အခန်း ၁၈၇-၁၈၈

အခန်း ၁၈၇

သူမ လက်ထဲက ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို ကြည့်ရင်း။

ဖူဝမ်ဒိုင် မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီရဲ့ အမေက သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာ သူ ဘယ်တုန်းကမှ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဘူး။

ဒါ ဘယ်လို ကောင်းကင်ကပေးတဲ့ယောက္ခမမျိုးလဲ?

ဒါက ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးတဲ့ အရောင်အဝါတစ်ခုကို ခံစားရစေခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ ဟဲကျဲယင်က သူ့ရဲ့ လေသံကို ပြောင်းလိုက်တယ်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အလယ်တိုက်ကြီးကို သွားသင့်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတိုက်ကြီးဆိုလည်း ရတယ်!"

"အဲဒီမှာ မင်းတို့ရဲ့ အထောက်အထားတွေကို ပြောင်းပြီး ဆက်လက် နေထိုင်နိုင်တယ်။"

"ဒီနည်းနဲ့ ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှောင်နိုင်မယ်။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ဖူဝမ်ဒိုင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ့ဘေးနားက ယဲ့ယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားခဲ့တယ်။

သူ မေးလိုက်တယ်- "ကျနော်တိ့ကျောင်းတော်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား?"

ဟဲကျဲယင် ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်ခဲ့ဘူး။

အစား သူက ဘေးဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားတယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်က အရမ်း နားလည်ပြီး သူ့နေရာမှာ ရပ်နေခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီ ဟဲကျဲယင်နား ရောက်တာနဲ့ သူက အသံလုံအကာအကွယ်ကို စတင် တည်ဆောက်လိုက်တယ်။

"အခု ပြောလို့ရပြီလား?"

ဟဲကျဲယင် သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်တယ်- "မင်းရဲ့ ဖခင် အဖိုးကြီးယဲ့က ခေါင်းမာတဲ့ စာအုပ်ဂျပိုးပဲ။"

"သူက မင်းဇနီးရဲ့ အထောက်အထားကို အရမ်း ဂရုစိုက်တယ်။"

"သူ့အဆိုအရ မင်းက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို စွန့်လွှတ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ မင်းကို သူ့သားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါတွေက ဒေါသတကြီး ပြောတဲ့စကားတွေပဲဆိုတာ အမေ သိတယ်။"

"အမေ့ကိုု အချိန်ပေးပါဦးလား? အမေ အဖိုးကြီးယဲ့ကို သွားနှစ်သိမ့်ပေးမယ်။"

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အခု တခြားတိုက်ကြီးကို သွားနေပါဦး၊ ကလေးတွေ ရပြီဆိုတာနဲ့ ပြန်လာလို့ရပြီ။"

"အဲဒီအချိန်တုန်းက အဖိုးကြီးယဲ့ မင်းကို အသိအမှတ် မပြုတာကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား?"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်- "အမေ ပြောတာ တကယ်လား?"

ဟဲကျဲယင် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

သူမ ရင်ထဲမှာ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး- အဖိုးကြီးယဲ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ မပြစ်တင်ပါနဲ့၊ သား မကြာခင် ထွက်မသွားရင် ငါတို့ မင်းကို မကာကွယ်နိုင်ဘူး။

နှစ်တွေကြာလာတော့ မင်း ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို နားလည်လိမ့်မယ်။

ဒီလို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြောလိုက်တာကို ကြားပြီးနောက်။

ယဲ့ယွီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယအချို့ ရှိနေနှင့်ပြီ။

ပြီးတော့ သူက သူ့ဘေးနားက အသံလုံအကာအကွယ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။

သူ ဟဲကျဲယင်ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်တယ်။

သူမရဲ့ အမူအရာနဲ့ပဲ အဲဒီညမှာပဲ သူ ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ခေါ်ပြီး တောင်ပေါ်ရွာကနေ ထွက်ခွာခဲ့တယ်။

