နတ်ဘုရားလှေကား

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ဘာလုံးတို့သည် မရပ်မနား ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်လာပြီး ဤတံခါးကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေသည်။ ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများနှင့်အတူ တံခါးသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲလာသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤအခြေအနေက ၎င်းတို့ကို ဝမ်းမြောက်စေပြီး မင်ချန်က အံ့သြဝမ်းမြောက်က်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“မြန်မြန်တိုက်ခိုက်… ဒီတံခါးကို မခံနိုင်တော့ဘူး… မကြာခင် ဝင်ရောက်နိုင်တော့မယ်…”

၎င်းတို့သည် တံခါးကို ဖောက်ထွင်းရန် အချိန်အကြာကြီး လိုအပ်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ တံခါးတွင် လျော့ရဲလာသည့် လက္ခဏာများ ပေါ်ပေါက်လာပြီဖြစ်သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်သည် ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်စီးနေပြီဖြစ်ပြီး အထဲတွင် တံခါးကို ထောက်ထားသော ကျောက်တိုင်များသည် အမှန်တကယ်ပင် မခံနိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ဤတံခါးအတွင်းဘက်တွင် ကျောက်တိုင်များဖြင့် ထောက်ထားပြီး လော့အကြီးအကဲတို့သည် အထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထောက်ကူထားသဖြင့် ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းခံရခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ၎င်းတို့အားလုံး ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ပြီး တံခါးကို ထောက်ထားသူမရှိတော့သဖြင့် ကျောက်တိုင်များသာ အားထားရာ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အင်အားမလုံလောက်ပေ။

တံခါးသည် အင်အားများစွာကို ခုခံထားနိုင်သော်လည်း အနည်းငယ်သော အင်အားများသည် အထဲသို့ ထုတ်လွှင့်လာပြီး ကျောက်တိုင်များကို အက်ကွဲစေသည်။ အကယ်၍ ဤကျောက်တိုင်များကို နတ်ဘုရားအင်းများဖြင့် အားဖြည့်ထားပါက အနည်းငယ်ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကျောက်တိုင်များသည် သာမန်ကျောက်များသာဖြစ်ပြီး မာကျောမှုမှာ အားနည်းသည်မဟုတ်သော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် သန်မာသူများစွာ၏ ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အချိန်တစ်ခုကြာ ခံနိုင်ပြီးနောက် ဘာလုံး၏ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်မှုအောက်တွင် “ဘုန်း...” ခနဲ အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ကျောက်တိုင်သည် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်ကာ မြေပေါ်သို့ ကျောက်အမှုန်အမွှားများအဖြစ် ပြိုကျသွားသည်။

“ဘုန်း...”

ထို့နောက် တံခါးသည် ပြင်းထန်စွာ ဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး ဘာလုံးတို့သည် ဦးဆောင်ကာ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေသည်။ တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ဘာတစ်ခုမှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဗလာကျင်းနေသော လှောင်အိမ်များနှင့် ကင်းလှည့်သူများ၏ ရုပ်အလောင်းများသာ ရှိနေသည်။

“လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ…”

“သား... သားရဲတွေ... ငါတို့ သားရဲတွေရော...”

၎င်းတို့သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အသက်ရှူသံတစ်ခုမှ မရှိပေ။ ဖုံးကွယ်ထားသည့် စွမ်းအားမည်မျှ သန်မာသည်ဖြစ်စေ စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် သန်မာသူများစွာ၏ စူးစမ်းရှာဖွေမှုအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် တစ်ပတ်ပြီးတစ်ပတ် လှည့်ကြည့်သော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ မတွေ့ရပေ။ မျက်စိထဲတွင် ဗလာကျင်းနေသည့် မြင်ကွင်းသာ ရှိသည်။

“ဘာအခြေအနေလဲ… အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြတာလား…” ၎င်းတို့သည် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ အတွင်းကအခြေအနေက ဗလာကျင်းနေသကဲ့သို့ သူတို့အားလုံး၏ ဦးနှောက်များသည်လည်း ဗလာကျင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ကြရသည်။ အားလုံးက ရူးသွပ်ချင်စရာမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်စွာ ကြည့်ရင်း အံ့သြခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းမှသည် ထိန်လန့်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်သွားကြသည်။

ဘာလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နဂါးအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါး၏ အရိပ်သဏ္ဍာန်ကို လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဧရာမဓားကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ အရှိန်နှင့် တက်သွားပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော လှောင်အိမ်များကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ဝါးခနဲ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှောင်အိမ်အများစုသည် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသည်။

