အခန်း ၁၈၄-၁၈၅

အခန်း (၁၈၄)

"ကလောင်စွမ်း ကောင်းကင်ရောက်" ဆိုတာ စကားပုံသက်သက် မဟုတ်ဘူး။

ကဗျာနှစ်ကြောင်းနဲ့တင် နတ်ဘုံနိမိတ်တွေ ပေါ်လာနိုင်တာက ယဲ့ယွီရဲ့ စာပေပါရမီကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်နေပြီ။

နောက်တစ်ခဏမှာတော့

မိုင်ပေါင်းတစ်ထောင်ပတ်လည်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေဟာ ရေလှိုင်းလို မြင့်တက်လာပြီး ယဲ့ယွီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စုစည်းဝင်ရောက်လာတယ်။

ယဲ့ယွီဟာ အဆင့်တစ်ဆင့်လုံးကို တစ်ခါတည်း ကျော်လွန်ပြီး၊

ပေါင်းစပ်ခြင်းဘုံကို တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီ ဒီအချိန်မှာ လုပ်ရမယ့်အရာက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အပင်ပန်းခံ ဖိနှိပ်ထားဖို့ပဲ၊

ဖူဝမ်ဒိုင် သတိမထားမိအောင်လို့ပေါ့။

မကြာခင်မှာပဲ၊

နိမိတ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပေမဲ့ လေထဲမှာတော့ သွေးနံ့ပြင်းပြင်းတွေ ခဏတာ ဆက်လက် ကျန်နေခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီ စိတ်ထဲမှာ လျင်မြန်စွာ တွေးလိုက်တယ်။

သူက ဖုံးကွယ်နည်းပညာကို အနည်းငယ် ဖြေလျှော့ပြီး သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို **ရွှေအူလမ်းစဉ်အလယ်အဆင့်(ရွှေအူတိုင်နယ်ပယ်)**အထိ ဖိနှိပ်ထားလိုက်တယ်!

ပြီးတော့ ဝမ်းသာအားရဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်တယ်- "မိန်းမရေ၊ ကြည့်ပါဦး! နည်းနည်းလေး ကြိုးစားလိုက်တာနဲ့ ငါက အဆင့်တက်နိုင်ပြီ!"

ဖူဝမ်ဒိုင်က သူ့ကို အမြန် ဂုဏ်ပြုလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ တော်တော် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့တယ်။

သူမ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး- ခုနက ပေါ်လာတဲ့ နတ်ဘုံနိမိတ်နဲ့အတူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ စုဝေးမှုက ပေါင်းစပ်ခြင်းဘုံအထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်။

ဘာလို့ ငါ့ယောက်ျားရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အခြေခံအဆင့်ကနေ ရွှေအူလမ်းစဉ်ကိုပဲ တက်သွားရတာလဲ?

ဒါက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ!

ဖူဝမ်ဒိုင် သံသယဝင်လာတာကို သတိထားမိတော့၊

ယဲ့ယွီရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့တယ်။

မဟုတ်ဘူး၊ သူ အများကြီး စဉ်းစားခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။

ဒါကြောင့် သူက အမြန် ပြောလိုက်တယ်- "မိန်းမရေ၊ မင်းက ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ ခုနက ပေါ်လာတဲ့ နိမိတ်ကြောင့် ကြောက်သွားတာလား?"

"ဒါကဘာမှ မဟုတ်သေးဘူး! ကျီရှာစာသင်ကျောင်းက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့်အကြီးကဲတွေ ပိုကြီးမားတဲ့ နတ်ဘုံနိမိတ်တွေ ဖြစ်စေတာကို ငါက မြင်ဖူးတယ်။

တစ်နေ့ ငါက ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ပါဦး၊ ငါ့မိန်းမကို ခံစားရစေရမယ်!"

ဖူဝမ်ဒိုင် ပြုံးပြလိုက်တယ်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက သူမ လွန်လွန်ကျူးကျူး သံသယဝင်မိတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ကျီရှာစာသင်ကျောင်းက ပညာရှင်တွေက သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေထက် အဆင့်တက်ဖို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုလိုတာ ဖြစ်ချင်ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဒီအတွင်းစိတ်အသံကို ကြားတော့၊

ယဲ့ယွီ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

သူ အခြေအနေကို ပြေလည်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီလား။

ဖူဝမ်ဒိုင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်- "ယောက်ျား၊ ရှင် တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့်ကို ရောက်ချင်တာလား?"

