တိမ်လွှာရေကန်ပေါ်မှ တိုက်ပွဲ။
Vol. 35 Ch. 411
အချိန်သည် ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ပေါ်မှ မိုးဖွဲဖွဲလေးများ ကျဆင်းပြီး လမ်းများပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။
လမ်းတစ်လျှောက် မီးရောင်များသည်လည်း မှေးမှိန်လာ၏။ ဆောင်းဦးပေါက်ရာသီဖြစ်သော မိုးညသည် အေးစိမ့်စိမ့်နေခဲ့သည်။
“ ..... ။ ”
အဖိုးတန် ရထားလုံးကြီးတစ်စင်းသည် အပြာရောင် လမ်းခင်း ကျောက်ပြားများအပေါ် လှိမ့်ကာ ဘီးများကြိတ်နေသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။
ရံဖန်ရံခါ ညလေညင်းများ တိုက်ခတ်ပြီး ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်ခြောက်များ မိုးရေထဲ လွင့်မျောနေတတ်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ရထားထံသို့ အလျင်စလို ချဉ်းကပ်နေသဖြင့် စုရီမှထထိုင်ပြီး အကြည့်များ လေးနက်သွားသည်။
“ ဝှစ် ... ။ ”
ကျောက်စိမ်းတုံးတစ်တုံးသည် ပြတင်းပေါက်ကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်သန်းပြီး ရထားလုံးအတွင်း ဝင်ရောက်လာ၏။
“ မင်းငါ့ကိုတွေ့ဖို့ တိမ်လွှာရေကန်ကို လာဝံ့သလား။ ”
စုရီက စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်း ပါရှိသော ကျောက်စိမ်းတုံကို ဖတ်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရထားလုံး မောင်းသမားထံ၊
“ တိမ်လွှာရေကန်ကို သွားကြရအောင်။ ”
-ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
တိမ်လွှာရေကန်သည် မြို့တော်၏ အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် တည်းခိုခန်းများနှင့် အိမ်ကြီးများစွာရှိ၏။
မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသော ပြင်ပခရီးသွားအများစုသည် ထိုဒေသအနီးတွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်တတ်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် အလွှာပေါင်းစုံမှ လူများကို မြင်နိုင်သည်။ ရထားလုံးသည် တိမ်လွှာရေကန် ထံသို့ ရောက်လာသောအခါ ညည့်နက်နေပြီ ဖြစ်၏။
ညသည် မှင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေပြီး မိုးရေစက်များသည်လည်း ဖွဲဖွဲလေးကျစင်းကာ အေးစက်နေသည်။
စုရီသည် ပဉ္စမတန်း နတ်ကျောက်တုံး နှစ်ဆယ်နီးပါးကို ပေးချေနေစဉ် မောင်းသမားမှ ပြုံးပြကာ ဆီစက္ကူထီး ဖွင့်ပေးလာသည်။
စုရီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထီးကိုယူကာ မိုးရေထဲတစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေ လျက်မှ ကျယ်ပြောလှသော ရေကန်ဧရိယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
ရေကန်အနှံ့ အစက်အပြောက်များကဲ့သို့ ငါးမျှားနေသော လူအချို့၏ လှေမီးရောင်များ ပြန့်ကျဲနေသည်။
ရေကန်တစ်နေရာတွင် မိုးလင်းပေါက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိ၏။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အမိုးတွင် အနီရောင်မီးလုံးကြီးများ ချိတ်ဆွဲပြီး အမှောင်ကို အန်တုပေးထားသည်။
သို့သော် ညည့်နက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်အဘိုးအို တစ်ဦးတည်းသည်သာ ထိုင်နေ၏။
သူ့ဘေးရှိ သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် ကုချင်းတစ်ခု တင်ထားသည်။ စုရီမှ၎င်းထံသို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်သွား၏။
မီးခိုးရောင်၀တ် အဘိုးကြီးက စုရီကို မြင်ချိန်၌ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကာ၊