နှစ်ယောက်သား အရင်စကားမပြောဘဲ လေထဲမှာ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြတယ်။

သူတို့ အနောက်မြစ်ကမ်းတိုက်ကြီးရဲ့ အစွန်းကို ရောက်မှ နောက်ဆုံး ရပ်တန့်ခဲ့ကြတယ်။

ယဲ့ယွီ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ကို့ကို စောင့်ပေးနိုင်မလား? ငါက ကိစ္စတချို့ကို ဖြေရှင်းဖို့ ပြန်သွားရမယ်။"

"ပြီးတော့ မိန်းမ မိဘတွေရဲ့ သေဆုံးမှုကိစ္စကို စစ်ဆေးဖို့လည်း ဖြစ်တယ်။"

ဖူဝမ်ဒိုင် ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူက ယဲ့ယွီ ထွက်ခွာသွားတာကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။

သူမ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာခဲ့တယ်။

သူမက တောင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

အဲဒါက ငါးပွင့်ပန်းထောင် တည်ရှိတဲ့နေရာပဲ။

ဖူချန်ဟုန် နေ့ခင်းဘက်ကပဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီညမှာပဲ ဟဲကျဲယင် သူ့ကို လာရှာခဲ့တယ်။

ဒီကိစ္စက ဖူချန်ဟုန်နဲ့ သေချာပေါက် ပတ်သက်နေတယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဖူချန်ဟုန် ဘယ်လိုပဲ သူ့ကို ဆက်ဆံပါစေ၊ အရေးမကြီးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက ယဲ့ယွီနဲ့ သူ့ကို ခွဲဖို့ ကြိုးစားရင်တော့။

ဖူဝမ်ဒိုင် ဒါကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဘယ်တော့မှ မခံနိုင်ဘူး!

တကယ်တော့ သူ သံသယရှိခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ။

တောင်ပေါ်ရွာကနေ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဖူချန်ဟုန်က ယဲ့ယွီနဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင်တို့ **ဒါအိုအဖော်(တာအိုလက်တွဲဖော်)**တွေ ဖြစ်လာတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေကို ကျင့်ကြံသူလောကမှာ စတင် ဖြန့်ဝေခဲ့တယ်။

သူမ ကိုယ်တိုင် ဟဲကျဲယင်ကို သွားရှာခဲ့တယ်။

သူတို့ရဲ့ တည်နေရာကို ပြောပြခဲ့တယ်။

ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ယဲ့ယွီကို လူတိုင်းရဲ့ ဒေါသပစ်မှတ်ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ပဲ။

ဖိအားအောက်မှာ သူ ဖူဝမ်ဒိုင်နဲ့ ခွဲရလိမ့်မယ်။

သေချာတာပေါ့။

ဒီသတင်း ပျံ့နှံ့သွားတဲ့အခါ။

မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ဂိုဏ်းတွေရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဆန့်ကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်။

သင့်တော်တဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဖူဝမ်ဒိုင်လို နတ်ဆိုးတစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပေါင်းသင်းနိုင်မှာလဲ?

ဒါက ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်အတွက် ရှက်စရာပဲ!

ဒီလိုနဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့နေရာတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ချန်ဟယ်ဘုရားကျောင်းက ရပ်တည်ခဲ့တယ်။

သူတို့လက်တွေကို ဝှေ့ယမ်းပြီး။

ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာကို စုဝေးခဲ့တယ်။

နောက်တစ်နေ့မှာ။

သူတို့ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ ဝင်ပေါက်ကို ရောက်လာပြီး ယဲ့ယွီကို ထွက်လာပြီး စကားပြောဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။

ယဲ့ချင်ယွီ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာပြီး ယဲ့ယွီဟာ အပြင်ဘက်ကို ခရီးသွားနေတာ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ မပြန်သေးဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ချက်ချင်း အော်ဟစ်စပြုတယ်။

"နှစ်ပေါင်းများစွာ အပြင်ဘက်ကို ခရီးသွားနေတာ?"

