အခန်း ၁၈၉-၁၉၀

အခန်း ၁၈၉

ယဲ့ယွီရဲ့ အသံဟာ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်။

ရာနဲ့ချီတဲ့ ကျင့်ကြံသူအားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရတယ်!

ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ ဆရာကြီး ဖန်ရှန်းရှီရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အောင်ပွဲခံတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့တယ်။

"နောက်ဆုံးတော့ မင်း ဝန်ခံပြီလား?"

"ဒါဆို မင်းကို အခု သတ်တာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီ!"

နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ ယဲ့ချင်ယွီနဲ့ ဟဲကျဲယင်တို့ရဲ့ မျက်နှာတွေ ဖြူဖျော့သွားခဲ့တယ်။

"မင်း ကောင်စုတ်လေး၊ လူအများကြီးရှေ့မှာ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ဝန်ခံရတာလဲ?"

"မင်း ဒီကို လာအသေခံဖို့ ကြံနေတာလား?"

ဖန်လူက အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလိုက်တယ်- "ကောင်းပြီ၊ ဒီကိစ္စ တကယ် မှန်နေတာကိုး။"

"ရှေးခေတ်ကတည်းက ဖြောင့်မတ်ခြင်းနဲ့ ဆိုးယုတ်ခြင်း အတူတကွ မတည်ရှိနိုင်ဘူး။"

"ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းက နတ်ဆိုးလမ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ခဲ့တယ်။"

"ဒါက ပူးပေါင်းကြံစည်တာ မဟုတ်ဘူးလား?"

"မင်းပြော၊ မင်း ဘယ်လို ပြစ်ဒဏ်မျိုး ခံသင့်လဲ?"

ဒီစကားကို ကြားတော့။

ယဲ့ယွီ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

တိတ်ဆိတ်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ။

ဒီရယ်သံက အထူးတလည် နားခါးစရာ ကောင်းနေခဲ့တယ်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာက အရမ်းကိုမထီလေးစားဖြစ်နေတယ်။

ဖန်လူ ထပ်ပြောဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ။

ယဲ့ယွီ ရုတ်တရက် အားကုန်နင်းချလိုက်ပြီး လျှံဒါအိုကို အဲဒီနေရာမှာပဲ ချက်ချင်း သေအောင် နင်းချေပြီးခြေထောက်နဲ့ ကြိတ်ပစ်တာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုး။

ပစ္စုပ္ပန်မှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်းကို လုံးဝ အံ့အားသင့်စေခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီက တခြားလူကို တိုက်ခိုက်တာက စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ပြီးသား ဖြစ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သင်ခန်းစာပေးတာသက်သက်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ ဘာမှ သိပ်မပြောနိုင်ဘူး။

ကျင့်ကြံသူလောကမှာ ခွန်အားက အဓိကပဲ။

မင်းက လျှံဒါအိုထက် ပိုသန်မာတယ်။

သူ့စကားတွေကို မခံနိုင်ရင် နည်းနည်းလေး အပြစ်ပေးတာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ လူသတ်ခဲ့ရင်။

ဒါက လုံးဝ ကွဲပြားတဲ့ ကိစ္စပဲ။

အထူးသဖြင့် လူအများကြီးရှေ့မှာ။

အကြမ်းဖက်မှု ပေါက်ကွဲတာ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘူး၊ ဒါက သွေးဆာနေတဲ့ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ဘာများ ကွာခြားလို့လဲ?

ဖန်လူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတယ်၊ သူ ယဲ့ယွီကို ကိုယ်ကျင့်တရားမြင့်မားတဲ့ ရပ်တည်ချက်ရှိတဲကနေ ဆက်လက် ပြစ်တင်ရှုတ်ချတော့မယ် လုပ်တုန်းမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတယ်။

ဘယ်တုန်းကမှန်း မသိဘူး၊ ယဲ့ယွီက သူ့ရှေ့ တည့်တည့်ကို ရောက်နေခဲ့ပြီ။

ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက လှောင်ပြောင်မှုက ဖန်လူရဲ့ ကျောရိုးကို ထုံကျင်သွားစေခဲ့တယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်က ကျင့်ကြံသူတွေလည်း နောက်ဆုတ်စပြုလာပြီး သူတို့မျက်နှာတွေမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နေတယ်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ၊ သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ။

