အခန်း ၁၄၄-၁၄၅

၁၄၄

ယင်ဖေးကျင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း ထောင်စုနှစ်သက်တမ်းရှိ ရှေးဟောင်း အပြာရောင်ကျောက်သလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။

ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အပြာရောင်ကျောက်သလင်း သန့်သန့်စစ်စစ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ဝေအာအိုရှုရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားတယ်။

ဒါပစ္စည်းက လက်နက် သန့်စင်ခြင်းအတွက် မြင့်မြတ်သောပစ္စည်းအဖြစ် တန်ဖိုးထားခံထားရတာ။

သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေဆိုရင် အစအနလေး တစ်ခုလောက် ရတာနဲ့တောင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြလိမ့်မယ်။

ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ တစ်ခုလုံး... သေချာပေါက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူး။

ဒီလိုဆိုတော့ ယင်ဖေးကျင်း ခုနက ဒီလောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ယဲ့ယွီက ဝေအာအိုရှုကို သူ သန့်စင်ခြင်းကို နားမလည်ကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ်။

သူမကို ဒီပစ္စည်းကို ကျူတီကျိန်းဆီ ယူသွားပြီး လက်နက်တွေ ထုတ်လုပ်ပေးမယ့်သူကို ရှာခိုင်းချင်တာ။

ဝေအာအိုရှုက သူတို့ ဓားလက်နက်တစ်ခု ထုတ်လုပ်သင့်တယ်လို့ ချက်ချင်း အကြံပြုလိုက်တယ်။

ဒီလိုဆိုရင် သူ မင်းရဲ့ ဓားကို နေ့တိုင်း လူတွေကို ခုတ်ဖို့ သုံးနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။

ယဲ့ယွီ ရယ်မောမိလိုက်တယ်။

တကယ်ပဲ ဒီလိုပဲလေ။

ဝေအာအိုရှု ရှိနေတဲ့အခါတိုင်း သူ့ညာလက်က ဓားဆီကို အမြဲ အလေ့အကျင့်အတိုင်း ရောက်သွားတတ်တယ်။

ကိုယ့်ပိုင် လက်နက်ဓား တစ်လက် ရှိသင့်တဲ့အချိန် ရောက်ပြီ။

သူတို့နှစ်ဦး အစီအစဉ်တွေ ဆွဲပြီးနောက် ဝေအာအိုရှုဟာ ဘာမဆိုင်းဘဲ ချက်ချင်း တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။

ထောင်စုနှစ်သက်တမ်းရှိ ရှေးဟောင်း အပြာရောင်ကျောက်သလင်းကို ဝိညာဉ်ပေါင်းတစ်သောင်းခန်းမဆီ ကိုယ်တိုင် ပြန်ပို့ဖို့။

ဒီအတွက် သူမဟာ ဒီနေ့ တာဝန်ကျ အကြီးအကဲ လီကွမ်ဆီကနေ အပြင်မှာ အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့ ခွင့်တောင်းဖို့ ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံးကိုတောင် သုံးခဲ့တယ်။

မမျှော်လင့်ဘဲ တာဝန်ကျအကြီးအကဲ လီကွမ်က ဘာမဆိုင်းဘဲ သဘောတူလိုက်တယ်။

တာဝန်ကျ အကြီးအကဲတွေဆီက သံသယ မေးခွန်းတွေ ရှိရင် သူ ကူညီဖြေရှင်းပေးမယ်လို့တောင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဒီလို တိုက်ရိုက်အဖြေက ဝေအာအိုရှုကို အံ့အားသင့်စေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမ အဲဒါကို အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘူး။

တစ်ဖက်မှာ။

တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ တံခါးဝတွင်။

လီကွမ် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း ကျန်တဲ့ ညီငယ်တွေကို ပြောလိုက်တယ်- "ဥပဒေစိုးမိုးရေးခန်းမက စည်းလုံးညီညွတ်နေရမယ်။ ယွင်ရိုမူက ငါတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်မလေး ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီကိစ္စမှာ ငါ အစ်မ ဝေဘက်က ရပ်တည်တယ်။"

