အခန်း ၁၈၆

အခန်း ၁၈၆

ငယ်စဉ်က ဖူဝမ်ဒိုင်သည် အတော်လေး ရိုးသားပြီး ဖူချန်ဟုန်ပြောသော စကားမှန်သမျှကို ဘယ်တော့မှ သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် တစ်နေ့တွင် မိဘများအတွက် လက်စားချေနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကျင့်ကြံမှုကို ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဖူဝမ်ဒိုင်သည် ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်မပြည့်မီပင် သူမသည် ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း ဖူချန်ဟုန်သည် ကျေနပ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် ဖူဝမ်ဒိုင်၏ ခွန်အားမလုံလောက်သေးကြောင်း၊ ရန်သူများ၏ နာမည်များကို သိခွင့်မရှိသေးကြောင်း အကြောင်းပြချက်များ ပေးခဲ့သည်။

"စောလွန်းစွာ ပြောပြရင် မင်းရဲ့ ပျက်စီးခြင်းကိုသာ ဆောင်ကျဉ်းလိမ့်မယ်!"

"အခုတော့ မင်းမိဘတွေအတွက် လက်စားချေဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက နတ်ဆိုးလမ်းကို ပေါင်းစည်းပြီး နတ်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ရောက်ဖို့ပဲ။"

ဒီအဆိုနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဖူဝမ်ဒိုင် တစ်ချိန်က သံသယတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။

သူမက ဖူချန်ဟုန်ကို သူ့မိဘတွေ ဘာလို့ အဲဒီတုန်းက အသတ်ခံရတာလဲဆိုတာ မေးကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဖူချန်ဟုန်က တိုက်ရိုက်အဖြေ မပေးခဲ့ဘူး။

အစား သူမကို စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ လုံးဝ ပိတ်လိုက်တယ်။

"ငါက မင်းရဲ့ အဒေါ်အရင်းပဲ၊ ငါ မင်းကို လိမ်ညာပါ့မလား?"

"ငါပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်!"

ဖူဝမ်ဒိုင် ပြန်ပြောစရာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။

သူမ ရင်ထဲမှာတော့ သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သတိပေးနေခဲ့တယ်။

ဖူချန်ဟုန်ဟာ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးပဲ၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် လိမ်ညာနိုင်မှာလဲ?

အဲဒီနောက်။

ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အောက်မှာ ဖူဝမ်ဒိုင်ဟာ ငါးပွင့်ပန်းထောင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ သူက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မရင်းနှီးတဲ့ လူတွေကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်က သူတို့ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လဲ၊ ဘာလို့ သေရတာလဲဆိုတာ နားမလည်ခဲ့ဘူး။

နှစ်ပေါင်းများစွာ သတ်ဖြတ်ခြင်းဘဝနဲ့ နေထိုင်ခဲ့ရတာ။

ဖူဝမ်ဒိုင်ကို အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ခံရသလို ခံစားရစေခဲ့တယ်၊ သူက သတ်ဖြတ်စက်တစ်ခုလိုပါပဲ။

အနာဂတ်ကို မမြင်နိုင်တော့ဘဲပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရဲ့ အဆင့် ပိုမြင့်လေလေ၊ သူတို့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား ပိုတည်ငြိမ်ရမယ်။

ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မှာ။

ဖူဝမ်ဒိုင်မှာ နှလုံးသားနတ်ဆိုးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရပ်တန့်နေပြီး ဘယ်တော့မှ တိုးတက်မှု မရှိနိုင်ခဲ့ဘူး။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က နှလုံးသားဖိနှိပ်မျှော်စင်နဲ့ တည်ငြိမ်ရိပ်ငြိမ်တောင်ကြားရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်တုန်းက။

ဖူဝမ်ဒိုင် နောက်ဆုံးမှာ အနိုင်ရခဲ့ပေမဲ့။

သူမလည်း ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုဟာ ပိတ်ဆို့နေပြီဆိုတာ သူ သဘောပေါက်ခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် သူက ဖူချန်ဟုန်ကို အနာဂတ်မှာ နတ်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်ရင် ဘာလုပ်ရမလဲလို့ မေးခဲ့တယ်။

ဖူချန်ဟုန်က အရမ်း ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူခဲ့တယ်။

"မင်း နတ်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို ဝင်မရနိုင်ရင် မင်းမိဘတွေအတွက် ဘယ်တော့မှ လက်စားချေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဘဝမှာ အဓိပ္ပါယ် ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။"

"အားနည်းတဲ့ သူတွေလို မငိုနဲ့။"

"မင်း မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပြီး ကျင့်ကြံမှုပေါ် အာရုံစိုက်သင့်တယ်!"

