အခန်း ၁၃၆-၁၃၇

အခန်း ၁၃၆

ဒီအချိန်မှာ **ရွမ်လျန်ယွဲ့ ** မျက်လုံးတွေကနေ မျက်ရည်တွေ ဆက်တိုက် စီးကျလာတယ်။

သူ့နှလုံးသားဟာ နောင်တနဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်တွေ ပိုပြီး ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

ဒီလို အခြေအနေမှာ သူ့ကို မြင်တော့ **ယဲ့ယွီ ** သက်ပြင်းချလိုက်သည်- "တကယ်တော့ မင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိသင့်တယ်။ ဥပမာ ငါ ဘာလို့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် မဖြစ်ခဲ့တာလဲ? ပြီးတော့ ငါ ဘာလို့ မသေခဲ့တာလဲ? ဟုတ်တယ်မလား?"

ရွမ်လျန်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီ ဟာ အပြိုင်စကြာဝဠာစုံသီအိုရီ ကို အတိုချုပ် ပြန်ပြောပြခဲ့တယ်။

ထို့နောက် သူ ဆက်ပြောသည်- "ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါကို မင်း အိပ်မက်တစ်ခုလို့လည်း နားလည်လို့ရတယ်။ အဲဒီတုန်းက ငါ့ ပထမဆုံးအချစ်ကို တွေ့ကြုံခဲ့ရတယ်။ မင်းကို တွေ့တော့ သဘောကျသွားတယ်။ နောက်ပိုင်း ငါတို့ တွေ့ဆုံမှုတွေက မင်းအပေါ် ငါ စွဲလမ်းမှုကို ဖြစ်စေခဲ့တယ်။"

"ငါ မင်းကို ရူးရူးမူးမူး ချစ်မိသွားခဲ့တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အိပ်မက် ပြီးဆုံးသွားပြီ၊ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသင့်ပြီ!"

ဒါကို ကြားတော့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ချက်ချင်း အေးစက်သွားသလိုပဲ၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးက သူ့ကို ပစ်ပယ်လိုက်သလိုပဲ။

သူ့မျက်လုံးတွေဟာ အရင်က တောက်ပမှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုတည်းပဲ ရှိတော့တယ်။

ယဲ့ယွီ သူ့ကို မလိုချင်တော့ဘူး။

အကြောက်ဆုံးအရာက ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

သူ့လက်နဲ့ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေဟာ အခုတော့ လက်စားချေခံရပြီ။

ယဲ့ယွီ လုပ်တာ မမှားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ က ဒီအဖြစ်မှန်ကို လက်ခံလို့မရခဲ့ဘူး။

မျက်ရည်တွေ သူ့မျက်နှာပေါ် ဆက်ပြီး စီးကျနေတယ်။

သူမ သူ့လက်က သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ခုကို ချွတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။

"ဒါတွေက ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ခူးခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်သီး တွေပါ။ စုစုပေါင်း ၉၇ လုံးပါ။ ဖြည်းဖြည်းစားပါ။"

"ဒါ့အပြင်..."

ရွမ်လျန်ယွဲ့ ဟာ ဝိညာဉ်လက်နက် ကြေကွဲမေ့ပျောက်ဓား ကို ထုတ်လိုက်တယ်။

သူမ အဲဒါကို စားပွဲပေါ် သေချာ ဂရုတစိုက် တင်လိုက်ပြီး လက်ကိုင်ပဝါနဲ့ သေသေချာချာ သုတ်ပေးလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ ယဲ့ယွီ ဆီ တွန်းပို့လိုက်တယ်။

"ဒါက ရှင် ကျွန်မကို ပေးခဲ့တဲ့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားလက်ဆောင် ပဲ၊ ဒါကြောင့် မူလပိုင်ရှင်ဆီ ပြန်ရောက်သင့်တယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ မတောင်းဆိုရဲပါဘူး။ ရှင် ဒီဓားကို မြင်တဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်သီးတွေ စားတဲ့အခါ ကျွန်မနာမည်ကို မှတ်မိပေးပါလို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ကျွန်မကို သိပ်မမုန်းပါနဲ့။"

"ဒီနေ့ လမ်းခွဲကြတဲ့အတွက် ယောက်ျားရဲ့ နှလုံးသားဟာ လေးရာသီစလုံး နွေဦးလို ငြိမ်းချမ်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။"

သူမ စကားဆုံးတော့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ ဟာ ငိုရှိုက်လို့ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။

စားပွဲပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ယွီ သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။

အိပ်မက်စနစ် ရဲ့ ပထမဆုံး စကားတွေကို အခု သူ ပိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားပြီ။

"အိပ်မက်တိုင်းဟာ မင်းအတွက် ဘဝအသစ်တစ်ခုပဲ!"