ယဲ့ယွီ ရယ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်- "ဟုတ်တာပေါ့! ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ပိုမြင့်တဲ့ဘုံတွေကိုရောက်ဖို့ ကျင့်ကြံပြီး တစ်နေ့ကျရင် ပြောင်းလဲပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းဖို့ မျှော်လင့်တာပဲ။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ဖူဝမ်ဒိုင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။

နောက်တစ်နေ့၊

ဖူဝမ်ဒိုင်က တောင်ပေါ်မှာ ဆေးပင်တွေ သွားရှာမယ်လို့ ပြောတယ်။

ယဲ့ယွီ သိပ် အလေးအနက် မထားခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ညရောက်တော့ သူ ပြန်မရောက်သေးတာကို ဘယ်သူထင်မိမှာလဲ?

ယဲ့ယွီက သူ့ကို သွားရှာဖို့ ထွက်တော့မယ်လုပ်မှ၊

ဖူဝမ်ဒိုင်က ဝါးခြင်းတောင်းကို ကျောပိုးပြီး ပြန်ရောက်လာတယ်။

သူမ တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်တယ်- "ယောက်ျား၊ စိတ်ပူနေမှာပဲ! ဒီတစ်ခါ မှိုတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်။ မှိုဟင်းချို လုပ်ပေးမယ်၊ များများစားရမယ်နော်!"

ယဲ့ယွီက ခြင်းတောင်းကို အလိုလို ကြည့်လိုက်တယ်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွေ နည်းနည်း တွန့်သွားခဲ့တယ်။

ဟာ၊ အဲဒါ ကျောက်စွမ်းမီးခိုးရောင်ရှေးဟောင်းမှိုလား?

ပြီးတော့ အစိမ်းရောင်နက်မှောင်မှိုကြီး၊ လီဟယ်အနက်ရောင်ရတနာမှို အစရှိတာတွေလည်း ပါသေးတယ်။

ဟမ်? ရတနာမျိုးစုံ ခုနစ်မြတ်ပညာရှင်မြစ်ကိုတောင် ရခဲ့တာလား?

ပြီးတော့ သူများတွေ မမြင်အောင် တခြားအောက်မှာ တမင်တကာ ဝှက်ထားသေးလား?

ဒီပစ္စည်းတွေ တစ်ခုစီက ရတနာတွေလိုပဲ တန်ဖိုးရှိတယ်။ ယဲ့ယွီသာ အိပ်မက်ဘုံကနေ တခြားမှတ်ဉာဏ်တွေ မရခဲ့ရင်၊

သူ လုံးဝ မမှတ်မိနိုင်လောက်ဘူး။

ဒါက တောင်ပေါ်မှာ ဆေးပင်ရှာတာလား?

ဘယ်တောင်ပေါ်မှာ ဒီလို ကောင်းကင်ပစ္စည်းနဲ့ မြေကြီးရတနာတွေ ရှိနိုင်မှာလဲ?

ယဲ့ယွီရဲ့ ခြင်းတောင်းပေါ်ကနေ မရုပ်နိုင်တဲ့ အကြည့်ကို မြင်တော့၊

ဖူဝမ်ဒိုင် ရုတ်တရက် ရပ်သွားပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာ နည်းနည်း ထူးဆန်းသွားခဲ့တယ်။

သူမ စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်တယ်- အိုး မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ယောက်ျားက ဒီကောင်းကင်ပစ္စည်းနဲ့ ရတနာတွေကို မှတ်မိသွားတာလား?

မဖြစ်နိုင်ပါဘူး!

ဒီပစ္စည်းတွေက အရည်အသွေး အရမ်းမြင့်တယ်။

အဲဒီထဲက အများစုကို ဂိုဏ်းကြီးတွေက သားသမီးတွေတောင် မမြင်ဖူးကြဘူး။

ငါ့ယောက်ျားက ရွှေအူတိုင်လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူလေးပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် မှတ်မိနိုင်မှာလဲ?