ဒီလို ဆူပူမှုကို ရင်ဆိုင်ရတော့။

ဖူဝမ်ဒိုင်က တစ်ဖန် အလွန် ဖိနှိပ်ခံရသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။

သူမရဲ့ စိတ်ကို ရှင်းဖို့ ငါးပွင့်ပန်းထောင်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို သွားခဲ့တယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့။

ဖူဝမ်ဒိုင်ဟာ လှောင်အိမ်တစ်ခုလို ခံစားခဲ့ရတယ်။

သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်လှောင်ထားတယ်။

အသက်ရှူချောင်ဖို့အတွက်။

ဖူဝမ်ဒိုင် တစ်ယောက်တည်း ငါးပွင့်ပန်းထောင်ကနေ ထွက်ခွာခဲ့တယ်။

သူမ ဒီတောင်ပေါ်ရွာကို လာခဲ့တာက ခဏတာ ကျင့်ကြံမှုကို မြှုပ်နှံချင်လို့ပါ။

သူမရဲ့ နှလုံးသား တည်ငြိမ်သွားတာနဲ့ ပြန်လာဖို့ နောက်မကျသေးဘူး။

တောင်ပေါ်ရွာက နှေးကွေးတဲ့ဘဝ။

ဖူဝမ်ဒိုင်ကို အရမ်း ချစ်မြတ်နိုးစေခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ နှလုံးသားနတ်ဆိုးကို အောင်မြင်စွာ ဖယ်ရှားနိုင်ရုံသာမက၊

ယဲ့ယွီကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရတယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်က သူသာ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆိုရင်လို့ တစ်ချိန်က တွေးခဲ့ဖူးတယ်။

ယဲ့ယွီနဲ့ နှစ်တစ်ရာပဲ အတူနေရရင်တောင်။

သူမ နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဖူချန်ဟုန်က သူ့ကို လာရှာပြီဆိုကတည်းက ဒီအိပ်မက်ဆန်တဲ့ ဘဝက နောက်ဆုံးတော့ ပြီးဆုံးလိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဖူဝမ်ဒိုင်က သူ့အဒေါ်ဟာ အစွဲအလမ်းကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး၊

သူမရဲ့ ပန်းတိုင်ကို မရောက်မချင်း ဘယ်တော့မှ မနားဘူးဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိနေလို့ပဲ!

ဖူဝမ်ဒိုင်ကို တောင်ပေါ်မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူခွင့်ပေးမှာ လုံးဝ မရှိနိုင်ဘူး။

ဒါ့အပြင် သူမဟာ မိဘတွေအတွက် လက်စားချေရမယ့် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ထားရတယ်။

ဒီအချက်က မညှိနှိုင်းနိုင်ဘူး!

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ပြန်ပြောပြတာကို နားထောင်ပြီးနောက်။

ယဲ့ယွီက သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်တယ်။

သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "ဒီမှာပဲ နေရအောင်။ ဖူချန်ဟုန်က ငါတို့ကို တကယ် ခွဲလို့ရတယ်လို့ ငါ မယုံဘူး!"

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရတယ်။

ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကို ဆက်ချစ်နေသရွေ့ ဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံးအရာပဲ။

ဒီလိုခင်ပွန်းတစ်ယောက်နဲ့ဆို ဒီဘဝက လုံလောက်ပြီ။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယဲ့ယွီ ထပ်ပြောလိုက်တယ်- "ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ စကားတွေမှာ သံသယတွေ ပြည့်နေတယ်လို့ ငါက ထင်တယ်။ မင်းမိဘတွေရဲ့ သေဆုံးမှုက တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ကြံတာ မဟုတ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး မေးမြန်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာမကြည့်ခဲ့ဘူးလား?"

ဖူဝမ်ဒိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "ကျွန်မ တစ်ချိန်က လျှို့ဝှက်စွာ စုံစမ်းခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ဘာမှ မသိကြဘူး။"

ပြီးတော့ ယဲ့ယွီက မနက်ဖြန်ကစပြီး အဲဒီနှစ်က အမှန်တရားကို စုံစမ်းမယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"သံသယဖြစ်စရာကောင်းလွန်းနေတယ်?"

"ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ အဆိုအရ ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မိဘတွေကို သတ်ခဲ့သူတွေက နတ်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူတွေတဲ့။"

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

"အနောက်မြစ်ကမ်းတိုက်ကြီးမှာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ နတ်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူတွေ ပေါ်မလာသေးဘူး။"

"ဒါ့အပြင် အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါးပွင့်ပန်းထောင်ဟာ တတိယတန်းစား ဂိုဏ်းလေးပဲ ရှိသေးတာ။"

"ဘယ်လိုလုပ် နတ်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူတွေကို သွားထိမိမှာလဲ?"

ယဲ့ယွီက ဒါတွေအားလုံးဟာ ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ လက်ချက်လို့ သံသယရှိခဲ့တယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်ကို သူ့ရဲ့ ရန်သူတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ အသုံးပြုဖို့အတွက်!