ယဲ့ယွီ သေချာပေါက် ရူးသွပ်နေပြီ။

သူတို့ နောက်ထပ် လျှံဒါအို မဖြစ်ချင်ကြဘူး။

စကားပုံတစ်ခုလိုပဲ၊ ခွေးကိုတောင် ရိုက်ရင် သူ့သခင်ကို ထည့်စဉ်းစားရမယ်။

ဖန်လူဟာ ဖန်ရှန်းရှီရဲ့ တပည့်ပဲ။

ဖန်ရှန်းရှီက သူ ဒုက္ခရောက်တာကို သဘာဝအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါကြောင့် သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလိုက်တယ်- "ယဲ့ယွီ၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ?"

ဖန်ရှန်းရှီ ရှေ့တိုးဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် ယဲ့ယွီ သူ့ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ဖန်ရှန်းရှီ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။

သူ့မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားခဲ့တယ်။

သူ လျှို့ဝှက်စွာ သူ့ရဲ့ ချီစွမ်းအင်ကို ကာကွယ်ဖို့ လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။

လျှံဒါအိုကို ခုနကပဲ သတ်ပစ်ခဲ့ပြီးပြီ။

ယဲ့ယွီရဲ့ စကားလုံးဖော်ပြခြင်းစွမ်းရည်နဲ့အတူ။

ယဲ့ယွီဟာ ဘေးဒဏ်ကိုကျော်လွန်ခြင်းဘုံက ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်မှာ သံသယမရှိဘူး။

ဒီလူငယ်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုကျင့်ကြံမှုကို ရောက်ရှိခဲ့လဲဆိုတာ သူ မသိခဲ့ပေမဲ့။

ဖန်ရှန်းရှီကလည်း ဘေးဒဏ်ကိုကျော်လွန်ခြင်းဘုံမှာ ရှိတာကြောင့် ပေါ့ဆလို့ မရဘူး။

ဒီအချိန်မှာ သူ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် အရမ်း ရှက်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ်!

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံပဲ၊ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။

သူ တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး၊ သူက ဒီ ဖန်လူကိုရှင်းပြပြီး အကြောင်းပြချက် ပေးချင်ရုံပဲ။

"ကျွန်တော့်နဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ဆက်ဆံရေး။

ကျွန်တော် သူ့ကို အောင်မြင်စွာ ဉာဏ်အလင်းပေးနိုင်ခဲ့လို့ပဲ။

သူမဟာ နတ်ဆိုးလမ်းကနေ ထွက်ခွာပြီး ကောင်းမှုဘက်ကို စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ။

ဒါက ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ပဲ၊ ဘယ်မှာ အပြစ်ရှိလို့လဲ?"

"ဖန်လူ၊ မင်းက ငါ့ကို ပူးပေါင်းကြံစည်တယ်လို့ ဆက်ပြောနေတာ၊မင်းအသံက အမြင်ကတ်စရာကောင်းတဲ့ အရမ်း ကြမ်းတမ်းတဲ့ အသံနဲ့ငါ့ကိုပြောရဲတာလား!"

ယဲ့ယွီက ဖန်လူရဲ့ ပခုံးကို ရိုက်လိုက်တယ်။

ဆက်ပြီး သူ ပြောလိုက်တယ်- "မင်း ဒီလိုမျိုး ပြောဆိုတာက ငါ့ကို အရမ်း မပျော်စေဘူး၊ မင်း ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို တောင်းပန်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ?"

ဖန်လူရဲ့ ရင်ထဲမှာ စွမ်းအင်တစ်ခု လှုပ်ရှားလာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ့ကို စကားမပြောနိုင်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်တယ်။

သူ့ခြေထောက်တွေ အားပျော့ပြီး မြေပြင်ပေါ် တိုက်ရိုက် လဲကျသွားတာကိုပဲ သူ ခံစားနိုင်ခဲ့တယ်။

အဲဒီခဏမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံး အုံးအုံးကျက်ကျက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

ဖန်ရှန်းရှီ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အမိန့်ပေးလိုက်တယ်- "ယဲ့ယွီ၊ ဖန်လူကို အမြန် လွှတ်ပေး!"