တကယ်တော့ သူ အိပ်မက်နယ်ပယ် ထဲ ဝင်ရောက်တိုင်းမှာ ဒါဟာ ဘဝအသစ်စက်စက်တစ်ခုပဲ။

အဲဒီ ပုံစံတူဖန်တီးမှုမှာ ယဲ့ယွီ တကယ် ချစ်ခဲ့တဲ့သူက သူ့လူငယ်ဘဝ အနိမ့်ဆုံးအချိန်မှာ ဝိညာဉ်သီးတွေ ပေးခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးပဲ။

အဲဒီတုန်းက သူ ဒီအမျိုးသမီးဟာ အရမ်း လှပပြီး စိတ်ထားကောင်းတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။

သူ အလွန်အကျွံ ဆန္ဒတွေ မရှိရဲခဲ့ဘူး။

"အချစ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သူ့နှလုံးသားထဲမှာပဲ ထားခဲ့ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ယဲ့ယွီ ဟာ ဇွဲမလျှော့နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

သူ စိန်ခေါ်မှုအသစ်တစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတိုင်းမှာ သူ အဲဒီဝိညာဉ်သီးနဲ့ ရွမ်လျန်ယွဲ့ ရဲ့ အားပေးမှုကို ပြန်တွေးမိတယ်။

ဒီလိုကြောင့်ပဲ အိပ်မက်ထဲက ယဲ့ယွီ ဟာ ရွမ်လျန်ယွဲ့ အပေါ် ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ စွဲလမ်းမှု ရှိခဲ့တာ။ အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ဖို့တောင် ဆန္ဒရှိခဲ့တာ။

လက်ရှိအခြေအနေအရ ရွမ်လျန်ယွဲ့ ဟာ တကယ်ကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ပဲ။

ယဲ့ယွီ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ လက်လျှော့လိုက်တဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတောင် မြင်လိုက်ရတယ်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ယဲ့ယွီ သူ့ကို ဘာမိုက်မဲတဲ့ အရာမှ မလုပ်စေချင်ဘူး။

ဒါကြောင့် အများကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ဝိညာဉ်လက်နက် ကြေကွဲမေ့ပျောက်ဓား ကို သူ့ဆီ ပြန်တွန်းပို့လိုက်တယ်။

"ငါ မင်းကို ပေးခဲ့တဲ့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားလက်ဆောင်က မင်းပိုင်တာပဲ။ ငါ့ကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်ပေးပါ။ ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ငါ မင်းကို သေချာပေါက် ရှာလာခဲ့ပါ့မယ်။"

ရွမ်လျန်ယွဲ့ သူ့ဝတ်ရုံစကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

သူ့နှလုံးသားဟာ ဝမ်းမြောက်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

ဒါက ပြောင်းပြန်လှန်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား?

တစ်ခဏတာအတွင်းမှာ ရွမ်လျန်ယွဲ့ ဟာ မထိန်းနိုင်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်။ သူ တုန်ယင်စွာ "တကယ်လား?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

ရွမ်လျန်ယွဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်တယ်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှာ။

လျန်ယွီ နဲ့ ယွင်ရိုမူ တို့ဟာ အပြင်ဘက်မှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရပ်နေကြပြီး နားထောင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခန်းထဲက အသံလုံအကာ ကြောင့် ဘာမှ မကြားရဘူး။

ဒါက အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို တော်တော်လေး စိတ်တိုစေခဲ့တယ်။

သူတို့ဟာ အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို စဉ်းစားနေခဲ့ကြတယ်။

ခဏအကြာမှာ။

အခန်းတံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်သွားတယ်။

လျန်ယွီ နဲ့ ယွင်ရိုမူ တို့ လန့်သွားကြတယ်။

သူတို့ ချက်ချင်း နောက်ကို ဆုတ်ပြီး မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြတယ်၊ မျက်လုံးချင်းဆုံတာကို ရှောင်ကြတယ်။

ရွမ်လျန်ယွဲ့ ကတော့ သူတို့ရဲ့ ရှက်ရွံ့မှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။

