အခန်း ၁၈၂-၁၈၃

အခန်း ၁၈၂

ဒီမတိုင်ခင်က ယဲ့ယွီဟာ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းမှာ နေခဲ့ပေမဲ့၊

အနောက်နယ်စပ်တိုက်ကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံသူလောကက ကိစ္စရပ်တွေကို အနည်းငယ် သိခဲ့တယ်။

အထူးသဖြင့် ငါးပွင့်ပန်းထောင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖူဝမ်ဒိုင်အကြောင်း။

ဒီအမျိုးသမီးက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလိုပါပဲ!

ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အရင်က၊

ငါးပွင့်ပန်းထောင်ဟာ ဒုတိယတန်းစား ဂိုဏ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင် ပေါ်လာပြီးကတည်းက အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ သံမဏိလက်သီးချဉ်းကပ်မှုနဲ့ ထူးခြားတဲ့ ခွန်အားနဲ့၊

သူမဟာ ငါးပွင့်ပန်းထောင်ကို ခေတ်ရဲ့ ထိပ်တန်း နတ်ဆိုးဂိုဏ်းနေရာကို တွန်းတင်ခဲ့တယ်။

အခုဆိုရင် သူမဟာ နတ်ဆိုးလမ်းတစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုပြီး တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖြစ်စေဖို့ အရှိန်အဟုန် ရနေပြီ။

လက်ရှိ ကမ္ဘာမှာ သူမဟာ နတ်ဆိုးလမ်းရဲ့ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။

ယဲ့ချင်ယွီနဲ့ ဟဲကျဲယင်တို့ နတ်ဆိုးတွေ ရှင်းပစ်ဖို့ ထွက်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့၊

ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ဖယ်ရှားဖို့ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီ နတ်ဆိုးမက ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေရတာလဲ?

ဖူဝမ်ဒိုင်က ထပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့ ယဲ့ယွီကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

သူမ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး- ဒီလူရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ?

တစ်ခုခု ထူးဆန်းတာ တွေ့သွားတာလား?

မဖြစ်နိုင်ပါဘူး!

ထားလိုက်ပါတော့၊ ဘာအကြောင်းပြချက်ပဲ ရှိရှိ၊ သူ့ကို အရင်ရှင်းပစ်လိုက်မယ်!

ဒီလိုနဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "ဒီမှာ နားလို့မရဘူး၊ တခြားနေရာ ရှာသင့်တယ်။"

ဒီလို ငြင်းပယ်မှုကိုတော့၊

ယဲ့ယွီ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ အတွင်းစိတ်အတွေးတွေ ဆက်တိုက် စီးဝင်လာတာနဲ့အမျှ၊

သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်ခဲ့တယ်၊

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အလွန်မြန်တဲ့နှုန်းနဲ့ လည်ပတ်နေတယ်။

သူ့မှာ ရုတ်တရက် အဆင့်တက်တော့မလို ခံစားချက်တောင် ရှိနေခဲ့တယ်။

ဒီခံစားချက်က တကယ်ကို အရမ်း ပျော်စရာကောင်းတယ်!

ဒီအမျိုးသမီးက သူ ရှာဖွေဖို့ အိပ်မက်မက်နေခဲ့တဲ့ နှလုံးသားအသံဘုရင်မ မဟုတ်ဘူးလား?

သူမရဲ့ ခွန်အားက ဟဲကျဲယင်ထက် မြင့်ရုံသာမက၊

သူမမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုတွေလည်း အများကြီး ရှိနေတယ်။

တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းကြီးပဲ!

ဖူဝမ်ဒိုင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေလဲဆိုတာ သူ မသိခဲ့ပေမဲ့၊

ယဲ့ယွီက သူ့စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။

သူ ဒီအမျိုးသမီးဘေးနားမှာ ကပ်နေရမယ်။

ကံကောင်းခြင်းတွေက ရဲရင့်သူတွေကို ကူညီတယ်!

ဒီနှုန်းနဲ့ဆိုရင် မကြာခင်မှာပဲ၊

ယဲ့ယွီဟာ **အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းဘုံ(နတ်ခန္ဓာပြောင်းလဲခြင်း)**ကို ရောက်နိုင်တယ်၊ ပေါင်းစပ်ခြင်းဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ဘေးဒဏ်ကိုကျော်လွန်ပြီး နတ်ဘုံရောက်ဖို့ မျှော်လင့်နိုင်တယ်!

