အခန်း ၁၉၁-၁၉၂
Vol. 7 Ch. 191-192
အခန်း ၁၉၁
ဖူချန်ဟုန် သူ့ရှေ့ တိုက်ရိုက်ဒူးထောက်နေတာကို ကြည့်ပြီး ယဲ့ယွီ အတော်လေး အံ့သြသွားခဲ့တယ်။
ထူးဆန်းတယ်၊ ချုပ်နှောင်ခြင်းနည်းစနစ်က ဘယ်တုန်းက လူတစ်ယောက်ကို ဒူးထောက်စေနိုင်တဲ့ အစွမ်း ရှိလာတာလဲ?
အမျိုးသမီး၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ကြိုးစားနေတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်။
ဖူချန်ဟုန် ဒူးထောက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အတော်လေး ရိုးရှင်းပါတယ်။
ဒါက ဖူဝမ်ဒိုင်က အစောပိုင်းက သက်ရောက်ခဲ့တဲ့ ဖိအားကြောင့် ဖြစ်တယ်။
သူမ အဲဒါကနေ လုံးဝ ပြန်မနာလန်ထူသေးဘူး။
အခု ချုပ်နှောင်ခြင်းနည်းစနစ်နဲ့ ချုပ်နှောင်ခံထားရတော့ သူ့ခြေထောက်တွေ အားပျော့ပြီး သဘာဝအတိုင်း ဒူးထောက်သွားခဲ့တာပဲ!
ဒါပေမဲ့ ဖူချန်ဟုန်က တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်!
သူမက ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၊ သူ့ရဲ့ အဆိုးဆုံးအခြေအနေမှာတောင် ရွှေအူတိုင်နယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ထိန်းချုပ်လို့ မရသင့်ဘူး။
ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုတည်းကတော့...
ဒီကလေးက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ!
ဖူချန်ဟုန်က လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်- "မင်း ရွှေအူတိုင်နယ်ပယ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား?"
ဒီ ချုပ်နှောင်ခြင်းနည်းစနစ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ယဲ့ယွီက ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ ပြောဆိုခွင့်ကို မဆုံးရှုံးစေခဲ့ဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ဒီအမျိုးသမီးကို အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ဖို့ မျှော်လင့်နေလို့ပဲ။
ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ မေးခွန်းကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ယဲ့ယွီက သူ့ကိုယ်ပိုင်မေးခွန်းနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်- "ပြောစမ်း၊ ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မိဘတွေ ဘယ်လို သေဆုံးခဲ့တာလဲ?"
ဖူချန်ဟုန် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ဘာမှ မတုံ့ပြန်ခဲ့ဘူး။
သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဝန်ခံဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မပြခဲ့ဘူး။
ဒီအပြင် သူ့ကိုယ်သူလည်း တွေးလိုက်တယ်- သူက ဖူဝမ်ဒိုင်မိဘတွေ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ဘာလို့ လာမေးတာလဲ?
ဖူဝမ်ဒိုင် တစ်ခုခု သဘောပေါက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်လား?
ဒါက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး!
တစ်ယောက်ယောက်က မေးမယ်ဆိုရင် ဖူဝမ်ဒိုင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်သင့်တယ်၊ သူ မဟုတ်ဘူး!
ဒီအတွင်းစိတ်အတွေးတွေကို ကြားပြီးနောက် ယဲ့ယွီက ဖြည်းဖြည်းချင်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မပြောချင်ဘူးလား? ဒါဆို ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့!