ဒီစကားတွေကို ကြားတော့ ညီငယ်တွေအားလုံး ခေါင်းညိတ် သဘောတူကြတယ်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ သူတို့အားလုံးက ဝေအာအိုရှုဟာ ယဲ့ယွီနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတယ်လို့ ယုံကြည်နေကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာ သူတို့ ယဲ့ယွီ တိမ်ပြာကောင်းကင်ဂိုဏ်းဆီ ပြန်ပျံလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒီလိုမြင်တော့ လီကွမ်နဲ့ တခြား တပည့်တွေအားလုံး အံ့အားသင့်တဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေ ပေါ်လာတယ်။

ယဲ့ယွီ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်လာနိုင်တာလဲ?

ဒီလိုဆိုရင် ဝေအာအိုရှု ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?

ဝူကျီ တောင်ထိပ်တွင်။

ယဲ့ယွီ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ့အခန်းကို ချက်ချင်း မပြန်ခဲ့ဘူး။

အစား အစ်မကြီး ထိုပွားချီယွဲ့ကို သွားတွေ့ခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီရဲ့ အတွေးက ရိုးရှင်းပါတယ်။

သူ အစ်မကြီးကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်စေချင်တာ၊ ဒါမှ ဒုတိယအစ်မကြီး ရှဲ့မူလင်က သူ့အပေါ် ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေ ရပ်တန့်မှာ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ရှဲ့မူလင်မှာ ခပ်တည်တည်၊ ကာတွန်းဇာတ်ကောင်ဆန်တဲ့ သူရဲကောင်းမပုံစံမျိုး ရှိတယ်။

အိုတာကူတွေအတွက်တော့ အင်မတန် အစွမ်းထက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပိုပိုပြီး ရဲရင့်လာတဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ယဲ့ယွီကို တော်တော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

ဒီအခြေအနေမှာ ဟုန်လွမ် မရှိတော့တာကြောင့် ယဲ့ယွီဟာ တရားမျှတမှုအတွက် ထိုပွားချီယွဲ့ဆီ ရှာဖွေခဲ့ရတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်သက်လုံး ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူးလေ။

သူ တစ်ချိန်က နေခဲ့ဖူးတဲ့ သစ်သားအိမ်ကို ရောက်တော့ ယဲ့ယွီ တော်တော်လေး လွမ်းဆွေးသွားတယ်။

သူ လက်အုပ်ချီပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်တယ်- "အစ်မကြီး၊ လာရောက် ဂါရဝပြုတာပါ။"

မကြာခင်မှာ တံခါးပွင့်လာပြီး ထိုပွားချီယွဲ့ရဲ့ အသံက အတွင်းကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"ဂျူနီယာလေး၊ ဝင်ခဲ့။"

ဒါကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ တန်းဝင်သွားခဲ့တယ်။

သူ ထိုပွားချီယွဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူမရှေ့မှာ ထူထဲတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်။

ပွင့်နေတာကြောင့် ယဲ့ယွီက ခေါင်းစဉ်ကို မမြင်ရဘူး။

သူ နည်းစနစ်တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ပဲ ထင်ပြီး အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘူး။

သို့သော်လည်း ယဲ့ယွီက ထိုပွားချီယွဲ့ရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို တော်တော်လေး ထူးဆန်းတယ်လို့ တွေ့ရှိခဲ့တယ်။

မျက်နှာဖုံးနဲ့ စာဖတ်တာ၊ တကယ်ကို မြင်ရခဲတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ။

ထိုပွားချီယွဲ့က ညင်သာစွာ မေးလိုက်တယ်- "ဂျူနီယာလေး၊ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ?"

ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း သူ့စိုးရိမ်မှုတွေကို ထုတ်ပြောလိုက်တယ်။

သူ ပြောတာကို နားထောင်ပြီးနောက် ထိုပွားချီယွဲ့က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်တယ်- "ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေလား? အတိအကျ ဘာတွေလဲ?"