"နတ်ဆိုး ဖူဝမ်ဒိုင်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။"

"သတင်းက သေချာပေါက် မှန်တာပဲ၊ နှစ်ယောက်သား ပူးပေါင်းခဲ့ကြမှာပဲ!"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ချင်ယွီရဲ့ မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားပေမဲ့ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ နောက်တစ်ယောက်က "အရင်က နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးက ဘာလို့ ကျရှုံးခဲ့တာလဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူးလား?"

"အကြောင်းရင်းက ယဲ့ယွီက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို လျှို့ဝှက်စွာ သတင်းပေးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။"

"ဒါကြောင့် ဖူဝမ်ဒိုင် ဒီဘေးဒဏ်ကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တာ။"

"ယဲ့ယွီက ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ ရာဇဝတ်သားပဲ!"

ဒီလိုပြောဆိုချက်တွေက လူအုပ်ကြီးရဲ့ သဘောတူညီမှုကို အများကြီး ရခဲ့တယ်။

အပြင်က ဖြောင့်မတ်တဲ့ကျင့်ကြံသူတွေက ပိုပြီး ညစ်ညမ်းတဲ့ စကားတွေ ဆဲဆိုကြလို့ နားထောင်ဖို့တောင် ခက်ခဲတယ်။

ယဲ့ချင်ယွီ အားလုံးကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နားထောင်နေခဲ့တယ်။

ခဏအကြာမှာ သူ ဟဲကျဲယင်ရဲ့ ပုံရိပ် ကျီရှာစာသင်ကျောင်းကို ပြန်လာတာကို မြင်တော့။

ပြီးတော့ သူမက သူ့ကို ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

ဒီအချက်မှာ ယဲ့ချင်ယွီ နားလည်သွားခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီဟာ အနောက်မြစ်ကမ်းတိုက်ကြီးကနေ နာခံစွာ ထွက်ခွာသွားပြီ။

ဒီလိုဆိုရင် စိုးရိမ်စရာတွေ မရှိတော့ဘူး။

ဒီလိုနဲ့ ကျင့်ကြံသူလောကမှာ စိတ်ဓာတ်ကောင်းသူအဖြစ် နာမည်ကြီးတဲ့ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ ဒီ အကြီးအကဲကြီးက။

ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ဆူပူလိုက်တယ်။

"ထွက်သွား!"

ဒီစကားနှစ်လုံးက သူ့ရဲ့ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်းနယ်ပယ်က အစပိုင်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ ပေါင်းပြီး ထူးခြားတဲ့ အစွမ်းအာဏာနဲ့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့တယ်။

ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့်အောက်က ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့နှလုံးသားတွေ တင်းကျပ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှု ပြတ်တောက်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ချန်ဟယ်ဘုရားကျောင်းက မာစတာ နျန်ကုန်း ချက်ချင်း သူ့ရှေ့မှာ လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်တယ်။

ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းစာတွေ ရွတ်ဆိုရင်း။

ချက်ချင်းဆိုသလို ပေတစ်ရာမြင့်တဲ့ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် ပေါ်လာခဲ့တယ်။

သူ့နောက်က ဘုန်းကြီးအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးထားတယ်။

ဗုဒ္ဓက ထုတ်လွှတ်တဲ့ အလင်းရောင်ကလည်း ပစ္စုပ္ပန်မှာ ရှိတဲ့လူတိုင်းကို နွေးထွေးမှု နည်းနည်း ပေးခဲ့တယ်။

ခဏအကြာမှာ လူအုပ်ကြီး တည်ငြိမ်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ မာစတာ နျန်ကုန်းက သူ့နောက်က ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကို မဖယ်ရှားဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မေးလိုက်တယ်- "အကြီးအကဲယဲ့၊ မင်းက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?"

"မင်းက မင်းရဲ့သားကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကာကွယ်ချင်တာလား?"