ယဲ့ယွီ ဖြည်းဖြည်းချင်း နှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်။
ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာနဲ့၊ အရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။
သူတို့မှာ မျက်နှာမရှိပေမဲ့ တစ်ခါလှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ ဘာမှ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘူး။
အရိပ်တွေက ဓားရှည်တွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်၊ တစ်ဖက်က တစ်လက်၊ နောက်တစ်ဖက်က တစ်လက်နဲ့ ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ချက်ချင်း ခုတ်ဖြတ်လိုက်တယ်။
လက်ဆယ်ချောင်းလုံးက နှလုံးသားနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်၊ ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုအောက်မှာ ဖူချန်ဟုန် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီက အဆင့်မြင့်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို သူ့ပါးစပ်ထဲကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "ဒါ အသက်ကယ်ဆေးလုံးပဲ။"
နှစ်နာရီအတွင်း မင်းဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးဆိုး၊ မင်း မသေနိုင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ နာကျင်မှုကတော့ ရှိနေဦးမှာပဲ။
ခံစားကြည့်!
ဒီစကားတွေကို ကြားတော့ ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ အရိပ်နှစ်ခုက တစ်ဖန် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို စတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်!
အမွှေးတိုင် တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန်မပြည့်မီ ဖူချန်ဟုန်ဟာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်အောင် ညှင်းပန်းခံထားရပြီ။
သူမက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်ပြီး ယဲ့ယွီကို သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို အဆုံးသတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။
သူ ဘေးမှာပဲ ရပ်နေပြီး အရာအားလုံးကို အေးစက်စက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်!
နာရီဝက်ကြာတော့ ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ မျက်နှာ နာကျင်မှုကြောင့် လိမ်ကောက်သွားခဲ့တယ်။
ဒီအချက်မှာ သေခြင်းက သူ့အတွက် လုံးဝ လွတ်မြောက်ခြင်းပဲ!
သူမ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြီး ကရုဏာ ထပ်တောင်းဆိုချင်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့လည်ချောင်းက အသံမထွက်နိုင်အောင် အာလေးနေပြီ။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်က မြင်ကွင်း ရုတ်တရက် ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။
အရိပ်နှစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ချက်ချင်း ပျောက်ကင်းသွားခဲ့တယ်။
ဒီအခြေအနေကို မြင်တော့ ဖူချန်ဟုန်က မယုံနိုင်စွာ ပြောလိုက်တယ်- "ဒါက အမြင်မှားခြင်းလား? ဘာလို့လဲ?"
သူမက စကားတစ်ဝက်ပဲ ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။
ဝန်ခံဖို့ ဆန္ဒမရှိပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ကွဲအက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ နည်းနည်းလေး ဆက်သွားရင် သူ အရာအားလုံးကို ထုတ်ဖော်လိမ့်မယ်။
ဒီအခြေအနေမှာ ယဲ့ယွီ ဘာလို့ ရပ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ?
အခု ရပ်လိုက်တာ ဘာအဓိပ္ပါယ်ရှိလဲ?
ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ယွီက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်- "ငါ လိုချင်တာ အားလုံးကို သိပြီးသားပဲ။"
မင်းက ငါ့ကို အကုန်ပြောပြီးပြီ!
ဖူချန်ဟုန် ချက်ချင်း ပြောလိုက်တယ်- "မဖြစ်နိုင်ဘူး!"
ခုနက သူ့ရဲ့ သတိက လုံးဝ မပျက်စီးသေးဘူး။
ဒါကြောင့် သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိတယ်။
ကရုဏာတောင်းဆိုတာကလွဲလို့ သူ ဘာမှ ထပ်မပြောခဲ့ဘူး!
ယဲ့ယွီ ဘယ်လိုလုပ် အရာအားလုံးကို သိနိုင်မှာလဲ?
သူ လိမ်နေတာလား?
ဖူချန်ဟုန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်တယ်၊ သူ့မျက်နှာမှာ မယုံကြည်မှုတွေ ပြည့်နေတယ်!
ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီက လှောင်ပြောင်တဲ့ အမူအရာကို ပြသလိုက်တယ်။
လူတစ်ယောက် အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကို ခံစားရတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုတွေက အနိမ့်ဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်။
ထုတ်လုပ်လိုက်တဲ့ အတွေးတွေက အမှန်ကန်ဆုံးပဲ။
ဖူချန်ဟုန်က တစ်ကြိမ်ထက်မက အမှန်တရားကို ပြောဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တယ်၊ ဒါက လျင်မြန်တဲ့ သေခြင်းနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ပဲ။ သူ့ကိုအမြန်အဆုံးသတ်ပေးဖို့ပဲ။
သူမ နောက်ဆုံးမှာ သည်းခံနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားက အရာအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ပြီးသားပဲ!