သူမရဲ့ အတွင်းစိတ်အတွေးတွေကို ခံစားမိတော့၊

ယဲ့ယွီက အမြန် တုံ့ပြန်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်တယ်- "ဇနီးရေ၊ မင်းက အံ့မခန်းပဲ! ဒီမှိုတွေ ဘယ်လောက်ကြီးလဲ ကြည့်ပါဦး၊ အရမ်းအရသာရှိမှာပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မျက်နှာမှာလည်း ပြန်ပြုံးလာခဲ့တယ်။

"ချက်ချင်း သွားလုပ်ပေးမယ်! ငါ့ယောက်ျား စားလို့ကောင်းသရွေ့ မနက်ဖြန် ထပ်သွားရှာပေးမယ်!"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်ခွံတွေ တွန့်သွားခဲ့တယ်။

သူ ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်တယ်။

နှစ်ယောက်သား လက်တွဲပြီး ကောက်ရိုးမိုးအိမ်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာတော့၊

ဖူဝမ်ဒိုင်က ယဲ့ယွီအတွက် နေ့တိုင်း ကောင်းကင်ပစ္စည်းနဲ့ ရတနာအမျိုးမျိုးကို ယူလာပြီး ဖြည့်စွက်ပေးခဲ့တယ်။

ဒီလို အာဟာရဓာတ်တွေနဲ့ သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်ပါရမီရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကြောင့်၊

ယဲ့ယွီရဲ့ ကျင့်ကြံမှုဟာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့တယ်။

နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူဟာ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိနေပြီ။

အရင်က ကောင်းကင်ကပ်ဘေးမိုးကြိုးဘေးဒဏ်ကိုအောင်မြင်စွာကျော်လွန်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံကြောင့်၊

ယဲ့ယွီဟာ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်တွေကို မကြောက်ခဲ့ဘူး။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ခွန်အားဟာ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့် ဒါမှမဟုတ် အထွတ်အထိပ်မှာတောင် ရှိနိုင်တယ်ဆိုတာကို စတင် ခံစားမိခဲ့တယ်။

သူမက နတ်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို သေချာပေါက် မရောက်သေးဘူး။

အနောက်နယ်စပ်တိုက်ကြီးမှာ နတ်ဆိုးလမ်းရဲ့ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်လို့ ခေါ်ဆိုခြင်းခံရသူဟာ၊

ဒီလောက်ပဲ ရှိပုံရတယ်။

ဘယ်တိုက်ကြီးမှာမဆို နတ်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်တွေဟာ ရှားပါးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ။

နားလည်နိုင်ပါတယ်၊ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်လွန်ပြီး နတ်ဘုံရောက်သွားပြီဆိုရင်၊

နောက်ဆုံး အတားအဆီးက ဉာဏ်အလင်းရပြီး နတ်ဘုံရောက်ဖို့ပဲ။

ဘယ်သူက ဖြောင့်မတ်ခြင်းနဲ့ ဆိုးယုတ်ခြင်းကြားက ပဋိပက္ခတွေမှာ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ဖို့ အားလပ်နေမှာလဲ?

နှစ်တွေကြာလာတော့၊

ယဲ့ယွီနဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ၊

ဖူဝမ်ဒိုင်မှာ မလုံခြုံတဲ့ ခံစားချက်တွေ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

တစ်နေ့ ယဲ့ယွီ သူ့ရဲ့ တကယ့် အထောက်အထားကို သိသွားရင် သူမကို မလိုချင်တော့မှာကို သူမ ကြောက်ခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် ဖူဝမ်ဒိုင်က တစ်ခါတုန်းက ယဲ့ယွီကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းနဲ့ ဆိုးယုတ်ခြင်းလမ်းကြောင်းတွေအပေါ် သူ့ရဲ့ အမြင်ကို စမ်းသပ်မေးမြန်းခဲ့တယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ အတွင်းစိတ်အသံကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီက ချက်ချင်း ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဖြေကို ပေးလိုက်တယ်။

"လူတယောက်ရဲ့ စိတ်ကို မကြည့်ဘဲ လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်ပါ၊ လောကမှာ တကယ် ပြီးပြည့်စုံတဲ့သူ ရှားပါတယ်!"

