတွက်တော့ ဒါက တကယ် မဆိုးဘူး။

ဒီထက်ပိုပြီး သူ့ရင်ခွင်ရဲ့ နွေးထွေးမှုက အတော်လေး နှစ်သိမ့်မှု ပေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလို့ ဒီလောက် ရဲရင့်ရတာလဲ?

ယွင်ရိုမူ က ယဲ့ယွီ ဟာ လှည့်စားမှု (ဂင်ဂျစ်ဆု) ထဲကို ဝင်ရောက်နေပြီဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ သူ နန်းတော်ထဲကို ပြန်ရောက်သွားသလိုပဲ။

မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး မျက်နှာကို မျက်နှာဖုံးနဲ့ အုပ်ထားပြီး ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီ က ဟွမ်ဖူဘိုင်ကျီ လို့ ထင်ပြီး မျက်နှာဖုံးကို လှန်ဖို့ ရှေ့တိုးသွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်လာတဲ့သူက **ယွင်ဝူစီ ** ဖြစ်နေတယ်။

သူမမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမူအရာနဲ့ ယဲ့ယွီ ဆီကို သူ့လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝှေ့ယမ်းနေတယ်။

"ချစ်ရတဲ့ယောက်ျားရေ၊ ချစ်ရတဲ့ယောက်ျားရေက ဒီလောက် မတရားဘူးလား၊ **ပူလင်းဖေ ** နဲ့ နေနေပြီး မမကို ပစ်ထားတာ?"

ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း ပြုံးပြီး "တကယ်တော့ ငါ မင်းကို တကယ်ကြိုက်တယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီစကားတွေက လှည့်စားမှုထဲမှာတင်မကဘဲ လက်တွေ့ဘဝမှာပါ ပြောခဲ့တာ။

ဒါကိုကြားတော့ ယွင်ရိုမူ ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာ နီရဲတောက်လာခဲ့တယ်။

သူမ ယဲ့ယွီ ကို မဖက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

လှည့်စားမှုထဲမှာ ယဲ့ယွီ ဟာ ယွင်ဝူစီ နဲ့အတူ စာရေးကျင့်ဖို့ စတင်ပြင်ဆင်နေပြီ။

လက်တွေ့ဘဝမှာ သူလည်း အတူတူပဲ လုပ်နေတယ်။သူမရဲ့ဝတ်ရုံတွေကိုဆွဲချွတ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ဖိချလိုက်တယ်။ သူမရဲ့မျက်နှာလှလှလေးကို တရကြမ်းနမ်းတယ်။သူ့ရဲ့လက်တွေကသူမရဲ့ထွားကြိုင်းလှတဲ့ ရင်သားတွေကိုဆုပ်နယ်နေခဲ့ကာ နှုတ်ခမ်းထူကြီးနဲ့သူမရဲ့ နီထွေးတဲ့နှုတ်ခမ်းလေးတွေကိုနမ်းနေတယ်။ သူ့ရဲ့လက်နက်ကြီးကလဲ သူမရဲ့အပျိုစင်နယ်ပယ်ကို ကျူးကျော်ဖို့ထိခပ်နေခဲ့ပြီ။

ယွင်ရိုမူ က အလွန် ရှက်တတ်ပေမဲ့ သူ မခုခံခဲ့ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ သူ့နှလုံးသားက ယဲ့ယွီ ရဲ့ အစောပိုင်းစကားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

မောင်လေးက သူ့ရဲ့ တစ်ဝက်နတ်ဆိုး ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို မငြင်းဆန်ရုံသာမက သူ့ခံစားချက်တွေကိုပါ တက်တက်ကြွကြွ ဝန်ခံခဲ့တယ်ဆိုတာ အခုမှ သိရတယ်။

ဒါကြောင့် ယွင်ရိုမူ အလွန် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့တယ်။

ချစ်ခြင်းမေတ္တာက နှစ်လမ်းသွားပဲ။

ဒါကြောင့် ယဲ့ယွီ အခု ဘာလုပ်လုပ် သူ ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရပ်! မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ ချက်ချင်း ရပ်!"

ယွင်ရိုမူ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့အပေါ်မှာ ကျယ်ဝန်းတဲ့ဝတ်ရုံနဲ့ အလွန်လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာတာကို သူ မြင်လိုက်တယ်။

ယွင်ရိုမူ က မရင်းနှီးတဲ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်- "မင်း ဘယ်သူလဲ?"

"ငါ ဘယ်သူဆိုတာ မင်း ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ! မြန်မြန် ခွဲလိုက်!"

