အခန်း ၁၉၃-၁၉၄
Vol. 7 Ch. 193-194
အခန်း (၁၉၃)
ဒီနေ့ ကြယ်မျိုဂိုဏ်းဟာ သွေးတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တယ်။
ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဆန်းလွန်ဟွမ်ဟာ ရုပ်ခန္ဓာရော ဝိညာဉ်ပါ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့တယ်။
ကြယ်မျိုဂိုဏ်းဟာ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိတော့ဘူး။
သူ့မိဘတွေကို လက်စားချေပြီးနောက် ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ နှလုံးသားက လုံးဝ ပေါ့ပါးသွားခဲ့တယ်။
ချုပ်တည်းမှုမရှိတော့ဘဲ သူက နောက်ဆုံးမှာ ဘေးဒဏ်တွေကို ချိုးဖျက်ပြီး ကောင်းကင်ကပ်ဘေးဒဏ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်!
သူမ အောင်မြင်စွာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တယ်။
သူမဟာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာမှ အနောက်တိုက်ကြီးမှာ ပထမဆုံးသော နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ဒါကို မြင်တော့ ယဲ့ယွီဟာ ဖူဝမ်ဒိုင်အတွက် တကယ်ပဲ ပျော်ရွှင်ခဲ့တယ်။
သူ ရှေ့တိုးပြီး သူ့ကို ဂုဏ်ပြုခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင်က သူမ လိုချင်တာ နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။
သူမ လိုချင်တာက ယဲ့ယွီနဲ့ အခုကစပြီး အတူတူနေထိုင်ဖို့ပဲ။
အနာဂတ်မှာ သူတို့ ကောင်းကင်ကို အတူတူတက်လှမ်းနိုင်မယ်ဆိုရင် အကောင်းဆုံးပဲ။
ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီ နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်မရောက်နိုင်ရင် သူက သူ့ကို ထားခဲ့တာထက် နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်မှာ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေချင်တယ်။
ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိမိခဲ့တယ်။
သူ ချက်ချင်းပဲ အနာဂတ်မှာ သူက ဖူဝမ်ဒိုင်နဲ့အတူ နတ်ဖော်စုံတွဲအဖြစ် နေထိုင်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။
အတူတူ နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက်တာက အိပ်မက်တစ်ခု ဘယ်တော့မှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး!
ဖူဝမ်ဒိုင် ယဲ့ယွီရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်၊ သူ့မျက်လုံးတွေ နူးညံ့မှုတွေ ပြည့်နေတယ်။
နှစ်ယောက်သား ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာပဲ ရုတ်တရက် လင်းလက်နေတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ကနေ ကျလာခဲ့တယ်။
သူတို့ရှေ့ မီတာတစ်ရာမပြည့်ခင် လဲကျသွားခဲ့တယ်။
ကြီးမားတဲ့ ထိခိုက်မှုကြောင့် ဖုန်မှုန့်တွေ ထလာခဲ့တယ်။
ယဲ့ယွီ မျက်မှောင်နည်းနည်း ကြုတ်လိုက်တယ်၊ သူ့မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်စွာ ရှေ့ကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။
မကြာခင်မှာပဲ တာအိုဝတ်ရုံဝတ်ထားတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့တယ်။
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက နီပြီး သွားတွေက ဖြူနေတယ်၊ အတော်လေး ချောမောတဲ့ကောင်လေးပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အေးစက်နေတယ်။
ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတာလဲ၊ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာပြီးနောက်မှာတောင် တစ်ယောက်ယောက်က နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက်နိုင်သေးတယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ခဲ့မှာလဲ။
ပျင်းစရာကောင်းတယ်။
မိန်းကလေးရေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ သတ်သေလိုက်ပါ၊ ငါ့ကို အလုပ်မရှုပ်ခိုင်းပါနဲ့!
ဒီစကားတွေက ယဲ့ယွီနဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင်နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့တယ်။
ကောင်လေးက တာအိုသူတော်စင်တပါးလိုအရှိန်ဝါကြီးပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောခဲ့တယ်။
အထက်လူကြီးက သာမန် ပုရွက်ဆိတ်တွေကို အမိန့်ပေးနေသလိုပဲ။
ယဲ့ယွီက အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်- "မင်း ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလိုချင်တာလဲ?"
တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေး က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။
သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပျော်ရွှင်တဲ့ အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ယဲ့ယွီကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"မင်း ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဂရုစိုက်ဖို့ မလိုဘူး။"
"မင်း နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက်တဲ့နေ့ ရောက်လာရင် ငါ မင်းကို သတ်ဖို့ လာခဲ့မယ်။"
"အဲဒီအချိန်အထိ မင်း ကောင်းကောင်းနေထိုင်လို့ရတယ်။"
"အခု မင်း ထွက်သွားပြီး ငါ့အချိန်ကို မဖြုန်းတီးပါနဲ့!"
ယဲ့ယွီ ရုတ်တရက် ရှေ့တိုးလိုက်တယ်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စာပေအနှစ်သာရရဲ့ တောက်ပမှုက ထိန်ထိန်လင်းနေတယ်။
သူက လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ ထပ်ပြောလိုက်တယ်- "ဘာလို့ နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက်သူတွေကို သတ်ချင်ရတာလဲ?"
စာပေအနှစ်သာရကို မြင်တော့ တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ နောက်ဆုံးတော့ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
"ဟီးဟီး ဘယ်လောက် အဆင့်မြင့်တဲ့ စာပေအနှစ်သာရလဲ။"
"မင်းကို စကားနည်းနည်းပြောဖို့ ငါ့အချိန်ကို တန်တယ်။"
"နားထောင်စမ်း၊ နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက်သူတွေ သေတတ်တယ်!"
သူ ပြောပြီးတာနဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့တယ်။
မိုင်တစ်သောင်းပတ်လည်မှာ ကောင်းကင် မည်းမှောင်သွားပြီး ပြင်းထန်တဲ့ လေတွေ တိုက်ခတ်လာခဲ့တယ်။
ဖုန်မှုန့်တွေ လေထဲမှာ ပြည့်နေတယ်၊ ကမ္ဘာပျက်မယ့် လက္ခဏာလိုပဲ။
လှုပ်ရှားမှု မလုပ်ရသေးဘဲနဲ့တောင် အနာဂတ် ရလဒ်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်နေပြီ။
ဒီလို စွမ်းအားမျိုးအောက်မှာ နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက်သူတောင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး။
ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မျက်နှာက အလွန် ဖြူဖျော့သွားခဲ့တယ်။
သူမ သေရမှာ မကြောက်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီနဲ့ ဒီလို လမ်းခွဲရတာကို သူ မခံနိုင်ဘူး!
ဒါပေမဲ့ တချို့ကိစ္စတွေက မလိုချင်ရုံနဲ့ ငြင်းပယ်လို့ မရဘူး!
ဖူဝမ်ဒိုင်က ဒီတာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာကို သိပြီးသားပဲ။
သူမ ဘာလို့ "နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက်သူတွေ သေတယ်!"ဆိုတာကို မသိခဲ့ပေမဲ့။
ဒါကို တားလို့မရဘူးဆိုတော့ ဖူဝမ်ဒိုင်က ယဲ့ယွီကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေဖို့ ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်ဘူး!
"အချစ်ရယ်၊ နောက်ဘဝမှာ ကျွန်မတို့ စုံတွဲဖြစ်ကြရအောင်!"
ဖူဝမ်ဒိုင်က ယဲ့ယွီကို မိုင်ပေါင်းတစ်ထောင် ဝေးကွာအောင် တွန်းထုတ်ချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါမှ သူ ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး!
ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ယဲ့ယွီက တစ်လှမ်း အရင်ရောက်နေခဲ့ပြီ။
မြစ်ကမ်းနှစ်ဖက်ကတေးသံတွေ ကျူးရင့်သီ ဆိုနေသလို၊ လှေငယ်လေးက တောင်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီ!
ကဗျာတစ်ကြောင်းထဲပဲ ယဲ့ယွီ**ဖန်းတီးလိုက်တာနဲ့!
ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ပုံရိပ် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးတောင် အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ဘာဖြစ်နေတာလဲ?
ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ၊ ငါ အတားအဆီးအစီရင်တစ်ခု လုပ်ပြီးသားပဲ!
သူ ဘယ်လိုလုပ် ဖြတ်ကျော်နိုင်တာလဲ?!
တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာ ဒေါသနဲ့ လိမ်ကောက်သွားခဲ့တယ်- "မင်း သေသင့်တယ်၊ မင်း ဒီလိုနဲ့ သူ့ကို ကယ်နိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား?"
"ငါ့အတွက် ဒါကနည်းနည်းပဲ ကြိုးစားရတော့မှာ!"
ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ အင်္ကျီလက်တွေကို ဆွဲတင်လိုက်တယ်။
သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တယ်- "ဒီဘဝမှာ ငါ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်တော့မှ မရပ်တည်နိုင်ဘူး။"
"မင်း က ဒါတောင်မှ ငါ့ကောင်မလေးကို လိုက်သတ်ချင်နေသေးတာဆိုရင်တော့ ငါမင်းကိုဒီနေရာမှာပဲသုတ်သင်ပစ် လိုက်တော့မယ်?"
တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးက ကြီးမားတဲ့ ပြက်လုံးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။
သူ အဲဒီမှာ ရပ်ပြီး ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီ မတုန်မလှုပ် နေခဲ့တယ်။
လျှို့ဝှက်စွာ သူ သူ့ရဲ့ ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအင်ကို စုစည်းလိုက်တယ်။
သူ့ရှေ့က စာပေအနှစ်သာရက ပိုပြီး တောက်ပလာခဲ့တယ်။
ဒါက လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ နေလုံးလိုပဲ!
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးရဲ့ ပုံရိပ်ဝေဝါးသွားခဲ့တယ်။
သူ ချက်ချင်း ယဲ့ယွီရှေ့ကို ပေါ်လာခဲ့တယ်။
သူ့လက်ညှိုးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တောက်ထုတ်တဲ့ပုံမျိုး လုပ်လိုက်တာနဲ့ သူက ယဲ့ယွီရဲ့ စာပေအနှစ်သာရကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်လိုက်တယ်!
ရွှေရောင်အလင်း ရုတ်တရက် မှိန်သွားခဲ့တယ်။
စာပေအနှစ်သာရ ဖုန်မှုန့်တွေအဖြစ် ကွဲကြေသွားခဲ့တယ်။
ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားခဲ့တယ်။
ဒီတာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးရှေ့မှာ သူ လုံးဝ အင်အားမရှိခဲ့တာကို သူ တကယ် မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။
ဒီလူက နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်မှာပဲ ရှိနေတာ မဟုတ်နိုင်ဘူး။
သူ့ရဲ့ ခွန်အားက နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်အဆင့်ထက် သေချာပေါက် မြင့်တယ်!
ယဲ့ယွီက သွေးတစ်ပွက်အန်လိုက်တယ်။
သူ့အတွင်းက သက်စွမ်းက ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ကုန်ခန်းနေခဲ့တယ်။
တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးက သူ့ကို နောက်တစ်ချက်တောင် မကြည့်ခဲ့ဘူး။
သူ ပျံသန်းပြီး ဖူဝမ်ဒိုင်ကို လိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာပဲ ကြီးမားတဲ့ လက်တစ်ဖက်က သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ဖိချလိုက်တယ်။
"ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို သတ်၊ မိုင်တစ်ထောင်မှာ ခြေရာလက်ရာမချန်!"
ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ ခွန်အားအားလုံးကို သုံးပြီး ဒီကဗျာတစ်ကြောင်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်တဲ့အခါ။
ကောင်းကင်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုက မှိုင်းမှိုင်းမှုန်မှုန်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခဲ့တယ်။
လေတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်၊ မြူခိုးတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။
နေရောင်ခြည်စီးကြောင်းတစ်ခု သွန်ချလိုက်တယ်။
ဒါက ယဲ့ယွီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထွန်းလင်းစေခဲ့တယ်။
တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေး မယုံကြည်စွာ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလို ဦးထုပ်နဲ့ ဝတ်ရုံဝတ်ထားတဲ့ သူရဲကောင်းရဲ့ အရိပ်တစ်ခု ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။
သူရဲကောင်းဓားသမားကရုတ်တရက် လေလို လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားခဲ့တယ်။
တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေး တုံ့ပြန်တော့မလို လုပ်တုန်းမှာပဲ ဓားအလင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းလက်
ပြီးတော့ တာအိုသူတော်စင်လေးကို ကျယ်လောင်စွာဖြတ်ပိုင်းပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
ယဲ့ယွီ အတော်လေးရင်တုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တယ်။
ဒီတာအိုသူတော်စင်ကောင်လေး အဲဒီသိုင်းကွက်ကြောင့် သေသွားပြီလား?
ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းဆိုသလို ပတ်ဝန်းကျင်က ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်!
ယဲ့ယွီ အိပ်မက်ကနေ နိုးထလာခဲ့တယ်။
သူ့အသက်ရှူနှုန်း နည်းနည်း မြန်လာခဲ့တယ်။
နောက်မှ ရောက်လာခဲ့တဲ့ တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးရဲ့ နောက်ခံက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ သူ တကယ် နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ဘာလို့ သူ့ရဲ့ ခွန်အားက ဒီလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေတာလဲ?
ဒါ့အပြင် အရေးအကြီးဆုံး မေးခွန်းကတော့ -
သူက နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက် ကျင့်ကြံသူတွေကို ဘာလို့ သတ်ချင်ရတာလဲ?
ဒါက ဘယ်လို ရန်ငြိုး ဒါမှမဟုတ် ရန်ကြွေးမျိုးလဲ?
အရင်က သူ မြောက်ပိုင်းစွန့်ပစ်မြေမှာ ရှိတုန်းက သူ ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်ခဲ့ပြီးသားပဲ။
သူ ဒီလို တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးပုံရိပ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ မတွေ့ဖူးဘူး။
နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ရောက်သူတွေ သေတယ်ဆိုတဲ့ စကားကိုလည်း မကြားဖူးဘူး။
ဒီစည်းကမ်းက အနောက်တိုက်ကြီးမှာပဲ ရှိတာလား?
ဒါက လုံးဝ ဆိုးဆိုးရွားရွားပဲ - ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ဆိုးဆိုးရွားရွားပဲ!
ပြီးတော့ စနစ်ရဲ့ အသံ ထပ်ထွက်လာခဲ့တယ်။
[ဒီအိပ်မက် စတင်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ။]
[သေဆုံးချိန် အသက်: ၄၁ နှစ်။]
[အိပ်မက် အကဲဖြတ်ခြင်း: ပြီးပြည့်စုံသည်။]
[ကျပန်း အိပ်မက်ဆုလာဘ်နှစ်ခု ချီးမြှင့်သည်။]
[၁။ အမြင့်ဆုံး စာပေအနှစ်သာရ!]
[၂။ ပြည့်စုံသော စာပေနည်းစနစ်များ!]
[အိပ်မက် အကဲဖြတ်ခြင်းက ထူးချွန် (excellent) သို့မဟုတ် အထက် ရောက်ရှိပါက ဆုလာဘ်များကို ကျပန်းပစ္စည်းနှစ်ခုအဖြစ် ပေးအပ်သည်။]
[၁။ ယဲ့မိသားစု ဘိုးဘွားပိုင် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်။]
[၂။ ပင်အန်ကျေးရွာရှိ ကောက်ရိုးအိမ်။]
[အိပ်မက် အကဲဖြတ်ခြင်း: အသက် ၄၁ နှစ်မှာ ဘေးဒဏ်ကိုကျော်လွန်ခြင်းဘုံကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က တကယ် ထူးခြားတယ်။]
[ဒါက စနစ်ပိုင်ရှင်က ဒီအိပ်မက်ရဲ့ အနှစ်သာရကို ကျွမ်းကျင်ပြီးပြီဆိုတာ ပြတယ်။]
[ကမ္ဘာပေါ်မှာ အသန်မာဆုံး အမျိုးသမီးရဲ့ နှလုံးသားအသံကို အောင်မြင်စွာ နားထောင်နိုင်ခဲ့ပြီ။]
[ပြောစရာမလိုအောင် သူမမှာ အတွေးတွေ အတော်လေး များခဲ့တယ်၊ မဟုတ်ရင် စနစ်ပိုင်ရှင်က ဒီလောက် မြန်မြန် ချိုးဖျက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!]