အစား သူက စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ "ယောက်ျား၊ ဒီကာလအတွင်းမှာ ရှင် ကျွန်မနဲ့အတူ လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းတွေကို ကျွန်မ လျှောက်ပါ့မယ်။ ကျွန်မတို့ ပြန်တွေ့တဲ့အခါ ကျေနပ်ဖွယ် အဖြေတစ်ခုကို ကျွန်မ ကြားရမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

အခန်းထဲက ယဲ့ယွီ စကားမပြောဘဲ ခေါင်းပဲ ညိတ်လိုက်တယ်။

ရွမ်လျန်ယွဲ့ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ပုံရိပ်က လျှပ်တိုက်သလို လျှပ်တိုက်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝိညာဉ်လှေကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။

ဒီအခြေအနေက လျန်ယွီ နဲ့ ယွင်ရိုမူ တို့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့တယ်။

ဒီလိုပဲ လူတစ်ယောက်ကို စည်းရုံးပြီး ထွက်သွားစေတာလား?

ယဲ့ယွီ က ရွမ်လျန်ယွဲ့ ကို တကယ်တမ်း ဘာပြောခဲ့လို့ သူ့ကို ဆန္ဒအလျောက် ထွက်ခွာသွားစေတာလဲ?

"လျန်ယွီ၊ ဝင်လာ!"

ဒါကိုကြားတော့ လျန်ယွီ အပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်တယ်။

သူမ ယွင်ရိုမူ ကို အနည်းငယ် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်တယ်။

အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းတယ်- တံခါးနဲ့ ဝေးဝေးနေဖို့။

ယွင်ရိုမူ ဒီအမူအရာကြောင့် တကယ်ကို စိတ်ဆိုးသွားခဲ့တယ်။

ခုနက ရှင်က ခိုးနားထောင်နေတာလေ။ အခုကျ ကျွန်မကို သွားခိုင်းတာလား?

တကယ်ကို အများကြီးပဲ!

ယွင်ရိုမူ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်လှေရဲ့ ရှေ့ကို လျှောက်သွားတယ်။

မကြာမီ လျန်ယွီ အခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့တယ်။

သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

သူ တော်တော်လေး ဒေါသထွက်နေတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယဲ့ယွီ ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အနီရောင် အမှတ်အသားလေး ကျန်နေတုန်းပဲ။

မယုံနိုင်စရာပဲ။

ရွမ်လျန်ယွဲ့ ဒီလို အရာမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ရက်လဲ?

ဘယ်သူမှ မရှိတုန်း အခွင့်အရေး ယူတာလား?

လျန်ယွီ ရှေ့သို့ လှမ်းတိုးလိုက်တယ်။

သူမ ချက်ချင်း အလုပ်စလုပ်ပြီး ယဲ့ယွီ မျက်နှာပေါ်က အနီရောင် အမှတ်အသားကို ပွတ်ဖျက်လိုက်တယ်။

"ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ? သူ ရှင်ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တာလား အတင်းအဓမ္မကြံခဲ့တာလား?"

သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်တိုက်နေတာကို ခံစားရတော့ ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်တယ်။

သူ့မျက်နှာအမူအရာ နည်းနည်း ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားတယ်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ယဲ့ယွီ က ရွမ်လျန်ယွဲ့ က မသွားခင် သူ့မျက်နှာကို ဒီလောက် တက်ကြွစွာ နမ်းသွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တယ်လို့ ခေါ်တာ လုံးဝ ချဲ့ကားပြောတာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ တခြားသူတစ်ယောက် သိသွားတာက ပိုပြီး ရှက်စရာကောင်းတယ်။

ယဲ့ယွီ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး လျန်ယွီ ကို တွန်းဖယ်လိုက်တယ်။

တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဟန်ဆောင်ပြီး "ဒီလို အသေးအမွှာကိစ္စတွေကို စိတ်မပူပါနဲ့!" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

မူလက ထိုင်တော့မယ့် လျန်ယွီ ဒေါသတကြီး ထရပ်လိုက်တယ်။

"အသေးအမွှာကိစ္စ? မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ သိချင်တယ်!"

