အခန်း ၁၃၄-၁၃၅

အခန်း ၁၃၄

**ချွေ့မင်ကျယ် ** ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လိုက်တယ်။

သူ **ယဲ့ယွီ ** က ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်မပြရုံသာမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဓားက သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိထားတာတောင် ဘာလို့ သူ ဒီလောက် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေတာလဲ?

ဒီကလေးမှာ လျှို့ဝှက်လှည့်ကွက် တစ်ခုခု ရှိနေတာလား?

ဒီလို စဉ်းစားမိတော့ ချွေ့မင်ကျယ် ဟာ ရေခဲတွင်းထဲ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆရဲခြင်းမရှိဘဲ သူ ချက်ချင်း စိတ်ကို အာရုံစိုက်ကာ ဓားတစ်ချက်နဲ့ ယဲ့ယွီ ကို သေအောင် ထိုးသတ်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။

သို့သော် လုပ်ဆောင်ခြင်းမပြုမီ တစ်စက္ကန့်အလိုတွင် ယဲ့ယွီ ရုတ်တရက် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်တင်ပြီး လေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက်။

ချွေ့မင်ကျယ် သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆွဲငင်အား ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အသက်ရှူခြင်း အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် နတ်ခန္ဓာပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်(နတ်ဘုရားအသွင်ကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်) ရဲ့ အလယ်အဆင့်ရှိ ချွေ့ မိသားစု သခင်လေး ချွေ့မင်ကျယ် သည် ထိုနေရာမှာပင် စွမ်းအင်များ အကုန်ခြောက်ခန်းသွားခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီ လည်းဝိညာဉ်သန္ဓေတည်နယ်ပယ် (နှလုံးသားဝိညာဉ်နယ်ပယ်) ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကနေ နတ်ခန္ဓာပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အဖြစ် အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ပစ္စုပ္ပန်တွင်ရှိနေသူ အားလုံး အံ့အားသင့်ကာ မှင်တက်နေခဲ့ကြသည်။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကို ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ကုန်ခန်းအောင် လုပ်နိုင်တာ၊ ပြီးတော့ နယ်ပယ် တွေ ကျော်ဖြတ်ပြီး လုပ်နိုင်တာလား?

ဒါက နတ်ဆိုးနည်းစနစ် တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။

**လျူဆန်းကျွန်း ** ချက်ချင်း လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး နဂါးသူတ်သင်ကမ်းခြေ ဘက်ကို ချက်ချင်း ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။

မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ပဋိပက္ခကနေ လျန်ယွီ နဲ့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ တို့ဟာ သာမန်ရန်သူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ နားလည်ခဲ့တယ်။

သူ သူတို့နဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး။

ဒါကြောင့် ဒီမှာ သေဖို့ စောင့်နေမယ့်အစားနဂါးသူတ်သင်ကမ်းခြေ ကို ပြန်ပြီး အကူအညီ ခေါ်တာက ပိုပြီး ပညာရှိရာကျတယ်။

ကျန်တဲ့ ချွေ့ မိသားစု အစောင့်တွေကလည်း ဒါကို မြင်တော့ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြတယ်။

လျန်ယွီ နဲ့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ကြတယ်။

သူတို့ ချွေ့ မိသားစုရဲ့ သြဇာအာဏာက အလွန်ကြီးမားတယ်ဆိုတာ သိတယ်။

ချွေ့ မိသားစု သခင်လေး သေဆုံးတဲ့ သတင်း ပျံ့နှံ့သွားရင် ချွေ့ မိသားစုက ယဲ့ယွီ ကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ ဘာအားထုတ်မှုမှ မခြွေတာဘဲ လုပ်ဆောင်မှာ သေချာတယ်။

ဒါက သေချာပေါက် ပြဿနာကြီးပဲ။

ဒါကြောင့် သူတို့ ဒီလူအားလုံးကို ဒီမှာပဲ ထိန်းထားဖို့ သေချာအောင် လုပ်ရမယ်!

ရွမ်လျန်ယွဲ့ ချက်ချင်း ဓား မေ့လျော့ကြေကွဲဓား နဲ့ လိုက်သွားတယ်။

လျန်ယွီ ကတော့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံ ကို အသုံးပြုပြီး ယဲ့ယွီ ဆီကို မက်ဆေ့ခ်ျ ပို့လိုက်သည်- "ယောကျာ်း၊ ရှင် အရင်ပြန်သွားပါ။ ကျွန်မတို့ ဒီလူယုတ်မာတွေကို ရှင်းပြီးတာနဲ့ ဝိညာဉ်လှေ မှာ ရှင်ကို ရှာပါ့မယ်!"