ချီးကျူးစရာ၊ ချီးကျူးစရာ၊ ဒီလို နှလုံးသားအသံရတနာသိုက်ကို မလွဲမသွေ ရယူရမယ်။

သို့သော် ယဲ့ယွီက အဆင်မပြေစွာ ဝင်မလာခဲ့ဘူး။

သူက လျှပ်စီးနိမိတ်ပြ အမှတ်အသားတစ်ခုကို သူ့လက်ထဲကို တိတ်တိတ်လေး ထည့်ထားခဲ့တယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်မှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အနည်းငယ်လေးတောင် ရှိနေတာနဲ့ သူ သေချာပေါက် အမြန်ထွက်သွားမှာပဲ!

ဒီလိုတွေးပြီး ယဲ့ယွီ ပြုံးလိုက်တယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ အရမ်း ထူးဆန်းလာခဲ့တယ်။

ဒီလူက ရူးနေတာလား?

သူမ ငြင်းနေတာတောင် ဘာလို့ သူက ပြုံးနေတာလဲ?

ဒီအတွင်းစိတ်အတွေးကို ကြားတော့၊

ယဲ့ယွီက သူ့အပြုံးကို မရုပ်သိမ်းရုံသာမက၊

အစား သူ့အပြုံးက ပိုကျယ်လာခဲ့တယ်။

သူမ ဘာလို့ ရွာသူမတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေလဲဆိုတာ သူ မသိခဲ့ပေမဲ့၊

ရှင် ကစားချင်ရင်တော့ သူလည်း ရှင်နဲ့အတူ ကစားပေးမယ်။

စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ရှင်ကို ထိန်းချုပ်မယ်!

ဒီအတွေးနဲ့၊

ယဲ့ယွီက သူ့လက်ထဲက ရွှေရွက်ကို လှုပ်ယမ်းပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "မိန်ကလေး၊ ခင်ဗျား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ဘူးလား?"

"ဒီအရာက ရွှေနဲ့ လုပ်ထားတာ၊ ဘယ်သာမန်လူက ရွှေကို ငြင်းမှာလဲ?"

ဖူဝမ်ဒိုင် ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

မှန်တာပေါ့၊ သာမန်လူတစ်ယောက်က ရွှေကို ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းနိုင်မှာလဲ။

သူမက တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး သာမန်ဘဝကို ဦးဆောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်လို့၊

ဒါဆို သူ သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်နေရှင်တယ်!

ဒီအတွင်းစိတ်အသံကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ အရမ်းပျော်သွားတယ်!

သူ တကယ် မှန်ကန်စွာ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့တာပဲ!

ဖူဝမ်ဒိုင်က အရမ်း အံ့သြသွားဟန်ဆောင်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်တယ်။

"ရွှေလား? ခုနက မှောင်နေလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူး၊ ဒါက တကယ်ပဲ ရွှေရွက်တစ်ရွက်ပဲ။ ရှင် တကယ် ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတာလား?"

"ဒါက အရမ်း ကောင်းတာပဲ!"

ယဲ့ယွီရဲ့ ပါးစပ်က နှစ်ကြိမ်လောက် တွန့်ကွေးသွားခဲ့တယ်။

"ကလေးမ၊ မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက တကယ်ကို ညံ့ဖျင်းတယ်"

တကယ်ပဲ သူမက ဒီလောက်အံ့သြဟန်ဆောင်ပြီး မာမာကျောကျော သရုပ်ဆောင်စရာ လိုသေးလား?

ဒီသရုပ်ဆောင်မှုနဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်၊

ယဲ့ယွီက ရွှေရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင် အံ့သြတကြီး ရွှေကို ယူပြီးနောက်၊

သူမက အိမ်ထဲကနေ ခုံတစ်လုံးကို ချက်ချင်း ရွှေ့ထုတ်ပြီး သူ့အတွက် ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီ လက်ခံပြီးနောက်၊

ပိုမိုများပြားသော အတွင်းစိတ်အသံများ ထွက်ပေါ်လာစေရန်၊

သူက သူ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ရွှေရွက်နောက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။

သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "ကျွန်တော် တောရွာအစားအစာ မစားရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ၊ ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်မလား?"