ယဲ့ယွီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်- "ဖန်လူက ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်နေတာပါ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။"

ဖန်ရှန်းရှီက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်- "ဒါက အဓိပ္ပါယ်မရှိတာပဲ! မင်းက သူ့ကို ဉာဏ်အလင်းပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောတာလား? ပြောရုံနဲ့ အမှန်တရား ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး!"

ယဲ့ယွီ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို ဖယ်လိုက်တယ်။

သူ့ညာဘက်လက်ကို အနည်းငယ် အားထုတ်လိုက်တယ်။

ဖန်လူ အတင်းအကျပ် မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်လိုက်ရပြီး ဒုန်းခနဲမြည်သံနှင့်အတူ မြေပြင်မှာ အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

အစပိုင်းမှာ သူ သတိလစ်သွားခဲ့တယ်၊ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်း မသေချာဘူး။

ယဲ့ယွီက အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်- "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော် မှန်တယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်! ဘယ်သူမဆို သဘောမတူရင် ရပ်ပြီး ကျွန်တော်နဲ့ အကြောင်းပြချက် ပေးလို့ရတယ်။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ဖန်ရှန်းရှီ ဆက်ထိန်းထားလို့ မရတော့ဘူး။

သူ ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာခဲ့တယ်။

သူ့လက်ထဲမှာ ဝါးချပ်လွှာတစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲဖြဲလိုက်တယ်။

မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သေးငယ်တဲ့ စာလုံးတွေက လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာပြီး ကြီးမားတဲ့ **အနက်ရောင် စာအုပ်တွေ တောင်ကြီးတစ်လုံးအဖြစ် စုစည်းသွားကာ ကြီးမားတဲ့ အင်အားနဲ့ ယဲ့ယွီဆီကို တိုက်ချလိုက်တယ်။

ယဲ့ချင်ယွီနဲ့ ဟဲကျဲယင်တို့ရဲ့ မျက်နှာတွေ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

သူတို့ တကယ် မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

ဖန်ရှန်းရှီက သူ့ရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို မထောက်ထားဘဲ ယဲ့ယွီကို ဒီလို မဆင်မခြင် တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်လို့။

ဒါ့အပြင် သူက ဝိညာဉ်လက်နက်ဖြစ်တဲ့ စာအုပ်တောင်ရတနာလက်နက်ကို သုံးနေတယ်။

ဒါက ယဲ့ယွီကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်တာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ!

ပစ္စုပ္ပန်မှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်း ယဲ့ယွီ သေပြီလို့ ထင်နေတုန်းမှာပဲ။

မျက်စိကျိန်းစရာ ရွှေရောင်အလင်း ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဒါက ကြီးမားတဲ့ စာအုပ်တောင်ကြီးကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။

ဒီစာလုံးတွေက သူတို့ရဲ့ ပုံမှန်အရွယ်အစားကို ပြန်ရောက်သွားတယ်။

ယဲ့ယွီ**ကိုဆက်တိုက်ခိုက်ရမယ့်အစားစာအုပ်တွေက ရွှေရောင်အလင်းပတ်ပတ်လည်မှာ ရပ်တန့်ကာအမိန့်နာခံသလိုရှိနေခဲ့ ကြတယ်။!

အဲဒီအချိန်မှာ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းက လူတိုင်း သူတို့မျက်လုံးတွေကို မယုံနိုင်ကြသလိုပဲ။

ဖန်ရှန်းရှီရဲ့ မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး သူ နောက်ဆုတ်မိမကူနိုင်ခဲ့ဘူး။

သူ တီးတိုးပြောလိုက်တယ်- "မဖြစ်နိုင်ဘူး! ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!"

လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်အောက်မှာ။

အဲဒီ ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ယဲ့ယွီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့တယ်။

ဒါက ရွှေရောင်စာပေအနှစ်သာရပဲ၊ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေတယ်!

ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာ။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်- ဖြောင့်မတ်သူ၊ အာဏာကို မကြောက်သူ၊ ကောင်းကင်အထိ ရောက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအင်ရှိသူတွေဟာ စာပေအနှစ်သာရကို ကျင့်ကြံနိုင်တယ်!