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လျန်ယွီ ၏ ပုံရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

ယဲ့ယွီ ထိုနေရာမှာ ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထွက်မသွားသေးဘူး။

အစား သူက မြောက်ဘက်ကို ကြည့်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်- "အခု ငါ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေပြီ၊ မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်နေဦးမှာလဲ?"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ရှာတွေ့တာလဲ?"

အသံအရ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွီ မျက်ခုံးအနည်းငယ် မြှင့်တင်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်- "မှန်းကြည့်?"

ချွေ့မင်ကျယ် သူ့ကို "ခြိမ်းခြောက်" ခင်လေးမှာ ယဲ့ယွီ က သူ့နောက်မှာ နတ်ဆိုးစွမ်းအင် သဲ့သဲ့လေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် သူ တခြားသူတွေ ရှိနေတာလို့ ခန့်မှန်းခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် သူ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ နတ်ဆိုးကို ဆွဲထုတ်ဖို့ တမင်တကာ ပြောခဲ့တာ။

မမျှော်လင့်ဘဲ တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံအောက်မှာ ယဲ့ယွီ နဲ့ ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးအတွက် ခုနက ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့တဲ့သူကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူမှ မဟုတ်ဘူး။

သူမ နာမည်က **ယင်ဖေးကျင်း ** တဲ့။

သူမက ချင်ကျိုး က မြေခွေးနတ်ဆိုး တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီးတောင်ပိုင်းရိုင်းစိုင်းတိုက်ကြီး ကနေ ဗဟိုတိုက်ကြီး ကို ပစ္စည်းတစ်ခု ရှာဖို့ လာခဲ့တာ။

ခရီးစဉ် ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်မယ်လို့ သူ ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ အခက်အခဲတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

မမျှော်လင့်တဲ့ အရာတစ်ခုခု မဖြစ်ခဲ့ရင် ယင်ဖေးကျင်း ဟာ ဒီမှာ ခဏလောက် နေရဖို့များတယ်။

အဆင်ပြေစေဖို့အတွက် သူ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်တဲ့ မှော်ပစ္စည်း တစ်ခု လိုအပ်ခဲ့တယ်။

မဟုတ်ရင် သူ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြေခွေးနတ်ဆိုးတွေဟာ လူသားကျင့်ကြံသူတွေကို မယှဉ်နိုင်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်လို့ လူသိများတယ်။

လူသားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ကစားစရာ ဖြစ်လာမှာကို ရှောင်ရှားဖို့ ယင်ဖေးကျင်း ဟာ အချိန်ထပ်မဖြုန်းရဲတော့ဘူး။

ဒါကြောင့်။

လေလံပွဲအတွင်း ချွေ့မင်ကျယ် ယဲ့ယွီ ရဲ့ သီးသန့်အခန်း ကို ဖွင့်လိုက်တာကို မြင်တော့ သူ ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးကို ဖမ်းယူဖို့ အခွင့်အရေးရှာဖို့ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဝယ်လို့ရရင်တော့ ပိုကောင်းတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယင်ဖေးကျင်း မှာ ဒီမှာ ဘာအခြေခံမှ မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ လုံးဝ မလိုအပ်ဘဲဆိုရင် သူ ဒေသခံတွေကို စိတ်မဆိုးစေချင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေက နည်းတယ်။

တခြားသူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ချို့တဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတယ်။

သူ အလွန်အမင်း မြင့်မားတဲ့ ဈေးပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိရင်ပေါ့။

ဒီထက်ပိုပြီး ခုနက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးက အင်အားသုံးတာက ကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သက်သေပြခဲ့တယ်။

ယင်ဖေးကျင်း ရဲ့ အမြင်အရ ယဲ့ယွီ ဟာ သာမန်ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

မဟုတ်ရင် နတ်ခန္ဓာပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်က ချွေ့မင်ကျယ် ဟာ သူ့ရှေ့မှာ ဘာ ခုခံနိုင်စွမ်းမှ မရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

ဒါကြောင့် ဒီကောင်လေး သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန်အဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။