ဟဲကျဲယင်က ယဲ့ချင်ယွီဘေးကို ရောက်လာခဲ့တယ်။

တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "ခေါင်းပြောင်ကြီး၊ ဒီလို စွပ်စွဲမှုကြီးနဲ့ငါတို့ကိုမစွပ်စွဲပါနဲ့။ ဘာကို ကာကွယ်တာလဲ ပြောနေတာလဲ? ငါတို့ နားမလည်ဘူး။"

"အခု ယဲ့ယွီရဲ့ ခြေရာခံလို့ မရတော့ဘူး၊ ရှင် ဘာလုပ်မှာလဲ?"

ဒီအချိန်မှာ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ ဆရာကြီး ဖန်ရှန်းရှီ ရှေ့တိုးလာခဲ့တယ်။

တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "ချင်ယွီ၊ တချို့အရာတွေက ခေါင်းမမာသင့်ဘူး။"

"ယဲ့ယွီ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ပြောပြလိုက်ပါ။"

"သူ ပြန်လာပြီး နတ်ဆိုးလမ်းကို မကျရောက်သရွေ့ ငါ သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်!"

"မဟုတ်ရင် ဘယ်သူမှ သူ့ကို မကယ်နိုင်ဘူး!"

"ကျီရှာစာသင်ကျောင်းက ညစ်ညမ်းမှုနဲ့ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုအတွက် နေရာ မဟုတ်ဘူး၊ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ပူးပေါင်းတဲ့သူတွေကို လုံးဝ ခွင့်မပြုဘူး။"

ဖန်ရှန်းရှီရဲ့ ဒီစကားက တိုးတိုးလေး မဟုတ်ဘဲ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်တယ်။

နူးညံ့တဲ့ အကြံပေးချက်ထက် ရပ်တည်ချက်ကို ကြေညာတာ ပိုတူတယ်။

ယဲ့ချင်ယွီ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်လိုက်တယ်။

နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်နီးပါး ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုက။

ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ပြတ်တောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

ဖန်ရှန်းရှီကဟိုးအရင်တုန်းက ယဲ့ချင်ယွီကို အဆုံးထိ ထောက်ခံမယ်လို့ ကြွေးကြော်ခဲ့ဖူးတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ လူတိုင်းရှေ့မှာ သူ့သားကို ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။

အေးစက်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးနဲ့ လူ့နှလုံးသားတွေရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို ဘယ်လောက် ထင်ဟပ်နေလိုက်လဲ!

ယဲ့ချင်ယွီက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်တယ်- "ဘာတဲ့၊ ညစ်ညမ်းမှုနဲ့ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို ခိုလှုံခွင့်မရှိတဲ့ နေရာတဲ့!"

"ငါက ယဲ့ချင်ယွီ၊ ဒီနေရာမှာ အကြီးအကဲကြီးရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ကြောင်း ကြေညာလိုက်တယ်!"

"ငါက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်!"

"ယဲ့ယွီ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါက မသိဘူး။"

"ငါက သိခဲ့ရင်တောင်မင်းတို့ကို မပြောဘူး!"

ဒီစကားကို ကြားတော့။

ဖန်ရှန်းရှီရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက ဒေါသတကြီးဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်တယ်- "ယဲ့ချင်ယွီ၊ မင်းက မင်းသားကို နတ်ဆိုးလမ်းကို ကျရောက်အောင် အားပေးနေတာ!"

"ဒါက သူ့ကို ဖျက်ဆီးရုံတင်မကဘူး၊ မင်းကိုလည်း ဖျက်ဆီးတာပဲ!"

ဟဲကျဲယင် ဆက်နားထောင်လို့ မရတော့ဘူး၊ သူ့ကို ဆူပူဖို့ ပြင်လိုက်တုန်းမှာပဲ။

အပေါ်ကနေ ညင်သာတဲ့ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့တယ်။

"ပါးစပ်ပိတ်!"