စာပေအနှစ်သာရဆိုတာ ပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် အမြင့်ဆုံး ဂုဏ်ပုဒ်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ နှစ်တစ်သောင်းသမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ။

စာပေအနှစ်သာရကို ကျင့်ကြံဖူးတဲ့ လူနှစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တယ်။

တစ်ယောက်က ပထမဆုံး ကွန်ဖြူးရှပ်သူတော်စင်၊ နောက်တစ်ယောက်က ဒုတိယ ကွန်ဖြူးရှပ်သူတော်စင်။

ဒီနှစ်ယောက်က ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘွားတွေပဲ။

ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ စာပေပါရမီ နှစ်ခုလုံးမှာ သူတို့ဟာ သူတို့ခေတ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပဲ။

သူတို့ရဲ့ စာပေအနှစ်သာရကို ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်းက ကံကြမ္မာရဲ့ အမိန့်ပဲ။

ယဲ့ယွီမှာ ဘယ်လို ကိုယ်ကျင့်တရား ဒါမှမဟုတ် စွမ်းရည်ရှိလို့လဲ?

ဘာလို့ သူ့မှာ စာပေအနှစ်သာရ ရှိနေရတာလဲ?

တခြားသူတွေကပဲ ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲတာ မဟုတ်ဘူး။

ယဲ့ချင်ယွီနဲ့ ဟဲကျဲယင်တောင် မယုံကြည်ခဲ့ကြဘူး။

သူတို့ရင်ထဲမှာ ယဲ့ယွီက စာစီစာကုံးလေးတောင် မရေးတတ်သေးတဲ့ အရူးလေးပဲ ရှိသေးတယ်။

သူ ဘယ်လိုလုပ် စာပေအနှစ်သာရ ရှိနိုင်မှာလဲ?

အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး!

ဒီသတင်းသာ ထွက်သွားရင် ကမ္ဘာပေါ်က ပညာရှင်အားလုံးကို လုံးဝ ရှက်စရာ ကောင်းစေလိမ့်မယ်!

ခန်းမအလယ်မှာ ယဲ့ယွီက သူ့လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်တယ်။

စုဝေးနေတဲ့ စာလုံးတွေ အားလုံး သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ စုစည်းသွားတယ်။

"လောကမှာ စာလုံးပေါင်း ရှစ်သောင်းထဲက ငါက သူတို့ကို သုံးရတာ ဂုဏ်ယူတယ်!"

ယဲ့ယွီဟာ ကမ္ဘာပေါ်က ကွန်ဖြူးရှပ်သူတော်စင်တစ်ပါးနဲ့ တူတယ်။

သူ လေထဲမှာ ပျံဝဲနေပြီး ဖန်ရှန်းရှီကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်တယ်- "သစ္စာရှိခြင်းနဲ့ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို မခွဲခြား၊ မှားတာနဲ့ မှန်တာကို မခွဲခြားဘူး၊ မင်း ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ ဆရာကြီး ဖြစ်ဖို့ ဘာအရည်အချင်းတွေ ရှိလို့လဲ?"

"ကိုယ်ကျင့်တရားမရှိသူသည် သေရမည်!"

ယဲ့ယွီ သူ့လက်ညှိုးကို ထိုးလိုက်တယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်က စာလုံးတွေ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားသွားခဲ့တယ်။

တစ်ခုချင်းစီက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အထိုးအထွင်းအဆုံးဖြတ်နိုင်ဆုံး ဓားစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။

ဓားစွမ်းအင်များသည် ယဲ့ယွီ၏ လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် ဖန်ရှန်းရှီထံ အလွန်လျင်မြန်သောအရှိန်ဖြင့် စာလုံးများကိုဖွဲ့စည်းကာ တောက်ပသောဓားကြီးတစ်လက်အဖြစ်ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီး

ဖန်ရှန်းရှီကို အဲဒီနေရာမှာပဲ ချက်ချင်း ပြင်းထန်စွာ သုတ်သင်လိုက်တော့တယ်။

သန့်ရှင်းတဲ့နေရာရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ ဆရာကြီးဟာ ဒီလိုပဲ လဲကျသွားခဲ့တယ်။

သူ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိတာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကြောင့် မင်သက်နေခဲ့ပြီ။

သူ တစ်သက်လုံး လိုက်စားခဲ့တဲ့ စာပေအနှစ်သာရ။

အခု ဒီလူငယ်လေးထဲမှာ ရှိနေပြီ။

ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်တဲ့ လှောင်ပြောင်မှုလဲ!