"ဖြောင့်မတ်သည်ဖြစ်စေ ဆိုးယုတ်သည်ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံးက ကျင့်ကြံသူတွေပဲ။

သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် ရပ်တည်ချက်တွေ ရှိပြီး ယဲ့ယွီရဲ့ အမြင်အရတော့ သူတို့က အတူတူပဲ။"

ဒါက ယဲ့ယွီ ဖူဝမ်ဒိုင်ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါက သူ တကယ်ပဲ ခံစားရတာပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူဟာ အိပ်မက်ဘုံမှာ နတ်ဆိုးလမ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။

ယဲ့ယွီက နတ်ဆိုးလမ်းကို ဘယ်လိုလုပ် စက်ဆုပ်နိုင်မှာလဲ?

ဒါပေမဲ့ စကားပုံတစ်ခုလိုပဲ၊ ဂရုစိုက်လေလေ စိုးရိမ်လေလေ ဖြစ်တယ်။

ယဲ့ယွီရဲ့ နှစ်သိမ့်စကားတွေနဲ့တောင်၊

ဖူဝမ်ဒိုင်က သူ့ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို လုံးဝ မဖယ်ရှားနိုင်သေးဘူး။

တစ်ခါတလေ သူက အိပ်မက်ဆိုးတွေ မကြာခဏ မက်တတ်တယ်။

ယဲ့ယွီ သူ့ရဲ့ တကယ့် အထောက်အထားကို သိသွားတာနဲ့ သူ့ကို စွန့်ပစ်မယ်လို့ အိပ်မက်မက်တာ။

အဲဒီခံစားချက်က တော်တော် စိတ်ဆင်းရဲစရာ ကောင်းတယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်က သူ့ကို ဒီလိုပဲ လိမ်ညာနေတာ မလုပ်ချင်တော့ဘူး။

ယဲ့ယွီက အမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိမှာကို ကြောက်နေတာထက်၊

ဝန်ခံဖို့ အခွင့်အရေးရှာပြီး လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ကို မျှော်လင့်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊

ယဲ့ယွီကလည်း အလားတူ အစီအစဉ်တွေ လုပ်နေခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့တယ်။

ဒီလိုဆိုရင် ဖူဝမ်ဒိုင်လည်း ဒီလောက် သံသယ မဝင်တော့ဘူး။

ပြီးတော့ သူက သူမကို နတ်ဆိုးလမ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်စွာ နေဖို့ ရွေးချယ်တာလဲလို့လည်း မေးနိုင်တယ်။

တကယ်တော့ ယဲ့ယွီက အတွင်းစိတ်အသံတွေကို ကြားနိုင်ပေမဲ့၊

လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ထိုးဖောက်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။

ဖူဝမ်ဒိုင်က တစ်ခါတုန်းက ငါးပွင့်ပန်း ထောင်အကြောင်း တွေးခဲ့ဖူးပေမဲ့ အဲဒါက သူ မပြောချင်တဲ့ နေရာတစ်ခုလိုပါပဲ။

သူမ အဲဒါကို တွေးတိုင်း သူ့စိတ်တွေ မှောင်မိုက်သွားတတ်တယ်။

သူက အဲဒီအတွေးတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

ဒါက ယဲ့ယွီကို ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပိုပြီး စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ နွေဦးရာသီ တစ်နေ့မှာ၊

ယဲ့ယွီက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို သူ့ရဲ့ တကယ့် အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာပဲ၊

သူက သူ့အိမ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူမက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိပေမဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေလို့ နည်းနည်း ကြမ်းတမ်းနေပုံရတယ်။

ဒီအမျိုးသမီးက သခင်မနေရာမှာ ထိုင်ပြီး အိမ်ရှင်မပုံစံ ပေါ်လွင်နေတာကို မြင်တော့၊

ယဲ့ယွီက တော်တော် စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး မေးလိုက်တယ်- "မင်းက ဘယ်သူလဲ?"