ဒီအခြေအနေမျိုးမှာ ယင်ဖေးကျင်း ဟာ ယဲ့ယွီ နဲ့ ဖလှယ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနိုင်တယ်။

"တာအိုမိတ်ဆွေကြီး၊ ကျွန်မ အန္တရာယ်ပြုဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးကို အခု တကယ် လိုအပ်နေပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်မကို ပေးပါ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မ ပြန်ပေးစရာတစ်ခု ပေးနိုင်ပါတယ်။"

ယဲ့ယွီ စိတ်ပြောင်းသွားတယ်။

သူ့ရှေ့က အမျိုးသမီးဟာ ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးအတွက် လေလံဆွဲခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူ ချက်ချင်း မှန်းဆလိုက်တယ်။

နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာတောင် သူ ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးကို လိုချင်တာလား?

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယဲ့ယွီ ညင်သာစွာ "ဘာ ပြန်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားလဲ?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ဒါကိုကြားတော့ ယင်ဖေးကျင်း ရဲ့ နှလုံးသား ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်သွားတယ်။

သို့သော် မကြာမီ သူ ပြဿနာတက်လာခဲ့တယ်။

သူမမှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ သိပ်မရှိဘူး။

အကုန်လုံး ထုတ်ယူရင်တောင် သိပ် စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူမ အဲဒီအရာကို ပေးရတော့မှာလား?

အရမ်း နှမြောပေမဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက် ယင်ဖေးကျင်း မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။

ဒါကြောင့် သူ စိတ်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ပြီး လက်သီးတစ်လုံးစာ အစိမ်းရောင်ကျောက်သလင်း တစ်လုံးကို သူ့သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲက ထုတ်လိုက်တယ်။

"ဒါက နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ရှေးဟောင်းအပြာရောင်ကျောက်သလင်းပါ။ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူး၊ လက်နက်တွေ ဖန်တီးရာမှာ သုံးလို့ရတယ်။ ဒါကို ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးနဲ့ လဲဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။"

ယဲ့ယွီ ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ့နှလုံးသားလည်း ဝမ်းသာစွာ ခုန်ပေါက်သွားတယ်။

ရှေးဟောင်းအပြာရောင်ကျောက်သလင်း၊ လက်နက်တွေ ဖန်တီးရာမှာ အရေးပါတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု။ နည်းနည်းလေးနဲ့တောင် လက်နက်တစ်ခုရဲ့ အရည်အသွေးကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်။

အရင်က အိပ်မက်နယ်ပယ် မှာ ရွမ်လျန်ယွဲ့ အတွက် ရှားပါးပစ္စည်းတွေ ရှာဖွေတုန်းက ယဲ့ယွီ ရှေးဟောင်းအပြာရောင်ကျောက်သလင်း တစ်ခုကို ရခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ လက်မတစ်လုံးစာလောက်ပဲ ရှိတယ်။

ဒါတောင်မှ ဈေးကြီးပေးခဲ့ရတယ်။

သူ့ရှေ့က ဒီအပိုင်းက ဒီလောက်ကြီးတာ၊ ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးထက် သေချာပေါက် တန်ဖိုးပိုများတယ်။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မပြခဲ့ဘူး။

အစား သူက မသိယောင်ဆောင်ပြီး "ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါရစေ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ယင်ဖေးကျင်း သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ရှေးဟောင်းအပြာရောင်ကျောက်သလင်း ကို ပစ်ပေးလိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီ ယူလိုက်ပြီး သေချာ စစ်ဆေးကြည့်တော့ တကယ် အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်တယ်။

သူ ချက်ချင်း သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။

ယင်ဖေးကျင်း စိတ်မကောင်းစွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းကာ "ပေးတော့! ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးက" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးကို ရက်အနည်းငယ် လိုတယ်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် တိမ်ပြာကောင်းးကင်ဂိုဏ်း ကို လာခဲ့၊ ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်။"

ယဲ့ယွီ အေးစက်စွာ ကတိကို ဖျက်စပြုလိုက်တယ်။

ယင်ဖေးကျင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

သူ ပစ္စည်းကို ယူသွားပြီး ကတိမတည်ဘူးလား?

"ဒါဆို နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ရှေးဟောင်းအပြာရောင်ကျောက်သလင်း ကို အရင် ပြန်ပေး! ကျွန်မတို့ နောက်မှ ပစ္စည်းတွေ လဲလို့ရတယ်!"