“ သခင်လေး ... မင်းနဲ့ ထပ်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ”
-ဟု နှုတ်ဆက်တော့၏။
ဤသည်မှာ ဝမ်လျူဖြစ်သည်။ စုရီမှ ခေါင်းညိတ်လျက်၊
“ မင်းဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။ ”
-ဟု အံ့သြစွာ မေးလိုက်မိသည်။
ညဥ့်နက်နေပြီဖြစ်ရာ ချမ်းအေးသော လေထုနှင့် မိုးများရွာနေသော်လည်း ဝမ်လျူက ဤနေရာတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်နေ၏။ ထို့ကြောင့် မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်ချေ။
“ အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ဒီတော်ဝင် မြို့တော်ကြီးမှာ ဘာတွေပဲ ဖြစ်နေပါစေ ငါတို့ စုံစမ်းဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် သဘာဝအတိုင်း သိနိုင်ပါတယ်။ ”
ဝမ်လျူသည် နှိမ့်ချသောအပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသဖြင့် သဘောပေါက် သွားသော်လည်း စုရီမှမျက်မှောင်ကြုတ်ကာ၊
“ ဝင်မစွက်ဖက်ဖို့ ငါပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ”
-ဟု သတိပေးလိုက်၏။
“ စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး ... ငါမင်းအတွက် သတင်းပေးဖို့ပဲ ရှိနေတာပါ နောက်ဆုံးတော့ ငါ ဝင်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ”
စုရီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး၊
“ မင်းရဲ့သခင်က ဒီလောက်တောင် စဉ်းစားတတ်ဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ”
“ မင်းလို အရည်အချင်းမျိုးက အနှစ်တစ်ထောင်မှာ ရှားရှားပါးပါးဆိုတော့ သခင်နဲ့ငါ မင်းအပေါ် ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံရမယ် မဟုတ်လား။ ”
စုရီမှ စားပွဲပေါ်ရှိ ကုချင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ‘ကုချင်းကျွမ်းကျင်လား’-ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး နည်းနည်းလောက်တော့ သိတယ်လို့ပဲ ပြောလို့ ရပါတယ်။ ”
ဝမ်လျူက ကျိုးနွံစွာ ပြန်ဖြေ၏။
“ အရပ်ဆယ်မျက်နှာ၌ ပုန်းအောင်းခြင်းကို မင်းကျွမ်းကျင်လား။ ”
“ သဘာဝပါပဲ။ ”
“ ဒါဆို ငါတို့တိုက်ရင် ဒီသီချင်းကို တီးပေးပါ။ ”
“ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းနေပါပြီ ... ။ ”
စုရီက ထီးကိုကိုင်ကာ ခေါင်းညိတ်လျက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှဖြတ်ပြီး မိုးရေစက်များ အောက်တွင် ရေကန်ပေါ်သို့ ဆက်လျှောက် သွားတော့သည်။
ရေကန်အလယ်တွင် ခရီးသည်တင် သင်္ဘောတစ်စင်းသည် မီးပုံးများ လင်းထိန်လျက် မျောလွင့်နေခဲ့သည်။
ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သင်္ဘောလက်ရန်းအပေါ် လက်တင်လျက် ထိုမြင်ကွင်းကို မျှော်ကြည့် နေသည်။
“ မင်းစုရီလား။ ”
“ ဟုတ်တယ် ... ။ ”
စုရီက ပြန်ဖြေပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် ထီးကိုကိုင်လျက် ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပို့ကာ ဆက်လျှောက်သွား၏။
ကျောက်စိမ်းရောင် ဝတ်လုံစသည် လေထဲတဖျပ်ဖျပ် လွင့်မျောပြီး လျှောက်လှမ်းရာ လမ်းတလျှောက်ရှိ ရေမျက်နှာပြင်သည် လှိုင်းများတွန့်လာခဲ့သည်။
“ မင်းတကယ်လာဝံ့ဖို့ ငါမမျှော်လင့်ထားဘူး။ ”
ခရမ်းရောင် ၀တ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက လှောင်ပြုံး များဖြင့် စုရီကို ငေးကြည့်နေ၏။
စုရီသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားပြောခြင်းကို မကြိုက်သောကြောင့် သဘာဝအတိုင်း တုံ့ပြန်ရန် စိတ်မ၀င်စားချေ။