သူ့ရဲ့ ဘယ်တော့မှ အားမသာအောင် မခံဘဲနေတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ လျန်ယွီ က စပြီး မေးခွန်းထုတ်စပြုလိုက်တယ်။

ဒါကို မြင်တော့ ယဲ့ယွီ သူ့လက်ဖဝါးကို သူ့မျက်နှာပေါ် ဖိလိုက်ပြီး သူ့ကို ထိုင်ခုံပေါ် တွန်းချလိုက်တယ်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

တကယ် ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

ငါ မျက်နှာမရဘူးလား?

မင်းတို့ ငါ့အပေါ် ဒီလို လာလုပ်ကြတာလား?

တွန်းချခံရတဲ့ လျန်ယွီ ဟာ လျစ်လျူရှုခံထားရတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးလိုမျိုး နက်ရှိုင်းတဲ့ နာကြည်းတဲ့ အမူအရာနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒီအပေါ်မှာ ယဲ့ယွီ ဟာ ကူကယ်ရာမဲ့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးဖို့ ခေါ်တာ။ ငါ တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်း ကို မကြာခင် ပြန်တော့မယ်။ မင်းကို ခေါ်သွားတာ မသင့်တော်ဘူး၊ မင်း ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

လျန်ယွီ လက်ပိုက်ပြီး တည်တည်ကြည်ကြည် ပြောသည်- "ကျွန်မ မထွက်ဘူး! ကျွန်မ အခုကစပြီး ရှင့်နောက် လိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။"

ယဲ့ယွီ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုံ့လိုက်တယ်။

အာ၊ လျန်ယွီ၊ လျန်ယွီ။

အိပ်မက်ကမ္ဘာတုန်းက ငါတို့က စီးပွားရေးမိတ်ဖက်တွေပဲ၊ တခြားဘာမှ မဟုတ်ဘူး။

လက်တွေ့မှာ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကိုလွှတ်မချနိုင်တာလဲ?

လျန်ယွီ ကို တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်း ကို ပြန်ခေါ်သွားတာက လုံးဝ လက်တွေ့မကျဘူး၊ ဒါက အရာများစွာကို သေချာပေါက် ထိခိုက်စေမှာပဲ။

တခြား အိပ်မက်ထဲကဇနီး တွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ ဘယ်လောက် ပြဿနာများမယ်ဆိုတာ မပြောနဲ့။

လျန်ယွီ ရဲ့ ဇွတ်ကပ်တွယ်မှုကို ကိုင်တွယ်ရုံနဲ့တင် ယဲ့ယွီ အိပ်မက်ပုံစံတူဖန်တီးမှုတွေထဲ ဝင်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး။

သူ အစက လျန်ယွီ ကို ချက်ချင်း ထွက်သွားခိုင်းဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရင်က ဇွတ်ကပ်တွယ်မှုကို ထည့်တွက်ပြီးတော့ သူ လက်လျှော့ခဲ့ရတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ အရင်က ရှင်းလင်းတဲ့ နယ်နိမိတ်တွေ သတ်မှတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ လျန်ယွီ က အထူးသဖြင့် ဇွတ်ကပ်တွယ်တတ်တယ်၊ တခြားအရာအားလုံးကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။

သူ ပိုငြင်းပယ်လေ၊ သူက ပိုကပ်တွယ်လေပဲ။

စဉ်းစားပြီးနောက် ယဲ့ယွီ တည်တည်ကြည်ကြည် ပြောသည်- "အပြိုင်စကြဝဠာ က ကိစ္စတွေကို မင်းတို့ အနည်းငယ်ပဲ သိကြတာ။ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ ဘဝအစစ်မှန်က တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်း ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပါ။"

"မင်းလို ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူကို ပြန်ခေါ်သွားတာက ရှင်းပြဖို့ ခက်ခဲမှာ သေချာတယ်။"

လျန်ယွီ ပြုံးပြီး ပြောသည်- "ဘာခက်တာလဲ? ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ငယ်ဘဝ လက်ထပ်ဖို့ စေ့စပ်ထားသူ ပါလို့ ပြောလိုက်။ အခု ပြန်တွေ့တော့ သဘာဝအတိုင်း အတူတူ နေသင့်တာပေါ့။"

"ရှင်ရဲ့ ဂိုဏ်းက အရမ်း ပျော်ပြီး ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်အတွက် သီးသန့်အခန်းတောင် ပြင်ဆင်ပေးလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ လင်မယားလို အတူတူ နေလို့ရတာပေါ့။ ဒါက ပိုကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ယဲ့ယွီ မျက်နှာ မှောင်သွားတယ်။

"အိပ်မက်မက်နေလိုက်! ငါ လောလောဆယ်..."

