အခန်း ၁၅၈-၁၅၉

အခန်း ၁၅၈

ပဒုမ္မာဂိုဏ်းအတွင်း၌။

ယဲ့ယွီ၏ အိပ်မက်သည် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ဆူယောင်၏ အိပ်မက်သည် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပင်လယ်ပြင်၌။

ယဲ့ယွီ၏ ရုပ်အလောင်းနှင့် ပင်လယ်ထိန်းချုပ်ခရင်းခွလှံတန်တို့ကို အထူးရေခဲခေါင်းတလားထဲတွင် ထည့်ထားသည်။

အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ထိုမျှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြားမှပင် ပင်လယ်ထိန်းချုပ်ခရင်းခွလှံတန်သည် မပျက်မစီး ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

ဤပစ္စည်းကို ယဲ့ယွီ အသုံးပြုခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဆူယောင်က ၎င်းကို သူ့နှင့်အတူ ထားရှိရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ရေခဲခေါင်းတလားထဲမှ ရင်းနှီးသောမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဆူယောင်၏ မျက်ရည်များ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

နှစ်ရက်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ဤအဖြစ်မှန်ကို လက်မခံနိုင်သေးပေ။

ယဲ့ယွီ ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ?

ဆူယောင်သည် အဆုံးမရှိသော အထီးကျန်ဆန်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူမသည် ယဲ့ယွီနှင့်အတူ ဤလောကမှ ထွက်ခွာရန်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့၏ အေးစက်သောလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် ယဲ့ယွီ၏ နောက်ဆုံးစကားများကို သူမ သတိရမိသည်။

ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားပါ၊ ထိုနေရာရှိ အရာအားလုံးကို မှတ်သားထားပါ။

ဤစကားများသည် အထူးအဓိပ္ပာယ်ရှိနေသလား?

ဆူယောင်သည် အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့သည်။

မယုံနိုင်စရာကောင်းပြီး မျှော်လင့်ချက်ပေးသော အတွေးတစ်ခု သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီ ပြန်လည်မွေးဖွားလာနိုင်သလား?

ပြီးတော့ သူမသည် သူ့ကို ကောင်းကင်ဘုံမှာ စောင့်နိုင်ပြီး ပြန်လည်ဆုံဆည်းရန် အခွင့်အရေး ရနိုင်သလား?

ဒီလိုတွေးလိုက်တော့ ဆူယောင်က သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီကတည်းကစပြီး သူ အရမ်း ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံခဲ့တယ်!

သို့သော် ကျင့်ကြံနေစဉ် ဆူယောင်သည် အရှေ့ပင်လယ်ရေဘေးနဂါးများ၏ ခြေရာခံများကိုလည်း ဆက်လက် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

တစ်ခုတွေ့တာနဲ့ တစ်ကောင်သတ်ပစ်တယ်။

ရာနဲ့ချီတဲ့ နှစ်တွေကြာပြီးနောက်။

ဆူယောင် ကောင်းကင်ဘုံသို့မြင့်တက်ခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်တဲ့အခါ သူ့လက်နဲ့ သတ်ခဲ့တဲ့ နဂါးအရေအတွက်က ငါးဆယ်နီးပါး ရောက်နေပြီ။

ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ မှတ်တမ်းက ဆူယောင်ကို နာမည်ကြီးစေခဲ့တယ်။

ပင်လယ်ပြင်က နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုတွေ အားလုံးသိနေကြတယ်။ အရှေ့ပင်လယ်ကျွန်းများနားမှာ နဂါးတွေကို သတ်ဖို့ အထူးပြုတဲ့ အမျိုးသမီး ရေသူမတစ်ယောက် ရှိတယ်။

တစ်ယောက်က တစ်ခါက သူ့ကို မေးဖူးတယ်၊ ဘာလို့ နဂါးတွေကို လုံးဝ မျိုးဖြုတ်ပစ်ဖို့ ဒီလောက် ဆုံးဖြတ်ထားရတာလဲ?

ဆူယောင်ရဲ့ အဖြေက ရိုးရှင်းတယ်။

"မမကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် နဂါးလက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် လက်စားမချေနိုင်တော့ သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကိုပဲ ဖျက်ဆီးပစ်ရတော့မှာပေါ့။"

"ဒီကမ္ဘာပေါ်က နဂါးတွေ အားလုံး သေဖို့ ထိုက်တန်တယ်!"