“ ဟွာတျန် ... ဒီမှာလား။ ”
ခရမ်းရောင်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက မျက်ဝန်းများ မှေးစင်းသွားပြီး၊
“ မင်းက ငါတို့ဟွာမိသားစုရဲ့ ရန်သူဖြစ်သွားပြီဆိုတာ မင်းသိလား။ ”
-ဟု မေးသည်။
စုရီက ခရီးသည်တင်သင်္ဘောနှင့် ဆယ်ပေအကွာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး၊
“ ဟွာတျန် ဘယ်မှာလဲ။ ”
-ဟု ထပ်မေးသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်ကြား စကားဝိုင်းသည် အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်း၏။ ခရမ်းရောင် ဝတ် အမျိုးသားမှ မည်သည့်စကားပင် ဆိုစေကာမူ စုရီသည် မသက်ဆိုင်သော မေးခွန်းဖြင့်သာ တုန့်ပြန်လေသည်။
ဤအရာက ခရမ်းရောင်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို လျစ်လျူရှု ထားသလို ခံစားလာရစေပြီး မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ညိုမှိုင်းသွားခဲ့၏။
“ မင်းငါ့ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် သဘာဝအတိုင်း ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ ”
ခရမ်းရောင်ဝတ် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလာတော့၏။
“ ကောင်းပြီ ... မင်းလို သားပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို အရင်သတ်ရလဲ မဆိုးပါဘူး။ ”
စုရီက စကားဆုံးသည်နှင့် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ထိုစဉ် တစ်ဒါဇင်ကျော်သော ရုပ်ပုံများ ရေမျက်နှာပြင်ကိုခွဲလျက် လေထဲ ပျံတက်လာတော့၏။
ဤကိန်းဂဏာန်းများတွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးရောပါနေပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် ကြယ်စုစည်းခြင်းအဆင့်၌ရှိနေသည်။
လူသတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။
တိတ်ဆိတ်ပြီး မှောင်မဲလွန်းသော ညအချိန်ခါသည် သူတို့၏ရောင်ဝါများကြောင့် ချက်ချင်းလင်းထိန်သွားသည်။
ဓားများ၊ လှံများ၊ ဆောဘာဓားများ၊ ထီးကြီးများ၊ တာအိုတံဆိပ်များ၊ ကြေးခေါင်းလောင်းများ၊ အပါအဝင် ရတနာဆယ်မျိုးကျော်သည် ကောင်းကင်တွင် ပေါ်လာပြီး ရောင်စုံအလင်းများဖြင့် ဆူညံနေ၏။
လေထုသည် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းကာ ပေါက်ကွဲတော့မည့် မီးတောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ စုစည်းလာသည်။
ထို့အပြင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဖြစ်စဉ်များစွာလည်း လိုက်ပါလာ၏။ လေ၊ တိမ်၊ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးများသည် ရေကန်အထက် ကောင်းကင်တွင် စုစည်းနေတော့သည်။
မူလနန်းတော်အဆင့်မှ မည်သူမဆို စိတ်ပျက်သွားစေရန် လုံလောက်၏။ ဝမ်လျူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေလေသည်။
ယင်းသည် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းမည်၏။ စုရီအတွက် ဖြေရှင်းရန် မလွယ်ချေ။ သို့သော် သူ့ဓားကိုသွေးရန် စောင့်မျှော်နေသည်ဟူသော စကားများ ပြန်သတိရလာပြီး စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင်စုရီသည် လေထုအလယ် ရပ်လိုက်ကာ ဓားရည်ရွယ်ချက် ထုတ်ဖော်လိုက် လေသည်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွား၏။
မိုးရေစက်များ၊ လေတိုးသံများ၊ မှော်လက်နက်များနှင့် နည်းစနစ်များအားလုံး၏ သဘာဝဖြစ်စဉ်များသည် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။
