အလုပ်မဖြစ်ဘူးလား

“အမှိုက်ကောင်… မြန်မြန်တက်လာစမ်းပါ… ဒီလောက်နှေးနေတာ ခြေထောက်ဆွံ့အသွားတာလား…”

“ဟုတ်တယ်… မိုက်ရိုင်းတဲ့ကောင်… မြန်မြန်တက်လာစမ်း… အစွမ်းမရှိရင် အပြင်ကို ထွက်သွားစမ်းပါ…”

“သူက အချိန်ဆွဲနေတာပဲ… တက်လည်း မတက်နိုင်ဘူး… ဆင်းလည်း မဆင်းရဲဘူး…”

ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှ အစောင့်များသည် ယီထျန်းယွမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ မြန်မြန်တက်လာရန် တွန်းအားပေးနေကြသည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်သည် မနှေးမမြန် တစ်လှမ်းချင်း တက်လာပြီး လှမ်းတက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းသည် တည်ငြိမ်လှသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံများကို ၎င်းသည် လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ နားထဲသို့ တစ်စက်မျှ ဝင်မလာသလို ဆက်လက်တက်နေသည်။

“ဒီကောင်လေးက အချိန်ဆွဲနေတာလား… တက်မလာနိုင်တော့လို့ ဒီလိုဖြည်းဖြည်းချင်း တက်နေတာလား…” ဘာလုံးသည် မျက်နှာအေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ယီထျန်းယွမ် တက်လာသည့်အခါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ယီထျန်းယွမ်သည် မတက်လာဘဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာနေသည်။

၎င်းတို့သည် ယခုအခါ လှေကားအဆင့် ခြောက်ရာမှ ခုနစ်ရာအထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယီထျန်းယွမ်မှာ အဆင့်နှစ်ရာကျော်တွင်သာ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့ထက် အဆမတန် နှေးကွေးလှသည်။

“ဖြစ်နိုင်တယ်… သူက အဲဒီနေရာမှာ ဆက်နေရင် ဘေးကင်းမယ်လို့ ထင်နေတာနေမှာ… ငါတို့က အပေါ်ကို အရင်တက်ပြီး လူသုံးဆယ်ပြည့်သွားရင် သူ့ကို ထုတ်ပစ်လိုက်မယ်…” မင်ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “အဲဒီအခါကျရင် သူ့ကို ဝိုင်းပြီး ဖမ်းလိုက်မယ်… သူ့အလောင်းတောင် မကျန်ရစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်…”

လူသုံးဆယ်ထက် ပိုမိုတက်ရောက်လာသည့်အခါ ဤနတ်ဘုရားလှေကားသည် ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အပေါ်သို့ မတက်ရောက်နိုင်သော ကျင့်စဉ်သမားများအားလုံးကို ထုတ်ပယ်ပစ်လိမ့်မည်။

“ဟုတ်တယ်… ငါတို့က သူ့ရဲ့ မိုက်ရိုင်းပြီး အသိဉာဏ်မဲ့တာကို အဆုံးသတ်ပေးမယ်…” ဘာလုံးသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် ဆက်လက်တက်လာကြပြီး ယခင်ကထက် အနည်းငယ် နှေးကွေးလာသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် ကျင့်စဉ်ရှိသူများပင်လျှင် ဤနေရာတွင် တက်ရန် မလွယ်ကူပေ။ ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်လေ ဖိအားပိုမိုကြီးမားလေဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့၏ အတွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တစ်လှမ်းချင်း တက်လာပြီး မမြန်မနှေးဖြင့် ဆက်လက်တက်နေသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် အနည်းငယ် အရှိန်မြှင့်လာပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းသည် တည်ငြိမ်စွာ လှမ်းတက်နေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် စဉ်ဆက်မပြတ် စီးဝင်လာသည်။

ဤလှေကားထက်တွင် စုစည်းလာသော အကြောင်းအရာများသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုများပြားလာပြီး တစ်စတစ်စ လေးနာလာသလို ခံစားရသည်။ ဤအကြောင်းအရာများသည် တဖြည်းဖြည်း သိုင်းပညာတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းလာသည့် ခံစားမှုကို ပေးသည်။ သို့သော် ဤအရာများသည် သိုင်းပညာ၏ ပထမတစ်မျက်နှာသာဖြစ်ပြီး အဆင့်များစွာ တက်လာသည့်အခါမှသာ စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာခန့်သာ ပြည့်စုံလာသည်။

