အခန်း ၁၄၂-၁၄၃

၁၄၂

ယဲ့ယွီ၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုက ယင်ဖေးကျင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ဒီလူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်ရဲတာလဲ?

သူ အတိအကျ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ?

ယခင်က ယောက်ျားတစ်ဦးနဲ့ ဒီလောက်နီးကပ်စွာ မနေဖူးတဲ့ ယင်ဖေးကျင်းဟာ အလွန်တုန်လှုပ်နေခဲ့တယ်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတယ်။

သူ ခုခံဖို့ကိုတောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ ယဲ့ယွီက သူ့နားနား ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "ဆွဲဆောင်ခြင်းဆိုတာ တန်ဖိုးရှိတယ်။ စကားနည်းနည်းပြောရုံနဲ့ မရဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သင့်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ကျွန်တော့်ကို ဆွဲဆောင်ရာမှာတော့ မအောင်မြင်သေးဘူး။ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရင် ငါ မင်းကို ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိတော့ဘူး။"

ပြောပြီးနောက် ယဲ့ယွီက ယင်ဖေးကျင်းကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။

သူမ အကြိမ်ကြိမ် နောက်ပြန်ယိုင်လဲသွားပြီး အလွန်အံ့အားသင့်နေခဲ့တယ်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?

ဒီလူဟာ သူ့ထက် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်တာ သေချာနေရဲ့သားနဲ့ ချင်းကျိုးမြေခွေးမျိုးနွယ်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို ဘယ်လိုလုပ် ခုခံနိုင်ရတာလဲ?

မဖြစ်နိုင်ဘူး!

ယင်ဖေးကျင်း မထွက်သွားတာကို မြင်တော့ ယဲ့ယွီက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်- "မင်း အခု မထွက်သွားဘူးဆိုရင် ငါ မင်းရဲ့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်လိုက်မယ်။ မင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် ဘာမှ မရှိတော့တာ သေချာအောင် လုပ်လိုက်မယ်!"

"မလုပ်ပါနဲ့!"

ယင်ဖေးကျင်း ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးအထောက်အထားကို သူများတွေ သိသွားရင် ဗဟိုတိုက်ကြီးကို ဒီခရီးစဉ်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေ အသေအချာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်!

လုံးဝမဖြစ်ဘူး!

ဒါပေမဲ့ ယင်ဖေးကျင်း အခု ထွက်သွားရင်လည်း သူ အကြီးအကျယ် နစ်နာလိမ့်မယ်။

ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရှေးဟောင်း အပြာရောင်ကျောက်သလင်းကို ပေးပြီး သင်ခန်းစာပဲ ပြန်ရတာလား?

ဒါက ယင်ဖေးကျင်းရဲ့ တစ်သက်တာ အိပ်မက်ဆိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

ဒါ့အပြင် အစီအစဉ်က စတော့မယ်။ သူ့မှာ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို ဝှက်ထားနိုင်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေတယ်။

ဒီကိစ္စက အရေးတကြီးပဲ၊ နောက်ထပ် မနှောင့်နှေးနိုင်တော့ဘူး။

ဒါကြောင့် ယင်ဖေးကျင်း ချက်ချင်း ယဲ့ယွီကို ကတိပေးလိုက်တယ်။

"တာအိုမိတ်ဆွေလေးရေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါဦး။ ကျွန်မ နည်းနည်း ရုတ်တရက်ဆန်သွားတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးက ကျွန်မအတွက် အခုအချိန်မှာ တကယ် အရေးကြီးတယ်။"

"ကျွန်မ ဝိညာဉ်ကျောက်တွေ ပိုပေးပြီး ဝယ်ယူဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် မင်း ပိုကြိုက်ရင် တခြား လက်နက်တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်ပေးလို့ရပါတယ်!"

ဒါကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။

"ဘယ်လို လက်နက်မျိုးနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ ရည်ရွယ်တာလဲ?ကြည့်ရအောင်!"