၁၈၈ ဆက်ရန်

*****

အခန်း ၁၈၈

ကျီရှာစာသင်ကျောင်းသည် အနောက်မြစ်ကမ်းတိုက်ကြီးရှိ သန့်ရှင်းသော နေရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ပညာရှင်များအတွက် ဘေးမဲ့တောဖြစ်သည်။

ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအင်သည် ခိုင်မာစွာ တည်ရှိနေသည်။

ဤနေရာတွင် မည်သူမျှ ကြိမ်စာတိုက်ရဲခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

နာမည်ကျော် ဘာသာစကားကျွမ်းကျင်သူ ဟဲကျဲယင်ပင်လျှင် တစ်ဦးချင်း အခြေအနေများတွင်သာ ကျိန်ဆဲတတ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို စွမ်းအင်နဲ့ ပံ့ပိုးထားပြီး ကျီရှာစာသင်ကျောင်းတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်နေတဲ့ ဘာသာစကားမျိုး။

လူတိုင်း ကြားဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။

ဒီလိုနဲ့ သူတို့ အလိုလို မော့ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

သူတို့ဟာ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ ချောမောတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦး လေထဲမှာ လမ်းလျှောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒီလူက ယဲ့ယွီပဲ။

သူ ရောက်လာတာနဲ့ လူတိုင်းဟာ ကြီးမားတဲ့ ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒီလိုအချိန်မှာ။

ယဲ့ယွီ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို လာဖို့ သတ္တိ ရှိနေသေးတာလဲ?

သူ ယဲ့ချင်ယွီနဲ့ ဟဲကျဲယင်က သူ့ကို တစ်သက်လုံး ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား?

ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ ဆရာကြီး ဖန်ရှန်းရှီရဲ့ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့တယ်။

ဒီလို သန့်ရှင်းတဲ့နေရာမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စော်ကားတာက ကျင့်ကြံသူလောကတစ်ခုလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ သူ့မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သလိုပါပဲ!

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ!"

"မင်းသာ ဒီနေ့ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းကနေ အန္တရာယ်ကင်းစွာ ထွက်သွားနိုင်ရင်!"

"ငါ ဒီစာသင်ကျောင်းရဲ့ ဆရာကြီး မလုပ်တော့ဘူး!"

ဖန်ရှန်းရှီ အေးစက်စက် လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။

လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ သူ ပြောလိုက်တယ်- "ယဲ့ယွီ၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရဲရဲတင်းတင်း ရှိရတာလဲ? ချက်ချင်း ဆင်းလာပြီး မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ရှင်းပြစမ်း!"

ဒီစကားကို ကြားတော့။

ချန်ဟယ်ဘုရားကျောင်းက မာစတာ နျန်ကုန်းနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ကျင့်ကြံသူတွေ ချက်ချင်း နေရာယူပြီးတိုက်ခိုက်ဖို့ပြင်ဆင် ခဲ့ကြတယ်။

သူတို့က သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်းတွေကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြတယ်။

ယဲ့ယွီကထွက်ပြေးဖို့ပြင်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ ချက်ချင်း သူ့ကို ရပ်တန့်လိမ့်မယ်။

ဒီလုပ်ရပ်တွေအားလုံးကို။

ယဲ့ချင်ယွီက စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

သူ ဘာလို့ ယဲ့ယွီ ပြန်လာတာလဲဆိုတာ မသိခဲ့ပေမဲ့။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချက်မှာ တခြား ဘာမှ ဆွေးနွေးစရာ မလိုတော့ဘူး။

သူ လုပ်နိုင်တာ တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်။

ယဲ့ယွီ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာဖို့ပဲ!

