ထိပ်ဆုံးသို့ တက်ရောက်ခြင်း

နတ်ဘုရားလှေကားသည် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်မှလွဲ၍ ကျန်ကျင့်စဉ်သမားများအားလုံး ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရပြီး တစ်ဦးမျှ မကျန်ရစ်ပေ။ ကျယ်ပြန့်သော နတ်ဘုရားလှေကားထက်တွင် ယီထျန်းယွမ်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိနေပြီး ထူးခြားစွာ ထင်ရှားနေသည့် ခံစားမှုကို ပေးသည်။

ဤအခြေအနေသည် ဘာလုံးတို့ကို ထိတ်လန့်စေသည်။ ၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်သည် သေချာပေါက် ထုတ်ပယ်ခံရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ အပေါ်တွင် လူသုံးဆယ်ပြည့်သွားသည်နှင့် ကျန်ရှိသော ပြိုင်ပွဲဝင်များအားလုံး ထုတ်ပယ်ခံရပြီး ပြိုင်ပွဲမှ ထွက်ခွာရမည်ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် ဆက်လက်တက်ရောက်၍ မရတော့ဘဲ အောက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေရသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ… သူက ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား…” မင်ချန်တို့သည် အံ့အားသင့်စွာ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ကာ ဤအခြေအနေသည် အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

ယခင်က ၎င်းတို့သည် ဤလှေကားကို တက်ရောက်ခဲ့ဖူးပြီး လူသုံးဆယ်ပြည့်သည်နှင့် ကျန်ရှိသူများအားလုံး ထုတ်ပယ်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် စမ်းသပ်မှုတွင် မည်မျှလူများပါဝင်သည်ဖြစ်စေ ပထမအဆင့်စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သူမှာ သုံးဆယ်ဦးသာဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သာမက ယီထျန်းယွမ်ပင်လျှင် ဤအခြေအနေကို မသိရှိပေ။ ကျင့်စဉ်သမားများစွာ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရသည်ကို တွေ့သောအခါ ၎င်းသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“လူသုံးဆယ်ပြည့်သွားတာနဲ့ ဒီအဆင့်က ပြီးသွားတာပဲ… ငါ့မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး… ဒါဆို ဒီစမ်းသပ်မှုရဲ့ အကြောင်းအရာကို အောင်မြင်စွာ နားလည်သဘောပေါက်လိုက်လို့ ထုတ်ပယ်မခံရတာ မဟုတ်ဘူးလား…” ယီထျန်းယွမ်သည် သေချာစဉ်းစားကြည့်ရာ ဤအရာသည် ဖြစ်နိုင်ချေအများဆုံးဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်သည်။

ဤနေရာသည် အမွေဆက်ခံသူကို ရွေးချယ်ရန်အတွက် ဖြစ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ အမွေဆက်ခံသူအဖြစ် အရည်အချင်းပြည့်မီသူများပင်လျှင် ထုတ်ပယ်ခံရမည်ဆိုပါက အရှိန်ပြိုင်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် မမျှတလှပေ။

၎င်းသည် အောင်မြင်စွာ နားလည်သဘောပေါက်သူများသာ ဆက်လက်တက်ရောက်နိုင်မည်ဟု ထင်မြင်သည်။ အကယ်၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ နားမလည်သူများသည် လူသုံးဆယ်အတွင်း ပါဝင်နိုင်သော်လည်း ထိုသုံးဆယ်ဦးသာ အောင်မြင်မည်ဖြစ်သည်။

“ဒါက တကယ်ထူးဆန်းတယ်… သူ ဘာလို့ ဘာမှ မဖြစ်တာလဲ…” ဘာလုံးသည် အော်ပြောလိုက်သည်။ “မင်တို့ ထပ်တက်ကြည့်စမ်း…”

ဘာလုံး၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် ချက်ချင်း ကြိုးစားကြည့်ရန် လှေကားဆီသို့ လျှောက်လာကြသည်။ သို့သော် အနီးသို့ပင် မရောက်ရှိမီ အလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံရပြီး လုံးဝဝင်ရောက်၍ မရပေ။

“ဘာလုံးသခင်… ကျွန်တော်တို့ လုံးဝဖြတ်မသွားနိုင်ပါဘူး… အလင်းတန်းတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားတယ်…” ထိုလက်အောက်ငယ်သားများသည် မတတ်နိုင်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မည်သို့ပင်ကြိုးစားစေကာမူ ဖြတ်ကျော်၍ မရပေ။