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ခဲသွားခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီက အဲဒီအကြည့်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖမ်းယူခဲ့တယ်။

သူ လိုချင်တာက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ဖို့ပဲ။

နတ်ဆိုးလမ်းရဲ့ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ ငါးပွင့်ပန်းထောင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ် တောရွာအစားအစာကို ချက်ပြုတ်နိုင်မှာလဲ?

သူမက အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ကျိန်ဆဲနေမှာ သေချာတယ်!

သို့သော် ယဲ့ယွီ စိတ်ကူးထားတဲ့ ရှုခင်းသာက မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဘူး။

ဖူဝမ်ဒိုင်က ဒုတိယ ရွှေရွက်ကို ယူပြီးနောက်၊

သူမက ကောက်ရိုးမိုးအိမ်ထဲကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။

အတွင်းစိတ်အသံ ဘာမှ မရှိဘူး။

ဒါက ယဲ့ယွီကို အရမ်း အံ့သြစေခဲ့တယ်။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ?

မင်း ငါ့ကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားနေရင်တောင် အတွင်းစိတ်အတွေးတွေ ရှိနေဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလား?

နောက်ပိုင်းမှာ ယဲ့ယွီ ကောက်ရိုးမိုးအိမ်ကနေ မီးခိုးငွေ့တွေ ထွက်လာတာကို မြင်တော့၊

သူ့ရဲ့ အံ့အားရှင်မှုက အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားခဲ့တယ်။

နောက်နေတာလား? မင်း တကယ် ချက်ပြုတ်တတ်တာလား?

မကြာမီပင်၊

တောဟင်းသီးဟင်းရွက်ဖက်ထုပ်နှင့် ကြက်ဥသခွားသီးတစ်ပန်းကန် အဆင်ရှင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

တင်ဆက်ပုံ မကောင်းမွန်သော်လည်း မွှေးရနံ့က ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

ဖူဝမ်ဒိုင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်- "တောင်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ ကောင်းမွန်တဲ့ ဟင်းလျာတွေ မချက်ပြုတ်တတ်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ တာအိုဆရာ!"

သရုပ်ဆောင်ရာတွင် အဆင်ပြေစေရန်၊

ယဲ့ယွီသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အခြေခံအဆင့်အလယ်သို့ တမင်တကာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည်။

ဤမျှနိမ့်သော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် အာရုံစိုက်မှုကို အလွန်အကျွံ ဆွဲဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယဲ့ယွီသည် ထမင်းစားနေရင်း၊

သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်တယ်- "ကျွန်တော် နတ်ဘုရားဆရာဖြစ်မှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ? ကျွန်တော့် ကျင့်ကြံမှုကို မြင်နိုင်တာလား?"

ဖူဝမ်ဒိုင်က မျက်ခုံးမွှေး အနည်းငယ် ပင့်လိုက်တယ်။

အိုး၊ သူမ အဲဒီလို မပြောလိုက်သင့်ဘူးလို့ သူမ ဆုတောင်းခဲ့မိတယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ အတွင်းစိတ်အတွေးတွေကို နားထောင်ရင်း ယဲ့ယွီက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

ပြီးတော့ သူက သူမကို ကူညီတဲ့အနေနဲ့ ပြောလိုက်တယ်- "မှန်ပါတယ်၊ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကျွန်တော်လို ကျင့်ကြံသူတွေပဲ သာမန်လူတွေလို တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားရဲတာ။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကမ္ဘာကြီးက ငြိမ်းချမ်းတာ မဟုတ်ဘူး!"

ဖူဝမ်ဒိုင် ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီ ဆက်မပြောတော့ဘဲ စားသောက်ခြင်းကို အာရုံစိုက်တော့တယ်။

ပြောရမယ်ဆိုရင် ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ချက်ပြုတ်နည်းက တော်တော် ကောင်းတယ်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကလွဲလို့ ကျန်တာအားလုံးက တကယ်ကို အကောင်းဆုံးပဲ။

ယဲ့ယွီတောင် ထပ်စားချင်စိတ် ပေါ်လာစေခဲ့တယ်။

နတ်ဆိုးလမ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ ဒီလို အရည်အချင်းတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး၊ တကယ်ကို ရှားပါးတယ်။

စားပြီး သောက်ပြီး ဝသွားတော့၊

ယဲ့ယွီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလိုက်တယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်လည်း သက်ပြင်းချမိလိုက်တယ်။

သူမ စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်တယ်- နောက်ဆုံးတော့ သူ သွားတော့မှာလား?