၁၈၅ ဆက်ရန်

*****

အခန်း ၁၈၅

ယဲ့ယွီရဲ့ မေးခွန်းကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့၊

အမျိုးသမီးက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြောလိုက်တယ်- "ငါက ဖူချန်ဟုန်၊ ဒိုင်အာရဲ့ အဒေါ်ပဲ။"

"ဒိုင်အာ" က ဖူဝမ်ဒိုင် ရွာမှာ သုံးတဲ့ နာမည်ပါ။

သူမက အဒေါ်ဖြစ်တဲ့အတွက် အကြီးအကဲပေါ့။

ယဲ့ယွီ ဘာမှ သိပ်မစဉ်းစားဘဲ အရိုအသေပြုဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဖူချန်ဟုန် ထပ်ပြောတာကို သူ ကြားလိုက်ရတယ်- "ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ နာမည်ကျော် သားတော် ဟဲကျဲယင်ဟာ ဒီတောင်ပေါ်သစ်တောထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တော့မှ မထင်ခဲ့ဘူး။

တကယ်ပဲ အလှအပအတွက်သက်သက်လား?"

"မင်းရဲ့ ဇနီးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား?"

ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ အသံ ကျဆင်းသွားတာနဲ့အမျှ၊

ဖူဝမ်ဒိုင် ဆေးပင်ရှာရာကနေ ပြန်ရောက်လာတယ်။

အခန်းထဲမှာ ဖူချန်ဟုန်ကို မြင်တော့ သူ့မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်!

သူမ အမြန် ပြောလိုက်တယ်- "အဒေါ်၊ ဒီကို ဘာလုပ်တာလဲ?"

"ကျွန်မတို့ အပြင်မှာ ပြောလို့ရမလား? တောင်းပန်ပါတယ်?"

ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး အေးစက်စက် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်- "ဘာများ ပြောစရာ ရှိမှာမို့လို့လဲ?

မင်း အခု ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေလဲ ကြည့်ပါဦး။

ကြမ်းတမ်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ပြီး ခြင်းတောင်းတစ်လုံး ပိုးထားတယ်။

မင်းက ရွာသူမတစ်ယောက်ပဲ!

မင်းရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်နဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လား?"

ဖူဝမ်ဒိုင် ခေါင်းကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချပြီး အရမ်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောလိုက်တယ်- "အဒေါ်၊ အပြင်မှာ ပြောလို့ရမလား? ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်!"

ဖူဝမ်ဒိုင် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့၊

ယဲ့ယွီ မကြုံစဖူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

ဖူချန်ဟုန် နာမည်ရှိတဲ့ ဒီအမျိုးသမီးက ကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မလာဘူးလို့ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ?

သူမက သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို သိရုံသာမက၊

ပေါ်လာပြီးနောက် ဖူဝမ်ဒိုင်လည်း အရမ်း ထိန်းချုပ်ထားသလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

ဒီခံစားချက်က တော်တော် ဆိုးတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ၊

ယဲ့ယွီက ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ အတွင်းစိတ်အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

"ဒိုင်အာ၊ မင်းလည်း ကြောက်နေတာလား?

မင်း ကြောက်သင့်တယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ရှစ်နှစ်ကငါးပွင့်ပန်းထောင်ကနေ တစ်စကားမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။

အခု ဒီမှာ ဘဝငယ်လေးတစ်ခု နေထိုင်နေတာလား?

မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက ဒီလောက်နဲ့တင် မပြီးနိုင်ဘူး၊ မင်းက ငါ့လက်ထဲက လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်!

မင်းတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အထောက်အထားတွေကို ငါ အခု ဖော်ထုတ်ပြမယ်။

မင်းတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ချစ်ပြီး သတ်ကြပါစေ!

မင်းရဲ့ အချစ်ဆုံးသူ မင်းလက်နဲ့ သေတဲ့အခါ မင်း သဘာဝအတိုင်း ငါ့ဆီ ပြန်လာလိမ့်မယ်!"

ဒီစကားကို ကြားတော့၊

ယဲ့ယွီရဲ့ အကြည့် တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာခဲ့တယ်။

သူ့တူမကို လက်နက်အဖြစ် သုံးချင်တဲ့ အဒေါ်တစ်ယောက်က သေချာပေါက် ကောင်းတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး!

ဖူချန်ဟုန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်- "အပြင်မှာ ပြောစရာ မလိုဘူး၊ ဒီမှာပဲ ပြောလို့ရတယ်!

ဒီလူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား?"

"သူက..."