ပစ္စုပ္ပန်မှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်းရဲ့ ကျောရိုးတွေ ထုံကျင်သွားခဲ့တယ်။

ဖန်ရှန်းရှီတောင် ယဲ့ယွီက သတ်ခံလိုက်ရတာ၊ သူတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးကြည့်မိတယ်၊ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဘယ်သူများ ရှိနိုင်မလဲ?

ချက်ချင်းဆိုသလို ရာနဲ့ချီတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့တယ်။

သူတို့ ကောင်းကင်ပေါ်က ပုံရိပ်ကို မော့ကြည့်ပြီး နောက်ဆုတ်ခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။

ယဲ့ယွီက ခွင့်မလွှတ်ဘူး!

အတွေးတစ်ခုနဲ့။

မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကြွေကျနေတဲ့ သစ်ရွက်တွေ ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ဝဲပျံနေခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက် အေးစက်တဲ့ အသံတစ်ခု ထပ်မံ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့တယ်။

"ဘယ်သူမဆို မယုံသေးရင် ထပြီး ကျွန်တော်ကို အကြောင်းပြချက် မေးလို့ရတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြပေးပါ့မယ်!"

၁၉၀ ဆက်ရန်

*****

အခန်း ၁၉၀

ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရှိ ဖြောင့်မတ်သော ကျင့်ကြံသူများ စုဝေးမှုသည် လုံးဝ ပြက်လုံးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ယဲ့ယွီ၏ ပြတ်သားသော ခွန်အားရှေ့တွင် မည်သူမျှ သူ့ကို ငြင်းခုံရန် မရပ်တည်ရဲကြပေ။

နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင် ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုခြင်း။

အမှန်တကယ် မယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ?

ဘယ်သူက ဘာပြောရဲမှာလဲ?

ကျီရှာစာသင်ကျောင်း၏ ဆရာကြီး ဖန်ရှန်းရှီပင်လျှင် ချက်ချင်း အသတ်ခံခဲ့ရသည်။

သူတို့ထဲက ဘယ်သူကများ ဖန်ရှန်းရှီထက် ပိုသန်မာတယ်လို့ ထင်နေမှာလဲ?

ဒီလိုနဲ့ သူတို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတယ်။

လျှံဒါအိုရဲ့ အလောင်းက မြေပြင်ပေါ်မှာ ကျန်နေခဲ့တယ်၊ ဘယ်သူမှ တစ်ချက်တောင် လှမ်းမကြည့်ခဲ့ကြဘူး။

အပြင်လူတွေ ထွက်သွားပြီးနောက်။

ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ တပည့်တွေဟာ အချင်းချင်း ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ လက်ရှိအခြေအနေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမယ်ဆိုတာ မသိကြလို့ပဲ။

ဆရာကြီး ဖန်ရှန်းရှီ သေပြီ။

စည်းကမ်းတွေအရ ဆရာကြီးကို သတ်တာက မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ရန်ငြိုးတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ကို သတ်ခဲ့သူက ယဲ့ယွီ!

ထောင်ပေါင်းများစွာသော နှစ်များအတွင်း သူသည် စာပေအနှစ်သာရကို စတင် ထူထောင်နိုင်ခဲ့သူ ပထမဆုံးလူ ဖြစ်သည်။

စာပေအနှစ်သာရ၏ အဓိပ္ပါယ်မှာ သမာဓိပင် ဖြစ်သည်!

သူတို့က ယဲ့ယွီဟာ နတ်ဆိုးတစ်ဦးလို့ ပြောရမယ်ဆိုရင်။

ဒါဆို ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ပူဇော်ရာခန်းမမှာ ပူဇော်ထားတဲ့ လူနှစ်ဦးက ဘယ်သူလဲ?

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဒီသုံးယောက်ပဲ စာပေအနှစ်သာရကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြလို့ပဲ!