ဒီလို လွှမ်းမိုးတဲ့ ကြေညာချက်က နဂါးမျိုးနွယ်စုကို ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။

"မင်းရဲ့ ယောက်ျား သေတာက ငါတို့ မသတ်တာ။ ဒါက ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ?"

လုံးဝ ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိဘူး။

သို့သော် သူတို့၏ နစ်နာမှုများရှိသော်ငြားလည်း အကြွင်းမဲ့ အာဏာကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ အရှေ့ပင်လယ်ဒေသမှ တတ်နိုင်သမျှ ဝေးရာသို့ နေထိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိုခေတ်ကာလတွင် အရှေ့ပင်လယ်ဒေသသည် နဂါးများအတွက် တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဆူယောင်သည် ပင်လယ်ထိန်းချုပ်ခရင်းခွလှံတန်အကြောင်းကိုလည်း သိရှိခဲ့သည်။ ဤပစ္စည်းတွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဆူယောင်သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့မြင့်တက်ခြင်းနယ်ပယ်၌ တိုးတက်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး ၎င်းကို ဂရုမပြုခဲ့ပေ။

နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာကြာပြီးနောက်။

ဆူယောင်၏ ဆန္ဒ ပြည့်ဝခဲ့ပြီး သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူမသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၌ ယဲ့ယွီနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံရန် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လက်တွေ့သည် စိတ်ကူးယဉ်ကို အနိုင်ယူသွားခဲ့သည်။

ဆူယောင်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နှစ်ပေါင်းငါးထောင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ယဲ့ယွီကို မတွေ့ရသေးပေ။

ဤကာလအတွင်း ဆူယောင်၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အလှသည် အမျိုးသားနတ်ဘုရားများစွာ၏ ချစ်ခင်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤနတ်ဘုရားများ ချဉ်းကပ်လာတိုင်း ဆူယောင်သည် ဒေါသတကြီး ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဤလူများသည် ဘာများလဲ? ယဲ့ယွီ၏ ဖိနပ်ကိုပင် ကိုင်ရန် မထိုက်တန်ပေ!

သူမ၏ နှလုံးသားသည် လူတစ်ဦးတည်းဖြင့် လုံးဝ ပြည့်နှက်နေပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အနားကပ်ရန် ခွင့်မပြုပေ။

သူမသည် နေ့တိုင်း အမှတ်ရစရာများဖြင့် အသက်ရှင်ခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီနှင့်အတူ အသေးစိတ်တိုင်းကို စဉ်းစားရင်း ရယ်မောငိုကြွေးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆူယောင်သည် ထိုသို့သော ဘဝကို ငြီးငွေ့လာကာ ၎င်းကို အဆုံးသတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီ မရှိဘဲ နတ်ဘုရား ဖြစ်လာခြင်းသည် ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမည်နည်း?

အိပ်မက် ကွဲကြေသွားခဲ့သည်။

ဆူယောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူမ အံ့အားသင့်မှုကြီးစွာ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

သူမက ကောင်းကင်ဘုံမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိခဲ့ဘူးလား?

သူမ ဘယ်လိုလုပ် ပဒုမ္မာဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်လာတာလဲ?

ဆူယောင် အချိန်အကြာကြီး ပြန်မှတ်မိအောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။

သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်တယ်။

အရင်က အရာအားလုံး အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်မလား?

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာ ဆူယောင်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက အေးစက်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထိမိသွားတယ်။

ခေါင်းလှည့်လိုက်တော့ သူ့ဘေးမှာ ကြီးမားတဲ့ ခရင်းခွလှံတန်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒီပစ္စည်းက ပင်လယ်ထိန်းချုပ်ခရင်းခွလှံတန်ပဲ။

ဆူယောင်ရဲ့ မျက်နှာ နီရဲသွားတယ်။

သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ခရင်းခွလှံတန်ပေါ်မှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူး!

အကယ်၍ ဒါ အိပ်မက်ဆိုရင် ပင်လယ်ထိန်းချုပ်ခရင်းခွလှံတန်က ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်လာမှာလဲ?