ဖူချန်ဟုန် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ယဲ့ယွီက ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်- "ဖူဝမ်ဒိုင်၊ ငါကက ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ အကြီးအကဲကြီး ယဲ့ချင်ယွီနဲ့ ဟဲကျဲယင်တို့ရဲ့ သားပါ။

ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တကယ့် အထောက်အထားပဲ။"

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မျက်နှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြူဖျော့သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက ယဲ့ယွီရဲ့ နောက်ခံကို အာရုံမစိုက်ဘဲ တီးတိုးပြောလိုက်တယ်- "ရှင် ကျွန်မရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းရာ အထောက်အထားကို သိတာလား?"

အရင်က၊

ဖူဝမ်ဒိုင်က သူ့ရဲ့ တကယ့်နာမည်ကို ယဲ့ယွီကို ပြောဖို့ ဘယ်တော့မှ မရဲခဲ့ဘူး။

သူမက ယဲ့ယွီ သူ့ရဲ့ တကယ့် အထောက်အထားကို သိသွားတာနဲ့၊

သူ့ကို မလိုချင်တော့မှာကို ကြောက်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အခု ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ တကယ့်နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပြီ။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? ယဲ့ယွီ ဘယ်တုန်းက သိတာလဲ?

ဒီအတွင်းစိတ်အသံကို ကြားတော့၊

ယဲ့ယွီက ပြန်ဖြေလိုက်တယ်- "အစကတည်းက ငါက မင်းရဲ့ အထောက်အထားကို သိခဲ့တယ်။

မင်း ဒီမှာ ဘာတွေ လုပ်နေလဲဆိုတာ ငါက သိချင်ခဲ့တာ။

အချိန်ကြာလာတော့မင်းကို ချစ်မိသွားခဲ့တယ်။

အခု ငါက မင်းနဲ့အတူ သာမန်ဘဝကို နေထိုင်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။"

ဒါပေမဲ့ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ စကားပြောပုံကို ငါက မပျော်ဘူး၊ သူ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေပုံရတယ်!

ဒီလိုပြောပြီး ယဲ့ယွီက ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ဖူချန်ဟုန်ကို စိန်ခေါ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

ဖူချန်ဟုန် ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက တော်တော် ထူးဆန်းသွားခဲ့တယ်။

သူမက တော်တော်လေးစဉ်းစားရခက်သွားခဲ့တယ်။

ဒီကလေးက ဘာလို့ ဒီလောက် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေတာလဲ?

ကျီရှာစာသင်ကျောင်းနဲ့ ငါးပွင့်ပန်းထောင်က ရန်သူတွေ မဟုတ်ဘူးလား?

သူ ဘာလို့ မတုန်လှုပ်ဟန်ဆောင်နေတာလဲ?

ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ မျက်ခုံးတွေ တင်းတင်းကြုတ်သွားခဲ့တယ်။

သူမ စိတ်ထဲမှာ လျင်မြန်စွာ တွေးပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်- "မင်းက အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာ!

ဖူဝမ်ဒိုင်၊ ဒီကို လာခဲ့!

ဖြောင့်မတ်ခြင်းနဲ့ ဆိုးယုတ်ခြင်း အတူတကွ မတည်ရှိနိုင်ဘူး!

ဒီကလေးက မင်းနဲ့ နေ့ရောညပါ အဖော်လုပ်နေပေမဲ့ မင်းကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်တာပဲ!"

"မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိတ်ခံစားမှုတွေက ဖုံးကွယ်မသွားစေရဘူး။"

ဒီစကားတွေကို ကြားတော့၊

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း မှိန်ဖျော့သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက ယဲ့ယွီရဲ့ လက်ကို မလွှတ်ဘဲ သူ့လက်ကို ပိုတင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

ဒီသေးငယ်တဲ့ လုပ်ရပ်လေးကို ဖူချန်ဟုန်က လုံးဝ မြင်လိုက်ရတယ်။

သူမ ချက်ချင်း တစ်ခုခု မှားနေတာကို ခံစားမိတယ်။

ဒီကောင်မလေးက အရမ်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်မိသွားပြီလား?

မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမျိုးတော့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး!

ဖူချန်ဟုန် ထပ်ပြောလိုက်တယ်- "ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်း ဒီလူ့လက်ထဲမှာ သေမှာ သေချာတယ်!"