ယဲ့ယွီ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ပေမဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်တယ်။

ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီး သူ ပြုံးကာ ပြောလိုက်တယ်- "ဒီက ရှုခင်းသာက လှတယ်။ အခုကစပြီး ဒီမှာပဲ တစ်ကိုယ်တည်း ကျင့်ကြံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ!"

ဖူဝမ်ဒိုင် ခဏတာ အံ့အားရှင်သွားပြီး ချက်ချင်း လက်တွေ ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်တယ်- "ဒီနေရာက မသင့်တော်ဘူး၊ ဒီနေရာ..."

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ၊

ဖူဝမ်ဒိုင်က စကားဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။

သူမ ဒီမှာ ပုန်းဖို့ ရွေးချယ်တုန်းကလည်း လှပတဲ့ ရှုခင်းတွေကြောင့်ပဲ။

အခု ယဲ့ယွီကလည်း ဒီနေရာကို ကြိုက်နေတော့ သူမမှာ ငြင်းဖို့ ကောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူး။

ဒီလိုနဲ့ သူမက တိတ်ဆိတ်စွာပဲ နေနိုင်တော့တယ်။

နောက်တစ်နေ့မှာ ယဲ့ယွီက ရွာသားတချို့ကို ရှာပြီး ကောက်ရိုးမိုးအိမ် ဆောက်ဖို့ ငွေပေးခဲ့တယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ အိမ်နဲ့ ဆယ်မီတာအောက် နီးနီးမှာ ဆောက်ခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီက အထူး တွက်ချက်ထားတာ။

ဆယ်မီတာ အကွာအဝေးက နှလုံးသားအသံတွေ ကြားဖို့ အဆင်ပြေတယ်!

ဒါ့အပြင် နည်းနည်း ကွာဝေးအောင် ထားတာက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို အရမ်း စိတ်မပူပန်စေဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူမက ဘာလို့ ဒီမှာ လာနေဖို့ ရွေးချယ်တာလဲ?

သူမ နတ်ဆိုးလမ်းကို ပေါင်းစည်းဖို့ စိတ်မဝင်စားတော့ဘူးလား?

၁၈၃ ဆက်ရန်

*****

အခန်း ၁၈၃

အချိန်ခြောက်လက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီသည် ဤတောင်ပေါ်ရွာတွင် ခြောက်လကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီ။

ပြီးတော့ သူသည် **အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းဘုံ(နတ်ခန္ဓာပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်)**၏ အစောပိုင်းအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းခဲ့သည်။

ထိုသို့သော တိုးတက်မှုသည် အတော်လေး ထူးခြားသည်။

အစပိုင်းတွင် ဖူဝမ်ဒိုင်သည် အလွန် အဆင်မပြေဟု ခံစားရသည်။

သူမ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ပင် စဉ်းစားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီရဲ့ အတွင်းစိတ်အသံတွေကို နားထောင်နိုင်စွမ်းကြောင့်၊

သူမရဲ့ စိတ်ကြိုက်တွေကို တော်တော် ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့တယ်။

ဥပမာ ဖူဝမ်ဒိုင် ဒီည သစ်သီးစားချင်တယ်ဆိုရင်၊

နောက်နေ့ မနက်မှာ ယဲ့ယွီက သူ့အိမ်တံခါးဝကို လာပို့ပေးတယ်။

သူမ မနက်ဖြန် ငါးမျှားချင်တယ်ဆိုရင်၊

သူမက ယဲ့ယွီကို မြစ်နားမှာ တွေ့လိမ့်မယ်။

သူက သူမနဲ့ အဖော်လုပ်ဖို့ ရှိနေရုံသာမက၊ တက်တက်ကြွကြွလည်း ကူညီပေးလိမ့်မယ်။

အချုပ်အားဖြင့်၊

ယဲ့ယွီသည် ဖူဝမ်ဒိုင်အတွက် ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တန်ဖိုးကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်ဖို့အတွက် အဓိကသော့ချက်ပဲ။

ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ဖောက်သည်အတွက် ကြိုးစားတာက သဘာဝပဲ။

အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ၊

ဖူဝမ်ဒိုင်က ယဲ့ယွီရဲ့ ရှိနေခြင်းကို အသားကျလာခဲ့တယ်။

နှစ်ယောက်သား အချင်းချင်း အိမ်တွေကို မကြာခဏ သွားရောက်လည်ပတ်ပြီး၊

ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

ရွာက မကြီးမားဘူး၊ လူဦးရေလည်း နည်းတယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်နဲ့ ယဲ့ယွီတို့ ပိုပြီး ရင်းနှီးလာတဲ့ မြင်ကွင်းကို ရွာသားတွေက သတိပြုမိလာကြတယ်။

တစ်ခါက တောဟင်းသီးဟင်းရွက် ရှာဖွေဖို့ အပြင်ထွက်တုန်း၊

ကြင်နာတတ်တဲ့ လီအဒေါ်ကြီးက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ယဲ့ယွီနဲ့ ဘယ်တော့ ပေါင်းဖို့ စီစဉ်ထားလဲလို့ မေးလိုက်တယ်။

ဒီမေးခွန်းကို ကြားတော့ ဖူဝမ်ဒိုင် တော်တော် အံ့အားသင့်သွားခဲ့တယ်။

သူမက လီအဒေါ်ကြီး ဘာလို့ အဲဒီလို မေးတာလဲလို့ မေးလိုက်တယ်။

အဒေါ်ကြီးက ယဲ့ယွီ ဒီကို ခြောက်လအရင်ကတည်းက ရောက်လာပြီး ဖူဝမ်ဒိုင်ဘေးမှာပဲ နေခဲ့တယ်၊ အမြဲတမ်း သူ့နားမှာပဲ ဝဲနေခဲ့တယ်လို့ ပြန်ဖြေတယ်။

အချစ်မဟုတ်ရင် တခြား ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ?

ဖူဝမ်ဒိုင် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့တယ်။

မှန်တာပေါ့၊ အချစ်ကြောင့် မဟုတ်ရင် တခြား ဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

ဘယ်ကျင့်ကြံသူက ဒီတောင်ပေါ်ရွာလေးမှာ မထွက်ခွာဘဲ ပိတ်လှောင်နေမှာလဲ?

ဒါက ဘာမှ ကောင်းမွန်တဲ့ မြေနေရာ မဟုတ်ဘူး၊ လှပတဲ့ မြင်ကွင်းကလွဲလို့ ဘာမှ ထူးခြားတာ မရှိဘူး။

ဒါ့အပြင် ယဲ့ယွီက သူ့ကို တကယ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့တယ်။

သူတို့ နေ့တိုင်း တွေ့ကြတယ်!

ဒီလိုတွေးမိတော့ ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

သူမက တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ နှလုံးသားရေးရာ ကိစ္စတွေကို ဘယ်တော့မှ မတွေးခဲ့ဘူး။

အခု ယဲ့ယွီရဲ့ ပေါ်ပေါက်လာမှုက သူ့ကို ဘာလုပ်ရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

ဒီလိုနဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင် အိမ်ကို အမြန် ပြန်လာခဲ့တယ်။

မွန်းလွဲပိုင်းရောက်တော့၊

ယဲ့ယွီက ငါးမျှားတံကို ကျောပိုးပြီး ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ငါးမျှားဖို့ ခေါ်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ တုံ့ပြန်မှု မရှိဘူး။

ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ နတ်ဝိညာဉ်အသိနဲ့ အလိုလို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်က သူ့အခန်းထဲမှာ တကယ် ရှိနေတယ်ဆိုတာ သူ တွေ့လိုက်တယ်။

ဒီလိုဆိုရင် ဘာလို့ သူ ဘာမှ မပြောတာလဲ?

ယဲ့ယွီက တံခါးခေါက်ပြီး မေးလိုက်တယ်- "ဘာဖြစ်တာလဲ? တစ်ခုခု ဖြစ်တာလား?"

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခေါက်ပြီးနောက်၊

ဖူဝမ်ဒိုင် ရုတ်တရက် တံခါးဖွင့်လိုက်တယ်။

သူမက ရှုပ်ထွေးတဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ယဲ့ယွီကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူမ ရင်ထဲမှာ တွေးနေခဲ့တယ်- မင်း ငါ့ကို ကြိုက်လို့ ဒီမှာ နေနေတာ တကယ်လား?

ဒီအတွင်းစိတ်အသံကို ကြားတော့၊

ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ?

ဘယ်လိုလုပ် အချစ်ဖြစ်သွားရတာလဲ?