ဒီလိုနဲ့ သူတို့ ယဲ့ယွီကို ဘယ်လောက်ပဲ မကျေနပ်ကျေနပ်၊ စာပေအနှစ်သာရရှိသူတစ်ယောက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝေဖန်လို့ မရခဲ့ဘူး။

ဒါက ကြီးမားတဲ့ မလေးစားမှုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်!

ဒါ့အပြင် သူတို့မှာ ယဲ့ယွီကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချဖို့ ခွန်အား ဒါမှမဟုတ် သတ္တိ မရှိခဲ့ဘူး!

မြေပြင်ပေါ်က အလောင်းသုံးလောင်းက ထင်ရှားတဲ့ ကွဲပြားမှုပဲ!

ချက်ချင်းဆိုသလို မြင်ကွင်းက တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။

ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ တပည့်အများအပြား ခေါင်းငုံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့ကြတယ်!

ဒီအခြေအနေကို မြင်တော့။

ယဲ့ယွီက တိတ်ဆိတ်မှုကို စတင် ဖောက်ဖျက်လိုက်တယ်။

ဖန်ရှန်းရှီဟာ စိတ်ဓာတ်ကျဉ်းမြောင်းပြီး ခေါင်းဆောင်မှုနဲ့ မသင့်တော်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ တပည့်တွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့အတွက် သေသင့်တယ်လို့ ကြွေးကြော်လိုက်တယ်!

"ဒါပေမဲ့ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းက တစ်ရက်တောင် ခေါင်းဆောင်မရှိဘဲ မနေနိုင်ဘူး။"

ဒီလိုနဲ့ ယဲ့ယွီက ယဲ့ချင်ယွီကို ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ ဆရာကြီးအသစ် ဖြစ်သင့်တယ်လို့ အဆိုပြုလိုက်တယ်။

"ထိုက်တန်သူကို ရွေးချယ်တာက ဆွေမျိုးတွေကို ရှောင်တာ မဟုတ်ဘူး။"

ဒါ့အပြင် ယဲ့ချင်ယွီဟာ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ အကြီးအကဲကြီးပဲ။

ဂုဏ်သတင်းရော ခွန်အားရော နှစ်ခုလုံးမှာ သူဟာ လက်ရှိ အသန်မာဆုံးပဲ။

ကျီရှာစာသင်ကျောင်းဟာ သူ့ကို တရားမျှတစွာ လွှဲပြောင်းပေးသင့်တယ်!

ဟဲကျဲယင်က ဒီအဆိုပြုချက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သဘောတူခဲ့တယ်။

ဒီ ပေါင်းစည်းထားတဲ့ မိသားစုသုံးယောက်ကို ကြည့်ရင်း။

ပစ္စုပ္ပန်မှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်းက သဘောတူရုံပဲ ရှိတော့တယ်။

ဒါက ပြက်လုံးမဟုတ်ဘူး၊ မိသားစုထဲမှာ ပညာရှင်ကြီးသုံးယောက်နဲ့။

ဒီလို ခွန်အားမျိုးက ဘာမဆို တွန်းအားပေးဖို့ လုံလောက်တယ်။

ဘယ်သူကများ သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ပြောရဲမှာလဲ?

ဒီကိစ္စ ပြီးစီးသွားပြီးနောက်။

ယဲ့ယွီ မကြာမြင့်ခဲ့ဘူး။

သူ တခြား အရေးကြီးကိစ္စတွေ ဆောင်ရွက်စရာ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ သူ အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်!

ဟဲကျဲယင်က ယဲ့ယွီဟာ ဖူဝမ်ဒိုင်ကို သွားလိုက်တာပဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိတယ်။

သဘာဝအတိုင်းပဲ သူက သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ဘူး။

သူ့မျက်နှာမှာ တောက်ပတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။

စာပေအနှစ်သာရရှိသူတစ်ယောက်က ပညာရှင်အားလုံးရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံပဲ!

ဒီလိုလူမျိုးက နတ်ဆိုးလမ်းကို ဘယ်လိုလုပ် ကျရောက်နိုင်မှာလဲ?

ယဲ့ယွီပြောတာ အားလုံး အမှန်တရား ဖြစ်နိုင်တယ်။

သူ တကယ်ပဲ ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ဉာဏ်အလင်းပေးခဲ့တာ!

ဘယ်လောက် ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်လဲ!