ယဲ့ချင်ယွီ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သူ့ရဲ့ ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအင်ကို လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။

သူတိတ်တခိုးတိုက်ခိုက်ဖို့ လုပ်ဆောင်တော့မလိုလုပ်မှ။

ယဲ့ယွီက ရုတ်တရက် ရှေ့ကို ထိုးထွက်သွားပြီး ဖန်ရှန်းရှီရဲ့ ရှေ့ကို ချက်ချင်း ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက အရမ်းမြန်ပြီး သူ့ရဲ့ ခွန်အားက အရမ်းကြီးတယ်။

သူ့အောက်က ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး ကွဲကြေသွားခဲ့တယ်။

ကျောက်တုံးသေးသေးလေးတွေ နေရာအနှံ့ ကြဲသွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဖန်ရှန်းရှီ ရဲ့တုန့်ပြန်မှုကလဲ မြန်ဆန်တယ်။

ချက်ချင်းဆိုသလို လက်သီးအရွယ်အစား ရွှေရောင်စာလုံး အများအပြား ဖန်ရှန်းရှီပတ်ပတ်လည်မှာ ပေါ်လာပြီး ကျောက်တုံးအားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်တယ်။

ဒီလောက်မှသူမကာကွယ်နိုင်ရင် သူ သေချာပေါက် ရှက်ရလိမ့်မယ်!

ဒါက ဖန်ရှန်းရှီက ကျင့်ကြံထားတဲ့ ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအင်ပဲ။

စာလုံးတိုင်းက သူ့ရဲ့ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ ကြိုးစားမှုရဲ့ ရလဒ်ပဲ။

တိုက်ခိုက်မှုရော ကာကွယ်မှုပါ!

ဖန်ရှန်းရှီရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပိုပြီး အေးစက်လာခဲ့တယ်။

ဒီလောက် ရဲရဲတင်းတင်း၊ အရမ်း ရဲရဲတင်းတင်းပဲ!

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူများစွာ မစုဝေးနေခဲ့ရင်။

သူက ယဲ့ယွီ**ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မှာပဲ၊ ဒီလူက သူ့လိုဆရာတစ်ပါးကို လေးစားမှု မပြခဲ့ဘူး!

ဒါပေမဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့နေရာတစ်ခုရဲ့ ဆရာကြီးအနေနဲ့။

ဖန်ရှန်းရှီ ဘယ်လောက်ပဲ ဒေါသထွက်နေပါစေ၊ သည်းခံရမှာပဲ!

မဟုတ်ရင် ကိစ္စရဲ့ အမှန်တရားကို မရှင်းလင်းဘဲ ကိုယ့်လူကို တိုက်ခိုက်ရင် သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို သိသိသာသာ ထိခိုက်လိမ့်မယ်။

ယဲ့ယွီက သူ့လောက် နက်နက်နဲနဲ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။

သူ ချက်ချင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်- "ကျွန်တော့် အခြေအနေကို ရှင်းပြရမှာလား? ကျွန်တော့်မှာခင်ဗျားတို့ကို ဘာရှင်းပြစရာရှိလို့လဲ?"

ဝိုင်ဘူးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားတဲ့ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှေ့တိုးလာခဲ့တယ်။

လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ သူ ပြောလိုက်တယ်- "မင်း နတ်ဆိုး ဖူဝမ်ဒိုင်နဲ့ ပူးပေါင်းတာပေါ့!"

ဒီလူက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့။

အလွန် အင်အားကြီးမားပြီး ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်တယ်။

သူ့နာမည်က လျှံဒါအိုလို့ ခေါ်တယ်။

သူ့ရဲ့ မီးအခြေခံ နည်းပညာတွေက ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးမှာ နာမည်ကျော်ကြားတယ်။

သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကလည်း သူ့နည်းပညာတွေလိုပဲ မီးလိုပူတယ်!

ယဲ့ယွီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်တယ်။

"ပူးပေါင်းတာ?"

လျှံဒါအိုက လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်- "ဟုတ်တာပေါ့ ပူးပေါင်းတာ!"

"ဒါ့အပြင် ရှစ်နှစ်အရင်က ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်က ဖူဝမ်ဒိုင်ကို သုတ်သင်ဖို့ ကျိန်ဆိုခဲ့ကြတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီ နတ်ဆိုးဟာ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ မင်းက သူ့ကို သတင်းမပေးခဲ့ဘူးလို့ ရဲရဲပြောနိုင်လား?"