“အောက်ကနေ တက်လာလို့ မရသလို ငါတို့လည်း ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရဘူး…” မင်ချန်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့အနောက်တွင် တံခါးတစ်ခုရှိနေပြီး ယခုအခါ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားသည်။ သိသာထင်ရှားစွာ ဖြတ်ကျော်သွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယီထျန်းယွမ် အပေါ်သို့ မတက်လာမချင်း ဤတံခါးသည် ယာယီပိတ်ထားမည်ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို သူ တက်လာမှ ငါတို့က စောင့်နေရမှာလား…” ဘာလုံး၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ ၎င်းသည် ယီထျန်းယွမ်၏ အသနားခံမှုကို မြင်တွေ့ရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်တက်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။

“မြန်မြန်တက်လာစမ်းပါ… အမှိုက်ကောင်…” မင်ချန်သည် အပေါ်မှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “တက်မလာနိုင်ရင် အောက်ကို ပြန်ဆင်းသွားစမ်း…”

၎င်းတို့သည် ဆက်လက်အော်ဟစ်ကာ ယီထျန်းယွမ်ကို လှောင်ပြောင်ပြီး အောက်သို့ ဆင်းသွားရန် တွန်းအားပေးနေသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက်လောနေရတာလဲ… ဖြည်းဖြည်းချင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်က အများကြီးရှိသေးတယ်... အေးအေးဆေးဆေးပေါ့…”

၎င်းသည် တစ်လှမ်းချင်း တက်လာပြီး အပေါ်မှ အခြေအနေများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ ၎င်းသည် ဤနေရာမှ သိုင်းပညာကို သေချာနားလည်ရန် အာရုံစိုက်နေပြီး ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံချင်ပေ။

လုပ်မည်ဆိုလျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ရမည်။

“မင်း…”

၎င်းတို့သည် ဒေါသထွက်လွန်းလှပြီး ယခင်ကတည်းက အလွန်ဒေါသထွက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ယီထျန်းယွမ်၏ ဖြည်းညင်းစွာ တက်လာမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေရသည်မှာ ၎င်းတို့ကို ပို၍ပင် ဒေါသထွက်စေသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် တိုက်ခိုက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ပါက ယီထျန်းယွမ်သည် မကြာမီ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့၏ အသံများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ တစ်လှမ်းချင်း ဆက်လက်တက်လာပြီး ဤနေရာမှ သိုင်းပညာကို တစ်စတစ်စ နားလည်သဘောပေါက်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် ဘေးမှ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍ မရပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ နားလည်သဘောပေါက်ပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်သည် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ နတ်ဘုရားလှေကား၏ အပေါ်ဆုံးသို့ ခြေလှမ်းတင်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု စီးဆင်းလာပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

အချို့စမ်းသပ်သူများသည် ဤအလင်းတန်းကို ရရှိခဲ့ပြီး အချို့မှာ မရရှိခဲ့ပေ။ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ထက်ဝက်ကျော်သည် ဤအလင်းတန်းကို ရရှိခဲ့သည်။ ယီထျန်းယွမ်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အလင်းတန်းသည် အထူးတောက်ပလှသော်လည်း ထူးခြားသော ခံစားမှုမျိုးကို မပေးပေ။

ယီထျန်းယွမ်သည်လည်း ထူးခြားသော ခံစားမှုတစ်စုံတစ်ရာကို မခံစားရဘဲ သာမန်အလင်းတန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ၎င်းအား မည်သည့်အကျိုးကျေးဇူးမျှ မပေးခဲ့ပေ။ သို့သော် ၎င်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် သိုင်းပညာဆိုင်ရာ စာမျက်နှာသုံးမျက်နှာခန့် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး အကြောင်းအရာ၏ အနှစ်သာရကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိလာသည်။

“ချန်ကွမ်းနတ်ဘုရားကျမ်း”

၎င်းသည် သိုင်းပညာဆိုင်ရာ စာမျက်နှာ၏ အမည်ကို စတင်သိရှိလာပြီး ဤသုံးမျက်နှာတွင် ပြသထားသော အကြောင်းအရာများသည် ပထမအလွှာ၏ အကြောင်းအရာများသာဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အလွှာများစွာ ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပထမအလွှာသာဖြစ်သည်ပင်လျှင် ၎င်းသည် ဤသိုင်းပညာ၏ အဆင့်ကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့်ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာ။

ဤအရာသည် ၎င်း၏ မျှော်လင့်ချက်ကို မလွဲမသွေ ပြည့်မီပြီး သာမန်မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာမဟုတ်သလို အခြေခံကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာလည်း မဟုတ်ပေ။