ယဲ့ယွီ ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းခါလိုက်သည်- "မရဘူး။ ပစ္စည်းရဲ့ အစစ်အမှန်ဖြစ်မဖြစ် စစ်ဆေးဖို့ လိုတယ်။ လဲလှယ်မှု မလုပ်ခင် အကဲဖြတ်ခိုင်းရဦးမယ်။"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခင်ဗျားပစ္စည်း ပျောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ကတိကို အလေးထားတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပါ၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

"အခုတော့ နှုတ်ဆက်ပြီ!"

သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယဲ့ယွီ သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယင်ဖေးကျင်း တစ်ယောက်တည်းကို လေထဲမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

ကတိကို အလေးထားတယ်?

ပစ္စည်းကို ယူသွားပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလား?

သူ့နာမည်တောင် မပြောဘဲလား?

တိမ်ပြာကောင်းးကင်ဂိုဏ်း ကိုပဲ ပြောသွားတာလား?

ဒါက လိမ်လည်မှုပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်။

ယင်ဖေးကျင်း ရဲ့ တည်ငြိမ်မှု ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။

သူမ ယဲ့ယွီ ထွက်သွားတဲ့ ဘက်ကို ချက်ချင်း လိုက်သွားတယ်။

"လူယုတ်မာ၊ ကျွန်မရဲ့ ကျောက်သလင်းကို ပြန်ပေး!"

...

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံမှာ။

နာရီပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် လျန်ယွီ နဲ့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ တို့ဟာ လျူဆန်းကျွန်း နဲ့ ချွေ့ မိသားစု အစောင့်တွေကို နောက်ဆုံး ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့တယ်။

သူတို့ ချွေ့မင်ကျယ် ရဲ့ သေဆုံးမှု သတင်း မပေါက်ကြားအောင် သေချာအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။

ဒါတွေ အားလုံး ပြီးစီးတာနဲ့ သူတို့ ချက်ချင်း ယဲ့ယွီ ရဲ့ ဝိညာဉ်လှေ ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။

လျန်ယွီ ဟာ ရွမ်လျန်ယွဲ့ ကို ခေါ်သွားချင်စိတ် မရှိပေမဲ့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ ရဲ့ မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။

ပြီးတော့ ယဲ့ယွီ ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို စိုးရိမ်တာကြောင့် သူ အချိန်ဆွဲလို့မရခဲ့ဘူး။

ဒါကြောင့် သူ သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ပဲ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။

သူတို့နှစ်ယောက် ဝိညာဉ်လှေထဲ ရောက်လာတော့ ညင်သာတဲ့ အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။

"ညီလေး ပြန်လာပြီလား?"

မကြာမီ **ယွင်ရိုမူ ** အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။

ရွမ်လျန်ယွဲ့ သူမရဲ့ အံ့မခန်းလှပတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်တယ်။

ဘာလို့ တခြားမိန်းမတစ်ယောက် ထပ်ရှိနေရတာလဲ? သူ့ယောကျာ်းနဲ့ ဘာဆက်ဆံရေးလဲ?

အန္တရာယ်ခံစားမှုတစ်ခု သူ့နှလုံးသားထဲ ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့တယ်။

တစ်ဖက်တွင် လျန်ယွီ တိတ်တိတ်လေး ပြုံးလိုက်တယ်။

ဒါက သူ လိုချင်တဲ့ ရလဒ်ပဲ။

တောင်တစ်လုံးရဲ့ ကျောက်တုံးကို သုံးပြီး တခြားတစ်လုံးရဲ့ ကျောက်စိမ်းကို ပွတ်တိုက်သလိုမျိုးပဲ!

ယွင်ရိုမူ နဲ့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ တို့ကို အပြိုင်အဆိုင် လုပ်ခိုင်းခြင်းက သူ့ကို အကျိုးအမြတ် ရစေလိမ့်မယ်။

******

အခန်း ၁၃၄

**ယွင်ရိုမူ ** က သူ့လို လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတဲ့ **လျန်ယွီ ** ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူမ မျက်မှောင်ချက်ချင်း ကြုံ့သွားတယ်။

သူမရဲ့ ဆဋ္ဌမအာရုံက ဒီအမျိုးသမီးဟာ **ယဲ့ယွီ ** နဲ့ ပတ်သက်ဆက်နွယ်နေရမယ်လို့ ပြောနေတယ်။

ဒါကြောင့် သူမ ချက်ချင်း "သူ ဘယ်သူလဲ?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

လျန်ယွီ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်- "လေမိုးကြိုးဘုရားကျောင်း က **ရွမ်လျန်ယွဲ့ ** ပါ။ သူ ယဲ့ယွီ ရဲ့ အမျိုးသမီးပါလို့ ပြောနေပါတယ်။"

ယွင်ရိုမူ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

"ပြောနေတယ်ဆိုတာက သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား၊ ဟုတ်လား?"

