နောက်တစ်ယောက်

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နန်ကုန်းမင်သည် ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ခံရပြီး လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။ မည်သို့ပင် ကြိုးစားရုန်းထွက်ရန် ကြံစည်သည်ဖြစ်စေ၊ ယီထျန်းယွမ်၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် တင်းကြပ်စွာ ဖိနင်းထားခြင်းခံရပြီး အလွန်အမင်း အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေရှာသည်။

“ဖယ်စမ်း...”

နန်ကုန်းမင်က အသံကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယီထျန်းယွမ်ဘက်သို့ တိုက်ခိုက်ရန် စီးဆင်းလာသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ ထိုမီးတောက်များသည် ယီထျန်းယွမ်ထံသို့ အလျင်အမြန် စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး အနည်းငယ်မျှ မကျန်ရှိတော့ပေ။

ဤယုံမင်မီးလျှံသည် သူ့အတွက် လုံးဝအသုံးမဝင်ဘဲ အတွေ့အကြုံအမှတ်များအဖြစ်သာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်းတို့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာသည်။ သူစောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ဤအခွင့်အရေးပင်ဖြစ်သည်။ ယုံမင်မီးလျှံကို စုပ်ယူရင်း နန်ကုန်းမင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုပါ တစ်ပြိုင်နက် စုပ်ယူနိုင်သည့်အတွက် တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် ယုံမင်မီးလျှံမှ ပေးသော ကျွမ်းကျင်မှုအမှတ်များသည် အလွန်နည်းပါးပြီး တစ်ရာခန့်သာ ရရှိသည်။ ၎င်း၏ အဆင့်နိမ့်ကျမှုကြောင့် များစွာပေးစွမ်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

“ဘာလဲ၊ မထနိုင်ဘူးလား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ခြေဖဝါးဖြင့် နန်ကုန်းမင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် နင်းထားဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းအား လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိစေဘဲ အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။

ဤအရှက်တရားများသည် အကြွေးဆပ်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်နယ်မြေကို အမှောင်ထုထဲ နှစ်မြှုပ်စေခဲ့စဉ်က ဤသို့သောအရာများကို တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။

“ဖယ်စမ်း...”

နန်ကုန်းမင်သည် ဆက်လက်အော်ဟစ်နေသော်လည်း အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်က ၎င်းကို အားပြင်းစွာ ခြေဖဝါးဖြင့် နင်းချလိုက်ရာ ကိုယ်ခန္ဓာမှ “ဂျွတ်” ခနဲအသံထွက်ပေါ်လာပြီး အရိုးများမည်မျှ ကျိုးကြေသွားသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ပရိသတ်များသည် ဘာပြောရမည်မသိဖြစ်နေကြပြီး အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ပြောစရာစကားမရှိသလို ဖြစ်နေကြသည်။ ဤအခြေအနေကြောင့် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာကြပေ။ နွယ်ထုန်ထျန်ကို ဖိနှိပ်ခံရခြင်းကို ထားလိုက်ဦးတော့၊ ယခု နန်ကုန်းမင်ပင်လျှင် ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ခံနေရပြီး လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိတော့ပေ။

ယုံမင်မီးလျှံသည်လည်း အပြည့်အဝ စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး အကြွင်းအကျန်တစ်စုံတစ်ရာမျှ မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ပါးစပ်မှ အော်ဟစ်သံများထုတ်လွှတ်နိုင်သည်မှလွဲ၍ အခြားတစ်စုံတစ်ရာ တွန်းလှန်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

“လူယုတ်မာ... မင်းဖယ်စမ်း...”

မင်ချန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ရှိရင်ရှိသလောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်စမ်း... ဒီလိုလုပ်တာ ဘာစွမ်းရည်လဲ...”

“ဒါက မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်တာမဟုတ်ဘူးလား...”

ယီထျန်းယွမ်က မင်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပခုံးတစ်ချက်တွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ပြောပြစမ်း...”

“မင်းခြေထောက်ကို ဖယ်ပြီး သူ့ကို အနားယူခွင့်ပေးပြီး မင်းနဲ့ ထပ်မံတိုက်ခိုက်ခွင့်ပေးစမ်း...”

မင်ချန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက တကယ်ပဲ သိပ်မမျှတဘူးပေါ့။ ကောင်းပြီ၊ ငါ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးပေးမယ်”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။

မင်ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်သည့်အကြည့်တစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ထိုအရာသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရန်သူ၏ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်သူဆိုလျှင် မိုက်မဲသူဖြစ်စေ၊ လူထုံလူအဖြစ်စေ ဖြစ်ရမည်။ သူထင်မထားခဲ့သည်မှာ ယီထျန်းယွမ်က တကယ်ပင် သဘောတူလိုက်ခြင်းပင်။ ၎င်းသည် လူငယ်လွန်းသည့်အတွက် သိုင်းလောက၏ စည်းမျဉ်းများကို နားမလည်သူဟု သူထင်ခဲ့သည်။