၎င်းသည် အဆင့်ကိုးရာကိုးဆယ့်ကိုးဆင့်အထိ တက်ရောက်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိပြီး စာမျက်နှာသုံးလေးမျက်နှာခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်၏ အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်လာသော်လည်း ဘာလုံးတို့သည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ မျက်နှာများ မည်းမှောင်သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်အား အပေါ်သို့ မတက်လာစေလိုဘဲ အောက်တွင်သာ ဆက်လက်နေနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် လူသုံးဆယ်ပြည့်သွားသည့်အခါ ယီထျန်းယွမ်သည် ထုတ်ပယ်ခံရလိမ့်မည်။

“ဂရုမစိုက်နဲ့… သူ တက်လာခဲ့ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ… နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ကို သေအောင်လုပ်လို့ရတာပဲ…” မင်ချန်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ အစီအစဉ်မှာ မပြောင်းလဲပေ။

သို့သော် အခြေအနေမတူညီပါက အခြားအစီအစဉ်များလည်း ရှိသည်။

“ဒါပေမယ့် ကြည့်ရတာ ငါတို့က အရင်ရောက်မယ်… ငါတို့မှာ လူသုံးဆယ်နီးပါးရှိပြီ… သူ့ထက် အများကြီး မြန်တယ်…” နွယ်ထုန်ထျန်သည် အော်ရယ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသုံးဆယ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အပြင် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူများလည်း ရှိပြီး ယီထျန်းယွမ်ထက် အဆမတန် သာလွန်နေသည်။ မည်သူက အောင်မြင်မည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း ယီထျန်းယွမ်သည် လုံးဝမမီဘဲ နောက်ကျနေနိုင်သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် စိတ်မပူပေ။ ယီထျန်းယွမ်သည် အနည်းငယ် အရှိန်မြှင့်လာပြီးနောက် ပြန်လည်နှေးကွေးသွားသည်။ အချို့လှေကားအဆင့်များတွင် ၎င်းသည် အနည်းငယ်ရပ်နားပြီး ဖိအားများကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြုလုပ်နေသယောင်ရှိသည်။

“ဒါ ငါ စိတ်များသွားတာပဲ… ဒီကောင်လေးရဲ့ ကျင့်စဉ်က အားနည်းတယ်… စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်တောင် ရှိမှာ မသေချာဘူး…” မင်ချန်သည် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုပဲ ထင်ရတယ်… သာမန်စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်သမားတွေထက်တောင် အားနည်းတယ်… ဒါပေမယ့် သူ့အဖော်တွေ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ… တစ်ယောက်တည်းဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဒီကောင်တစ်ယောက်တည်းပဲ ဘာလို့ရှိနေတာလဲ…” ဘာလုံးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အခြားသူများကို လုံးဝမတွေ့ရပေ။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်… သူ့ကို ဖမ်းပြီး လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတွေအကုန် အတင်းမေးထုတ်ရမယ်… မဟုတ်ရင် သူဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်လာပြီး ဒီနေရာထိ ရောက်လာနိုင်ရတာလဲ…” မင်ချန်သည် အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ရန်သူများသိရှိထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ရန်သူသိထားသည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း သိထားရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် အကျိုးဆက်များသည် ဆိုးရွားလိမ့်မည်။

၎င်းတို့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်တက်လာကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းကို အသက်ရှင်လျက် ဖမ်းမိပြီး ၎င်းသိထားသမျှကို အတင်းမေးထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်တစ်ဦးတည်း ရှိနေရသည့် အကြောင်းကို မသိကြသော်လည်း ယခုအခါ သူ့ကို ဖမ်းမိရန်သာ အာရုံစိုက်ထားသည်။

ယီထျန်းယွမ်ဘက်တွင်မူ အခြေအနေမှာ မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမှ မရှိပေ။ ၎င်းသည် အရှိန်နှေးကွေးလာခြင်းမှာ ဖိအားကြောင့်မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာမှ ဖိအားများသည် ၎င်းအတွက် မည်သည့်အဓိပ္ပါယ်မှ မရှိပေ။ အကယ်၍ အရှိန်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဆိုလျှင် ၎င်းသည် အခြားကျင့်စဉ်သမားများကို အလွယ်တကူ ကျော်တက်နိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ထိုသို့မပြုလုပ်ဘဲ ဖြည်းညင်းစွာ ခံစားနေရန်သာ ရွေးချယ်ထားသည်။