ရိုးရှင်းတဲ့ ပြောစကားတစ်ခွန်းပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရန်လိုမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။

ရွမ်လျန်ယွဲ့ ရှေ့တိုးလာတယ်၊ အလျော့မပေးချင်ဘူး။

သူမ ယွင်ရိုမူ ကို မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်တယ်။

"ဆရာမ၊ ဒီတစ်ဝက်နတ်ဆိုး က ဘယ်သူလဲ? ဘာလို့ ဒီလောက် မာနကြီးစွာ ပြောနေရတာလဲ?"

လျန်ယွီ တီးတိုးပြောလိုက်တယ်- "သူမကအပြာရောင်မိုးတိမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ နတ်သမီး ပါ။ ယဲ့ယွီ ရဲ့ အစ်မကြီးပါ။ သူတို့ အရမ်း ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်!"

ဒါက အဓိက အချက်အလက်ပဲ။

သူတို့ရဲ့ ရင်းနှီးမှုကိုပဲ ပြောထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီးနဲ့ မောင်လေး ဆက်ဆံရေးလား ဒါမှမဟုတ်တာအိုလက်တွဲဖော် ဆက်ဆံရေးလားဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောထားဘူး။

ဒီအခြေအနေမျိုးမှာ ရွမ်လျန်ယွဲ့ က အလိုလို ယူဆလိုက်တယ်- နောက်ဆုံးတစ်ခု—တာအိုလက်တွဲဖော်ဆက်ဆံရေးပဲ ဖြစ်ရမယ်။

မဟုတ်ရင် သူ့အပေါ် ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ရန်လိုမှု ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ ယွင်ရိုမူ အရမ်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေတယ်။

လျန်ယွီ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရန် မလုပ်တော့ဘဲ သူ့ကို ထောက်ခံစပြုလာတာလဲ?

တစ်ခုခု မှားနေပြီ၊ အရမ်း မှားနေပြီ!

သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လျန်ယွီ သူ့ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြနေတာကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်တယ်။

ယွင်ရိုမူ လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။

ဒါဆို သူက ရွမ်လျန်ယွဲ့ လို့ခေါ်တဲ့ ဒီအမျိုးသမီးကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ခိုင်းစေခံရတာလား?

ဟေး၊ ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ယွင်ရိုမူ လျန်ယွီ ရဲ့ လှည့်ကွက်သေးသေးလေးတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်း တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။ ယဲ့ယွီ ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ ဘယ်အမျိုးသမီးမဆို ယွင်ရိုမူ ရဲ့ ရန်သူတွေပဲ။

ဒါဆို ရွမ်လျန်ယွဲ့ ကို အရင်ရှင်းတာ ကောင်းတယ်။

လျန်ယွီ အတွက်ကတော့ သူလည်း မလွတ်ဘူး!

မောင်လေးက ငါ့တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ရမယ်!

ယွင်ရိုမူ ရဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် တဟုန်ထိုး တက်လာတယ်။

ထိုအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင် က အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိသွားပြီး ပင်မဇနီး ရဲ့ အနေအထားကိုတောင် ဆောင်ယူထားတယ်။

သူ့နောက်က လိပ်ပြာတောင်ပံနှစ်ခုက ပိုမြန်မြန် ခတ်လာတယ်။

ဒါကို မြင်တော့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်- "သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေး ဘယ်လောက်ပဲ ရင်းနှီးနေပါစေ၊ ကျွန်မ ယောက်ျားနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ယှဉ်နိုင်မလား? ကျွန်မအပေါ် သူ့ရဲ့ စိတ်ထားက နေနဲ့လလို ရှင်းလင်းတယ်။"

"ပါးစပ်ပိတ်။ ယဲ့ယွီ ကို ရှင် ယောက်ျားလို့ မခေါ်ရဘူး!"