ဖူဝမ်ဒိုင်က အော်လိုက်တယ်- "တော်လိုက်ပါတော့! အဒေါ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အချိန် ခနပေးပါ!

ကျွန်မ ကိစ္စတွေကို ရှင်းပြီးတာနဲ့ အဒေါ်ကို လာရှာပါ့မယ်!

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး သွားပါတော့!"

ဒီစကားကို ကြားတော့၊

ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နာကျည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့တယ်။

သူမက ကောက်ရိုးမိုးအိမ်ထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်သွားခဲ့တယ်။

သူမ စိတ်ထဲမှာ ဒီလို ဆက်သွားရင် ဖူဝမ်ဒိုင် သူ့နဲ့အတူ လိုက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိတယ်။

သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်တာထက်၊

အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်က ယဲ့ယွီကို တကယ် ရွေးချယ်ရင် သူတို့ကို ခွဲထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်!

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက်၊

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲနေပြီး ယဲ့ယွီကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

"ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အထောက်အထားကို သိနှင့်နေတာ၊ ဘာလို့ ဘာမှ မပြောတာလဲ?"

ယဲ့ယွီက ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်- "ငါက ပြောခဲ့ရင် မင်းကငါနဲ့ ဆက်နေဦးမှာလား?"

ဖူဝမ်ဒိုင် ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့တယ်။

ဟုတ်တယ်၊ ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို အစကတည်းက ဖော်ထုတ်ခဲ့ရင်၊

နောက်ပိုင်းမှာ အတူတူနေတာကို မေ့လိုက်ပါ။

သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့တဲ့ ညမှာပဲ၊

ဖူဝမ်ဒိုင်က ယဲ့ယွီကို သတ်ပစ်မှာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့...

နောက်တစ်ခဏမှာ ယဲ့ယွီက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို သူ့လက်မောင်းထဲ ရုတ်တရက် ဆွဲသွင်းလိုက်တယ်။

သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "ငါက မလိမ်ဘူး။ နှစ်တွေကြာလာတော့ ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အရမ်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခဲ့ကြတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး။

ရှင်မက တောင်ပေါ်ရွာသူမပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နတ်ဆိုးလမ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါက ရှင်မကိုပဲ ချစ်တယ်။"

ဒီဝန်ခံချက်ကို ကြားတော့ ဖူဝမ်ဒိုင်က ဝမ်းသာအားရ ငိုကြွေးခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို မစက်ဆုပ်ဘဲ သူ့ကို မစွန့်ပစ်သရွေ့၊

ဒါက ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ။

အဲဒါကလွဲလို့ ကျန်တာ ဘာမှ အရေးမကြီးဘူး!

ခဏအကြာမှာတော့၊

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေ တည်ငြိမ်သွားတာနဲ့ ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ သံသယတွေကို မေးလိုက်တယ်။

"ဘာလို့ နတ်ဆိုးလမ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဒီတောင်ပေါ်ရွာမှာ နေထိုင်ဖို့ ရွေးချယ်တာလဲ?

ပြီးတော့ ဖူချန်ဟုန်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ?"

ပြီးတော့ ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ရှင်းပြချက်နဲ့အတူ ယဲ့ယွီ အရာအားလုံးကို နောက်ဆုံး နားလည်သွားခဲ့တယ်။

ငါးပွင့်ပန်းထောင်ရဲ့ အရင်ခေါင်းဆောင် ဖူချန်ချင်းက ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ဖခင်ဖြစ်ခဲ့တာကို သူ သိလိုက်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင် အခြေအနေကို နားမလည်ခင်မှာပဲ၊

သူမရဲ့ မိဘတွေ သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ။

သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာက သူ့အဒေါ် ဖူချန်ဟုန်ပဲ။

ကလေးဘဝကတည်းက ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ဘဝက ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ လက်စားချေခြင်းဆိုတဲ့ အရာနှစ်ခုပတ်ပတ်လည်မှာ လည်ပတ်နေခဲ့တယ်။

ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ အဆိုအရ၊

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မိဘတွေက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကြောင့် သေဆုံးခဲ့ကြတာ!

သူမ မိသားစုအတွက် လက်စားချေဖို့ သူက အဆက်မပြတ် ပိုအားကောင်းလာရမယ်!