ယဲ့ယွီ တစ်ခုခု မှားနေတာကို ခံစားမိတယ်။

သူ ချက်ချင်း လှည့်ပြေးဖို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင်က သူ့ကို ရပ်ခေါ်လိုက်တယ်။

"မင်း ငါ့ကို ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား? ဒါကြောင့် မင်း ဒီမှာ နေနေတာ။"

ယဲ့ယွီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်တယ်။

ရုတ်တရက် သူ ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ အတွင်းစိတ်အသံကို ထပ်ကြားလိုက်ရတယ်။

"မင်း ငါ့ကို ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား? တကယ်တော့ ငါလည်း မင်းကို ကြိုက်တယ်။

မင်းနဲ့အတူ တောင်ပေါ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်နိုင်ရင် ဒါက အရမ်း ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ယဲ့ယွီတော်တော်လေး ရင်ခုန်ကြည်နူး စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ်။

တကယ်တော့ ပြီးခဲ့တဲ့ ခြောက်လကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်၊

သူနဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင်က မခွဲနိုင် မခွာရ ဖြစ်နေခဲ့တာ။

သူမနဲ့ ဘဝကို သူ ကြာပြီ အသားကျနေပြီ။

အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ခံစားချက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်လို့ ဖော်ပြတာက လုံးဝ ချဲ့ကားပြောတာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါ့အပြင် ဒီလေ့လာမှု ကာလအတွင်းမှာ၊

ယဲ့ယွီက ဖူဝမ်ဒိုင်ဟာ ရက်စက်ပြီး သွေးဆာနေတဲ့ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ တွေ့ရှိခဲ့တယ်။

သူမက ဒဏ်ရာရနေတဲ့ သေးငယ်တဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကိုတောင် တက်တက်ကြွကြွ ကူညီတတ်တယ်။

သူသာ ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ အထောက်အထားကို ကြိုတင် မသိခဲ့ဘူးဆိုရင်၊

ယဲ့ယွီကတောင် ထင်လိမ့်မယ်၊

သူမက အလွန်ရိုးသားတဲ့ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲလို့။

ဒီလိုဆိုရင် သူ့နှလုံးသားကို လိုက်နာတာ ပိုကောင်းတယ်။

ယဲ့ယွီ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်- "မှန်ပါတယ်၊ ငါကမင်းကို ကြိုက်တယ်။ မင်းရော ကို့ကို ကြိုက်လား?"

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ မဖြေဘဲ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်တယ်။

မကြာခင်မှာပဲ အတွင်းကနေ အသံအသစ်တစ်ခု ထွက်လာခဲ့တယ်- "လူမိုက်လေး၊ ကျမရှင့်ကို ကြိုက်တာပေါ့!"

ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့၊

ရွာသားတွေ သက်သေအဖြစ်နဲ့ ယဲ့ယွီနဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင် လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။

လက်ထပ်ပြီးနောက် သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့တယ်။

သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် လေးစားခဲ့ကြတယ်!

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မျက်နှာမှာလည်း အပြုံးတွေ ပိုများလာခဲ့တယ်။

အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ၊

ဖူဝမ်ဒိုင်က ယဲ့ယွီကို စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်တယ်၊

"ယောက်ျား၊ ရှင်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်တာတောင် ဘာလို့ ရှင် ကျင့်ကြံတာကို ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာလဲ?"

ယဲ့ယွီက ကမန်းကတန်း ရယ်လိုက်တယ်။

တကယ်တော့ သူ ကျင့်ကြံတာကို ဘယ်တော့မှ မရပ်ခဲ့ဘူး။

ဖူဝမ်ဒိုင်နဲ့အတူ နေပြီး သူမရဲ့ နှလုံးသားအသံကို နားထောင်တာက ယဲ့ယွီရဲ့ အမြန်ဆုံး ကျင့်ကြံနည်းပဲ။

ဟုတ်ပါတယ်၊

သူ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောလို့မရဘူး။

ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ပြန်ဖြေဖို့၊

ယဲ့ယွီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တယ်- "ငါက စာပေပညာရှင်တယောက်ပါ၊ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းကလာတာပါ။

ငါက ချီယွမ်ချီကို ကျင့်ကြံတာ!

ပုံမှန်အားဖြင့် မကျင့်ကြံဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ ကိုတို့ကျင့်ကြံနည်းကစာပေလေ့လာပြီးကျင့်ကြံတာမျိုးလေ။

ငါကက စာပေစွမ်းအင်ကို စုဆောင်းနေတာ၊ တစ်နေ့ကျရင် ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးလိုက်ရင် ကို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာမှာ သေချာတယ်!"