မြေပေါ်တွင် ပက်လက်ဖြစ်နေသော နန်ကုန်းမင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် စကားမပြောဘဲ ယီထျန်းယွမ်က ဖယ်ပေးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ထိုအခါ ပြင်းထန်စွာ ခိုးဝင်တိုက်ခိုက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ သိုင်းလောကတရားမျှတမှုစည်းမျဉ်းများသည် ၎င်းတို့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့အတွက် အရေးကြီးသည်မှာ အောင်နိုင်သူသည်သာ ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ရှုံးနိမ့်သူသည် လူယုတ်မာသာဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က ခြေထောက်ကို အနည်းငယ်မြှောက်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် နန်ကုန်းမင်၏ ခါးပေါ်သို့ အားပြင်းစွာ နင်းချလိုက်သည်။ “ဂျွတ်” ခနဲအသံဖြင့် ၎င်း၏ ခါးအရိုးများ အကုန်လုံး ကျိုးကြေသွားပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်အင်အားသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်အထိ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့ကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင် ဖြန့်ကျက်သွားသည်။

“အား...”

နန်ကုန်းမင်သည် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြောင်းလဲမှုကြောင့် လူအများသည် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးပေးမည်ဟု ပြောထားသည်မဟုတ်ပါလား...။

ထို့နောက် ယီထျန်းယွမ်က နန်ကုန်းမင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ထပ်မံအားပြင်းစွာ နင်းချလိုက်ရာ အရိုးများအားလုံး ကျိုးကြေသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ အရိုးများသည် အကြွင်းအကျန်မရှိ ကျိုးကြေသွားသည်။

“အိုကေ၊ အခု မင်း ထပြီး ပြင်ဆင်လို့ရပြီ။ ငါ့ကို ထပ်ကြိုးစားစိန်ခေါ်ကြည့်လေ...”

ယီထျန်းယွမ်က နန်ကုန်းမင်အား ထရန် အချက်ပြလိုက်သော်လည်း နန်ကုန်းမင်သည် ယခုအခြေအနေတွင် ထရန်ပင် မစွမ်းနိုင်သလို တွားသွားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ မတ်တတ်ထရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍မဖြစ်နိုင်ပေ။

“အား... မင်းကို ငါ သတ်ပစ်မယ်... မင်းကို သတ်ပစ်မယ်...”

နန်ကုန်းမင်သည် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်နေသော်လည်း ၎င်း၏ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်များ ကျိုးကြေနေပြီဖြစ်သည့်အတွက် မည်သို့ပင်ကြိုးစားစေကာမူ တွားသွားနိုင်စွမ်းပင် မရှိတော့ပေ။ စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် ကျင့်စဉ်သမားဖြစ်နေသည်ပင်လျှင် အရိုးများပြန်လည်ပေါက်ရန် မဖြစ်နိုင်ဘဲ ပြန်လည်သက်သာရန်သော်မှ အချိန်ကြာရှည် လိုအပ်သည်။

“ငါ့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ထလှည့်... အခု ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးပေးထားတာမဟုတ်ဘူးလား...”

ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါက ပြောထားတာနဲ့ မတူဘူး... ဒါ မမျှတဘူး...”

မင်ချန်က သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

“မျှတမှုလား... မင်းက ငါ့ကို မျှတမှုအကြောင်း ပြောနေတာလား... ဒီစည်းမျဉ်းတွေ ကန့်သတ်မထားရင် မင်းတို့ စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် လေးယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက် တက်လာပြီး ငါ့ကို ဝိုင်းတိုက်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု မျှတမှုအကြောင်း ပြောနေတာ၊ တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ... ငါ့ကို လူအလို့ ထင်နေတာလား... မွေးကင်းစလေးလို့ ထင်နေတာလား...”

ယီထျန်းယွမ်က နန်ကုန်းမင်ပေါ်သို့ ထပ်မံခြေဖဝါးဖြင့် နင်းချလိုက်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဆက်လက်စုပ်ယူကာ ၎င်းတို့အား အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကို လူအဖြစ်နေရင် သူများကိုလည်း လူအလို့ ထင်ကြတယ်။ ငါ ဒီကို ကစားဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး။ ငါက ကောင်းကင်အလိုအတိုင်း တရားမျှတမှုကို ဆောင်ကြဉ်းဖို့ လာတာ၊ ငအတွေ...”

ဤစကားများသည် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများကို သံမဏိရောင်ပြောင်းသွားစေသည်။ ၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်က ဤသို့လုပ်လိမ့်မည်ဟု တကယ်ထင်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်ကသာ အလွန်အမှတ်မထင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျူးကျော်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သို့ပင် မျှတမှုအကြောင်းကို ပြောဆိုရန် လူထုံလောက်ထိ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း...။

“မြန်မြန်အဆုံးသတ်လိုက်... ငါ့အလှည့်ကို ပြောင်းလဲစမ်း...”