ယဲ့ချင်ယွီအနေနဲ့တော့ သူ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့တယ်။

အခုအချိန်ထိ သူ ထိတ်လန့်မှုကနေ ပြန်မနာလန်ထူသေးဘူး။

ယဲ့ယွီကို ရှုတ်ချတာကနေ စတင်ခဲ့တာ။

အခုတော့ ဖန်ရှန်းရှီ သေပြီ။

အကောင်းဆုံးကတော့ ယဲ့ယွီက စာပေအနှစ်သာရကို ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ သူ မတော်တဆပဲ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ ဆရာကြီး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

အားလုံးက အရမ်း မြန်ဆန်လွန်းလို့ တကယ် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်စရာပဲ!

နောက်တစ်ဖက်မှာ ငါးပွင့်ပန်းထောင်မှာ။

ဖူဝမ်ဒိုင် ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ။

ပတ်ဝန်းကျင်က နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတွေ အရမ်း အံ့အားသင့်ခဲ့ကြတယ်။

သူတို့ ဖူဝမ်ဒိုင်ကို နောက်ဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရတာ ရှစ်နှစ်တိတိ ရှိပြီ။

ကောလာဟလတွေတောင် ရှိခဲ့တယ်။

သူမ နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားပြီလို့။

ဘယ်သူကများ ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့မှာလဲ!

ဖူဝမ်ဒိုင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေကို ခံစားရင်း။

သူမက သူ့ရဲ့ လက်ရန်းကြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောလိုက်တယ်- "ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ? ဒူးထောက်ကြစမ်း!"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ရှိတဲ့ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူအားလုံး မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး အသံတိတ်နေကြတယ်၊ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်တွေ နည်းနည်း တုန်ယင်နေတယ်။

အဲဒီအခါမှ သူတို့ သတိရမိတယ်။

သူတို့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့သူက ငါးပွင့်ပန်းထောင်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်၊ အနောက်မြစ်ကမ်းတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ နတ်ဆိုးလမ်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး ခေါင်းဆောင်လောက်နီးပါးပဲ။

ဖူဝမ်ဒိုင် အေးစက်စက် လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။

သူမ ငါးပွင့်ပန်းထောင်ရဲ့ ပင်မခန်းမထဲကို တိုက်ရိုက် လျှောက်ဝင်သွားခဲ့တယ်။

ဖူချန်ဟုန် ဒီမှာ ရပ်နေတယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင် ရောက်လာတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ ဘာမှ အံ့သြခြင်း မပြခဲ့ဘူး။

သူကတောင် လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်- "မင်း ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်မြန် ပြန်လာတာကိုး။"

"ငါ ခန့်မှန်းကြည့်မယ်၊ အဲဒီလူက မင်းကို မလိုချင်တော့လို့ မဟုတ်လား?"

ဖူဝမ်ဒိုင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့တိုးလာခဲ့တယ်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်ဖိအား ရုတ်တရက် သူ့ကို တိုက်ခိုက်လာခဲ့တယ်။

ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ မျက်နှာကို ဖြူဖျော့သွားစေခဲ့တယ်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နာကျင်ပြီး ဒူးထောက်ချင်စိတ်တောင် ဖြစ်လာတယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင် လှမ်းလိုက်တဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ။

အဲဒီခံစားချက်က ပိုပြင်းထန်လာခဲ့တယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင် ဖူချန်ဟုန်ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့အချိန်မှာ။

ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အရမ်း ကိုင်းညွတ်သွားခဲ့တယ်။

သူ ဒူးထောက်မလို ဖြစ်နေပြီ။

ပြင်းထန်တဲ့ နာကျည်းမှုက ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ လောင်ကျွမ်းနေခဲ့တယ်။

သူ အားကုန်အော်လိုက်တယ်- "ငါက မင်းရဲ့ အဒေါ်! မင်း ငါ့ကို ဒီလို ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ဆံရဲတာလဲ?"

ဖူဝမ်ဒိုင် မတုန်မလှုပ် နေခဲ့တယ်။

သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "အဒေါ်ဖြစ်နေလို့သာ အခု ကျွန်မနဲ့ စကားပြောလို့ရတာ။"

"အဒေါ်၊ ကျွန်မ ဒါကို တစ်ခါပဲ ပြောမယ်!"