ယင်ဖေးကျင်း မသိစိတ်ကပဲ နောက်ပြန်လှမ်းလိုက်တယ်။

အဲဒီတုန်းက ယဲ့ယွီက အလားတူ လှည့်ကွက်မျိုးသုံးပြီး သူ့ဆီကနေ ရှေးဟောင်း အပြာရောင်ကျောက်သလင်းကို လှည့်စားယူခဲ့တာ။

ကြည့်ရအောင်?

မဖြစ်နိုင်ဘူး!

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!

ဒါ့အပြင် ယင်ဖေးကျင်းမှာ အဲဒါက ပါမလာဘူး။

"တာအိုမိတ်ဆွေလေးရေ၊ ကျွန်မ ဒီနေ့ အရမ်းအလျင်လိုနေခဲ့တာ။ ကျွန်မနဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး မပါလာဘူး။"

"ဒီလိုဆို ဘယ်လိုလဲ၊ ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးကို ကျွန်မ အရင်သုံးခွင့်ပြုပါ၊ ကျွန်မ အလုပ်တွေ ပြီးတာနဲ့ ပြန်လာပြီး လက်နက်တစ်ခုကို အစားထိုး ပေးပါ့မယ်။ ဘယ်လိုထင်လဲ?"

ယဲ့ယွီ ယဲ့ယဲ့လေးပြုံး လိုက်တယ်။

"လက်မခံနိုင်ဘူး! ငါနဲ့ မရိုးသားတဲ့ ကစားနည်းကစားဖို့ မင်းက ငယ်သေးတယ်!"

ယင်ဖေးကျင်းခေါင်းပေါ်မှာ အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းတွေ ပေါ်လာတယ်။

လူသားနဲ့ နတ်ဆိုးကြားက ယုံကြည်မှုက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလား?

"ကျွန်မ ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးကို အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်ပေးမယ်တာအိုကို ကျိန်ဆိုလို့တောင် ရတယ်။"

"သုံးလအတွင်းမှာ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက်ကို မင်း့ကို ပေးပါ့မယ်!"

ဒါကို ကြားတော့ အနီးနားမှာ ရပ်နေတဲ့ ဝေအာအိုရှု အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားတယ်။

သူမက ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကို တောင် ပေးလှူနေတာပဲ!

ဒါပေမဲ့ ဒီနတ်ဆိုးမကို ယုံလို့ရပါ့မလား?

ယဲ့ယွီလည်း အတော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။ ဝိညာဉ်လက်နက်ဆိုရင် လက်ခံလို့ရကောင်း ရနိုင်တယ်။

သူ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲကနေ အနက်ရောင်ဆေးလုံးလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်- "ဒါအိုကို ကျိန်တာတွေ မပြောပါနဲ့၊ ငါ မယုံဘူး။"

"မင်းသာ ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးကို တကယ်ယူချင်ရင် ဒီ နှလုံးပိတ်ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်ပါ။ သုံးလကြာတဲ့အထိ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သုံးလအတွင်း ဆေးဖြေဆေးမရရင်တော့ နာကျင်စွာ သေရလိမ့်မယ်။"

ယင်ဖေးကျင်း တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

သူ့မှာ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက်တွေ မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး။

အစီအစဉ် အောင်မြင်ပြီး တောင်ဘက်လူရိုင်းတိုက်ကြီးကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်ကိုတောင် ရနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်ဖို့၊ အဆိပ်ဆေးလုံးကို မျိုချရမယ်?

ယင်ဖေးကျင်း ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ယဲ့ယွီက ထပ်ပြောလိုက်တယ်- "အခွင့်အရေးဆိုတာ တစ်ကြိမ်ပဲ လာတတ်တယ်။ မင်း ဆုံးဖြတ်ဖို့ ဆယ်ကြိမ် အသက်ရှူချိန် ပေးမယ်။ စိတ်မဆုံးဖြတ်နိုင်ရင် ငါ ချက်ချင်း ထွက်သွားမယ်!"

ဒီစကားတွေက ယင်ဖေးကျင်းကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သတ်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ ယူမယ်!"