အခု ယဲ့ယွီ လုပ်ရမယ့် နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ဒါတွေအားလုံးကို ဖော်ပြဖို့ပဲ။
သူ ဖူချန်ဟုန်က ကိုယ်တိုင် မှန်ကန်တယ်လို့ ဝန်ခံဖို့ လိုတယ်!
ယဲ့ယွီက တစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး ပြောစပြုလိုက်တယ်- "သက္ကရာဇ် ကိုးရာ့ရှစ်ဆယ် နှစ် အရင်က မင်းရဲ့ အစ်ကို ဖူချင်းရှန်ဟာ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူ တုချင်အာနဲ့ အဖော် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။"
"နောက်တစ်နှစ်မှာ သူတို့မှာ ကလေးမလေးတစ်ယောက် ရခဲ့ပြီး သူ့ကို ဖူဝမ်ဒိုင်လို့ နာမည်ပေးခဲ့တယ်။"
"အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါးပွင့်ပန်းထောင်မှာ ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိခဲ့လို့ ဖူချင်းရှန်က မင်းကို ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ အစောင့်အဖြစ် စီစဉ်ခဲ့တယ်။"
"မင်း ဒီလို ဖြစ်တာကို အတော်လေး မကျေနပ်ခဲ့ဘူး။"
"မင်းရဲ့ အိပ်မက်က ငါးပွင့်ပန်းထောင်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဖို့ပဲ၊ ကလေးတစ်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။"
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်းရဲ့ ခွန်အား မလုံလောက်သေးဘူး၊ နတ်ခန္ဓာပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။"
"မင်းက ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်း နာခံရုံပဲ ရှိတော့တယ်။"
"သုံးနှစ်တာ ကာလဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ မင်း ပျော်ရွှင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။"
"နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒါက မင်းလိုချင်တဲ့ ဘဝ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း ခံစားရတယ်။"
"တစ်ခါ အပြင်ထွက်တုန်းက ပေါ့ဆမှုကြောင့် ဖူဝမ်ဒိုင်ကို သေစေနိုင်သောအဆိပ်ပင့်ကူက ကိုက်လိုက်လို့ အသက်အန္တရာယ် ကြီးကြီးမားမား ကြုံခဲ့ရတယ်။"
"ဒီအခြေအနေကို မြင်တော့ မင်း အခွင့်အရေးယူရဲတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဖူချင်းရှန်ကို ပြောပြရုံပဲ ရှိတော့တယ်။"
"ဒါပေမဲ့ တာဝန်ရှောင်ချင်လို့ မင်းရဲ့ မှော်ဓားကိုသုံးပြီး ကိုယ့်မျက်နှာပေါ်မှာ အမာရွတ်တစ်ခုတောင် ထားခဲ့တယ်။"
"မင်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့လူတစ်ယောက်က ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ပြန်ပေးဆွဲချင်တယ်၊ မင်း သူ့နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့လို့ ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို သေစေနိုင်သောအဆိပ်ပင့်ကူက ကိုက်ခဲ့တာလို့ ပြောခဲ့တယ်။"
"ဒီဇာတ်လမ်းက လူတိုင်းကို လှည့်စားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မင်း မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။"
"ပြီးတော့ တကယ်ပဲ မင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။"
"ဖူချင်းရှန်နဲ့ တုချင်အာ ဒီအကြောင်းကို သိတော့ သူတို့ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။"
"မင်းပြောတာ မှန်လား မှားလားဆိုတာကို တစ်ခဏတောင် မသံသယရှိခဲ့ဘူး။"
"သေစေနိုင်သောအဆိပ်ပင့်ကူရဲ့ အဆိပ်က အရမ်း ပြင်းထန်တယ်၊ ဖူဝမ်ဒိုင်လို ကလေးငယ်လေးအတွက် အရမ်းပြင်းထန်တာပေါ့။"
"တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းကတော့ ချောက်ကမ်းပါးထိပ်ကို သွားပြီး နတ်ဆိုးခုခံအမှောင်နတ်ပန်းကို ရယူဖို့ပဲ၊ ဒါမှ ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်နိုင်မယ်။"
"ဘာမှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဖူချင်းရှန်နဲ့ တုချင်အာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။"
"သူတို့ မင်းကို ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ဆက်လက် ကာကွယ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။"
"အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရလို့ မင်း သဘာဝအတိုင်း နာခံခဲ့တယ်။"
"ညနေစောင်းပြီးနောက် တုချင်အာတစ်ယောက်တည်း နတ်ဆိုးခုခံအမှောင်နတ်ပန်းနဲ့ ပြန်လာခဲ့တယ်။"
"ပြီးတော့ သူမ အရမ်း ဒဏ်ရာရထားပြီး အသက်မနည်း ကပ်နေခဲ့တယ်။"
"တုချင်အာက မင်းကို အစပိုင်းမှာ သူတို့ နတ်ဆိုးခုခံအမှောင်နတ်ပန်းကို ရခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ သူတို့ ကြယ်မျိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဆန်းလွန်ဟွမ်နဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်။"
"ဒီလူကလည်း နတ်ဆိုးခုခံအမှောင်နတ်ပန်းကို လိုချင်ခဲ့တယ်။"
"ဖူချင်းရှန်က ငြင်းဆန်ခဲ့လို့ နှစ်ဖက် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။"
"ကြယ်မျိုဂိုဏ်းမှာ သမိုင်းရှည်ကြာပြီး ကြီးမားတဲ့ အင်အားရှိတယ်။"
"ဆန်းလွန်ဟွမ်က သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ ဘေးဒဏ်ကိုကျော်လွန်ခြင်းဘုံကျင့်ကြံမှု ရှိတယ်။"
"ဖူချင်းရှန်နဲ့ တုချင်အာ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ရင်တောင် သူ့အတွက် မယှဉ်နိုင်ဘူး။"
"နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖူချင်းရှန်က တုချင်အာကို ထွက်ပြေးနိုင်ဖို့ သူ့အသက်ကို စတေးခဲ့တယ်။"
"ဒါပေမဲ့ တုချင်အာ ငါးပွင့်ပန်းထောင်ကို အောင်မြင်စွာ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတောင် သူမ ဒဏ်ရာပြင်းထန်လွန်းလို့ အသက်သေဆုံးခါနီးနေပြီ။"
"မသေခင်မှာ တုချင်အာက နတ်ဆိုးခုခံအမှောင်နတ်ပန်းကို မင်းကို ပေးအပ်ခဲ့တယ်။"
"ပြီးတော့ ဖူဝမ်ဒိုင်ကို သူ့ရဲ့ ရန်သူတွေ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မပြောဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့တယ်။"
"တုချင်အာက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို သူ့ဘဝရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့အချိန်တွေ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်စေချင်ခဲ့တာ၊ ထာဝရ မုန်းတီးမှုနဲ့ နေထိုင်စေချင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။"
၁၉၂ ဆက်ရန်
*****
အခန်း ၁၉၂
ဖူချန်ဟုန် အခုအချိန်မှာ ရေခဲလှိုဏ်ဂူထဲ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ယဲ့ယွီကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးတွေ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နေတယ်။
ဒီကိစ္စက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဘယ်သူမှ မသိခဲ့တဲ့ကိစ္စ။
သူ့ရှေ့က ဒီလူက ဘာလို့ ဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေတာလဲ?
ဘာလို့လဲ?