ဘာလုံးသည် ထပ်မံပြောစရာမလိုတော့ဘဲ ယီထျန်းယွမ်ကို ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းရန်သာ လိုလားတော့သည်။

“ဒီလောက် အလျင်စလို မလိုပါဘူး။ တစ်ယောက်ချင်းစီ လာမှာပါ... အေးအေးဆေးဆေးပေါ့... ဘာတွေလောနေရတာလဲ... အချိန်တွေအများကြီးရှိပါသေးတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လုံးဝအလျင်မလိုပေ။ သူသည် ယခုအခါ အတွေ့အကြုံအမှတ်များကို တစ်စွန်းတစ်စ စုဆောင်းနေပြီး အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။

ဤသည်မှာ ယုံမင်မီးလျှံနှင့် အတွေ့အကြုံအမှတ်များကို နှစ်မျိုးတစ်ပြိုင်နက် စုဆောင်းနိုင်သည့် အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်စေမည် မဟုတ်ပေ။

မကြာမီတွင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လုံးဝစုပ်ယူပြီးစီးသောအခါ ယီထျန်းယွမ်က နန်ကုန်းမင်ကို အားပြင်းစွာ နင်းကန်လွှတ်လိုက်ပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို နန်ကုန်းမင်ကို နှစ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး သေလွန်သည်အထိ သေဆုံးသွားသည်။

“- နန်ကုန်းမင်ကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်ပြီး အတွေ့အကြုံအမှတ် ၁၃ သန်း၊ ဆန်းကြယ်မှတ် ကိုးထောင်၊ အပြစ်မှတ် တစ်ထောင်ငါးရာ ရရှိသည်။ သိုင်းပညာများဖြစ်သည့် ယုံမင်နတ်ဘုရားလက်ဝါး၊ ယုံမင်နတ်ဘုရားကျမ်း၊ မင်ပန်းကပ်တွယ်ခြင်း ရရှိသည်။ ပစ္စည်းများဖြစ်သည့် ယုံမင်ချပ်ဝတ်၊ ယုံမင်ဖိနပ်၊ ယုံမင်မီးလျှံ (အလယ်အလတ်မြေကမ္ဘာအဆင့်) ရရှိသည်”

ရရှိသည့် ပစ္စည်းများသည် မများပေ။ အများစုမှာ ထပ်နေသည့်အရာများဖြစ်ပြီး တူညီသော ရန်သူအမျိုးအစားမှ ရရှိသည့် ပစ္စည်းများသည် ဆင်တူသည်မှာ သာမန်ပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ယခင်က စူးစမ်းထားပြီးဖြစ်သည့်အတွက် ထူးဆန်းသည့်အရာများ မပါဝင်ကြောင်း သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

ယုံမင်နတ်လက်ဝါးစသည်တို့သည် အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ခြင်းမရှိသည့်အတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ၎င်းတို့ကို ဆိုင်ထဲတွင် ရောင်းချလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဆန်းကြယ်မှတ် ရာပေါင်းများစွာ ရရှိနိုင်သည့်အတွက် စျေးနှုန်းမဆိုးပေ။ အကောင်းဆုံးအရာမှာ ယုံမင်မီးလျှံဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သူ၏ မီးလျှံကို အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သော်လည်း ကျွမ်းကျင်မှုအမှတ်များကို သိသိသာသာ မတိုးတက်စေပေ။

“အခု နောက်တစ်ယောက်ကို ရွေးလို့ရပြီ...”

ယီထျန်းယွမ်က ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောသည်။

“ဘယ်သူ အရင်လာမလဲ မသိဘူး...”

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များသည် မြင့်နိမ့်ကွဲပြားပြီး အကြီးမားဆုံးမှာ မင်ချန်ဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် ခြောက်လွှာရှိသည်။ ဘာလုံးသည် အနည်းငယ်နိမ့်ကျပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်အဆင့် ငါးလွှာရှိသည်။

“ငါ အရင်လာမယ်...”

ဘာလုံးက ထရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“မင်းက ငါ့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တယ်... ဒီရန်ကြွေးကို ငါ ကိုယ်တိုင်ပြန်ယူမယ်... သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က မင်းထက် နိမ့်ကျတာမို့ သေသွားတာက သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းမမီလို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ အင်အားက ဒီလောက်နဲ့ မပြီးနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ မင်းကို သေမလောက်နာကျင်အောင် လုပ်ပစ်မယ်...”

ဘာလုံးသည် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိပေ။ ၎င်း၏ အတွင်းစိတ်မှ ဒေါသမီးလျှံများသည် ယီထျန်းယွမ်နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်လိုသည့် ဆန္ဒကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းက ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးသွားပါက မျက်နှာထားစရာရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ လက်အောက်ငယ်သားများစွာက ကြည့်ရှုနေကြရာ တိုက်ပွဲတစ်ခုမျှ မဝင်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားပါက ၎င်းသည် ကြီးမားသော အရှက်တရားဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

အခန်း (၅၃၉) ပြီးပါပြီ။