ယင်ဖေးကျင်းမျက်လုံးတွေမှာ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာမှု ပေါ်လာတယ်။

သူမ ချက်ချင်း ယဲ့ယွီလက်ထဲက ဆေးလုံးကို ယူပြီး မျိုချလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ မျိုချပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ နောင်တရသွားတယ်။

ဒီတစ်ခါလည်း အရမ်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဖြစ်သွားပြန်ပြီ။

ပစ္စည်းကိုတောင် မမြင်ရသေးဘဲ ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်ပြီ။

အခု ဘာလုပ်ရမလဲ?

ယဲ့ယွီ နောက်တစ်ခါ လှည့်စားတဲ့ကစားနည်း မလုပ်ပါစေနဲ့လို့ သူ မျှော်လင့်နေခဲ့တယ်။

ယင်ဖေးကျင်း အေးဆေးတည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်တယ်- "ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးက ဘယ်မှာလဲ?"

"ဒီမှာ စောင့်နေ။ ငါ မင်းအတွက် သွားယူပေးမယ်!"

ယဲ့ယွီရဲ့ ပုံရိပ် ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားတယ်။

သူ တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ဝေအာအိုရှုနှင့် ယင်ဖေးကျင်းတို့ကို တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်ခဲ့စေတယ်။

သူတို့မှာ ယခင်ကလို ခံစားချက်တူညီစွာ ဒေါသထွက်မှုတွေ မရှိတော့ဘူး။

အခုတော့ သူတို့ဟာ ပြိုင်ဘက်တွေ ဖြစ်နေကြပြီ။

ဝေအာအိုရှု ယင်ဖေးကျင်းရဲ့ ယခင်စကားလုံးတွေနဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။

သူမ ချက်ချင်း အေးစက်စွာ ဆဲဆိုလိုက်တယ်- "မင်းက လိမ်လည်သူပဲ!"

ယင်ဖေးကျင်း အပြုံးအတု ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ နည်းနည်း နီရဲလာတယ်။

"လိမ်လည်သူတစ်ယောက် ဒီလိုဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံခံရတာ မင်း မြင်ဖူးလား? မင်းဂျူနီယာလေးက အစစ်အမှန် နတ်ဆိုးပဲ!"

ဝေအာအိုရှု ခဏတာ စကားမဲ့သွားတယ်။

သူမက အစအဆုံးရှိနေခဲ့တာ။

ယဲ့ယွီ ဒီကို ရောက်လာပြီးနောက် ယင်ဖေးကျင်းကို နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ဖိနှိပ်ခဲ့တယ်၊ အဆိပ်ဆေးလုံးတောင် မျိုချခိုင်းခဲ့တယ်။

ဒါတောင်မှ ပစ္စည်းက မရောက်သေးဘူး။

ဝေအာအိုရှုတောင် ယဲ့ယွီက ဒီနတ်ဆိုးမကို ထပ်ပြီး လှည့်စားဦးမလားလို့ သံသယဝင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီ နှလုံးပိတ်ဆေးလုံးက ဘယ်ကလာတာလဲ? တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာပဲ။

တကယ်တော့ ယဲ့ယွီမှာ အဲဒီလိုဆေးလုံး ရှိစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။

ယင်ဖေးကျင်း မျိုချလိုက်တဲ့ ဆေးလုံးကမဟာချင်နန်းတော်မင်းဆက်ရဲ့ နန်းတော်ကနေ ယဲ့ယွီယူလာတဲ့ သကြားလုံးလေးတစ်လုံးသက်သက်ပါပဲ။

ချေဖျက်လိုက်ရင်တောင် သကြားသားလေးတွေတောင် ပါသေးတယ်။

ယင်ဖေးကျင်းက တိုက်ရိုက်မျိုချလိုက်လို့သာ သူ မသိလိုက်တာ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။

တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက ခန်းမကြီးထဲမှာ။

လော့ဇီက ယွင်ရိုမူကို အရာအားလုံး ပြောပြခဲ့ပြီးပြီ။

မူလက သူ့အစီအစဉ်အရ ယွင်ရိုမူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ပိုမြင့်ပြီး သူ့စိတ်က ပိုတည်ငြိမ်လာတဲ့အထိ စောင့်ဖို့ပဲ။