ဖူချန်ဟုန်ဟာ ယဲ့ယွီရှေ့မှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မကျန်တော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အဆက်မပြတ် ပေါက်ပွားနေခဲ့တယ်။
ဘယ်ကိုမှ ဆုတ်ခွာစရာမရှိတော့ ဖူချန်ဟုန်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်- "မင်း ဘယ်သူလဲ? မင်း ဘယ်သူလဲ ဆိုတာငါ့ကို အတိအကျပြောစမ်း!"
သူမရဲ့ အော်ဟစ်သံကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ယဲ့ယွီက သူ့ကို ဂရုမစိုက်တဲ့အမူရာပဲပြခဲ့တယ်။
သူ အရင်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ဆက်လက် ပြန်ပြောပြခဲ့တယ်။
အစပိုင်းမှာ မင်းက တုချင်အာရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို နာခံပြီး နတ်ဆိုးခုခံအမှောင်နတ်ပန်းကို သုံးပြီး ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ကယ်ပြီးနောက် သူ့မိဘတွေ သေဆုံးတဲ့အကြောင်းကို မပြောခဲ့ဘူး။
အစား ဖူချင်းရှန်နဲ့ တုချင်အာတို့ စီးပွားရေးကိစ္စနဲ့ ဝေးလံတဲ့နေရာကို သွားခဲ့ကြတယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်။
အနာဂတ်မှာ မင်းက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ဆက်လက် ကာကွယ်ပေးမယ်။
ဖူဝမ်ဒိုင်က ဒါကို သံသယ မရှိခဲ့ဘူး။
မူလက ကိစ္စတွေက ဒီအတိုင်း အဆုံးမရှိ ဆက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဖြောင့်မတ်မှုကြောင့် ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ကျင့်ကြံမှုပါရမီကို မင်း တွေ့ရှိတဲ့အခါ၊ မင်းက နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်အသစ်တွေ စတင်ထားရှိလာခဲ့တယ်။
မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းအရ၊ ဒီဘဝမှာ ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်ဖို့ မမျှော်လင့်နိုင်ဘူး။
ဒီလိုဆိုရင် မင်း ငါးပွင့်ပန်းထောင်ရဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!
ဒါပေမဲ့ မင်းက ရုတ်တရက် တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို တွေးမိသွားတယ်။
မင်းရဲ့ ပါရမီ မလုံလောက်ဘူးဆိုတော့ ဘာလို့ နာခံတတ်တဲ့လူတစ်ယောက်ကို ကျင့်ကြံပြီး ငါးပွင့်ပန်းထောင်ရဲ့ အရိပ်အစိုးရ(ဖူဝမ်ဒိုင်၏နောက်ကွယ်မှနေ၍ ဂိုဏ်းကိုအုပ်ချုပ်မည့်အစီစဉ်) ဖြစ်ခွင့် မပေးတာလဲ?
ဒီအတွေးနဲ့အတူ မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ လောဘ ပွင့်လန်းလာခဲ့တယ်။
ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ နှိုးဆွဖို့ မင်းက တုချင်အာရဲ့ နောက်ဆုံးစကားတွေကို ပစ်ပယ်ခဲ့တယ်။
မင်းက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို သူ့မိဘတွေ အသတ်ခံရတဲ့ သတင်းကို ပြောပြခဲ့တယ်။
လက်စားချေဖို့ သူ ပိုသန်မာလာရမယ်!
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကြီးမားတဲ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနောက်မှာ ရူးသွပ်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ ရောက်လာခဲ့တယ်!
ဖူဝမ်ဒိုင် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုမှာ လျင်မြန်စွာ အဆင့် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့တယ်။
ဒီအခြေအနေက မင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသလို မနာလိုစိတ်လည်း ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
မင်းက မနာလိုခဲ့တယ် - သူ ဘာလို့ တခြားသူတွေနဲ့ မတူတာလဲ?
ဘာလို့ မင်းကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်ကို မဖြတ်ကျော်နိုင်တာလဲ?
ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု ပိုမြင့်လာတာနဲ့အမျှ မင်းရဲ့ မနာလိုစိတ်က ပိုကြီးလာခဲ့တယ်။
ဒီလိုနဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင်က မင်းကို ဘယ်လိုပဲ ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံဆက်ဆံ၊ မင်းက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ကောင်းတဲ့ အမူအရာ မပြခဲ့ဘူး။
နောက်ပိုင်းမှာ ဖူဝမ်ဒိုင်က မင်းရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို မပျက်စီးစေခဲ့ဘူး။
ပြတ်သားတဲ့ ခွန်အားနဲ့ သူက ငါးပွင့်ပန်းထောင်ရဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ မင်းကလည်း ငါးပွင့်ပန်းထောင်နောက်က အရိပ်အာဏာ ဖြစ်လာတဲ့ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို အောင်မြင်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒါနဲ့ မကျေနပ်ခဲ့ဘူး။
နှစ်တစ်ထောင်မပြည့်ခင် ဖူဝမ်ဒိုင်ဟာ ဘေးဒဏ်ကိုကျော်လွန်ခြင်းဘုံရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ။
သူမ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်ကို အသက်ရှင်နိုင်တာနဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်နိုင်ပြီ။
ဒီလိုနဲ့ မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အရမ်း ကြီးမားလာခဲ့တယ်။
မင်းက နတ်ဆိုးလမ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ ခေါင်းဆောင်၊ အနောက်တိုက်ကြီးရဲ့ ခေါင်းဆောင်တောင် ဖြစ်ဖို့ အိပ်မက်စခဲ့တယ်။
ဒါကြောင့် မင်း ဖူဝမ်ဒိုင်အတွက် ချမှတ်ထားတဲ့ ရည်မှန်းချက်က နတ်ဆိုးလမ်းကို ပေါင်းစည်းပြီး နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက်ရှိကာ မှသာ ရန်သူတွေရဲ့ နာမည်တွေကို ပြောပြမယ်ဆိုပြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
ဒါတွေအားလုံးက သူ့ကို အဆက်မပြတ် ရှေ့ဆက်လှမ်းဖို့ လှုံ့ဆော်ဖို့ပဲ။
"ဖူချန်ဟုန်၊ ငါ ပြောတာ မှားတာ တစ်ခုခု ရှိလား?"
ဒီစကားတွေကို ကြားတော့ ဖူချန်ဟုန် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားခဲ့တယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့တယ်။
သူမ တီးတိုးပြောလိုက်တယ်- "နင် ဘယ်လိုလုပ် ဒါတွေအားလုံးကို သိနိုင်တာလဲ? ဘာလို့လဲ?"
ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့တယ်။
သူက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က မှတ်တမ်းတင်ကျောက်တုံးတွေကို စုဆောင်းလိုက်တယ်။
ဒါတွေအားလုံး လုပ်ပြီးနောက် သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "ဖူချန်ဟုန်၊ မင်းက ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ အဒေါ်ဆိုတာ မှန်ပါတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဒီတူမကို တကယ် ဂရုစိုက်ဖူးလား?"
"မင်း အသက်ရှင်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး!"
ဖူချန်ဟုန် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက ယဲ့ယွီပတ်ပတ်လည်မှာ ရွှေရောင်စာလုံးသေးသေးလေးတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပျံဝဲနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလို ငါးပွင့်ပန်းထောင်ရဲ့ ပင်မခန်းမကနေ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့တယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာ ယဲ့ယွီဟာ ဖူဝမ်ဒိုင်နဲ့ သူ လမ်းခွဲခဲ့တဲ့ နေရာကို ပြန်လာခဲ့တယ်။
သူမ အဲဒီမှာ ဆက်စောင့်နေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဒီလိုနဲ့ သူက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ မှတ်တမ်းတင်ကျောက်တုံးကို ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ပေးလိုက်တယ်။
"မင်းမိဘတွေ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ငါ သိပြီးပြီ။"
"အားလုံး ဒီထဲမှာ ရှိတယ်၊ မင်း ကြည့်လို့ရတယ်!"