လက်တွေ့တွင် ဆူယောင်၏ လမ်းကြောင်းသည် အိပ်မက်ထဲကအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပဒုမ္မာဂိုဏ်းတွင် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

သို့သော် ယဲ့ယွီ မရှိဘဲ ဆူယောင်သည် အလွန်သတိကြီးစွာ ထားခဲ့သည်။ ပေါင်းစည်းခြင်းဘုံသို့ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း ပင်လယ်သို့ လက်စားချေရန် ပြန်မသွားသေးပေ။

သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု တည်ငြိမ်ပြီးမှ ပြန်သွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ထိုမှသာ သူမသည် အောင်မြင်မှုအတွက် လုံးဝ ယုံကြည်စိတ်ချနိုင်မည်။

ထို့ကြောင့် ပင်လယ်ထိန်းချုပ်ခရင်းခွလှံတန်သည် ပဒုမ္မာဂိုဏ်းတွင် ပေါ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ!

သို့သော် ယခင်ဖြစ်ရပ်များသည် အိပ်မက်မဟုတ်ပါက ဤပစ္စည်းကို မည်သို့ ရှင်းပြမည်နည်း?

အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ဆူယောင်သည် ပင်လယ်ထိန်းချုပ်ခရင်းခွလှံတန်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အခန်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ ဆရာ ဂန့်ဟိုင်ရှန်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ သခင်ဂန့်ဟာ ပဒုမ္မာတောင်ပေါ်မှာ အရက်သောက်နေခဲ့တယ်။

ခေါ်သံကြားတော့ သူလှည့်လိုက်တယ်။

လရောင်အောက်မှာ ဆူယောင်ရဲ့ မျက်နှာက ရေခဲလို အေးစက်နေတယ်။

သူမရဲ့ လက်ထဲက ကြီးမားတဲ့ ခရင်းခွလှံတန်က အတော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်။ ပြီးတော့ အေးစက်တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ထုတ်လွှတ်နေတယ်။

ဒီလို မြင်ကွင်းက သခင်ဂန့်ကို အရမ်း ကြောက်လန့်စေခဲ့လို့ သူ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လုနီးပါးပဲ။

သူ ဆူယောင်ကို အတွင်းစိတ်နတ်ဘုရားတွေ ဝင်ပူးနေပြီလားလို့ ခဏလောက်တောင် တွေးမိခဲ့တယ်။

တုန်ယင်တဲ့အသံနဲ့ သူက မေးလိုက်တယ်- "မင်း၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?"

"ဆရာ၊ မမကို ရိုးရိုးသားသားပြောပါ၊ ဆရာ ယဲ့ယွီဆိုတဲ့ ကလေးငယ်လေးကို တစ်ခါက မွေးစားခဲ့ဖူးလား? သူ မမရဲ့ ဂျူနီယာလေး ဖြစ်ရမယ်!"

ဆူယောင်ရဲ့ အသံက ရေခဲလို အေးစက်နေတယ်။

ဒါက သခင်ဂန့်ကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားစေခဲ့တယ်။

ကလေးငယ်၊ ယဲ့ယွီ?

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

သခင်ဂန့်က သူ့လက်တွေကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းရင်း- "ဆူယောင်၊ ငါ ကောင်းကင်ဘုံကို ကျိန်ဆိုပါတယ်၊ ငါ ဘယ်ကလေးငယ်ကိုမှ မွေးစားခဲ့ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း နာမည်မပေးခဲ့ဘူး။"

"ငါ့မှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ တပည့်ရှိတယ်။"

"လာပါဦး၊ ဒီအကြောင်း ပြောရအောင်၊ အဲဒီပစ္စည်းကို အရင်ချလိုက်ပါလား၊ ကောင်းပြီလား?"

သူပြောနေရင်း သခင်ဂန့်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာပြီး ဆူယောင်ကို ခရင်းခွလှံတန်ကို အရင်ချခိုင်းဖို့ စည်းရုံးဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်။

အကြောင်းရင်းမသိရပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းကို မြင်လိုက်ရတာက သခင်ဂန့်ရဲ့ နှလုံးသားမှာ မရှင်းပြနိုင်တဲ့ ရင်တုန်ခြင်းကို ခံစားရစေတယ်။

ဆူယောင် စကားမပြောခဲ့။

ယင်းအစား သူမ၏ မျက်ခုံးမွှေးများကို တင်းတင်းကြုံ့လိုက်သည်။

ဘာလို့ မတူတာလဲ?