အချို့လှေကားအဆင့်များတွင် သိုင်းပညာဆိုင်ရာ အချက်အလက်များ ပိုမိုပါရှိသဖြင့် ၎င်းသည် တမင်နှေးကွေးစွာ တက်လာပြီး ထိုအရာများ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများကို သေချာခံစားနေသည်။ ၎င်းသည် ဤသိုင်းပညာသည် အလွန်ထူးကဲပြီး အနည်းဆုံး ကောင်းကင်အဆင့်ထက် သာလွန်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့အပြင် ဤသိုင်းပညာသည် အဆင့်မြင့်ကောင်းကင်အဆင့်ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားဘုရင်အဆင့်မှ တည်ဆောက်ထားသော နတ်ရင်ပြင်ဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့်ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာမရှိပါက ၎င်းသည် အားနည်းသည်ဟု ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် မမြန်မနှေးဖြင့် ဆက်လက်တက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ ပြိုင်ဘက်များ မည်မျှမြန်မြန်ပြေးသည်ဖြစ်စေ ၎င်းနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

အချိန်များသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး မကြာမီတွင် မင်ချန်သည် ထိပ်ဆုံးသို့ ဦးဆုံးရောက်ရှိသွားသည်။ ထိပ်ဆုံးသို့ အောင်မြင်စွာ တက်ရောက်ပြီးနောက် ၎င်းသည် အမြင့်မှ ယီထျန်းယွမ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီကောင်လေးက ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာနေတုန်းပဲ… သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအခြေအနေက ဘာဖြစ်မယ်မှန်း မသိသေးဘူး…”

ဘာလုံးတို့လည်း မကြာမီတွင် တက်ရောက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့အကြား ကွာဟချက်မှာ မများပေ။ ထို့ကြောင့် အားလုံးနီးပါး တပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ လူဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် ထိပ်ဆုံးသို့ အောင်မြင်စွာ တက်ရောက်လာပြီး ဤအချိန်တွင် ယီထျန်းယွမ်မှာ အဆင့်ခြောက်ရာမှ ခုနစ်ရာအထိသာ ရောက်ရှိပြီး အနည်းဆုံး အဆင့်သုံးရာခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

“နှစ်ယောက်ပဲ လိုတော့တယ်… မြန်မြန်တက်လာစမ်းပါ…” မင်ချန်သည် ဘေးဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လူသုံးဆယ်ပြည့်ရန် နှစ်ယောက်သာ လိုအပ်တော့သည်။

အပေါ်သို့ ကြိုးစားတက်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူများသည် ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ခက်ခဲစွာ ဆက်လက်တက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့အတွက် ဤလှေကားသည် အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာကို သန်မာစေရန် အထောက်အကူဖြစ်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အခက်အခဲမှာ မများလှဘဲ တက်ရောက်နိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ၎င်းတို့အနက် နှစ်ဦးသည် နတ်ဘုရားလှေကားထိပ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်ရောက်လာသည်။ တက်ရောက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် လှေကားတစ်ခုလုံးသည် တောက်ပသော အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်လာပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။

“ဟားဟား… ဒီကောင်လေး သေပြီ…” မင်ချန်သည် အော်ရယ်လိုက်ပြီး မျက်နှာရက်စက်စွာ အောက်သို့ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အားလုံး ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ထားကြ… ခဏနေရင် ဒီကောင်ကို ဖမ်းလိုက်မယ်…”

၎င်းတို့၏ အမြင်တွင် ယီထျန်းယွမ်၏ ကျင့်စဉ်သည် အားနည်းသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် အောက်သို့ဆင်းသွားရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ အလွယ်တကူ ဖမ်းယူနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ထားသည်။ အကယ်၍ ကျင့်စဉ်အားနည်းသည်ဆိုလျှင် ဤလှေကားကို အလွယ်တကူ တက်ရောက်နိုင်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ တက်နေရန် မလိုအပ်ပေ။

သို့သော် နောက်တစ်ချက်အကြည့်တွင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်ပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်မှလွဲ၍ လှေကားတက်နေသူများအားလုံးကို ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော နတ်ဘုရားလှေကားထက်တွင် ယီထျန်းယွမ်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိနေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ… သူက ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား…” ၎င်းတို့သည် အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောလိုက်ပြီး ဤအခြေအနေကို လုံးဝမသိနိုင်ပေ။

အခန်း (၅၂၉) ပြီးပါပြီ။