ယဲ့ယွီ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

နည်းနည်း ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ သူ ပြောလိုက်တယ်- "အမ်၊ သူက... ကျွန်တော့်နား ကပ်နေရတာကို ကြိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အမြဲ ကျွန်တော့်ကို အနံ့ခံရတာ ကြိုက်တယ်။ သူက သူ့သစ်သားအိမ်ကို ကျွန်တော့်အိမ်ဘေးမှာ တမင်တကာ ဆောက်ထားတာ..."

"ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ပြတင်းပေါက်တွေကိုတောင် ပိတ်ခွင့်မပေးဘူး။"

တကယ်တော့ ဒီလိုစကားတွေ ပြောရတာ တစ်မျိုး ရှက်ဖို့ ကောင်းတယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြှောက်တင်တယ်လို့ မြင်နိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အမှန်တရားပဲ!

ဒါကို ကြားတော့ ထိုပွားချီယွဲ့ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။

ပြီးမှ သူ ပြောလိုက်တယ်- "မင်း ဒုတိယအစ်မကြီးက သူ့ရဲ့ အခြေအနေကြောင့် ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။"

ယဲ့ယွီ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်တယ်- "အခြေအနေလား? ဘာ အခြေအနေလဲ?"

"မင်း မသိသေးဘူးထင်တယ်။ အမကြီး အသေးစိတ် မပြောတော့ဘူး။ နောက်မှ ဆရာက မင်း့ကို ရှင်းပြပေးလိမ့်မယ်။ မင်း ပြောတဲ့ကိစ္စကိုတော့အမကြီး ကူညီဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်။"

"အခုကစပြီး မင်း ကျွန်မနဲ့အတူ ဒီမှာပဲ နေလို့ရပြီ!"

ထိုပွားချီယွဲ့ရဲ့ စကားတွေက ယဲ့ယွီကို အံ့အားသင့်စေခဲ့တယ်။

အစ်မကြီးက တကယ်ပဲ ဒီလောက် ဖော်ရွေသဘောကောင်းတာလား?

သိပ်ကျယ်ဝန်းတဲ့ သစ်သားအိမ် မဟုတ်တာကို ကြည့်ပြီး ယဲ့ယွီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပုံရိပ်တချို့ ပေါ်လာတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေတာက ထိုပွားချီယွဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ပြီး လက်ချောင်းလေးတွေကို ဖြတ်ခနဲ မြည်လိုက်တာပဲ။

ဒီလုပ်ရပ်က ယဲ့ယွီကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့တယ်။

အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်ကြာတော့ အပြင်ဘက်ကနေ လေးလံတဲ့အရာဝတ္ထုတစ်ခု မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျတဲ့အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ထိုပွားချီယွဲ့က စားပွဲပေါ်က စာအုပ်ကို ကောက်ယူပြီး တံခါးဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီလည်း နောက်ကနေ တိတိကျကျ လိုက်သွားခဲ့တယ်။

တံခါးအပြင်ဘက် ရောက်တော့ သူ မြင်လိုက်တာက။

သူ့သစ်သားအိမ်ကို ငါးမီတာအကွာနေရာကို ရွှေ့ထားပြီ။

တကယ်ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်တာ!

ဟုတ်တယ်။

ဒါလည်း ကောင်းတဲ့ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုပဲ။

အစ်မကြီး ထိုပွားချီယွဲ့ရဲ့ အကြည့်အောက်မှာဆိုရင် ရှဲ့မူလင် ဘယ်လိုမှ ပေါ့ဆစွာ ပြုမူရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

ယဲ့ယွီ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဖို့ ပြင်တုန်းမှာပဲ တောင်ခြေရင်းကနေ အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"အစ်မကြီး၊ မင်း အရမ်းလွန်နေပြီ!"

"ဂျူနီယာလေးက ကျွန်မနဲ့အတူ အေးအေးဆေးဆေး နေနေတာ။ ဘာလို့ သူ့အိမ်ကို ရွှေ့လိုက်တာလဲ?"

ထိုပွားချီယွဲ့က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်တယ်- "လင်အာ၊ ဒီလောက်နှစ်တွေ **အကြာကြီးနေပြီး မင်း တကယ်ကို ရဲတင်းလာပြီ။ ငါ့ကို ဒီလို အော်ရဲတာလား?"