အဲဒီနောက်မှ သူ တစ်ဝက်နတ်ဆိုးဖြစ်တဲ့ ကိစ္စကို ပြောပြဖို့။

ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ အခုလို မတော်တဆမှု ဖြစ်ခဲ့တယ်။

သူ့အထောက်အထားက အစီအစဉ်ထက် စောပြီး ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရတယ်။

ဒီလိုဖြစ်လာတာဆိုတော့ အရာအားလုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။

နားထောင်ပြီးနောက် ယွင်ရိုမူ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။

ပြီးမှ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်တယ်- "ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျွန်မအပေါ် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တပည့်မ တစ်သက်လုံး မှတ်မိနေမှာပါ။"

"ပြန်ဆပ်လို့ မကုန်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးပဲ။ တပည့်မ ဂိုဏ်းချုပ်ကို မွေးစားဖခင်အဖြစ် ကိုးကွယ်ချင်ပါတယ်။"

တရားမျှတစွာ ပြောရရင် လော့ဇီက ယွင်ရိုမူကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ သမီးအရင်းတောင် ဒီလို ဂရုစိုက်မှုမျိုး ရချင်မှ ရလိမ့်မယ်။

ယွင်ရိုမူက ထိုးထွင်းသိမြင်မှုရှိတာကြောင့် ဒါကို သဘာဝအတိုင်း ရိပ်မိခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီစကားတွေကို ပြောခဲ့တာ။

ဒါကို ကြားပြီးနောက် လော့ဇီဟာ ဘယ်လောက်ပဲ အားကောင်းပါစေ၊ ပျော်ရွှင်မျက်ရည်တွေ မကျဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

မမျှော်လင့်ဘဲ ယွင်ရိုမူက သူ့ကို မွေးစားဖခင်အဖြစ် ကိုယ်တိုင် အသိအမှတ်ပြုခဲ့တာ။

ဒါက လော့ဇီကို သူ့ရဲ့ ရာစုနှစ်ချီ ကြိုးစားခဲ့ရမှုတွေ အချည်းနှီးမဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ ခံစားရစေခဲ့တယ်။

အဖေအိုရဲ့ နှလုံးသားဟာ ပိုလို့တောင် ပြည့်လျှံလာခဲ့တယ်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ မင်း အခု ငါ့သမီးပဲ၊ ငါ အသိအမှတ်ပြုတယ်။"

"ဒီနေ့ အရမ်းပျော်တယ်။ မင်း့ကို လက်ဆောင်ပေးမယ်၊ ခဏလေး ဒီမှာ စောင့်နေဦး!"

စကားမဆုံးသေးခင်မှာပဲ လော့ဇီရဲ့ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

အသက်ရှူချိန်အနည်းငယ်ကြာတော့ ယဲ့ယွီ ဒီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။

ယွင်ရိုမူရဲ့ မျက်လုံးတွေ နည်းနည်း နီရဲနေတာကို မြင်တော့ သူ အလျင်အမြန် မေးလိုက်တယ်- "ဘာဖြစ်တာလဲ? ဂိုဏ်းချုပ်က မင်း့ကို ဘာများ ပြောလိုက်လို့လဲ?"

ယွင်ရိုမူ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီ မျက်မှောင်ကြုံ့မိလိုက်တယ်။

သူ စကားမပြောဘူး။

သူ ပထမတော့ နှစ်သိမ့်စကားတချို့ ပြောဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ လက်လျှော့လိုက်တယ်။

ဒီအခြေအနေမှာ နှစ်သိမ့်တာက ယွင်ရိုမူကို သူ့ကို ပိုပြီး မှီခိုစေရုံပဲ။ ပြီးတော့ လော့ဇီက သူ့ကို ပိုလို့တောင် ရန်လိုတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိမ့်မယ်။

ဒါက ဆိုးဝါးတဲ့ သံသရာတစ်ခုပဲ။

ဒါကို ရှောင်ရှားဖို့ စကားနည်းနည်းပြောတာ ပိုကောင်းတယ်။

ယဲ့ယွီ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်တယ်- "ဖုံးကွယ်ဆွဲသီးက ဘယ်မှာလဲ? ငါ အရေးတကြီး လိုအပ်လို့ပါ။ ရက်အနည်းငယ်လောက် သုံးခွင့်ပြုပါဦး။"