“မင်တို့ကို ကြာကြာစောင့်ခိုင်းမိပြီထင်တယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဤနေရာတွင် တိုက်ခိုက်မှု မပြုလုပ်နိုင်ကြောင်း သိထားသည်။ အလင်းတန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသူမည်သူမဆို တိုက်ခိုက်လိုပါက သေဆုံးရန်သာ ရှိသည်။

“ဒီတစ်ကြိမ် ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာလဲ မသိပေမယ့် မင်းကံကောင်းတာပဲ…”

မင်ချန်တို့သည် ယီထျန်းယွမ်ကို အပေါ်အောက် စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ၎င်းတို့၏ အကြည့်များသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်စေလိုသော်လည်း မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ မတတ်နိုင်ပေ။

“ငါက အမြဲတမ်း ကံကောင်းတယ်လေ…” ယီထျန်းယွမ်သည် အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်တို့က အဲဒီသားရဲတွေကို ဘယ်မှာ ဖွက်ထားတာလဲ…” ဘာလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ငါ ဘာလို့ မင်းကို ပြောပြရမှာလဲ… အစွမ်းရှိရင် ကိုယ့်ဘာသာ ရှာကြည့်လိုက်ပါ… ငါ့ကို မလာမေးနဲ့…” ယီထျန်းယွမ်သည် အော်ရယ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်လိုက်သည်။ သို့သော် အနည်းငယ်လှမ်းပြီးနောက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့… အရင်တုန်းက ဘယ်သူက ငါ တက်မလာနိုင်ဘူးလို့ ပြောတာလဲ… စိတ်မကောင်းပါဘူး… ငါ တက်လာခဲ့ပြီ… မင်းတို့အားလုံးက ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတော့ ငါ နည်းနည်း ရှက်မိသွားတယ်… အားလုံးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးပါ…”

“စကားလုံးတွေနဲ့ ကစားတတ်တာက မင်းကို ပိုပြီး နာကျင်စွာ သေစေမှာပဲ…”

မင်ချန်သည် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ပြူးထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် နောက်ဆက်တွဲ အခြေအနေကို သိထားပြီး ဖြစ်သည့်အတွက် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ယီထျန်းယွမ်၏ နာကျင်စွာ အသနားခံမှုကို မြင်တွေ့ရမည်ကို ပို၍ပင် မျှော်လင့်နေသည်။

“ဟုတ်လား… ဒါဆိုလည်း ငါ မျှော်လင့်နေမယ်နော်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ဤအချိန်တွင် မျက်စိရှေ့ရှိ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားသော တံခါးသည် “ဘုန်း...” ခနဲ အသံဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လှစ်လာပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကျယ်ပြန့်သော လမ်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းတို့သည် ဤလမ်းသည် မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သွားမည်ကို သိထားသော်လည်း ယီထျန်းယွမ်သည် မသိရှိပေ။ သို့သော် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းဖြင့် အကာအကွယ်ရှိနေသဖြင့် ၎င်းအတွက် အန္တရာယ်မည်သည့်အရာမှ စိုးရိမ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

၎င်းတို့ အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် “ဘုန်း...” ခနဲ အသံဖြင့် တံခါးတစ်ခုလုံး ပိတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ကျန်ကျင့်စဉ်သမားများအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် အထဲတွင် ဘာဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိလိုသော်လည်း ယခုအခါ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် အပြင်တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ဘာဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိရှိပေ။

“လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ…”

ဤအချိန်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် သန်မာသူ နှစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို ပြေးဝင်လာကြပြီး နတ်ဘုရားလှေကားထက်တွင် လူတစ်ဦးမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

“သခင်… သူတို့အားလုံး အပေါ်ကို တက်သွားကြပြီ…” အစောင့်တစ်ဦးက ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ… ငါတို့ကို မစောင့်ဘဲ တက်သွားကြတာလား…” ရောက်လာသော စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့်နှင့် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် သန်မာသူများသည် အံ့အားသင့်စွာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဘာဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိရှိကြပေ။

၎င်းတို့သည် အလွန်ကြိုးစားပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း ဤနေရာတွင် စမ်းသပ်မှု စတင်နေပြီလား။

“မဟုတ်ပါဘူး… ကျူးကျော်သူတွေ ရောက်လာလို့ ဒီစမ်းသပ်မှုကို စောစီးစွာ စတင်လိုက်တာပါ…”

“ကျူးကျော်သူတွေ…”

၎င်းတို့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အခန်း (၅၃၀) ပြီးပါပြီ။