ဒီစကားတွေနဲ့အတူ တောင်အောက်ဘက် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။

ချက်ချင်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသွားတယ်။

ယဲ့ယွီ ရိုးသားစွာ လက်အုပ်ချီပြီး ပြောလိုက်တယ်- "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်မကြီး၊ ကူညီပေးလို့!"

"ဘာမှ မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ သူတော်စင်မလေးနဲ့ ဇာတ်လမ်းက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ အဆင်ပြေရင် မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ပိုပြီး ကြည့်ချင်သေးတယ်။"

"ဒါအိုတရားဟောတောင်ထိပ်က တပည့်တွေအတွက်ဇာတ်လမ်းတချို့ ဖန်တီးပေးပါဦး။"

ထိုပွားချီယွဲ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်စွန်းတစ်စ ပေါ်လာတယ်။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲသွားတယ်။

"အစ်မကြီး၊ ငါနဲ့ ယွင်ရိုမူရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အစ်မကြီး ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။"

"ငါတို့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ မဟုတ်ဘူးလား? အမှန်အတိုင်း မပြောနိုင်ဘူးလား?"

ထိုပွားချီယွဲ့ သက်ပြင်းချမိလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ အဲဒီအခါမှ ယဲ့ယွီဟာ ထိုပွားချီယွဲ့ရဲ့ စာအုပ်အဖုံးကို နောက်ဆုံးတော့ မြင်လိုက်ရတယ်။

"ငါနဲ့ သူတော်စင်မလေးကြားက ဇာတ်လမ်းပေါင်းချုပ်"

ယဲ့ယွီ လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့မျက်နှာကို ဖုံးလိုက်တယ်။

ဒါကဘယ်တော့မှမပြီးတော့ဘူးလား?

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။

တောင်တစ်ဝက်မှာ။

ရှဲ့မူလင် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ သစ်သားအိမ်ကို ကြည့်ပြီး ဒေါသနဲ့ မီးတောက်နေတယ်။

သူမ အပြင်ဘက်မှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်ပတ်ပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ တီးတိုးပြောလိုက်တယ်- "မောင်လေးယွဲ့၊ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၊ မင်း မြင်ရမှာပဲ!"

ညနေခင်း။

ယဲ့ယွီ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ငြိမ်သွားခဲ့တယ်။

သူ အိပ်မက်ပုံစံတူစနစ်ထဲကို ဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်တော့တယ်။

【အိပ်မက်တိုင်းက မင်းအတွက် ဘဝသစ်တစ်ခုပဲ!】

【မြေပုံနှင့် ဇာတ်ကောင်များ တင်နေသည်...】

【ရွေးချယ်မှု ပြီးစီးပါပြီ!】

...

ယဲ့ယွီ အိပ်မက်ဘုံထဲ အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားတာနဲ့ သူ့အခန်းထဲမှာ ရုတ်တရက် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

ဒါက ပိုးဖဲကြိုးဝတ်ထားတဲ့ ထိုပွားချီယွဲ့ပဲ။

သူမ ယဲ့ယွီဘေးနားကို ရောက်လာပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေတယ်။

သူမလက်ထဲက စာအုပ်နာမည်က အခု "သနားစရာ မောင်လေးရေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သနားပါ"လို့ ပြောင်းသွားပြီ။

၁၄၅ ဆက်ရန်

*****

အခန်း ၁၄၅

သစ်သားအိမ်အတွင်း၌။

ထိုပွားချီယွဲ့သည် ယဲ့ယွီဘေးတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ ခံစားချက်များမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

ဒီအချိန်တွင် သူမသည် “ငါနှင့် သူတော်စင်မလေးကြားက ဇာတ်လမ်းပေါင်းချုပ်” စာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးကာစ ဖြစ်သည်။

စာအုပ်၏ ပထမတစ်ဝက်သည် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ရေးသားထားပြီး၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်ခံစားမှုများနှင့် ချိုမြိန်သော အချစ်ဇာတ်လမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ဝက်တွင်မူ ယဲ့ယွီနှင့် သူတော်စင်မလေးတို့ကြားက အချစ်လမ်းခရီးသည် လှည့်ပတ်မှုများ၊ အတားအဆီးများဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

၎င်းက ထိုပွားချီယွဲ့ကို အလွန်စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။

ဒီလို ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်တာလဲ?