"ဟေ့၊ ခဏလေး။ ဘာလုပ်နေတာလဲ? ဘာလို့ ငါ့လက်ကို ကိုင်ထားတာလဲ?"

*******

အခန်း ၁၃၇

အချိန်အကြာကြီးအကြာတွင် **ယဲ့ယွီ ** သည် အင်အားသုံးရန် ကြိုးစားနေသော **လျန်ယွီ ** ကို နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ တပ်မက်ဖွယ် ကိုယ်လုံးလေးနှင့် အပေါ်ရောက်လိုက်အောက်ရောက်လိုက်နပမ်းလုံးနေခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကို အသုံးမပြုခဲ့ကြပါ။

၎င်းသည် ချစ်သူများကြား ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရန်ဖြစ်ခြင်းနှင့် ပိုတူသည်။

လျန်ယွီ ကတော့ အဲဒါကို အလွန်နှစ်သက်ပုံရသည်။

သူမကို ထွက်သွားဖို့ ဆွဲဆောင်ဖို့ ယဲ့ယွီ က ကတိပေးခဲ့သည်။

လျန်ယွီဒုက္ခဖြတ်ကျော်နယ်ပယ် ကို ရောက်တာနဲ့ သူ့နဲ့အတူ နေသင့် မနေသင့်ကို အလေးအနက် စဉ်းစားမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့သည်။

ဒီကတိကို ရရှိပြီးနောက် လျန်ယွီ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားဖို့ သဘောတူလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ မသွားခင်မှာ သူ ယဲ့ယွီ ရဲ့ ဘယ်ဘက်ပါးပေါ်မှာ အနီရောင်အမှတ်အသား နှစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်။

ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။

သူမ ငယ်ငယ်ကတည်းက တခြားသူထက် နိမ့်ကျတာကို မကြိုက်ခဲ့ဘူး။

**ရွမ်လျန်ယွဲ့ ** က အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ရဲရင် သူက နှစ်ခု ချန်ရဲတယ်။

ယဲ့ယွီ ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က သီးသန့်အောင်ပွဲအမှတ်အသားတွေကို မြင်တော့ လျန်ယွီ ပျော်ရွှင်စွာ အခန်းထဲက ထွက်သွားခဲ့တယ်။

သူမ သူ့စိတ်ထဲမှာ ကောင်းကောင်းသိတယ်။ အရာတွေကို အစွန်းရောက်အောင် တွန်းပို့ရင် ပြောင်းပြန်လှန်လာလိမ့်မယ်။

ယဲ့ယွီ ကို အမြဲကပ်တွယ်နေတာက သူ့ကို စိတ်ကုန်စေနိုင်တယ်။

သူ့ဆီက ကတိတစ်ခု ရယူတာက ပိုကောင်းတယ်။

ဒုက္ခဖြတ်ကျော်နယ်ပယ်ကို ရောက်ဖို့က တခြားသူတွေအတွက် ခက်ခဲနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ လျန်ယွီ က ဘယ်သူလဲ?

အိပ်မက်နယ်ပယ် မှာ သူ ကောင်းကင်နယ်ပယ် မှာ နတ်ဘုရာစး(immortal) တစ်ပါး ဖြစ်အောင် ကျင့်ကြံခဲ့တယ်။

သူ့အတွက်ဒုက္ခဖြတ်ကျော်နယ်ပယ်က မယုံနိုင်လောက်အောင် လွယ်ကူတယ်။

လက်ရှိနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် တစ်လအတွင်း အောင်မြင်မှု သေချာတယ်။

အဲဒီကျရင် ယဲ့ယွီ က သူ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေဦးမှာပဲ။

**ယွင်ရိုမူ ** အပြင်မှာ စောင့်နေခဲ့တယ်။

ရွမ်လျန်ယွဲ့ နဲ့ လျန်ယွီ၊ "ပြိုင်ဘက်ကြီးနှစ်ဦး" တို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားတာကို မြင်တော့ သူ့နှလုံးသား ဝမ်းသာစွာ ခုန်ပေါက်သွားတယ်။

ဒါက မောင်လေးက သူတို့ကို ငြင်းပယ်ပြီး သူ့ကို နောက်ဆုံး ရွေးချယ်လိုက်ပြီလို့ ဆိုလိုတာလား?