ဖူဝမ်ဒိုင် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

သူမ ရင်ထဲမှာ တွေးလိုက်တယ်- သူ ငါ့ကို ကျင့်ကြံမှု နားမလည်ဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား?

ကျီရှာစာသင်ကျောင်းက အနောက်နယ်စပ်တိုက်ကြီးက သန့်ရှင်းတဲ့နေရာတွေထဲက တစ်ခုပဲ။

ချီယွမ်ချီကို ကျင့်ကြံတာ မှန်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက နေ့ရောညပါ လေ့လာမှ ရတာ။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် ယောက်ျားက စာမဖတ်ဖူးဘူး၊ သူ့ ချီယွမ်ချီ ဘယ်က လာတာလဲ?

ဒါ့အပြင် စာပေစွမ်းအင်ကို စုဆောင်းစရာ မလိုဘူး!

ရှိရင် ရှိတာပဲ၊ မရှိရင် မရှိတာပဲ။

သူ့မာနအတွက် ကြွားချင်နေတာလား?

ကျွန်တော့် ယောက်ျားက အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်!

သူမ မယုံကြည်ပေမဲ့၊

ဖူဝမ်ဒိုင်က ယဲ့ယွီအတွက် အံ့သြဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်တယ်- "ဝိုး၊ ယောက်ျား၊ ခင်ဗျား အံ့မခန်းပဲ!"

ဒါပေမဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင်က တကယ် သရုပ်ဆောင်လို့ မရဘူး။

သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အတတ်နိုင်ဆုံး မာကျောနေခဲ့တယ်။

သူမ ပြောတဲ့ စကားတွေက စနောက်နေသလို ပိုတူတယ်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်က ခဏတာပဲ ကြာတတ်တယ်။

ဘာကို ကြွားတာလဲ? ဘယ်သူ ကြွားနေတာလဲ?

မင်း မယုံရင် ငါ မင်းကို ပြမယ်!

ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး သူ့ရဲ့ ပါရမီတွေကို ပြသဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ စုတ်တံကို ထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူ ထပ်ပြီး ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။

သူ ဘာရေးရမလဲ?

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျီရှာစာသင်ကျောင်းမှာ၊

ယဲ့ယွီက အဲဒီ ရှေးဟောင်းကျမ်းတွေကို တကယ် သေသေချာချာ မလေ့လာခဲ့ဘူး။

သူတို့ကို ရွတ်ဆိုရုံသာမက၊ သူ မှတ်တောင် မမှတ်မိဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေမှာ စုတ်တံကို ကိုင်ထားပြီး ဘာမှ မရေးဘဲ နေလို့မရဘူး!

ယဲ့ယွီက သူ့ဘေးနားက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီရဲ့ လေးနက်တဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့၊

သူမက တက်တက်ကြွကြွ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်တယ်- "ယောက်ျား၊ ရှင့်ရဲ့ စာပေစွမ်းအင် မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် မရေးတော့ဘူးလား။ နည်းနည်းလေး ထပ်စုဆောင်းလိုက်ပါဦး!"

ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ တားမြစ်ချက်ကတော့ မိန်းမတစ်ယောက်ရှေ့မှာ "ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး" လို့ လုံးဝ မပြောရဘူး!

ယဲ့ယွီက သူ့လက်ရန်းတွေကို လွှဲချလိုက်တယ်!

"ကျန်နန်းရဲ့ စစ်သား တစ်သန်းကို သတ်၊ ငါ့ခါးမှာ သွေးစွန်းဓားနဲ့!"

သူက ကဗျာတစ်ကြောင်းတိုတို ရေးလိုက်တယ်။

အင်အားကြီးမားတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခု ကောင်းကင်ကို တိုးဝင်သွားခဲ့တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလို အထူးအဆန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ကနေ ကျလာခဲ့တယ်။

တိုက်ပွဲသံ အမြောက်အမြား ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တယ်။

သွေးနံ့က လေထဲမှာ တလွင့်လွင့်။

အပေါ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်းကင်တစ်ဝက်က နီရဲနေခဲ့တယ်!

ယဲ့ယွီနဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ထိတ်လန့်တကြား ရပ်နေခဲ့ကြတယ်။