ဘာလို့ ချိုမြိန်မှုကို ဆက်မထားရတာလဲ?

ဘာလို့ ဒီလောက်များတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေကို ထည့်သွင်းရတာလဲ?

ဒါကြောင့် ထိုပွားချီယွဲ့သည် ဒါအိုတရားဟောတောင်ထိပ်သို့ သွားပြီး သူတို့နှင့် ငြင်းခုံခဲ့သည်၊ ဇာတ်လမ်းကို ပြောင်းလဲစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ၊ သူမ ဝေဖုန်းမှုမစမီတွင်ပင် “သနားစရာ မောင်ငယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မမကိုသနားပါ” ဟူသော စာအုပ်အသစ်တစ်အုပ်ကို ထိုပွားချီယွဲ့၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

တရားမျှတစွာ ပြောရလျှင် ဤစာအုပ်သည် ယခင်စာအုပ်၏ နောက်တစ်ဝက်ကဲ့သို့ဇာတ်ရှိန်အလှည့်ပြောင်းအတက်ကျမများပေ။

သို့သော် ဇာတ်လမ်းသည် ထိုပွားချီယွဲ့ကို လုံးဝကျေနပ်မှု မပေးနိုင်သေးပေ။

ဒါကြောင့် အများကြီးစဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် ရဲရင့်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်ခဲ့သည်။

သူမကိုယ်တိုင် ချိုမြိန်သော အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ရေးသားရန်။

ဇာတ်ကောင်များသည် ယဲ့ယွီနှင့် ယွင်ရိုမူတို့ပင် ဖြစ်နေဦးမည်။

သို့သော် အတွေ့အကြုံကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ထိုပွားချီယွဲ့သည် ဒီနေရာတွင် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ယဲ့ယွီကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူမ နှစ်သက်သော ချိုမြိန်သော ဇာတ်လမ်းကို ရေးသားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ဟမ်!

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီမောင်ငယ်ရဲ့ ရုပ်ရည်က တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။

သူတော်စင်မလေးကို ဘာလို့ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့တာလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့... ရှဲ့မူလင်က သူ့နား ဘာလို့ ဒီလောက် ကပ်ချင်ရတာလဲ?

ထိုပွားချီယွဲ့ အလွန်စိတ်ရှုပ်ထွေးခဲ့သည်။

သူမ ယဲ့ယွီနား ပိုကပ်ပြီး ညင်သာစွာ အနံ့ခံလိုက်သည်။

ထူးထူးခြားခြား ထူးခြားမှု ဘာမှ မတွေ့ရှိရတာကြောင့် သူမ ခေါင်းခါပြီး အဲဒါကို စဉ်းစားမနေတော့ဘူး။

ရှဲ့မူလင်ကတော့ သာမန်လူတွေနဲ့ မတူဘူးလေ။

သူမက တခြားသူတွေ မရနိုင်တဲ့ အနံ့တွေကို ရနိုင်တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။

အနံ့!

ကောင်းတဲ့ ခေါင်းစဉ်ပဲ!

ထိုပွားချီယွဲ့ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး စာအုပ်အလွတ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ စာလုံးကြီးကြီး အနည်းငယ်ကို ရေးသားလိုက်သည်။

“**ဂျူနီယာလေး၊ မင်းရဲ့ အနံ့ကို မမ မှတ်မိတယ်!**”

အယ် အယ် အယ်၊ ဘယ်လို ဆွဲဆောင်မှုရှိလိုက်တာ၊ လုံးဝ ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။