ရုတ်တရက် ယဲ့ယွီရဲ့ ပုံရိပ် လင်းလက်သွားတယ်။

သူ လျှံဒါအိုရဲ့ ရှေ့ကို ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တယ်။

လက်တစ်ဖက်နဲ့ လျှံဒါအိုရဲ့ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်!

အေးစက်တဲ့ အသံနဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းကို ဆိုလိုက်တယ်။

"ချုပ်!"(စာလုံးကိုရေရွတ်လိုက်ရုံဖြင့် ချုပ်နှောင်ခြင်းနည်းပညာကိုထုတ်ဖော် ခြင်းသိုင်းပညာကိုသုံးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ကျီရှာစာသင်ကျောင်းမှ ပညာရှင်များသုံးသောနည်းစနစ် ဖြစ်သည်)

အဲဒီခဏမှာ ရွှေရောင်ကြိုးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဒါက လျှံဒါအိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်!

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို နစ်ဝင်သွားခဲ့တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့။

ကျီရှာစာသင်ကျောင်းက ပစ္စုပ္ပန်မှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်း မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။

ဒါက စကားလုံးဖော်ပြခြင်းအနုပညာပဲ!

ကျီရှာစာသင်ကျောင်းက ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးသာ ဒီလို အောင်မြင်မှုမျိုးကို ရနိုင်တယ်။

ဒါ့အပြင် အလွန်မြင့်မားတဲ့ ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအင်အဆင့် လိုအပ်တယ်။

ယဲ့ယွီက ဘယ်တုန်းက ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးရဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာလဲ?

ရှင်းရှင်းပြောရရင် ကျီရှာစာသင်ကျောင်းက ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးဟာ အနည်းဆုံး ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခြင်းနယ်ပယ်မှာ ရှိရမယ်!

ယဲ့ချင်ယွီနဲ့ ဟဲကျဲယင်တို့ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ပါရမီရှိရှိ။

သူတို့ရဲ့ လက်ရှိအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ကြာခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီ ဘယ်နှနှစ် ရှိပြီလဲ?

သူ ဘယ်လိုလုပ် ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ?

ဒါက လုံးဝ လက်တွေ့မကျဘူး!

ယဲ့ချင်ယွီက ဟဲကျဲယင်ရဲ့ လက်ရန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။

တုန်ယင်စွာ သူ ပြောလိုက်တယ်- "မိန်းမရေ၊ ငါက အမြင်မှားနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်?"

ဟဲကျဲယင် တီးတိုးပြောလိုက်တယ်- "နာတယ်! မင်း မလွှတ်ရင် ငါ မင်းခေါင်းကို ရိုက်ခွဲမယ်!"

ယဲ့ချင်ယွီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ အမြန် လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စအားလုံးမှာ သူ့အကြည့်က သူ့ရှေ့က ယဲ့ယွီဆီကနေ ဘယ်တော့မှ မခွာဘူး!

လျှံဒါအိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အလွန်တောင့်တင်း မာကျောသွားခဲ့တယ်။

သူ လှုပ်ရှားလို့ မရရုံသာမက၊ သူ့အတွင်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တောင် လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားသလိုပဲ!

သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ဘူး!

ဒီမသိသေးတဲ့ ကလေးက ဒီလို မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံမှု ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ?

ဒါက လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်စရာပဲ!

ယဲ့ယွီက လျှံဒါအိုကို မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်တယ်။

ရိုက်ချက်ရဲ့ ကြည်လင်တဲ့ အသံက ခန်းမတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့တယ်။

ပြင်းထန်တဲ့ မလှုပ်ရှားနိုင်ခြင်းအောက်မှာ။

လျှံဒါအို မြေပြင်ပေါ် လဲကျမကျမီ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လည်သွားခဲ့တယ်!