အိပ်မက်ထဲက အရာအားလုံးက တကယ်ကို လက်တွေ့ကျခဲ့တယ်။

ဆူယောင်က ဒါဟာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အိပ်မက်တစ်ခုပဲလို့ လုံးဝ မယုံခဲ့ဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံမှာ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုက သူ့ကို နှစ်ပေါင်းငါးထောင် နှိပ်စက်ခဲ့တာ။

ဒီနှစ်ပေါင်းငါးထောင်လုံး သူ နေ့တိုင်း နာကျင်မှုနဲ့ နေခဲ့ရတယ်။

အဲဒီလို နာကျင်မှုက အရမ်းနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးထွင်းခံရပြီး မေ့လို့မရနိုင်ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ ဆူယောင် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

ကောင်းကင်ယံမှာ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် လေထဲမှာ ပျံသန်းနေတယ်။

ယဲ့ယွီသာ ဒီမှာရှိနေရင် သူ သေချာပေါက် သူ့ကို မှတ်မိလိမ့်မယ်။

ဒီလူက ပန်းဝိညာဉ်တောင်ကနေ ခွဲထွက်သွားခဲ့တဲ့ လန်လျန်ယန်ပဲ။

ဒီအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူဟာ အိပ်မက်ထဲမှာ လျှို့ဝှက်စုံစမ်းနေတုန်း ယဲ့ယွီအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးပြီး အရှေ့ပင်လယ်ကုန်းမြေမှာ မွေးဖွားခဲ့တာပဲ။

ဒီအချိန်မှာ သူလည်း ယဲ့ယွီရဲ့ ခြေရာခံတွေကို ရှာဖွေနေခဲ့တယ်။

အကြည့်ကို ခံစားမိပြီးနောက် လန်လျန်ယန် အောက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဆုံမိသွားတယ်။

သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေက ကွဲပြားနေတယ်။

ဆူယောင် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုံ့လိုက်တယ်။

သူ ဘာလို့ ဒီမိန်းမကို ဒီလောက် မနှစ်မြို့မှန်း သူ မသိဘူး။

ဒီမနှစ်မြို့မှုက ရှင်းပြလို့မရဘူး၊ ရိုးရိုးသားသား မုန်းတီးမှု ပြင်းထန်တာပဲ။

လန်လျန်ယန်လည်း အတူတူပဲ ခံစားရတယ်။

ဒီလိုနဲ့ သူမက ပဒုမ္မာဂိုဏ်းပေါ်မှာ ရပ်တန့်လိုက်တယ်။

၁၅၉ ဆက်ရန်

*****

အခန်း ၁၅၉

ပဒုမ္မာတောင်ပေါ်တွင်။

လန်လျန်ယန်နှင့် ဆူယောင်။

တစ်ဦးက လေပေါ်က၊ တစ်ဦးကမြေပြင်က။

သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော သခင်ဂန့်သည် လန်လျန်ယန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော လွှမ်းမိုးသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ချက်ချင်း လက်အုပ်ချီကာ- "ရဲရဲရဲရဲ မေးပါရစေ၊ တာအိုမိတ်ဆွေ၊ ဘာကိစ္စနဲ့များ ဒီကို ရောက်လာပါသလဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လန်လျန်ယန်သည် သခင်ဂန့်ကို မကြည့်ဘဲ သူမ၏ အကြည့်သည် ဆူယောင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်စူးစိုက်နေခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့ကို သိလား?"

ဆူယောင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး- "နင့်ကို မသိပါဘူး!" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လန်လျန်ယန် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ- "မင်း ငါ့ကို မသိရင် ဘာလို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သခင်ဂန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ အလွန်ထူးဆန်းလာခဲ့သည်။

ဒီအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ခုခု မှားနေသလို ဘာလို့ ဖြစ်နေတာလဲ?

သူတို့ အချင်းချင်း မသိဘဲ ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေကြတာလဲ?

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ဆူယောင် ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ထားလိုက်တော့၊ မင်းက ရေဘေးနဂါး မဟုတ်ဘူး!"

လန်လျန်ယန်သည် ဤစကားကြောင့် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

ရေဘေးနဂါး မဟုတ်ဘူးလား?

ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?

ဆူယောင် အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတာကို ကြည့်ရင်း လန်လျန်ယန်လည်း ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူ ယဲ့ယွီရဲ့ ခြေရာသဲလွန်စတွေကို ဆက်လက် ရှာဖွေဖို့ ဝေးလံတဲ့နေရာဆီကို ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။

ဆူယောင်က တကယ်တမ်း စကားတစ်ဝက် ချန်ထားခဲ့တာကို သူ မသိခဲ့ဘူး။

"မင်းက ရေဘေးနဂါး မဟုတ်တော့ သေစရာ မလိုဘူး!"