ဒီစကားကို ကြားတော့ ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
မှတ်တမ်းတင်ကျောက်တုံးကို အကြာကြီး ကြည့်ပြီးနောက် သူ ယဲ့ယွီရဲ့ လက်ထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ယူလိုက်တယ်။
သူမက စွမ်းအင်ကို ထည့်သွင်းလိုက်တယ်။
အရင်က မြင်ကွင်းတွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်။
အားလုံးကို ကြည့်ပြီးနောက် ဖူဝမ်ဒိုင် မျက်ရည်ကျနေခဲ့ပြီ။
ယဲ့ယွီ သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်တယ်။
သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်- "ကြယ်မျိုဂိုဏ်းရဲ့ ဆန်းလွန်ဟွမ်။ ဒါအတွက် မင်းကို လက်စားချေဖို့ ငါ ကူညီမယ်!"
ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ နှလုံးသားဟာ ကြီးမားတဲ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေ ပြည့်နေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက ယဲ့ယွီရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။
သူမက သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်တယ်။
သူ ကိုယ်တိုင် လက်စားချေချင်ခဲ့တယ်။
တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ယဲ့ယွီက မငြင်းဆန်ခဲ့ဘူး။
ဒီစကားပြောဆိုမှုတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဖူဝမ်ဒိုင်က ဖူချန်ဟုန် ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မမေးခဲ့ဘူး။
သူမ ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်။
ပြန်ပြောဖို့ မလိုတော့ဘူး။
အဲဒီနေ့မှာ ဖူဝမ်ဒိုင်နဲ့ ယဲ့ယွီတို့ ကြယ်မျိုဂိုဏ်းဆီကို ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတယ်။
နှစ်ဦးလုံးက ဘေးဒဏ်ကိုကျော်လွန်ခြင်းဘုံကျင့်ကြံသူတွေပဲ။
လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ သူတို့ဟာထူးခြားတဲ့ခံစားချက်အသစ်တွေကို ခံစားရတယ်!
ဒီအတောအတွင်း ဆန်းလွန်ဟွမ်ဟာ ကြယ်မျိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် အဖြစ် ရှိနေတုန်းပဲ။
ဖူဝမ်ဒိုင်နဲ့ ယဲ့ယွီရဲ့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာမှုကို မြင်တော့ သူ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ သူက နှစ်ရက်အလိုက ကျီရှာစာသင်ကျောင်းက အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ပတ်သက်နိုင်တယ်ဆိုတာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်!
အစပိုင်းမှာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ကျီရှာစာသင်ကျောင်းကို တက်ရောက်ခဲ့ကြတယ်။
သူတို့က ယဲ့ချင်ယွီကို ယဲ့ယွီကို ပေးအပ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။
သူတို့ထဲမှာ ကြယ်မျိုဂိုဏ်းမှာလည်း ဦးဆောင်ခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲတစ်ဦး ရှိခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီက တိုက်ပွဲမှာ နာမည်ကြီးပြီး စာပေအနှစ်သာရဘွဲ့ကို ရသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ခဲ့မှာလဲ?
သူဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်သောင်းအတွင်း နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက်ဖို့ အလားအလာအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ချီးကျူးခံခဲ့ရတယ်။
ဆန်းလွန်ဟွမ်အတွက် ယဲ့ယွီရဲ့ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းက အဲဒီအဖြစ်အပျက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး လက်စားချေဖို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဒီလိုနဲ့ ဆန်းလွန်ဟွမ်က အရမ်း နှိမ့်ချတဲ့ အမူအရာကို ပြသလိုက်တယ်။
သူက ကြယ်မျိုဂိုဏ်းရဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က ကျောင်းတော်မှာ သူ့အကြီးကဲရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တကယ် မှားတယ်လို့ ချက်ချင်း ပြောလိုက်တယ်။
ယဲ့ယွီက ဆက်ပြီး ဒေါသထွက်နေသေးရင် သူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ မှော်လက်နက်တွေကို တောင်းပန်ခြင်းလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ဒါက ဆန်းလွန်ဟွမ် အရမ်း ကြောက်တတ်တာကြောင့် မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပါရမီ အကန့်အသတ်ရှိတာကြောင့်ပဲ၊ အခုအချိန်ထိ သူက ဘေးဒဏ်ကိုကျော်လွန်ခြင်းဘုံရဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။
စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ ခွန်အားက ကျီရှာစာသင်ကျောင်းရဲ့ အရင်ဆရာကြီး ဖန်ရှန်းရှီနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရဘူး။
ဒီလိုဆိုရင် ဆန်းလွန်ဟွမ်က ဖန်ရှန်းရှီကို သတ်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်ရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ခိုင်မာနိုင်မှာလဲ?
ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီက သူ့ကို ကောင်းတဲ့ မျက်နှာ မပြခဲ့ဘူး။
အစား သူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်- "ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို လာရှာတဲ့သူက ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ပါ။"
ဒီစကားကို ကြားတော့ ဆန်းလွန်ဟွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
သူက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်!
သူက နတ်ဆိုးလမ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို ကြားဖူးတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်တုန်းက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့လဲဆိုတာ သူ မသိဘူး!
အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ဆန်းလွန်ဟွမ်က သူ့မေးခွန်းကို မေးလိုက်တယ်။
ဖူဝမ်ဒိုင်က လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်- "ကိုးရာကျော်နှစ် အရင်က ချောက်ကမ်းပါးထိပ်မှာ နတ်ဆိုးခုခံအမှောင်နတ်ပန်း!"
ဆန်းလွန်ဟွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ထိတ်လန့်တကြား ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်မှာတောင် သူက အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို မမေ့သေးဘူး။
သူက အဲဒီတုန်းက နတ်ဆိုးခုခံအမှောင်နတ်ပန်းကို သုံးပြီး ဆေးလုံးတွေ ပြုလုပ်ချင်ခဲ့တယ်။
သူက အဖော်စုံတွဲတစ်တွဲနဲ့ ကြုံခဲ့ပြီး သူ့ကို ယူဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးမှာ နတ်ဆိုးခုခံအမှောင်နတ်ပန်းကို အဲဒီအမျိုးသမီးက ယူသွားခဲ့တယ်။
လက်ထဲရောက်လုဆဲဆဲ ဘဲငန်းလေး ပျံသွားခဲ့တာ၊ ဒီအဖြစ်အပျက်က ဆန်းလွန်ဟွမ်ကို အကြာကြီး စိတ်ဓာတ်ကျစေခဲ့တယ်။
အဲဒီတုန်းက ငါးပွင့်ပန်းထောင်က တတိယအဆင့် ဂိုဏ်းငယ်လေးသာ ဖြစ်ပြီး နာမည်မရှိခဲ့ဘူး။
ဒီလိုနဲ့ ဆန်းလွန်ဟွမ်က ဖူချင်းရှန်နဲ့ တုချင်အာကို မမှတ်မိခဲ့ဘူး။
သူက သူတို့ဟာ လှည့်လည်ကျင့်ကြံသူအချို့လို့ပဲ ထင်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး!
ဆန်းလွန်ဟွမ် တုန်ယင်စွာ မေးလိုက်တယ်- "ဖူဂိုဏ်းချုပ်၊ အဲဒီ ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက်နဲ့ ခင်ဗျား ဘယ်လို ပတ်သက်မှု ရှိလဲ မေးလို့ရမလား?"
ဖူဝမ်ဒိုင်က စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထုတ်ဖော်လိုက်တယ်- "သူတို့က ကျွန်မရဲ့ ဖခင်နဲ့ မယ်တော်!"
အဲဒီခဏမှာ ဆန်းလွန်ဟွမ်ရဲ့ မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားခဲ့တယ်!