“ ဝှစ် ... ။ ”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုရီသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ကာ အင်္ကျီလက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။
“ ဝုန်း ... ။ ”
လေ၊ တိမ်၊ မိုးကြိုးနှင့် လျှပ်စီးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လက်ဖဝါး၊ လက်သီး စသည့် ဖြစ်စဉ်များအားလုံး တကွဲတပြားစီ ပေါက်ကွဲကုန်လေသည်။
ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် ကြယ်စုစည်းခြင်းအဆင့် တစ်ဒါဇင်ကျော်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအား အပေါ် စက္ကူကဲ့သို့ ပြိုကျသွားစေ၏။
“ ဝှစ် ... ။ ”
ထို့နောက်တွင်း မိုးရေစက်များအတွင်း ဓားရည်ရွယ်ချက်များ ပေါင်းစည်းကာ ရက်စက်သော မြင်ကွင်းများ ပေါ်လာသည်။
“ မြန်မြန် ... ။ ”
လူဆယ်ယောက်ကျော်သည် ခုခံရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေခဲ့ကြသော်လည်း မျက်စိတမှိတ်အတွင်း အကန့်အသတ်မရှိသော ဓားအလင်းဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံရ၏။
“ ဘောင်း ဘောင်း ဘောင်း ... ။ ”
ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ အကာအကွယ် အဆောင်ရတနာများသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲကုန်ကာ အသွေးအသားအပိုင်းအစများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကုန်သည်။
လေဟာနယ်အတွင်း သွေးမြူများ လွင့်မျောလျက် နီမြန်းသောအခိုးအငွေ့များ ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် ဖြစ်လာ၏။
ခရီးသည်တင် သင်္ဘောပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင်၀တ် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား ခမျာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဤကဲ့သို့ သွေးထွက်သံယိုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြင်ကွင်းမျိုးသည် ကောင်းကင်ရှိ အင်မော်တယ်များကြား၌သာ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သော တိုက်ပွဲမျိုးဖြစ်၏။
“ ဒါ ... ။ ”
မျက်စိတမှိတ်အတွင်း လတ်ဆတ်သောလေထုသည် သွေးရနံ့များဖြင့် ချက်ချင်း ထုံမွှန်းလာတော့၏။
ဤရေကန်တဝိုက်ရှိ လူနေအိမ်များသည် တိုက်ပွဲအသံကြောင့် နိုးထလာကြပြီး မီးအိမ်များ ထွန်းညှိလျက် ကြည့်ရှုလာကြသည်။
“ ဒါဆို ... မင်းလာလို့ရပြီလား။ ”
စုရီက လေထုအလယ် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်၌ ထီးတစ်လက်ကိုင်ဆောင်ကာ ကျန်လက်တစ်ကို နောက်ပို့လျက် ခရမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသားထံ လှမ်းကြည့်လျက် မေးမြန်း၏။
ခရမ်းရောင်၀တ် အမျိုးသားက စုရီအကြည့်ကြောင့် ထိတ်လန့်စွာ တံဆိပ် တစ်ခုကို ကြိတ်ချေလိုက်သည်။
“ ဘောင်း ... ဘောင်း ဘောင်း။ ”
မီးရူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲနေသကဲ့သို့ မီးတောက်တစ်ခု ကောင်းကင်ပေါ် လွင့်ပျံသွား လေသည်။
ထိုခဏချင်းမှာပင် ရေကန်တစ်ခုလုံး နေ့ခင်းအလင်းရောင် ရရှိလာသည့်အလား တောက်ပသွား၏။ သို့သော်ခဏမျှသာ ကြာသည်။
၎င်းအလင်းများ မှိန်ဖျော့သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ရေကန်ကြီးတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။
ထိုအချိန်တွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းထံမှ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလာနေသော လေခွင်းသံ သဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
***