ပြီးတော့ ခုနက ဆူယောင်ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ သခင်ဂန့်က လျှပ်တိုက်ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားခဲ့ရတယ်။

အခု ငြိမ်သက်နေတဲ့ ညကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း သခင်ဂန့် အတော်လေး သတိရလာခဲ့တယ်။

သူ ဘာလို့လဲဆိုတာ မသိဘူး။ တစ်ညတာအတွင်း ဆူယောင် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲလို့ သူ ခံစားရတယ်။

ဘာလို့ မသိတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ညွှန်ပြရတာလဲ?

သခင်ဂန့် နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ ဝိုင်ပုလင်းကို ကောက်ယူပြီး ဆက်သောက်နေခဲ့တယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက ဆူယောင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက သူ့ကို ကျော်လွန်နေပြီ။ သူ အခု ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ တကယ် မပြောနိုင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ့တပည့် ကြီးလာပြီဆိုတော့ တချို့ကိစ္စတွေ သူ့ဘာသာသူ ဆုံးဖြတ်ခွင့် ပေးသင့်ပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီဆိုတဲ့ နာမည်ကို ဘာလို့ ဖော်ထုတ်ခဲ့တာလဲ? ဒါ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ဖြစ်ပုံရတယ်!

သူ ဘယ်သူလဲ တိတိကျကျ ပြောပါလား?

သခင်ဂန့် ခေါင်းကို ထပ်ကုတ်လိုက်တယ်။

...

နောက်တစ်နေ့။

ယဲ့ယွီ နိုးလာပြီး တံခါးအပြင်ကို ထွက်လာတယ်။ နေထွက်တာကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုတွေ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ပြတင်းပေါက်တွေ မဖွင့်ထားဘူး။

ရှဲ့မူလင်း သူ့ကို နေ့ညမပြတ် တွယ်ကပ်မနေဘူး။

အရာအားလုံးက အရမ်းကို ကောင်းမွန်နေပုံရတယ်!

သို့သော် ယဲ့ယွီရဲ့ အပြုံးက ကြာကြာမခံဘဲ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။

ဆံပင်ဖြူဖြူ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ကောင်းကင်ကနေ ဆင်းလာတယ်။ သူမ ယဲ့ယွီရဲ့ တည့်တည့်တန်းတန်းမှာ ပေါ်လာတယ်။

ဒီကောင်မလေးက တခြားသူမဟုတ်ဘူး၊ ဒုတိယ အစ်မကြီး ရှဲ့မူလင်းပဲ!

သူမ၊ သူမ ပြန်လာတာလား?

ယဲ့ယွီ နောက်ကို တစ်လှမ်း မဆုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

သူ သူ့လက်တွေကို မြှောက်ပြီး ကာကွယ်မှုပုံစံ ယူလိုက်တယ်၊ ရှဲ့မူလင်းရဲ့ အနီးကပ် ချဉ်းကပ်မှုကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အသင့်ပြင်ထားလိုက်တယ်။

သူ အမြန်ပြောလိုက်တယ်- "ဒုတိယ အစ်မကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒုက္ခမပေးပါနဲ့။ ဒါက အစ်မကြီးရဲ့ နယ်မြေ!"

"အဲဒီ သူခိုးမနဲ့ ငါ့ကို မခြောက်နဲ့! သူ အခု ဒီမှာမရှိဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်!"

ရှဲ့မူလင်း ချက်ချင်း ရှေ့ကို တိုးလာပေမဲ့ ယဲ့ယွီကို မချဉ်းကပ်ခဲ့ဘူး။

ယင်းအစား သူမသည် သူ့ကို စစ်ဆေးနေသလိုမျိုး ခေါင်းအစခြေအဆုံး ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။

ဒီအချက်က ယဲ့ယွီကို အလွန်ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။

သူ အမြန်မေးလိုက်သည်- "အစ်မကြီး၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

"အဲဒီမိန်းမ မင်းကို ဘာမှ မဟုတ်တာ လုပ်ခဲ့လားဆိုတာ ငါ စစ်ဆေးနေတာ!"