လျန်ယွီ နဲ့ ယွင်ရိုမူ တို့ တစ်ပြိုင်တည်း ပြောလိုက်ကြတယ်။

ယဲ့ယွီ ကို ဘယ်လို ခေါ်ဝေါ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ သူတို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှိနေတာ ရှင်းနေတယ်။

ဒီအချိန်မှာ ပုံရိပ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ဝိညာဉ်လှေ ပေါ် ဆင်းသက်လာတယ်။

အဲဒါက ယဲ့ယွီ ပဲ။

နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိရှေးဟောင်းအပြာရောင်ကျောက်သလင်းအကြီးကြီးတစ်တုံးကို လှည့်စားပြီး ရယူပြီးနောက် ယဲ့ယွီ ဟာ တစိုက်မတ်မတ် လိုက်နေတဲ့ **ယင်ဖေးကျင်း ** ကို မျက်ချေဖျက်ဖို့ တမင်တကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပတ်ပြေးခဲ့တယ်။

သူ တကယ် မျက်ခြေပြတ်သွားပြီဆိုတာ အတည်ပြုပြီးမှ ဝိညာဉ်လှေကို ပြန်လာခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ယဲ့ယွီ က လေထုက မမှန်ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

အမျိုးသမီး သုံးယောက်က တြိဂံပုံစံ ရပ်နေကြတယ်။

ဒီထက်ပိုပြီး ယွင်ရိုမူ နဲ့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ တို့က သဘောထားကွဲလွဲနေကြတယ်၊ ဓားတွေဆွဲပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ပြင်နေကြတယ်။

ဒါက ယဲ့ယွီ ကို ခေါင်းကိုက်စေတယ်။

သူ ချက်ချင်း "မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ယွင်ရိုမူ နဲ့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ နှစ်ယောက်လုံး ရှေ့တိုးလာတယ်။

"မောင်လေး၊ ဒီအမျိုးသမီး ဘယ်ကလာတာလဲ?"

"ယောက်ျား၊ ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီ။"

ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ လျန်ယွီ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတယ်။

သူမ ရွမ်လျန်ယွဲ့ ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

ယောက်ျားလို့ ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါ်ရဲတာလား။

မင်း စွဲနေတာလား ဘာလားမသိဘူး!

ဒါပေမဲ့ လျန်ယွီ က ရွမ်လျန်ယွဲ့ မရှိခင်က ယဲ့ယွီ ကို အဲဒီလိုပဲ ခေါ်ခဲ့တာကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့တယ်။

ယွင်ရိုမူ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်- "တိတ်စမ်း။ ရှင် ကျွန်မမောင်လေးကို ဒီလို မခေါ်ရဘူး။"

"ကျွန်မတို့က မင်္ဂလာဆောင်ခဲ့တဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော်တွေပါ။ မင်္ဂလာပစ္စည်း က ကျွန်မလက်ထဲမှာ ရှိတုန်းပဲ။"

ရွမ်လျန်ယွဲ့ က ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက် ကြေကွဲမေ့ပျောက်ဓား ကို ထုတ်လိုက်တယ်။

သူမ ယွင်ရိုမူ ကို ရန်စသည့် သဘောဖြင့် ကြည့်လိုက်တယ်။

"ရှင်က ကျွန်မယောက်ျားရဲ့ အစ်မကြီးပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ပါဝင်စွတ်ဖက်နေရတာလဲ!"

ဒါကို ကြားတော့ ယွင်ရိုမူ ဒေါသထွက်သွားတယ်။

သူမ ချက်ချင်း ရွမ်လျန်ယွဲ့ နဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုံကြတယ်။

အနီးနားမှာ ရပ်နေတဲ့ လျန်ယွီ က ရှေ့တိုးလာတယ်၊ ကြားဝင်ဖြန်ဖြေသလို ပုံစံမျိုးနဲ့၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်က သူ့စကားတွေနဲ့ မီးလောင်ရာ လေပင့်ပေးနေတယ်။

ဒါက ယွင်ရိုမူ နဲ့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ တို့ကြားက ဒေါသကို ရူးသွပ်စွာ မြင့်တက်စေတယ်။

အမျိုးသမီး သုံးယောက်၊ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လား?

မဟုတ်ဘူး၊ အမျိုးသမီး သုံးယောက် စုတာ စစ်ပွဲပဲ!