သို့သော်လည်း တကယ်လို့ ဒီလိုသာ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘာလို့ အဲဒီနှစ်ယောက်က ပြုံးပြီး ထွက်သွားကြတာလဲ?

ဒီမေးခွန်းကို စိတ်ထဲမှာ ထားပြီး ယွင်ရိုမူ ညင်သာစွာ "မောင်လေး၊ ကျွန်မ ဝင်လို့ရမလား?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"မရဘူး!"

အခန်းထဲက ခိုင်မာတဲ့ အသံကြောင့် ယွင်ရိုမူ တော်တော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျသွားတယ်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် တံခါးက အနည်းငယ် ဖွင့်လာခဲ့သည်။

ယွင်ရိုမူ ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြန်တက်ကြွလာခဲ့တယ်။ မောင်လေး စိတ်ပြောင်းသွားတာများလား?

နောက်တစ်ခဏတွင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး တစ်ခုကို ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီး တံခါးက တင်းတင်း ပြန်ပိတ်သွားခဲ့တယ်။

"ဒါက ဖုံးကွယ်ဆွဲသီး ပါ၊ မင်းရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင် ကို ဖုံးကွယ်နိုင်တယ်။ သေချာ ကိုင်ထား၊ ငါ မင်းကို ဂိုဏ်းကို ပြန်ပို့ပေးမယ်။"

သူ့လက်ထဲက ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ကြည့်ရင်း ယွင်ရိုမူ ဟာ သူ့နှုတ်ခမ်းကို မစူဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ စိတ်ထဲမှာ နာကျည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တက်လာခဲ့တယ်။

...

တစ်နေ့တာလုံး လေထဲ ပျံသန်းပြီးနောက် ဝိညာဉ်လှေ သည်အပြာရောင်မိုးတိမ်ဂိုဏ်း သို့ အောင်မြင်စွာ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီ နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။

ထို့နောက် သူ ဝူကျီတောင်ထိပ် အပေါ်မှာ ရပ်လိုက်ပြီး ယွင်ရိုမူ ကို သူ့အခန်းထဲမှာ စောင့်ခိုင်းလိုက်တယ်။

သူ ဂိုဏ်းချုပ် **လော့ဇယ် ** ကို ကိုယ်တိုင် သွားခေါ်ဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွင်ရိုမူ က တစ်ဝက်နတ်ဆိုး ဖြစ်တယ်ဆိုတာ တခြားသူတွေ မသိတာက အကောင်းဆုံးပဲ။

သူ မထွက်ခွာမီ ယွင်ရိုမူ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်- "မောင်လေး၊ ကျွန်မတို့ ဖန်ဆင်းခြင်းသစ်တော မှာ ရှိတုန်းကနဲ့ မဟာချင်မင်းဆက် ကနေ ပြန်လာတုန်းက..."

"ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့သူက ရှင်ပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

ယဲ့ယွီ အတည်မပြုဘဲ အစား "ဘာလို့ ဒီလိုထင်တာလဲ?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"ဒါကိုကြည့်ပါဦး၊ ဒါက လူနဲ့တူလား?"

ယွင်ရိုမူ သူ့ရဲ့ ကြာရှည်စွာ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ပန်းချီလိပ် ကို သူ့သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲက ထုတ်လိုက်တယ်။

ပန်းချီထဲက ပုံက တကယ်ကို အရုပ်ဆိုးတယ်။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောပြီးနောက် ယွင်ရိုမူ တည်တည်ကြည်ကြည် မေးလိုက်သည်- "ဒါဆို မောင်လေး၊ အရင်ကလိုပဲ ကျွန်မကို ဆက်ပြီး ကာကွယ်ပေးမှာလား?"

"အခုကစပြီး မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်။ အရင်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေအတွက်တော့ ငါ မသိဘူး။"

ယဲ့ယွီ သူ့ခြေဖျားကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်လှေကနေ ပျံတက်သွားခဲ့တယ်။

ညင်သာတဲ့ လေပြေလေး တိုက်ခတ်သွားတယ်။

ထိုနေရာမှာ ရပ်နေတဲ့ ယွင်ရိုမူ ရဲ့ အပြုံးဟာ ပန်းပွင့်တစ်ပွင့်လို ဖူးပွင့်လာခဲ့တယ်။

သို့သော်လည်း သူ တစ်ခုကိုတော့ သိချင်နေတယ်။

ဖန်ဆင်းခြင်းသစ်တော တုန်းက သူ လက်စားချေလိုစိတ်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ငိုကြွေးသံ ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားခဲ့ရတယ်။

အဲဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ?