"ကျွန်မ လည်ပင်းမှာပါ။"

ယွင်ရိုမူ ချက်ချင်း သူ့ကို ပေးဖို့အတွက် ဆွဲသီးကို ချွတ်လိုက်တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစကတည်းက သူ့ပစ္စည်းပဲလေ။ အခု သူ လိုချင်တာက သဘာဝကျပါတယ်။

သို့သော်လည်း ယွင်ရိုမူ ရုတ်တရက် သူ့လုပ်ရပ်ကို ရပ်လိုက်တယ်။

ခံစားချက်ပြင်းပြတဲ့ အကြည့်နဲ့ သူ ပြောလိုက်တယ်- "ဂျူနီယာလေး၊ မင်း မမကို ချွတ်ပေးပါလား? မမ နည်းနည်း လက်မမှီလို့ပါ။"

၁၄၃ ဆက်ရန်

******

အခန်း ၁၄၃

လော့ဇီသည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေခဲ့သည်။

ယွင်ရိုမူက သူ့ကို မွေးစားမွေးစားအဖေအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုမယ်လို့ ကိုယ်တိုင်ပြောလိုက်တဲ့အခါ လော့ဇီရဲ့ မွေးစားအဖေမေတ္တာစိတ်ဟာ တစ်ဖန် ပြန်လည် နိုးကြားလာခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် သူ ချက်ချင်း မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယွင်ရိုမူကို သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ပြတဲ့အနေနဲ့ ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တယ်။

လော့ဇီဟာ စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။

တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက ခန်းမတံခါးဝကို ရောက်တဲ့အခါ တံခါးက ဟနေတာကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒါက လော့ဇီကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့တယ်။

ခန်းမထဲမှာဆိုရင် တံခါးတွေက အချိန်မရွေး ပွင့်နေတတ်တာ၊ ဒါက ခမ်းနားတယ်လို့ ယူဆကြတယ်။

ပိုပြီးလည်း ကြည့်လို့ကောင်းတယ်။

ဒါဆို ဘာလို့ ဟနေတာလဲ?

ဘယ်သူက လုပ်လိုက်တာလဲ?

လော့ဇီ ရှေ့တက်ဖို့ ပြင်တုန်းမှာပဲ အတွင်းကနေ ယွင်ရိုမူရဲ့ အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတယ်။

"ဂျူနီယာလေး၊ ပိုပြီး ညင်ညင်သာသာ လုပ်ပါ၊ နာတယ်!"

လော့ဇီရဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားတယ်။

ဂျူနီယာလေး...

ဘာဂျူနီယာလေးလဲ?

အဲဒီနောက် ညင်သာတဲ့အသံတစ်သံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"မလှုပ်နဲ့လေ အဆင်ပြေမှာပါ။ မြန်မြန်လုပ်ပေးပါ့မယ်။"

ဒါက ယဲ့ယွီရဲ့ အသံဆိုတာကို လော့ဇီရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားသိခဲ့တယ်။

တစ်ခဏချင်းမှာပဲ သူ ဒေါသတွေ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။

သူ ဝင်သွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို လုံးဝ ခွဲပစ်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆက်တွဲ စကားဝိုင်းက လော့ဇီကို ခြေလှမ်းရပ်တန့်စေခဲ့တယ်။

"အခုရော နာသေးလား?"

"မနာတော့ပါဘူး၊ နည်းနည်းပဲ ယားတယ်။"

"ယားတာ အဆင်ပြေပါတယ်။ မကြာခင် သက်သာသွားလိမ့်မယ်။"

သူတို့ စကားပြောတာကို ကြားတော့ လော့ဇီ သူ့ပါးစပ်ကို ဖိကိုင်ပြီး အသံမထွက်အောင် ကြိုးစားနေခဲ့တယ်။

ဒီစကားဝိုင်းက အရာအားလုံးကို မင်းးပြပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်...

သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ ရင်းနှီးမှုရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေကြပြီ။

အခုဝင်သွားရင် သေချာပေါက် မသင့်လျော်ဘူး!

လော့ဇီဟာ လေးလံတဲ့ကျောက်တုံးကြီး သူ့ကို ဖိထားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ့အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။

ငါ ဂိုဏ်းပြင်မှာ ရှိနေသင့်တာ၊ ခန်းမပြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒီမှာ ရှိနေတာ ငါ့အမှားပဲ။

မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။

ယဲ့ယွီ၊ အို ယဲ့ယွီ။

ဒီဂိုဏ်းချုပ်က မင်းကို ခုနကပဲ သတိပေးခဲ့တာ။

မင်း လှည့်ပြီး ငါ့သမီးကို စနောက်နေပြီ။

တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ အဓိကခန်းမထဲမှာတောင်။

မင်း၊ မင်းဟာ အရမ်း ရဲရင့်လွန်းတယ်!

ကနဦး ဝမ်းနည်းမှုအပြီးမှာ လော့ဇီရဲ့ မုန်းတီးမှုတွေ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် တိုးလာခဲ့တယ်။

ဒီအချိန်မှာ တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဥပဒေစိုးမိုးရေးခန်းမချုပ် လီနျန်အန်း က လေထဲမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။

သူ စကားပြောဖို့ ပြင်တုန်းမှာပဲ လော့ဇီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။

သူ လီနျန်အန်းကို ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တယ်။

"မင်း ဒီအချိန်မှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ?"

လော့ဇီရဲ့ နည်းနည်းဆုံးမသံပါတဲ့ စကားကို ကြားတော့ လီနျန်အန်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဒီနေ့ ဘိုင်ကျန်းဒါအိုကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို လာခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ ရုတ်တရက် အသံပြောင်းသွားတာလဲ?"

"ပြီးတော့ ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မဟုတ်ဘူး။ အဓိကခန်းမကို ပြန်သွားပြီး အဲဒီမှာ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

လီနျန်အန်း ပြောပြီး အဓိကခန်းမဆီ ဦးတည်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ လော့ဇီက သူ့ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆွဲထားခဲ့တယ်။

"မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝ မရဘူး!"

လီနျန်အန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းနေတယ်။

သူ လော့ဇီ သူ့ညာဘက်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကျောချမ်းသွားတယ်။

ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အသက်ထောင်ချီပြီ။

လူမြင်ကွင်းမှာ ဒီလို လက်ဆွဲတာက တော်တော်လေး မသင့်လျော်ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ ယဲ့ယွီဟာ အဓိကခန်းမထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

လော့ဇီနဲ့ လီနျန်အန်းတို့ လက်တွဲထားတာကို မြင်တော့ သူ ချက်ချင်း လန့်သွားတယ်။

ပြောရရင်တော့ တော်တော်လေး ထိတ်လန့်စရာပဲ။

လော့ဇီက ယဲ့ယွီကို လှည့်ပြီး စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲနေပြီး ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသလိုပဲ။

သူနဲ့ လီနျန်အန်း လက်တွဲထားတာကို တစ်ယောက်ယောက်က မြင်လို့ ဒေါသထွက်နေတာလား?

ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း ကျောချမ်းသွားတယ်။

သူ ဆက်နေဖို့ မရဲတော့ဘဲ အပြင်ဘက်ကို အလျင်အမြန် ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်တယ်-

"ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးမှူး၊လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ကြပါ၊ ကျနော်သွားလိုက်ပါဉီးမယ်။!"

စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ယဲ့ယွီရဲ့ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

သူ လော့ဇီနဲ့ လီနျန်အန်းတို့ကို စကားပြောခွင့် လုံးဝ မပေးခဲ့ဘူး။

ဒီလိုမြင်တော့ လော့ဇီ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လီနျန်အန်းရဲ့ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။

"မင်း အပြင်မှာ စောင့်နေ။ ငါ ခေါ်မှ ဝင်လာခဲ့!"