ယဲ့ယွီ သူတို့ကြားမှာ ရပ်နေပြီး သူ့ခေါင်းကွဲမတတ် ခံစားနေရတယ်။

ဒါကြောင့် သူ တင်းမာစွာ "ရပ်!" လို့ အော်လိုက်တယ်။

ဒါကို ကြားတော့ ယွင်ရိုမူ၊ လျန်ယွီ နဲ့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ တို့ ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြတယ်၊ ဘာစကားမှ ထပ်မပြောရဲတော့ဘူး။

ပြီးတော့ ယဲ့ယွီ က သူတို့ရဲ့ နောက်ကိုလျင်မြန်စွာခုန်ဝင်သွားပြီး တင်းမာလုံးဝန်းတဲ့တင်သားတွေကို ဖြောင်းကနဲ မြည်အောင်တချက်စီ လိုက်ရိုက်ပေးလိုက်တာ

ကျေနပ်စရာမရှိဘူးလို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ယဲ့ယွီရဲ့လက်က တုန်ခါနေတဲ့ အိစက်ချောမွေ့မှုကိုခံစားရပြီး သူ့စိတ်ကိုကျေနပ်စေခဲ့တယ်။ သူတို့တွေရဲ့အထိတွေ့ကတဉီးနဲ့တဉီးမတူညီပဲ ခံစားရတာက ချောမွေ့နေပြီး ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားချက်တွေလည်း ရှိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီ မျက်နှာက တမင်တကာ အေးစက်နေတုန်းပဲ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အမျိုးသမီးသုံးဦးရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေက တော်တော်လေး အသက်ဝင်နေတယ်။

ယွင်ရိုမူ မျက်နှာ နည်းနည်း နီရဲလာတယ်။

မောင်လေးက သူ့ကို သူများတွေရှေ့မှာ တကယ် ရိုက်ပစ်တာ။

ပြီးတော့ အဲဒီနေရာမှာ။

ခံစားရတာက တကယ်ပဲ အရှက်ရစရာပဲ။

သို့သော်လည်း စိုးမိုးတဲ့ မောင်လေးက ပိုလို့တောင် ခန့်ညားလာတယ်။

လျန်ယွီ ကတော့ ရယ်မောတာကို မရပ်နိုင်ဘူး။

ဒီနေ့က သူ့ရဲ့ ကံကောင်းတဲ့နေ့ပဲ။

ယဲ့ယွီ က ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ဆွဲဖို့ ဦးဆောင်ခဲ့ပြီးနောက် အခု နောက်ထပ် ရင်းနှီးတဲ့ ထိတွေ့မှု။ ဒါက သူ့ကို သူ့စိတ်ထဲက လက်ခံပြီးပြီလို့ မဆိုလိုဘူးလား?

ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်လဲ။

သူ ယဲ့ယွီ ရဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော်ဖြစ်လာဖို့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ နောက်ထပ် ကြီးမားတဲ့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ။

ရွမ်လျန်ယွဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝေဝါးလာတယ်။

သူမ ယဲ့ယွီ နဲ့ အရင်က ကြီးမားတဲ့ အမှားလုပ်ခဲ့တာကို သိတယ်။ ဒါကြောင့် သူမ ပြင်ဆင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာနေခဲ့တာ။

ဒီအခြေအနေမျိုးမှာ လျစ်လျူရှုခံရတာ ဒါမှမဟုတ် ပစ်ပယ်ခံရတာက အနာကျင်ဆုံးပဲ။

အစား ဒေါသပြေဖို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်ခံရတာက ပိုကောင်းနိုင်တယ်။

လျန်ယွီ နဲ့ ယွင်ရိုမူ မရှိရင် ရွမ်လျန်ယွဲ့ က ယဲ့ယွီ ကို သူ့ဒေါသပြေဖို့ ပိုရိုက်ပေးဖို့တောင် တောင်းပန်မိမှာ။

သူမကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်သရွေ့ အရာအားလုံးက တန်ဖိုးရှိတယ်။

ဒီထက်ပိုပြီး ယဲ့ယွီ ရဲ့ ရိုက်တာကလည်း မပေါ့မလေး၊ ကွက်တိပဲ။

ရွမ်လျန်ယွဲ့ ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်တွေကို လှုပ်ရှားစေခဲ့ပြီး သူ နည်းနည်းတောင် လွမ်းဆွတ်မိတယ်။

ယဲ့ယွီ က "တဖြည်းဖြည်း နာခံလာတဲ့" အမျိုးသမီးသုံးဦးကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်တယ်။

"ရွမ်လျန်ယွဲ့၊ ငါနဲ့ အရင်လိုက်ခဲ့!"