ဓားအလင်းတန်း၏ ကျန်အင်အားသည် နောက်ဆုံးတွင် နံရံပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားသော်လည်း မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမှ မရှိပေ။ သေးငယ်သော ခြစ်ရာတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ… လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ…”

ဘာလုံးသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေပြီး ၎င်း၏ လက်ထဲရှိ အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားလက်နက်နှင့် ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းခုတ်ပိုင်းနေသည်။ ဓားအလင်းတန်းများသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရူးသွပ်စွာ ပြန့်ကျဲသွားသော်လည်း မည်သူမျှ ထွက်ပေါ်မလာပေ။

အများဆုံးအားဖြင့် လှောင်အိမ်များကို အနည်းငယ်သာ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး နံရံပေါ်တွင် ခြစ်ရာအနည်းငယ်သာ ထင်ရှားစေနိုင်သည်။ ထို့အပြင် မည်သည့်အခြေအနေမှ မဖြစ်ပေါ်ပေ။

မင်ချန်တို့သည် စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုဒေါသထွက်နေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် တံခါးကို ထိုးနှက်ခဲ့ရသည်မှာ အချိန်အကြာကြီး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် လူရိပ်လူယောင်တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို အဆုံးထိ ဖွင့်လှစ်ကာ နေရာတိုင်းကို စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပုရွက်ဆိတ်အနည်းငယ်ကိုသာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး လူရိပ်လူယောင်မှာ လုံးဝမရှိပေ။

“ပျောက်သွားကြပြီ… တကယ်ပျောက်သွားကြပြီ…”

ဘာလုံးသည် တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသမီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ ဝင်ရောက်လာပြီး ကျူးကျော်သူများကို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် လူရိပ်လူယောင်တစ်ဦးမှ မရှိပေ။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ ဗလာကျင်းနေသော လှောင်အိမ်များနှင့် သားရဲတစ်ကောင်မှ မရှိသည့် မြင်ကွင်းသာဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေသည် အလွန်အံ့သြဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို လုံးဝမတွေးနိုင်ပေ။

“ဒီနေရာမှာ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုရှိတာလား… ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး… ဒီနေရာမှာ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်း လုံးဝမရှိဘူး… လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းအများစုကို ငါတို့ ရှာဖွေပြီးပြီ မဟုတ်လား…”

မင်ချန်သည် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နံရံများကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းရှိမရှိ ရှာဖွေနေသည်။

“ရှာစမ်း…”

ဘာလုံးသည် စကားများများ မပြောဘဲ နံရံများကို ကပ်လျက် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန် စတင်လိုက်ပြီး နံရံများကို ဆက်လက်ထုရိုက်နေသည်။ နွယ်ထုန်ထျန်တို့လည်း ထိုနည်းတူ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန် စတင်လိုက်သည်။ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိ သန်မာသူများလည်း လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းရှာဖွေရန် စီစဉ်ခံရသည်။

နံရံများ မျက်နှာကျက် သို့မဟုတ် မြေပြင်ပေါ်တွင်ဖြစ်စေ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန် ဆက်လက်ထုရိုက်နေကြသည်။

ဤနေရာကို ၎င်းတို့သည် တစ်ကြိမ်ရှာဖွေပြီးဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းအများစုကို ၎င်းတို့သိထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင်လည်း ရှာဖွေပြီးဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်း မရှိပေ။ ယခုအခါ လူများနှင့် သားရဲများသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် ၎င်းတို့သည် မိမိတို့၏ ရှာဖွေမှု မလုံလောက်ခဲ့သည်ဟူသော သံသယဖြစ်ပေါ်လာပြီး သို့မဟုတ် ဖွင့်လှစ်နည်းမမှန်ကန်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။

“သူတို့က လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကို သိပြီးသားဖြစ်မယ်… မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မှာလဲ… တိတ်တဆိတ် မင်ဟူးကို သတ်ပစ်နိုင်တာလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး…” ဘာလုံးသည် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒင်းတို့… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကို သိနိုင်ရတာလဲ… ငါတို့တောင် မသိတဲ့ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်ရတာလဲ…”

၎င်းတို့သည် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်နေပြီး ထိတ်လန့်မှုအနည်းငယ်လည်း ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံအတွင်း ၎င်းတို့မသိသေးသည့် နေရာများ အများအပြားရှိနေသေးသည်လား။