မောင်လေးက နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူ လား?

ဒီအတွေး ပေါ်လာတာနဲ့ ယွင်ရိုမူ ချက်ချင်း ပယ်ချလိုက်တယ်။

မောင်လေးက ဒီလောက် ကြင်နာတဲ့သူ၊ သူ ဘယ်လိုလုပ် နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

အဲဒီငိုကြွေးသံတွေက သွေးနတ်ဆိုးဂိုဏ်း ရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကြောင့် ဖြစ်ရမယ်။

ဟုတ်တယ်။

ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ယွင်ရိုမူ လှည့်လိုက်ချိန်မှာပင် သူ ပုံရိပ်တစ်ခု ဝိညာဉ်လှေပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လာတာကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်တယ်။

ဒါကို မြင်တော့ သူ လန့်သွားပြီး သူ့ဝတ်ရုံကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲယူပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးအုပ်လိုက်တယ်။

ဖုံးကွယ်ဆွဲသီး က သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးဆန်တဲ့ လက္ခဏာရပ်တွေကိုတော့ ဖယ်ရှားလို့မရဘူး။

သူ့နောက်ကျောက လိပ်ပြာတောင်ပံနှစ်ခုက တော်တော်လေး သိသာထင်ရှားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ယွင်ရိုမူ မမျှော်လင့်ခဲ့တာကတော့ အသစ်ရောက်လာသူက သူ့ကို လုံးဝ လှည့်တောင် မကြည့်ဘဲနေတာပဲ။

အစား သူက ယဲ့ယွီ ရဲ့ အခန်းထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်သွားပြီး ခြေချိတ်ထိုင်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေခဲ့တယ်။

ဒီထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံရတော့ ယွင်ရိုမူ ဟာ အရမ်း စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြလာတယ်။

ဒါကြောင့် သူ တိတ်တိတ်လေး ပိုနီးကပ်အောင် ရွှေ့လိုက်တယ်။

သူမ အံ့သြစွာပဲ ဝူကျီတောင်ထိပ်ရဲ့ ဒုတိယတပည့် **ရှဲ့မူလင် ** ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒီအချိန်မှာ သူ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲမှာ လုံးဝ နှစ်မြှုပ်နေပုံရတယ်။ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ထားပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာက နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းနေတယ်။

တစ်ခုခုကို မြည်းစမ်းနေသလိုမျိုး။

ယွင်ရိုမူ အံ့သြစွာ အသက်ရှူသံ ထွက်မိလိုက်တယ်။

ရှဲ့မူလင် ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ?

...

တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်း ရဲ့ ပင်မခန်းမမှာ။

ဂိုဏ်းချုပ် **လော့ဇယ် ** ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေတယ်။

ခုနစ်ရက်။

ယွင်ရိုမူ တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်း ကနေ ထွက်သွားတာ ခုနစ်ရက်ပြည့်ပြီ။

ဒီလို အချိန်ကြာမြင့်မှုမှာ အရာများစွာ ဖြစ်ပျက်နိုင်တယ်။

လော့ဇယ် တကယ်ကို ကြောက်နေတယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာ ယွင်ရိုမူ ဗိုက်ပူပူနဲ့ ပြန်လာမှာကို။

ယဲ့ယွီ ကတော့ ဘေးမှာ မိုက်မိုက်ကန်းကန်း ပြုံးပြီး ရယ်စရာကောင်းစွာ ပြောနေမှာ- ကလေးက လာနေပြီ၊ ပြန်လှည့်လို့မရတော့ဘူး။

အဘိုးကြီး၊ အချို့အရာတွေက ရှင့်ကို ရပ်တန့်လို့မရဘူး!

လော့ဇယ် ဒါကို စဉ်းစားမိတိုင်း ဒေါသထွက်ပြီး ရင်ဘတ်နာတယ်။

ဒီလို ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မပြောနဲ့။

ဆိုရိုးစကားရှိတယ်၊ ယောက်ျားတွေဟာ ယောက်ျားချင်းကို အကောင်းဆုံး နားလည်ကြတယ်။

သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ တစ်ယောက်တည်း နေဖို့ အခွင့်အရေးရခဲ့ရင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မလဲ?

အိပ်မက်ထဲမှာပဲ!