အမျိုးသမီးက တစ်ရှိန်ထိုး ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်ပြီး ယဲ့ယွီ နဲ့ ယွင်ရိုမူ ကို အတင်းအကြပ် ခွဲလိုက်တယ်။

ဒီအမျိုးသမီးက **လျန်ယွီ ** ဆိုတဲ့ တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ ပဲ။

အိပ်မက်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ယဲ့ယွီ ကို ချစ်ခင်စုံမက်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဝန်ခံမှုကို ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသူ။

နိုးထပြီးနောက် သူမသည် ယဲ့ယွီ ကို ရှာဖွေခြင်းကို ဘယ်တော့မှ မရပ်ခဲ့ဘူး။

မူလက သူမသည် ဗဟိုတိုက်ကြီး ကို စွန့်လွှတ်ပြီး အခြားတိုက်ကြီးများသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကို ဖြတ်သွားရင်း သူမဟာ ကြီးမားတဲ့ ဝိညာဉ်သင်္ဘော ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရတယ်။

ဒါနဲ့ သူ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

အမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖက်ထားတဲ့ မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ လျန်ယွီ ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်သွားခဲ့တယ်။

မင်းတို့ သီးသန့် အခန်းထဲဝင်ပြီးမှ ချစ်ခင်မှုကို မပြနိုင်ဘူးလား?

မင်းတို့ အပြင်မှာရှိတာက တခြားသူတွေကို မမြင်မှာလို့လား?

ယဲ့ယွီ ကို ပြန်တွေ့တာနဲ့ သူ့ကို ဝန်ခံမယ်။

သူ သဘောတူသရွေ့။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါ သူ့ကို လေမိူးကြိုးဘုရားကျောင်းကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဖက်မယ်။ **ရွမ်လျန်ယွဲ့ ** ကို ကြွားမယ်!

လျန်ယွီ သူ့စိတ်ထဲမှာ ညည်းညူပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း မြန်မြန် ထွက်သွားဖို့ စီစဉ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ယဲ့ယွီ လှည့်စားမှုထဲမှာ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက လျန်ယွီ ရဲ့ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်တယ်။

ရင်းနှီးတဲ့အသံ။

သူမ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် မမေ့နိုင်ခဲ့ဘူး။

ဒါကြောင့် သူ ချက်ချင်း ကောင်းကင်ကနေ ဆင်းသက်လာပြီး အောက်ကလူက သူ ဒီလောက်ကြာအောင် ရှာနေတဲ့ ယဲ့ယွီ ပဲဆိုတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒီထက်ပိုပြီး သူက ထူးဆန်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနဲ့ နောက်ထပ် ဆက်လုပ်ဖို့ နီးနေပြီ။

ဒါကြောင့် လျန်ယွီ အလွန်အမင်း စိတ်ပူပန်သွားခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့်ပဲ သူ အစောပိုင်းက သူတို့ကို တားဆီးခဲ့တာ။

ဒီအချိန်မှာ လျန်ယွီ ဆင်းသက်လာတာနဲ့ ပထမဆုံး လုပ်တာက ယဲ့ယွီ နဲ့ ယွင်ရိုမူ ကို ခွဲလိုက်တာပဲ။

ထို့နောက် သူ စကားပြောရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း ယဲ့ယွီ ၏ မျက်နှာအမူအရာ မမှန်ကြောင်း၊ တစ်မျိုးမျိုး သတိမေ့မြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

သူ့မျက်လုံးများ ဝေဝါးပြီး ရှုပ်ထွေးနေသည်။

လျန်ယွီ ဒေါသထွက်ပြီး "ရဲရင့်တဲ့ တစ်ဝက်နတ်ဆိုး၊ မင်း ဘယ်လောက်တောင် ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ လှည့်စားမှုတစ်ခု ဖန်တီးရဲတယ်..."

"ငါ့ယောက်ျားကို ဖြားယောင်းရဲတယ်!"

……

အရှေ့ပင်လယ်တိုက်ကြီး တွင်။

**လန်လျန်ယန် ** က ပန်းဝိညာဉ်တောင်ကို ဝေဝါးစွာ ပြန်လာခဲ့သည်။

အိပ်မက်မှ နိုးထပြီးနောက် သူမသည် ယဲ့ယွီ ၏ ခြေရာခံရာများကို စတင်ရှာဖွေခဲ့သည်။

သူမ၏ ပထမဆုံး ရပ်နားရာကနက်နဲသောယင်ဂိုဏ်းဖြစ်သည်။

သူမ အံ့အားသင့်စွာပင် နက်နဲသောယင်ဂိုဏ်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်သည် ယဲ့ယွီ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

တပည့်များအားလုံးလည်း ယဲ့ယွီ မည်သူဖြစ်သည်ကို မသိကြပေ။

ဒါက အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းတွေနဲ့ လုံးဝ ကွာခြားနေတယ်။

ဒါပေမဲ့ လန်လျန်ယန် လက်မလျှော့ခဲ့ဘူး။ သူမသည် ယဲ့ယွီ တခြားဂိုဏ်းမှာ ရှိမရှိ သိရအောင် အမျိုးမျိုးသော နတ်ဆိုးဂိုဏ်းများ ကို သွားလာစတင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ လဝက်နီးပါး ရှာဖွေပြီးနောက်မှာတောင် ဘာသတင်းမှ မရှိသေးဘူး။

ယဲ့ယွီ က အရှေ့ပင်လယ်တိုက်ကြီးမှာ လုံးဝ မရှိသလိုပဲ။

ဒါကြောင့် လန်လျန်ယန် အလွန် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့တယ်။

ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုပဲလား?

မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

အိပ်မက်တစ်ခုသာဆိုရင် အဲဒီ ထူးခြားတဲ့ ဘဲကင်တစ်ကောင်လုံးကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ?

ယဲ့ယွီ သေချာပေါက် ရှိတယ်။

သူ့ကို ရှာဖို့ပဲ လိုတာ။

ချစ်ရတဲ့ယောက်ျားရေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ မမ ချစ်ရတဲ့ယောက်ျားရေကို မကြာခင် ရှာတွေ့မှာပါ။

ဒီလိုတွေးပြီး လန်လျန်ယန် က ပန်းဝိညာဉ်တောင်ရဲ့ ဝင်ပေါက်မှာ ရပ်ပြီး ပြန်ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။

ဒီအချိန်မှာစည်းကမ်းထိန်းအကြီးကဲဖန်ချီလင် ** ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လန်လျန်ယန် ရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တယ်။

"အကြီးအကဲ လန်၊ အရှင်မ မကြာသေးခင်က အပြင်ကို တော်တော် မကြာခဏ ထွက်နေတယ်။ ဘာမှမသိတဲ့သူဆိုရင် တောသူမလင်ရှာထွက်နေတယ်လို့တောင် ထင်ကြလိမ့်မယ်!"

ဒီစကားတွေ...

ဖန်ချီလင် ရဲ့ အသံက အထိန်းအကွပ်မဲ့ရုံသာမက တမင်တကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောခဲ့တာမို့ ပန်းဝိညာဉ်တောင်ဝင်ပေါက်မှာ တပ်စွဲထားတဲ့ တပည့်တွေ ခေါင်းငုံ့ပြီး လှောင်ပြောင်ရယ်မောခဲ့ကြတယ်။

ဒါက လူသိများတယ်။

လန်လျန်ယန် ဟာ ပန်းဝိညာဉ်တောင်ရဲ့ နာမည်ကြီး အိမ်တွင်းပုန်းသမားဖြစ်ပြီး အမြဲတန်ခိုးကျင့်ကြံမှု ကို အာရုံစိုက်ပြီး ကြောက်တတ်တဲ့ စရိုက်ရှိတယ်။

အကြီးအကဲ ဖန်ချီလင် ဟာ လန်လျန်ယန် ကို တစ်ချိန်က ချစ်ခဲ့ဖူးပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက ဝန်ခံခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။

မကျေနပ်ချက်တွေနဲ့ သူက လန်လျန်ယန် ကို ရှက်ရအောင် လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

သို့သော် သူ မသိခဲ့ဘူး။ ဒီအချိန်မှာ လန်လျန်ယန် ဟာ အရင်က လန်လျန်ယန် မဟုတ်တော့ဘူး။

ယဲ့ယွီ ကို ရှာမတွေ့လို့ စိတ်ဆိုးနေတာ၊ အခုတော့ ဖန်ချီလင် ရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရတော့...

လန်လျန်ယန် ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ့လက်တွေကို သူ့ရှေ့မှာ မြှောက်ပြီး ဟန်းဆီးလ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။

အစိမ်းရောင် အရွက်တွေ ဖန်ချီလင် ပတ်လည်မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ဖန်ချီလင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

အစိမ်းရောင် အရွက်တွေက ချက်ချင်း အလင်းတန်းများစွာ ဖြစ်သွားပြီး ဖန်ချီလင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သွားကာ စည်းကမ်းထိန်းအကြီးကဲဖန်ချီလင် ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်တယ်။

ကောင်းကင်ယံက သွေးမှုန်တွေကို ကြည့်ပြီး အဲဒီနေရာမှာရှိတဲ့ တပည့်တွေ အားလုံး မှင်တက်သွားတယ်။

သူတို့ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

စကားတစ်ခွန်းတည်းကြောင့် လန်လျန်ယန် ရုတ်တရက် သတ်ဖြတ်တော့မယ်လို့။

သူမက ပန်းဝိညာဉ်တောင်ရဲ့ အကြင်နာဆုံးနဲ့ အကြောက်ဆုံး အကြီးအကဲ မဟုတ်ဘူးလား?

သူမ ဘယ်လိုလုပ် ဂိုဏ်းဝင်ပေါက်မှာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် သတ်ရဲတာလဲ။

"မမရဲ့ အဖော် နာမည်က ယဲ့ယွီ။ သူက တောသူမ မဟုတ်ဘူး။ နောင်မှာ ဘယ်သူမဆို ထပ်ပြီး မကောင်းပြောရဲရင်..."

"သူတို့ သေရလိမ့်မယ်!"

လန်လျန်ယန် ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အေးစက်နေပြီး ပန်းဝိညာဉ်တောင်ရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

သူမ ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်- "ဘယ်လို ဖြောင့်မတ်တဲ့ဂိုဏ်းလဲ? ဒါက ရွံစရာပဲ!"

ဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ လန်လျန်ယန် က ဆိုင်းဘုတ်ကို တစ်ချက်တည်း ရိုက်ချိုးလိုက်တယ်။

သူမ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။