ထိုပွားချီယွဲ့ အလွန်ကျေနပ်ပြီး ချက်ချင်းပဲ စိတ်အားထက်သန်စွာ ရေးသားတော့သည်။

သူမ အလုပ်ထဲ နစ်မြောနေတာကြောင့် သတိမထားမိလိုက်ဘူး။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ အိမ်အပြင်ဘက်မှာ "ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်" ပုံရိပ်တစ်ခုက သူတို့ကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဒီလူဟာ ဝူကျီ တောင်ထိပ်မှ ရှဲ့မူလင်မှတစ်ပါး အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

သူမက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကနေ အတွင်းက မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဒေါသတွေ ထွက်လွန်းလို့ သွားတွေ ကြိတ်မိမတတ် ဖြစ်နေသည်။

အို၊ အစ်မကြီး။

အပေါ်ယံတော့ ဖြောင့်မတ်ပြီး တင်းကျပ်တဲ့ပုံစံ။

ဒါပေမဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ ဘဏ္ဍာခိုးဝှက်ခြင်း ကစားနည်းကို ကစားနေတာ!

ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ၊ တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းတယ်။

ရှဲ့မူလင်ရဲ့ အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

သူမ အခုချက်ချင်း အခန်းထဲကို ပြေးဝင်ပြီး ထိုပွားချီယွဲ့ကို အနိုင်ယူ၊ ပြီးတော့ ယဲ့ယွီကို ပြန်ရယူပြီး သူ့နား ပြန်ကပ်ချင်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်နေသေးတဲ့ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်စိတ် အနည်းငယ်က ဒါက စိတ်ကူးထဲမှာသာ တည်ရှိနိုင်တယ်လို့ ပြောနေခဲ့သည်။

သူမ တကယ်တမ်း လုပ်ခဲ့ရင် ရလဒ်က သေချာတယ်။ ရှဲ့မူလင်ဟာ အပြီးအပိုင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကိုသာ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်။

ထိုပွားချီယွဲ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သိုင်းပညာ နည်းလမ်းတွေကို စဉ်းစားမိတော့ သူမ ကျောချမ်းမိလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ လက်လျှော့ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။

သူမ အတွင်းက မြင်ကွင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမ တိတ်တဆိတ် ကတိသစ္စာ ပြုလိုက်သည်-

နှစ်လ၊ အများဆုံး နှစ်လ။ အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ သူမ ထိုပွားချီယွဲ့ကို တရားမျှတစွာ တိုက်ခိုက်ပြီး အနိုင်ယူမှာ သေချာတယ်။

ပြီးတော့ ယဲ့ယွီကို ပြန်ရယူမယ်။

သေချာပေါက်!

ထိုပွားချီယွဲ့နဲ့ ရှဲ့မူလင် ဘာတွေ လုပ်နေတယ်ဆိုတာကို ယဲ့ယွီ လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူ အိပ်မက်ထဲမှာ အပြည့်အဝ နစ်မြောနေခဲ့တယ်။

【ဒီအိပ်မက်အတွက် အရည်အချင်း- ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက သင့်ကို ပိုမိုအားကောင်းစေသည် (ရွှေ)】

【ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက သင့်ကို ပိုမိုအားကောင်းစေသည်။ စတင်ပြီးနောက် သင့်လျော်သော ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ချိတ်ဆက်မှုကို ပြီးမြောက်ပါ။】

【အောင်မြင်စွာ ချိတ်ဆက်ပြီးနောက် ဤပစ်မှတ်သည် အလိုအလျောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခံရသူ ဖြစ်လာမည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလေ၊ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ အားကောင်းလာလေ ဖြစ်မည်။】

【ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခံရသူများသည် လူများအတွက်သာ ကန့်သတ်မထားပါ။】

【ကြီးထွားမှုကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းထက် ပိုမိုကျေနပ်စရာ ဘာမှ မရှိပါ။】

【ကံကောင်းပါစေ၊ စိတ်ကူးယဉ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ!】

ဟစ်၊ ရွှေရောင်အရည်အချင်း။

ဒါက နေရာပြောင်းလဲတာနဲ့ တူတူပဲ၊ ဖုန်းရွှေပြောင်းလဲတာနဲ့ တူတူပဲ။

အစ်မကြီး ထိုပွားချီယွဲ့ရဲ့ နေရာက ဖုန်းရွှေ ကောင်းတာပဲ။

ဒီအရည်အချင်းကတော့ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းအမျိုးအစား ရွှေရောင်အရည်အချင်းအဖြစ် တိုက်ရိုက် တံဆိပ်တပ်ထားတယ်။