လော့ဇယ် စဉ်းစားလေ၊ စိုးရိမ်စိတ် ပိုများလေပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာပဲ ယွင်ရိုမူ ကို ရှာဖို့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေက ခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး။

ဒါက လော့ဇယ် ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေတယ်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူ ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။

လော့ဇယ် ယွင်ရိုမူ ကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖို့ ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပဲ ယဲ့ယွီ နဲ့ ဆုံလိုက်ရတယ်။

ဒီရုတ်တရက် ပေါ်လာမှုက လော့ဇယ် ကို လန့်သွားစေတယ်။

ထို့နောက် သူ တစ်ယောက်တည်းရှိနေတဲ့ ယဲ့ယွီ ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ယွင်ရိုမူ ကို မတွေ့ရဘူး။

လော့ဇယ် နှလုံးသား ဝမ်းသာစွာ ခုန်ပေါက်သွားပြီး သူ့မျက်နှာမှာ တောက်ပတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

"တူလေးယဲ့၊ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာပြီလား?"

"ဘိုင်ကျန်းဒါအို ကိစ္စကို ငါ သိပြီးပါပြီ။ မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ပန်းများ မတွေ့ရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ အဆင်ပြေပါတယ်။ တူလေး ပြန်သွားနားပါဦး။"

လော့ဇယ် ရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေ ပပျောက်သွားခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာသရွေ့တော့ သူ လွန်လွန်ကျူးကျူး တွေးနေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ယဲ့ယွီ နဲ့ ယွင်ရိုမူ တို့ အတူတူ မဖြစ်ခဲ့ကြဘူးပဲ။

ဒါက လော့ဇယ် အတွက် ကြီးမားတဲ့ သက်သာရာရမှု ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ယဲ့ယွီ ဟာ **ပုရှောင်ယွင် ** ဆီကနေ ရရှိခဲ့တဲ့ မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ပန်းများ အပွင့် နှစ်ရာကို ထုတ်ယူပြီး လော့ဇယ် ရှေ့မှာ ချထားလိုက်တယ်။

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျွန်တော် မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပါပြီ။ မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ပန်းများ အပွင့် နှစ်ရာကို တခြားနေရာကနေ ရရှိခဲ့ပါတယ်။"

လော့ဇယ် အောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း အံ့သြသွားတယ်။

မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ပန်းများ တွေက တန်ဖိုးကြီးတယ်။ ရှားပါးတာကြောင့် သူတို့က အလွန်အမင်း တန်ဖိုးရှိတယ်။

ယဲ့ယွီ ဒီလောက် အများကြီး တခြားနေရာကနေ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့တာကို သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

အရမ်းကောင်းတယ်။ အရမ်းကောင်းတယ်။

သူ အစ်မကြီးရဲ့ တပည့်ဖြစ်တာနဲ့ တကယ်ပဲ ထိုက်တန်တယ်။

လော့ဇယ် က ယဲ့ယွီ ကို ပြုံးပြီး ချီးမွမ်းတော့မလို့ ရှိသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ နောက်ထပ်စကားတွေက လော့ဇယ် ရဲ့ နှလုံးသားကို ချောက်နက်ထဲကို ချက်ချင်း ပြန်ကျသွားစေခဲ့တယ်။

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျွန်တော် အစ်မကြီး ယွင်ရိုမူ နဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့တာပါ။ သူဝူကျီတောင်ထိပ်မှာ လောလောဆယ် ရှိနေပါတယ်။"

"သူမမှာ ကျန်းမာရေးပြဿနာလေး နည်းနည်းရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ လာဖို့ ပြောဖို့ လာတာပါ။"

ကျန်းမာရေးပြဿနာလား?

အဆိုးဆုံး အခြေအနေက တကယ် ဖြစ်လာခဲ့တာလား?

ယွင်ရိုမူ ယဲ့ယွီ ရဲ့ ကလေးနဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား?

လော့ဇယ် ယိုင်လဲသွားတယ်၊ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။

ဒါကို မြင်တော့ ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း ရှေ့တိုးပြီး သူ့ကို ထောက်မလိုက်တယ်။

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ?"

လော့ဇယ် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်တယ်။

သူ သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်ဓား တစ်ချောင်းကို ထုတ်လိုက်တယ်။

သူ ယဲ့ယွီ ကို ပြောသည်- "လာ၊ မပြေးနဲ့။ ဒီနေ့ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် သေရမယ်!"