၎င်းတို့သည် ခုန်ကူးခြင်းစွမ်းရည်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသည်ဟု လုံးဝမထင်ကြပေ။ ဤနေရာတွင် နတ်ဘုရားအင်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် ခုန်ကူးခြင်းစွမ်းရည်သည် မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမှ ရှိမည်မထင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် မည်သို့စဉ်းစားစဉ်းစားလျှင် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားသည်ဟူသော အတွေးသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခုန်ကူးခြင်းစွမ်းရည်ကို မစဉ်းစားမိပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ခေါင်းမာစွာ ဆက်လက်ရှာဖွေနေရပြီး အနီးအနားတွင် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းရှိမရှိ ကြည့်ရှုရန်သာ တတ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကို ရှာမတွေ့ပါက ၎င်းတို့ခံရမည့် အပြစ်ဒဏ်သည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်လိမ့်မည်။

အကယ်၍ ကျူးကျော်သူများကို ဖမ်းမိပါက အားလုံးကို ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သားရဲများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျူးကျော်သူများလည်း မရှိတော့သဖြင့် ၎င်းတို့ခံရမည့် အပြစ်ဒဏ်သည် ပြင်းထန်လိမ့်မည်။

၎င်းတို့သည် ဆက်လက်ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံတစ်ခုလုံး တုန်ခါလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နံရံများတွင် ဖျော့ဖျော့ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သလို ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

“ဘာအခြေအနေလဲ… ဘယ်သူက နတ်ဘုရားလှေကားကို တက်နေတာလဲ…” ဘာလုံးတို့သည် ထိတ်လန့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာများမှာ မည်းမှောင်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ… ကျူးကျော်သူတွေဖြစ်မလား…”

“ဒင်းတို့… မြန်မြန်သွားကြည့်စမ်း…”

မင်ချန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဤအခြေအနေသည် ၎င်းတို့၏ အစီအစဉ်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်ဟု ထင်ရသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။ ဘာလုံးသည် ထွက်ခွာမသွားမီ လက်အောက်ငယ်သားများကို မှာကြားလိုက်သည်။

“မင်တို့ ဒီနေရာကို စောင့်ကြည့်ထား… တစ်ခုခုလှုပ်ရှားမှုရှိရင် ငါတို့ကို ချက်ချင်း လာပြောစမ်း… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်တို့ သူတို့ကို တားထားရမယ်… တကယ်လို့ လွတ်သွားရင် မင်တို့အကုန် သေပြီသာမှတ်…”

“ကောင်းပြီ…”

၎င်းတို့သည် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ဤသို့သာ ဖြေကြားလိုက်ရသည်။

မှာကြားပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။ လမ်းကြောင်းအနည်းငယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလိုက်ရာ မျက်စိထဲတွင် အဆင့်ဆင့်တက်သွားသော လှေကားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အကြမ်းဖျင်းခန့်မှန်းကြည့်လျှင် အဆင့်တစ်ထောင်ခန့် ရှိပုံရသည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် အဓိကမဟုတ်ပေ။ အဓိကမှာ လှေကားပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တက်နေပြီး အဆင့်တစ်ရာကျော်အထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် အလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

၎င်းတို့သည် ဤရုပ်သဏ္ဍာန်ကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

“ကျူးကျော်သူ…”

လှေကားတက်နေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယီထျန်းယွမ်ပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ရတနာတစ်ခုခုရှိမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ အဆင့်ကိုးရာကိုးဆယ့်ကိုးဆင့်ရှိ နတ်ဘုရားလှေကားတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုလှေကားသည် မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သွားမည်ကို မသိရပေ။

၎င်းသည် များများစဉ်းစားမနေဘဲ ချက်ချင်း လှေကားထက်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ လှေကားပေါ်သို့ ခြေလှမ်းစတင်တင်လိုက်ချိန်တွင် ချက်ချင်း တုန်ခါမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သလို ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံတစ်ခုလုံး လှုပ်ရှားလာပြီး ဘေးတွင်ရှိသော နတ်ဘုရားအင်းများသည် မျက်စိတဆုံး တောက်ပလာသည်။ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားဆန်သော အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုနှင့် တူပုံရသည်။

စတင်လှုပ်ရှားပြီးနောက် ၎င်းသည် လျင်မြန်စွာ အရှိန်မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်းရောက်ရှိလာကြသည်။ အခြေအနေသည် မကောင်းလှပေ။ ရတနာကို တိတ်တဆိတ်ယူသွားနိုင်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

အခန်း (၅၂၇) ပြီးပါပြီ။