ဒီလိုနဲ့ ဒီကိစ္စကို ဖော်ထုတ်ရမယ်!

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီ မမျှော်လင့်ထားတာကတော့။

ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက အရမ်း မြန်ဆန်နေခဲ့တာပဲ။

အဲဒီညမှာပဲ။

အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဒီတောင်ပေါ်ရွာကို ရောက်လာခဲ့တယ်။

ဒီပုဂ္ဂိုလ်က ယဲ့ယွီရဲ့ အိပ်မက်ထဲက အမေ ဟဲကျဲယင်ပဲ!

သူမရဲ့ ပုံစံကို မြင်တော့။

ယဲ့ယွီ တော်တော် စိတ်ပူပန်သွားခဲ့တယ်။

ဟဲကျဲယင်က ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ချက်ချင်း ရင်ဆိုင်မှာကို ကြောက်နေလို့!

အဲဒီအချိန်တုန်းက တစ်ယောက်က သူ့အမေ၊ နောက်တစ်ယောက်က သူ့ဇနီး။

အလယ်မှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ယဲ့ယွီဟာ သံသယမရှိဘဲ ခံစားရခက်နေမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းက ဒီဘာသာစကားကျွမ်းကျင်သူက ဒီလိုမျိုး မလုပ်ခဲ့ဘူး။

အစား သူက ဖူဝမ်ဒိုင်ဆီ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

နှစ်ယောက်သား အရင်က တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးကြဘူး၊ တစ်ယောက်နာမည်ကို တစ်ယောက် ကြားဖူးရုံပဲ။

တစ်နေ့ ဒီလိုပုံစံနဲ့ တွေ့ဆုံလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ဘယ်တော့မှ မထင်ခဲ့ဘူး။

ဖူဝမ်ဒိုင်ဟာ အတော်လေး ထိန်းချုပ်ထားပုံရတယ်၊ ယောက္ခမနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံတဲ့ သတို့သမီးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။

ခဏအကြာမှာ ဟဲကျဲယင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "မင်း တကယ်ပဲ သူ့နဲ့အတူ နေဖို့ စီစဉ်ထားတာလား? နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ယဲ့ယွီက ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်- "နောင်တ မရဘူး!"

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့။

ဟဲကျဲယင် ရယ်လိုက်တယ်။

"မင်း နောင်တမရသရွေ့ပေါ့၊ ကောင်စုတ်လေး၊ မင်း တော်တော်ရွေးချယ်တတ်တယ်!"

ဒီစကားကြောင့် ယဲ့ယွီရော ဖူဝမ်ဒိုင်ရော သက်ပြင်းချမိမကူနိုင်ခဲ့ဘူး!

သို့သော် ဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့။

ဟဲကျဲယင်က သူ့ရဲ့ သဘာဝအတိုင်း ပြောင်းလဲလို့မရဘဲ ရုတ်တရက် ယဲ့ယွီကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့တယ်။

"မင်း ကောင်စုတ်လေး၊ မင်း တကယ် ရဲတယ်။"

"အိမ်ကနေ အကြာကြီး ထွက်သွားပြီး ပြန်လာကြည့်မယ်လို့တောင် မပြောဘူး။ ငါနဲ့ အဖိုးကြီးယဲ့ ဘယ်လောက် စိတ်ပူခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိလား?"

"ဘာမှ နှလုံးသားမရှိတဲ့ ကောင်စုတ်လေး!"

ဒါက ဟဲကျဲယင် ပထမဆုံးအကြိမ် ယဲ့ယွီကို ဆူတာပဲ။

နောက်ကလူက ရှင်းပြချင်ပေမဲ့ ရုတ်တရက် ဟဲကျဲယင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

သူမ အဲဒီအချိန်မှာ မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ၊ ဒီနှစ်တွေ အိမ်နဲ့ဝေးနေတုန်း။

ဟဲကျဲယင်က သူ့ကို တကယ် လွမ်းခဲ့တာပဲ။

ဒါကြောင့် ယဲ့ယွီက တိတ်တိတ်နေပြီး နားထောင်နေခဲ့တယ်။

ခဏအကြာမှာ ဟဲကျဲယင်က ဆူပူတာကို အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။

သူမက သူ့လက်ရန်းကို ဝှေ့ယမ်းပြီး မျက်လုံးတွေကို သုတ်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ လက်ပေါ် တင်လိုက်တယ်။

"ဒါက အဖိုးယဲ့မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်အမွေအနှစ်ပဲ။"

"အဲဒီတုန်းက ယဲ့ယွီရဲ့ အဘွားက ကျွန်မကို အပ်ခဲ့တာ။ အခု ကျွန်မလည်း မင်းကို အမွေအဖြစ် ပေးလိုက်တယ်!"