လီနျန်အန်း နည်းနည်းတော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပေမဲ့ နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

လော့ဇီ အဓိကခန်းမထဲကို ခြေလှမ်းကျယ်ကျယ်နဲ့ ဝင်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်တယ်။

"ကလေးမ ယွင်၊ မင်းတို့ လူငယ်တွေက စိတ်ဓာတ်ပြင်းပြတာ ငါ နားလည်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုနေရာမှာ ဒီလိုလုပ်တာ လုံးဝ မှားတယ်။ ဒါက အဓိကခန်းမပဲ။"

ဒါကို ကြားတော့ ယွင်ရိုမူ စူးစမ်းလိုစိတ်နဲ့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။

"မွေးစားအဖေ၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ? ဘာက မသင့်လျော်တာလဲ? ကျွန်မတော့ သဘာဝကျတယ်လို့ ထင်တာပဲ။"

လော့ဇီ တစ်ဖန် ထိခိုက်မှု ၁၀၀ မှတ် ထပ်ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဟုတ်တယ်၊ ယောက်ျားမိန်းမကြားက ချစ်ခြင်းမေတ္တာက သဘာဝကျတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဓိကခန်းမထဲမှာ သဘာဝကျတာက အဆင်ပြေရဲ့လား?

ယွင်ရိုမူ၊ အို ယွင်ရိုမူ၊ မင်းကို အဲဒီလူဆိုး ယဲ့ယွီက ဖမ်းစားထားတာ ထင်တယ်။

မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဘုရားစူးမိုးကြိုးပစ်တဲ့ စကားလုံးတွေ ထွက်လာရတာလဲ?

လော့ဇီ စဉ်းစားလေလေ၊ ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

သူ ချက်ချင်း မျက်နှာကို မော့ပြီး ယွင်ရိုမူကို ဆုံးမဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ သတိထားမိတာက သူမဟာ လုံးဝ တည်ငြိမ်နေပြီး အဝတ်အစားတွေ သပ်ရပ်နေကာ ဆံပင်လေးတောင် မဖွာနေဘူး။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

ယောက်ျားတွေကတော့ ကိုင်တွယ်ရလွယ်တယ်။

ဆိုလိုတာက မိန်းကလေးတွေလည်း ကိုင်တွယ်ရလွယ်တယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။

အနည်းဆုံးတော့ သူ့ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွနေသင့်တယ်။

လော့ဇီ ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်သူ သံသယဝင်လာခဲ့တယ်။

သူတို့ ခုနက စာရေးကျင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား?

"မင်း ခုနက ဘာတွေ သဘာဝကျတယ်၊ မှန်ကန်တယ်လို့ ပြောလိုက်တာလဲ?"

လော့ဇီရဲ့ စူးစမ်းမေးမြန်းမှုကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ယွင်ရိုမူက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်တယ်။

"အကြွေးဆပ်တာက သဘာဝကျပြီး မှန်ကန်တယ်။သူ့ဟာသူပြန်လာတောင်းတာလေ၊ ခုနက ယဲ့ယွီက လေဝှက်ဆွဲသီးကို လာယူတာ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို ဝှက်ဖို့အတွက် လက်နက်တစ်ခုပါ။"

"မူလက သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ အခု သူ့ရဲ့ ပိုင်ရှင်အစစ်ဆီ ပြန်ရောက်သွားတာက လုံးဝ ပုံမှန်ပါပဲ!"

လော့ဇီ ချက်ချင်း သတိရသွားတယ်။

မှန်တယ်။

ယွင်ရိုမူ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို ဝှက်ထားတဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဝတ်ထားခဲ့တယ်။

အခုတော့ ပျောက်နေပြီ။

ဒါဆို ယဲ့ယွီက ဆွဲကြိုးကို ပြန်ယူသွားတာပဲလား?

ဟမ်၊ ဒီလိုဆိုရင်တော့ တကယ်ပဲ သဘာဝကျပြီး မှန်ကန်တယ်။

လော့ဇီရဲ့ မျက်နှာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေတာကို ကြည့်ပြီး ယွင်ရိုမူလည်း တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာကို ရိပ်မိသွားတယ်။

သူမ ချက်ချင်း မေးလိုက်တယ်- "မွေးစားအဖေ၊ ခုနက ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ?"