ဒါက ပိုလို့တောင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းစေတယ်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ယဲ့ယွီဟာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခံရသူရဲ့ လိင်ကို သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။

နတ်သမီး၊ နတ်သမီး ဖြစ်ရမယ်။

မဟုတ်ရင် စိတ်တိုတတ်တဲ့ ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမယ်ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်တာနဲ့တင် တော်တော်လေး စက်ဆုပ်စရာပဲ။

ခဏလေး။

ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခံရသူများသည် လူများအတွက်သာ ကန့်သတ်မထားတာကြောင့်... လူသား၊ နတ်ဆိုး၊ သရဲတွေ အားလုံး လက်ခံနိုင်တာလား?

ယဲ့ယွီ ဒီအကြောင်း စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ နောက်တစ်ခဏမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စုပ်ယူမှုစွမ်းအားတစ်ခု ရောက်လာခဲ့တယ်။

【အသက် 0 နှစ်၊ ယဲ့ယွီသည် အရှေ့ပင်လယ်တိုက်ကြီးရှိ ချမ်းသာသော မိသားစုမှ မွေးဖွားခဲ့သည်။】

【သူ၏ မိဘများသည် ကျင့်ကြံမှုမပြုလုပ်သော်လည်း အတော်လေး ချမ်းသာကြွယ်ဝခဲ့သည်။】

【သူ၏ ကလေးဘဝသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ကံကြမ္မာနှင့် ကြွယ်ဝမှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသင့်သည်။】

【သို့သော် ထိုညနေခင်းတွင် ဆိုးဝါးသော ကျွန်မတစ်ဦးသည် "မြေခွေးက မင်းသားနေရာယူခြင်း" ကစားနည်းကို ကစားခဲ့သည်။】

【သူမ ကိုယ်ပိုင်ကလေးကို မြို့စားအိမ်သို့ ခေါ်လာပြီးနောက် ယဲ့ယွီလေးကို သစ်သားပုံးထဲ ထည့်ကာ မြစ်အောက်သို့ မျောပါစေခဲ့သည်။】

【သူမကိုယ်သူမ စိတ်ချစေရန်အတွက် တီးတိုးပြောလိုက်သည်- သခင်လေး၊ မင်းအနာဂတ် ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်းကံကြမ္မာပေါ်မှာ မူတည်တယ်။】

【တစ်ခါတစ်ရံ မင်း ပိုချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက မွေးစားခံရနိုင်တယ်။】

【ဒါကြောင့် ဒီအစေခံအိုက တကယ်တော့ မင်း့ကို ကူညီနေတာ။】

【ပုံးထဲမှာ လဲလျောင်းနေရင်း ယဲ့ယွီသည် ထိုကျွန်မ၏ ဘိုးဘွားဘီဘင်များအား စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် နှုတ်ဆက်စကား စတင်ပြောခဲ့သည်။】(ဆဲနေတာ)

【ကျွန်တော့်ကို ကူညီတာလား? ဘာလို့ မင်းသားကို ပုံးထဲ ထိုင်ပြီး မျောပါမစေတာလဲ?】

【ပြီးတော့ သူက မွေးကင်းစကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာ။】

【မင်း တကယ်ကို ဆိုးသွမ်းတယ်။】

【စောင့်ကြည့်နေ၊ ငါ အသက်မင်းသန်ခွင့်ရရင် မင်း့ကို သတ်ပစ်မယ်!】

【ယဲ့ယွီရဲ့ ကျိန်ဆဲမှုများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေစဉ် သစ်သားပုံးလေးသည် မြို့ပြင်သို့ မျောပါရင်း ပိုမိုဝေးကွာသွားခဲ့သည်။】