ရှဲ့မူလင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အရမ်းကို လေးနက်နေတယ်။

ယဲ့ယွီ အားလုံး အဆင်ပြေနေတာကို မြင်တော့ သူမ နောက်ဆုံး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

သူမ မနေ့ညက ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ။

ယဲ့ယွီ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် အစ်မကြီးထိုပွားချီယွဲ့ သူ့အခန်းထဲ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ရင်းနဲ့ အစောင့်အကြပ်လုပ်တဲ့ ကိစ္စက ရှဲ့မူလင်းရဲ့ ဦးရေပြားကို ယားယံစေခဲ့တယ်!

အရမ်းအကျွံပဲ!

တကယ်ကို အရမ်းအလွန်အကျွံပဲ!

မှောင်မိုက်ပြီး လေတိုက်နေတဲ့ ညမှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် အခန်းအတူနေတာ။ ဒါ အစ်မကြီးနဲ့ ညီလေး လုပ်သင့်တဲ့ ပုံစံလား?

ရှဲ့မူလင်း တွေးလေ စိတ်ဆိုးလေ ဖြစ်လာတယ်။

သူမ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်တယ်။

ရှဲ့မူလင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ယဲ့ယွီသည် ရှက်ရွံ့သော အမူအရာကို ပြသခဲ့သည်။

အစ်မကြီးက တစ်ခုခု မဟုတ်တာ လုပ်ခဲ့တာလား?

ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

တစ်ယောက်ယောက် လုပ်ရင်တောင် မင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်!

ယဲ့ယွီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်- "အစ်မလတ်၊ မင်း စဉ်းစားလွန်နေတာ။ အစ်မကြီးက အရမ်းကောင်းတဲ့လူပါ။"

"ကောင်းတယ်? ဘာကောင်းတာလဲ..."

ရှဲ့မူလင်း စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူမ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ ပါးစပ်တောင် မလှုပ်တော့ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ အစ်မကြီးထိုပွားချီယွဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာတယ်။

သူမ ရှဲ့မူလင်းဘေးကို ရောက်လာခဲ့တယ်။

ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ ရှဲ့မူလင်းကို တောင်အောက်ကို ချက်ချင်း လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်!

ထိုပွားချီယွဲ့က တည်ငြိမ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး- "မင်းရဲ့ ဒုတိယ အစ်မကြီးက အမြဲတမ်း ဒီလို မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတာပဲ။ သူပြောတာ ဘာမှ နားမထောင်နဲ့၊ မယုံနဲ့!" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်မကြီး!"

ယဲ့ယွီ ဖြည်းဖြည်းချင်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘူး၊ ထိုပွားချီယွဲ့ကို မြင်တိုင်း သူ အံ့မခန်း အေးချမ်းတာကို ခံစားရတယ်။

တကယ်ကို နှစ်သိမ့်မှုပေးတဲ့ ခံစားချက်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရှဲ့မူလင်း တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား?

သူမကို တိုက်ရိုက် လွှင့်ပစ်လိုက်တာ!

ဝူကျိထိပ်က အရမ်းမြင့်တယ်။ ထိုပွားချီယွဲ့ရဲ့ နေအိမ်က တောင်တစ်ဝက်မှာပဲ ရှိပေမဲ့ အမြင့်မီတာ ရာပေါင်းများစွာတော့ ရှိတယ်။

ဒါကြောင့် ယဲ့ယွီက တောင်အောက်ကို အလိုလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး- "ဒုတိယ အစ်မကြီး ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား?" လို့ စမ်းပြီး မေးလိုက်တယ်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူက အရမ်းသန်မာတယ်။" ထိုပွားချီယွဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။

သူမ ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူမ ယဲ့ယွီကို ကျော်တက်သွားပီးတော့ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်တယ်။

စကားမပြောဘဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရပ်နေခဲ့တယ်။

ဒီလိုမြင်တော့ ယဲ့ယွီက ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်တယ်- "အစ်မကြီး၊ တစ်ခုခု မှားနေတာလား?"

ထိုပွားချီယွဲ့က မေးလိုက်တယ်- "မနေ့ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်လား?"

ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေတယ်။

ထိုပွားချီယွဲ့က ဘာလို့ ဒီလို ရုတ်တရက် မေးတာလဲ သူ နားမလည်ဘူး။

ပြီးတော့မှ သူ သဘောပေါက်သွားတယ်၊ မနေ့ညက သူ့နေရာမှာ သူ ပထမဆုံး အိပ်တဲ့ညပဲ။ အိမ်ရှင်အနေနဲ့ ဒီလိုမေးတာက သဘာဝကျတာပဲ။

နောက်ဆုံးတော့ သူက ယဲ့ယွီကို ရှဲ့မူလင်းဆီကနေ ကူညီဖယ်ရှားပေးခဲ့တာပဲ။

သဘာဝအတိုင်း ချီးကျူးစကားလေး နားထောင်ချင်မှာပေါ့။

ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း ပြုံးပြီး- "အစ်မကြီး၊ မနေ့ညက ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ခဲ့ပါတယ်။ စိတ်လန်းဆန်းနေတယ်။ အံ့ဩစရာ အိပ်မက်တောင် မက်ခဲ့သေးတယ်!" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီစကားကို ကြားတော့ ထိုပွားချီယွဲ့ရဲ့ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပန်းရောင်သမ်းသွားတယ်။

အံ့ဩစရာ အိပ်မက်?

သူ ငါ့ကို အိပ်မက်မက်လို့လား?

ဒါကြောင့် အံ့ဩစရာ အိပ်မက်လား?

ဟမ်၊ ထိုပွားချီယွဲ့ မယုံဘူး။

ယဲ့ယွီရဲ့ အိပ်မက်က လက်ကိုင်ပြီး စိတ်ခံစားမှုတွေကို ဝန်ခံရုံသက်သက်လို့ သူ မယုံဘူး။ သူ မတော်မလျော် တစ်ခုခုတော့ လုပ်ခဲ့မှာပဲ။

ဒီလိုတွေးလိုက်တော့ သူ့မျက်နှာက ပိုတောင် နီရဲလာတယ်။

သူမ ချက်ချင်း အခင်းဖြစ်ပွားရာကနေ ထွက်ခွာသွားပြီး စကားလုံး သုံးလုံးကို ချန်ထားခဲ့တယ်။

"မင်း ရမ္မက်ကြီးတဲ့ လူယုတ်မာ!"

ယဲ့ယွီရဲ့ ခေါင်း က ပူလောင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဆဲတာလဲ?

သူ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လားလို့ မေးရုံပဲ မဟုတ်လား?

လေသံပြောင်းတာက နည်းနည်း မြန်လွန်းတယ် မဟုတ်လား?

ယဲ့ယွီ ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်မိတယ်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဝူကျိထိပ်မှာ ဘယ်သူမှ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး။

တစ်ယောက်မှ မဟုတ်ဘူး!

ဒီအချိန်မှာ တပည့်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။

သူက လက်အုပ်ချီပြီး- "ကျွန်တော်က တောက်တရားဟောတောင်က ဟုန်ပိုင်ယွမ်ပါ။ တာအိုမိတ်ဆွေ ယဲ့ယွီ ဟုတ်ပါသလား?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး- "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ပါ!"

အတည်ပြုချက် ရတာနဲ့ ဟုန်ပိုင်ယွမ်က အလျင်အမြန်- "ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အမိန့်အရ တာအိုမိတ်ဆွေ ယဲ့ယွီကို အဓိကခန်းမမှာ အစည်းအဝေးအတွက် ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းတာပါ!" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ အတော်လေး အံ့ဩသွားတယ်။

ဂိုဏ်းချုပ် လော်ဇဲ့က သူ့ကို အဓိကခန်းမမှာ ဘာအတွက် လိုချင်တာလဲ?

ပြီးတော့ အစည်းအဝေး?

သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အတွင်းစည်း တပည့်တစ်ယောက်ပဲလေ။

အစည်းအဝေးမှာ ပါဝင်ဖို့ ဘာအရည်အချင်းမှ သူ့မှာ မရှိဘူး။

"အစည်းအဝေး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ပုံမှန်အားဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် သုံးတာ မဟုတ်လား?

ခဏလေး။

သူတော်စင်မ ယွန်းရိုမူနဲ့ သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးနေတာများ ဖြစ်မလား?

မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလောက် ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေမှာ ဂိုဏ်းချုပ် လော်ဇဲ့က သူ့ကို ဒီလို တရားဝင် ခေါ်လေ့မရှိဘူး။

အဲဒီအကြောင်း မဟုတ်ရင် ဒါက ဘာဖြစ်မလဲဆိုတော့...

ယဲ့ယွီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အရင်က မြင်ကွင်းကို ပြန်သတိရမိတယ်။

ဂိုဏ်းချုပ် လော်ဇဲ့နဲ့ အကြီးအကဲ လီနျန်အန်း လက်ချင်းတွဲထားတာ။

အော်၊ အော်၊ အော်။

အဲဒီအဖိုးကြီးနှစ်ယောက်။