"ယဲ့ယွီကို ရန်စတာမျိုးလုပ်ပြီး မလှုံ့ဆော်ပါနဲ့၊ အထူးသဖြင့် ယဲ့ယွီရဲ့ မိသားစုကို မလှုံ့ဆော်ပါနဲ့။"

"ကျွန်မနဲ့ ယဲ့ယွီကို အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ခွင့်ပြုပါ။"

"ကျွန်တော်တို့ကို လာမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့!"

"ကျွန်မ နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက်တာနဲ့ မိဘတွေအတွက် လက်စားချေဖို့ ပြန်လာပါ့မယ်!"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ဖူချန်ဟုန် သူ့လက်သီးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်တယ်။

"ပြီးတော့ ငါက နင်ပြောသလိုမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောရင်ရော?"

ဖူဝမ်ဒိုင် ပြုံးလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ပတ်ပတ်လည်က သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က ထင်ရှားတယ်။ တခန်းလုံးကလူတွေကို ဇောချွေးပြန်စေခဲ့တယ်။

"အဒေါ်၊ ကျွန်မ ဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ စမ်းကြည့်လို့ရတယ်!"

ဒီစကားကို ထားခဲ့ပြီးနောက်။

ဖူဝမ်ဒိုင် ထွက်သွားဖို့ လှည့်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဖူချန်ဟုန် ဆက်ထိန်းထားလို့ မရတော့ဘူး၊ မြေပြင်ပေါ် တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်ချလိုက်တယ်။

သူ့မျက်လုံးတွေ နာကျည်းမှုတွေ ပြည့်နေပြီး အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဘယ်လောက်တောင် စက်ဆုပ်စရာကောင်းလိုက်လဲ!"

"ဘယ်လောက်တောင် လုံးဝ စက်ဆုပ်စရာကောင်းလိုက်လဲ!"

"ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် မင်း ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံရဲတာလား?"

ခဏအကြာမှာ။

ဖူချန်ဟုန် ဒီအခြေအနေကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့တယ်။

သူ့ရဲ့ နာကျင်စွာ ခုန်နေတဲ့ ဒူးတွေကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖူချန်ဟုန်ဟာ ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့ အစပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ မြေကမ္ဘာရတနာတွေကို ပုံပြီး ကျင့်ကြံထားသူပဲ။

သူဟာ ဘေးဒဏ်ကိုကျော်လွန်ခြင်းဘုံရဲ့ အထွတ်အထိပ်က ဖူဝမ်ဒိုင်နဲ့ လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရဘူး။

သဘာဝအတိုင်းပဲ သူ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဖူချန်ဟုန်က သူ့တူမကို ဘယ်လို လက်စားချေရမလဲလို့ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ။

အပြင်ကနေ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်!

ဖူချန်ဟုန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဘာဖြစ်တာလဲလို့ တွေးလိုက်တယ်။

နောက်တစ်ခဏမှာ။

ရုတ်တရက် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဒါက ယဲ့ယွီပဲ၊ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းကနေ ခုနကမှ ပြေးလာခဲ့သူ။

သူ ရောက်လာတာကို မြင်တော့။

ဖူချန်ဟုန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့တယ်။

"ဒီကလေးက ရွှေအူတိုင်နယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

"သူ ငါးပွင့်ပန်းထောင်ထဲကို ဝင်လာရဲတာလား?"

"ဘယ်ကရတဲ့သတ္တိတွေ နဲ့လဲ?"

ဖုံးကွယ်ခြင်းနည်းစနစ်ရဲ့ အာနိသင်အောက်မှာ ဖူချန်ဟုန်က ယဲ့ယွီရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မမြင်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီက ဘာမှ မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ဘူး!

သူက မှတ်တမ်းတင်ကျောက်တုံးနှစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်တယ်!

ပြီးတော့ သူ အော်လိုက်တယ်- "ချုပ်!"(ချုပ်နှောင်ခြင်းစာလုံးမှော်)

ဖူချန်ဟုန် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်!

ဒီအချိန်မှာ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ စိတ်အခြေအနေ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။

"မင်း ပြန်လာတာလား?"

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီလိုပဲ သွားနေတော့မှာလား?"