ဒီလိုပြောပြီးနောက် ယဲ့ယွီ အခန်းထဲကို ဝင်သွားတယ်။

ယွင်ရိုမူ နဲ့ လျန်ယွီ မျက်မှောင်ချက်ချင်း ကြုံ့သွားတယ်။

ခဏလေး။

ဘာလို့ သူက အရင်သွားရတာလဲ?

ရွမ်လျန်ယွဲ့ သူ့မေးကို အနည်းငယ် မြှင့်တင်လိုက်တယ်။

ယွင်ရိုမူ နဲ့ လျန်ယွီ ကို မာနကြီးစွာ ကြည့်ပြီး သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ လှည့်လိုက်တဲ့အခိုက်အတန့်မှာ ရွမ်လျန်ယွဲ့ ဟာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

သူမ ယဲ့ယွီ ဆီကနေ ငြင်းပယ်တာကို ကြားရမှာကို တကယ် ကြောက်တယ်။

ဒါကြောင့် အခန်းထဲရောက်တာနဲ့ သူ အရမ်း ကြိုးစားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်တယ်၊ ယဲ့ယွီ အတွက် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ပြင်ဆင်ပြီး သူ့ရှေ့မှာ ချထားလိုက်တယ်။

သူမ ညင်သာစွာ "ယောက်ျား၊ သုံးဆောင်ပါဦး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီလို လုပ်ရပ်က အလွန်နာခံမှုရှိတဲ့ ဇနီးမယားရဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ၊ အထူးသဖြင့် ဒီလို ထိုင်နေတဲ့ အနေအထားမှာ။

မူလက သိမ်မွေ့တဲ့ လုံခြုံတဲ့ဝတ်ရုံက မယုံနိုင်စရာ ခန္ဓာကိုယ်အလှပကောက်ကြောင်းတွေ ကို ဖော်ပြနေပြီး ယဲ့ယွီ မျက်ခွံတွေ တွန့်သွားစေတယ်။

သူ ရွမ်လျန်ယွဲ့ ရဲ့ ကိုယ်လုံးက ဒီလောက် အထင်ကြီးစရာတပ်မက်စရာ ကောင်းတယ်ဆိုတာ အရင်က တစ်ခါမှ သဘောမပေါက်ခဲ့ဘူး!

တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ!

သူ့ရှေ့ကမိန်းမလှလေးကို တခါတည်း ကြမ်းတမ်းစွာ တက်ဖိပြီးဆက်ဆံချင်စိတ်တွေထွက်လာခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက လက်ရေးလှပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန် မဟုတ်ဘူး။

အပြင်မှာ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက် ကျန်သေးတယ်၊ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကြတာ။

သူတို့ သုံးယောက်နဲ့ ဒီအခြေအနေကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းရမယ်။

မဟုတ်ရင် ယဲ့ယွီ ဒီကာလအတွင်း ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကြောက်တယ်။

ဒီလို စဉ်းစားမိတော့ သူ စကားစပြောလိုက်သည်- "အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး..."

သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပင် ရွမ်လျန်ယွဲ့ ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်- "ယောက်ျား၊ အရင်က ဖြစ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ကျွန်မ အမှားပါ။"

"ဆရာမ လျန်ယွီ က ကျွန်မကို အကုန်လုံး မပြောပြခဲ့ရင် ကျွန်မ ခုထိ ဘာမှ မသိဘဲ မှောင်ထဲမှာပဲ ရှိနေဦးမှာပဲ။ ရှင် ကျွန်မကို ရိုက်ရိုက်၊ ဆူဆူ ကျွန်မ ပျော်ပျော်ကြီး လက်ခံပါ့မယ်။ ရှင် လုံးဝ ခွင့်လွှတ်တာကိုတော့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ရဲပါဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ရှင်ဆီကနေ တစ်ခုပဲ တောင်းဆိုချင်တာပါ။ ကျွန်မကို စွန့်ပစ်မသွားပါနဲ့၊ ရမလား?"

"ရှင်မရှိဘဲ ကျွန်မ ဘယ်လို ဆက်နေရမယ်ဆိုတာ မသိဘူး။"