"အာ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဘိုင်ကျန်းဒါအိုကိစ္စတွေနဲ့ စိတ်ရှုပ်နေတာပါ။ ခန်းမချုပ် လီ၊ မြန်မြန် ဝင်လာခဲ့!" လော့ဇီ ကိစ္စကို အမြန်ပြောင်းလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ စိတ်ထဲကနေ ဗဟိုတိုက်ကြီးရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် မြေပုံအရိပ်တစ်ခုကို စားပွဲပေါ်ကို ပုံဖော်လိုက်တယ်။

လီနျန်အန်း အချိန်မဆွဲတော့ဘူး။

သူ ချက်ချင်း ထောက်ပြဖို့ စတင်ခဲ့တယ်။

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ ရက်အတော်ကြာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးနောက် အနီရောင် ယင် တောင်စွန်းရဲ့ တည်နေရာဟာ ကျူထျန်တောင်တန်းအတွင်းမှာ ရှိပါတယ်။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က ရှုပ်ထွေးပြီး ရှာရ အင်မတန် ခက်ခဲပါတယ်။"

"ဒါ့အပြင် အဓိကပြဿနာက ဝမ်ဘော့ရှန်ဟာ ဖွဲ့စည်းမှုအစီအမံတွေမှာ ကျွမ်းကျင်သူလို့ ကောလာဟလ ထွက်နေပါတယ်။ သူက ကျူထျန်တောင်တန်းရဲ့ အများစုကို ကြီးမားတဲ့ အစီအမံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပါတယ်။ ငါတို့ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် ငါတို့အတွက် အင်မတန် အားနည်းချက် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်!"

ဘိုင်ကျန်းဒါအို။

ယဲ့ယွီနဲ့ ဝေအာအိုရှုတို့ ယခင်က မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ပန်းများ စုဆောင်းဖို့ စေလွှတ်ခံခဲ့ရတဲ့နေရာ။

အခုဆိုရင် ဝူကျန်းတောင်ထိပ်မျိုးရိုးဟာ အကြီးအကဲ စစ်ထူဇုန်မင်းးအပါအဝင် အားလုံး သေဆုံးခဲ့ရပြီ။

ဒါတွေအားလုံးဟာ အနီရောင် ယင် တောင်စွန်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့်ပဲ။

တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်တဲ့ လော့ဇီဟာ သဘာဝအတိုင်း အဆုံးအထိ ဖော်ထုတ်ရမှာပဲ။

"ဘယ်လောက် ခက်ခဲတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို မပြောနဲ့။ ငါ လိုချင်တာက အနီရောင် ယင် တောင်စွန်းကို ဒီတိုက်ကြီးကနေ သွေးနတ်ဆိုးဂိုဏ်းလိုပဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားစေချင်တာ!"

လော့ဇီ စားပွဲကို လက်သီးနဲ့ ထုလိုက်တယ်။

ဒီအချိန်မှာ သူ နောက်ဆုံးတော့ မဟာဘုံရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးရဲ့ ပုံစံကို ပြသနိုင်ခဲ့တယ်။

တစ်ဖက်မှာ။

ယဲ့ယွီ တစ်ဖန် တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။

သူ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေတဲ့ ယင်ဖေးကျင်းဆီကို လေဝှက်ဆွဲသီးကို ပစ်ပေးလိုက်တယ်။

"မှတ်ထား၊ မင်းမှာ သုံးလပဲ အချိန်ရှိတယ်။"

ယင်ဖေးကျင်း စကားမပြောဘူး။

အစား သူ ချက်ချင်း လေဝှက်ဆွဲသီးကို ဝတ်လိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို တကယ်ပဲ ဖုံးကွယ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သေချာတော့ သူ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူ့ပုံရိပ် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်တယ်။

"ဘာမှ မယဉ်ကျေးတဲ့သူ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့တောင် မပြောဘူး!"