ယဲ့ယွီ သူ့ခြေထောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြှောက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ် နင်းလိုက်တယ်။

တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ သူ ပြောလိုက်တယ်- "ငါက ဒီနေ့ အရမ်း ဒေါသထွက်တယ်။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလူက သက်သေမရှိဘဲ ကျွန်တော့်ကို မတရား စွပ်စွဲလို့ပဲ။"

"ငါကက ပညာရှင်ပဲလေ။"

"သူ ဒီလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကို မတရား စွပ်စွဲတာ၊ ကျွန်တော့်ကို အရမ်း အဆင်မပြေဖြစ်စေတယ်!"

သူ ပြောနေရင်း ယဲ့ယွီ သူ့ခြေထောက်နဲ့ ဖိနင်းလိုက်တော့ အောက်က ကျောက်ပြားတွေ ချက်ချင်း ကွဲအက်သွားခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ လျှံဒါအို လုံးဝ ချုပ်နှောင်ခံထားရတယ်။

သူ နာကျင်မှုကိုတောင် ဖော်ပြလို့မရဘူး။

ဒါတောင် သူ့မျက်နှာကနေ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေခဲ့တယ်!

ကြည်လင်တဲ့ မျက်ရည်နှစ်စင်း စီးကျလာတယ်။

အဲ့ဒီနေရာမှာ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူအားလုံးက သနားစိတ်တွေ ပြသနေခဲ့တယ်။

သိက္ခာရှိတဲ့ လျှံဒါအိုကို တကယ် ငိုအောင် လုပ်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ မင်းက အဆင်မပြေဘူးလို့ ပြောနေသေးတာလား?

ဒီမှာ တရားမျှတမှု ရှိသေးလား?

တရားမျှတမှု ရှိသေးလား?

ဖန်ရှန်းရှီက အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်- "အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ! ယဲ့ယွီ၊ လျှံဒါအိုကို အမြန် လွှတ်ပေးလိုက်ပါ၊ ဒီကိစ္စကို သေချာ စကားပြောရအောင်!"

"မင်းက သူ့ကို မတရား စွပ်စွဲတယ်လို့ ပြောရင် မင်းရဲ့ သက်သေကို တင်ပြ!"

ယဲ့ယွီက လျှံဒါအိုကို မလွှတ်ပေးခဲ့ဘူး။

အစား သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်- "ဒါဆို ခင်ဗျားမှာ ကျွန်တော့်ကို မစွပ်စွဲဘူးဆိုတာ သက်သေပြဖို့ အထောက်အထား ရှိလား?"

ဖန်ရှန်းရှီရဲ့ မျက်နှာ ပိုပြီး မည်းမှောင်လာခဲ့တယ်။

ဒါက လုံးဝ အချေအတင်စကားပဲ!

သူ လူအများကြီးရှေ့မှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆန့်ကျင်ရတော့မှာလား?

ဖန်ရှန်းရှီရဲ့ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဖန်လူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်လိုက်တယ်- "မင်း ဘယ်လို ရဲရဲတင်းတင်း ရှိရတာလဲ! ကျောင်းအုပ်ကြီးကို လေးစားမှုမရှိဘဲ တောင် ပြောရဲသေးတာလား၊ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဂုဏ်တွေကို မေ့နေတာလား?"

"နောက်ထပ် ဘာသက်သေ လိုသေးလဲ?"

"ဒါက လုံးဝ ပြက်လုံးပဲ!"

"မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်- အပြင်မှာ မင်းနဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင် ဒါအိုအဖော်တွေ ဖြစ်သွားပြီလို့ သတင်းတွေ ထွက်နေတယ်။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ?"

"ဒါလည်း မတရား စွပ်စွဲတာလား?"

"ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူအများကြီး ရှိနေတာ၊ ဘာလို့ မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ စွပ်စွဲနေတာလဲ?"

ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက မတုန်မလှုပ်ပဲ သူ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်- "ဒါက မတရား စွပ်စွဲတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက အမှန်တရားပဲ။ ငါက ဖူဝမ်ဒိုင်နဲ့ ဒါအိုအဖော်တွေ ဖြစ်သွားပြီ!"