【မှောင်မည်းနေသော ညကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ယွီ၏ နှလုံးသားသည် ပင်လယ်စာဈေးရှိ ငါးလှီးဓားကဲ့သို့ အေးစက်နေခဲ့သည်။】

【ဒါက တကယ်ကို အသက် 0 နှစ်ကလေးငယ်တစ်ဦး ရင်ဆိုင်သင့်တဲ့ အရာလား?】

【ယဲ့ယွီ အလွန်စိတ်ဆင်းရဲနေခဲ့သည်။】

【အထူးသဖြင့် ရွှေရောင်အရည်အချင်းကို မသုံးရသေးဘူးလို့ စဉ်းစားမိတော့ စိတ်ဆင်းရဲမှုက နှစ်ဆဖြစ်လာခဲ့တယ်။】

【သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ မျောပါသွားခဲ့တယ်ဆိုတာ မသိဘူး။】

【ယဲ့ယွီ ဗိုက်ဆာနေခဲ့ပြီ။】

【ဒီအချိန်မှာ သူ ပုံးကို မလိုက်တာကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်တယ်။】

【ယဲ့ယွီ ကြောက်လန့်မှု တိုးလာခဲ့တယ်။】

【ဒီလောကမှာ လူအမျိုးမျိုးကို တွေ့နိုင်တယ်။】

【လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရင် သူ့ဘဝ လုံခြုံလိမ့်မယ်။】

【ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရင် သူ့ကို သရဲကလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်။】

【ဒါကြောင့် ယဲ့ယွီက ဒီလောက် စိုးရိမ်ပူပန်နေတာ။】

【မကြာခင်မှာပဲ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မျက်နှာအိုကြီး ပေါ်လာခဲ့တယ်။】

【ယဲ့ယွီ ထိတ်လန့်စွာ အသက်ရှူလိုက်တယ်။】

【စကားပြောစရာ မလိုဘဲ၊ မှော်ပညာ မသုံးဘဲ၊ ဒီမျက်နှာကို ကြည့်ရုံနဲ့ ယဲ့ယွီဟာ ဒီအဘိုးကြီးက သေချာပေါက် နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာ သိနိုင်တယ်။】

【မဟုတ်ဘူး၊ အတိအကျပြောရရင် သူ့ကို နတ်ဆိုးသခင်လို့ ခေါ်သင့်တယ်။】

【ကျိန်စာ၊ ညဉ့်နက်နေပြီ၊ သူ့မျက်လုံးတွေက အလင်းရောင် ထွက်နေတုန်းပဲ။】

【ဂိုဏ်းချုပ် တကယ် ဗိုက်ဆာနေတာလား?】

【အကယ်၍ အဘိုးကြီးက နောက်တစ်ခဏမှာ သူ့ကို ကိုက်မယ်ဆိုရင် ယဲ့ယွီ အနည်းငယ်မျှ အံ့ဩလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။】

【ကျိန်စာ၊ ကောင်းကင်က အရည်အချင်းတွေကို မနာလိုဖြစ်တာပဲ၊ ကျွန်တော့်ကံကြမ္မာက ဆိုးပြီ!】

သူ အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့်။

ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်မှောင်တွေ နက်ရှိုင်းစွာ ကြုံ့သွားပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

သူ့အသက်ရှူနှုန်းလည်း မြန်ဆန်လာခဲ့တယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စိတ်အားထက်သန်စွာ ရေးသားနေတဲ့ ထိုပွားချီယွဲ့က ဒီမောင်ငယ်လေး အိပ်မက်ဆိုး မက်နေတာပဲလို့ မသိစိတ်က စဉ်းစားလိုက်တယ်။

ဒါကြောင့် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူမ ယဲ့ယွီရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပြီး သူ့ကို စိတ်တည်ငြိမ်စေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

အံ့ဩစရာကောင်းစွာပဲ၊ အသက်ရှူချိန် နှစ်ခဏအတွင်းမှာ ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်မှောင်တွေ ပြေလျော့သွားပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

ဒီလိုမြင်တော့ ထိုပွားချီယွဲ့က ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ အောင်မြင်မှု ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။