[ဘွဲ့အသစ်တခုရရှိခြင်း ဘွဲ့အမည်: အမြန်ဆုံး ကျင့်ကြံသူ!]
၁၉၄ ဆက်ရန်
*****
အခန်း (၁၉၄)
စနစ်ရဲ့ အသံကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့တယ်။
ဒီအိပ်မက်က တကယ်ပဲ ၄၁ နှစ်ပဲလား?
အသက် ၄၁ နှစ်အရွယ် ဘေးဒဏ်ကိုကျော်လွန်ခြင်းဘုံကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က တကယ် ထူးခြားတယ်လို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီအိပ်မက်ကနေ အကြီးမားဆုံး အကျိုးကျေးဇူးကတော့ အမြင့်ဆုံး စာပေအနှစ်သာရပဲ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။
ဒီ စာပေအနှစ်သာရနဲ့ ယဲ့ယွီဟာ ကမ္ဘမြေပေါ်မှာ သူ ရေးစပ်ခဲ့တဲ့ ကဗျာတွေကို သုံးပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ခဲ့တယ်။
ဒါက တကယ်ပဲ ကံအကောင်းဆုံး ရလဒ်ပဲ။
ဒီအတောအတွင်း ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ အိပ်မက်က မပြီးသေးဘူး။
ချက်ချင်းဆိုသလို ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ပုံရိပ် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးတဲ့နေရာကို ပေါ်လာခဲ့တယ်။
မရင်းနှီးတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုက ထွက်ပြေးဖို့ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီအစား သူ ချက်ချင်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့စစ်ဆေးပြီး ယဲ့ယွီကို ရှာဖွေခဲ့တယ်။
သူ့ကို မတွေ့ရတော့တဲ့အခါ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ကြောက်လန့်မှု လှိုင်းလုံးတစ်ခု တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။
သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အသိကို သုံးပြီး ဧရိယာကို စူးစမ်းလိုက်တော့ ယဲ့ယွီ ဘယ်မှာမှ မရှိဘူးဆိုတာ သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တယ်။
အဲဒီခဏမှာ ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာပြီး အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြယ်မျိုဂိုဏ်းဆီကို အမြန်ပြေးသွားခဲ့တယ်!
"အချစ်ဆုံးယောက်ျား ဘာလို့ ဒီလောက် ရူးသွပ်ရတာလဲ?"
"ဘာလို့ ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်တာလဲ?"
"ရှင်တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဒီလောကမှာ နေထိုင်ရမယ်လို့ ရှင် လိုချင်တာလား?"
ခဏအကြာမှာ ဖူဝမ်ဒိုင် သူ့ရဲ့ အရင်နေရာကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။
ဒီအချိန်မှာ ကောင်းကင်က ရှင်းလင်းနေတယ်။
အရင်က ကမ္ဘာပျက်မလို မြင်ကွင်းက လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ။
ဖူဝမ်ဒိုင် ယဲ့ယွီရဲ့ အသက်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူ မြေပြင်ပေါ်မှာ သွေးတွေနဲ့ ဝန်းရံပြီး လဲလျောင်းနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးလည်း အခြေအနေမကောင်းဘူး။
သူက ဒူးတစ်ဖက်နဲ့ ဒူးထောက်နေပြီး သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်း တစ်ဝက်က ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရနေပြီ။
သွေးတွေ အများကြီး စီးဆင်းနေတယ်!
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ဖူဝမ်ဒိုင်က ရေခဲတွင်းထဲကို ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
သူမ ယိုင်လဲကျပြီး ရှေ့တိုးလိုက်တယ်။
ယဲ့ယွီရဲ့ အေးစက်နေပြီးသား ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ မြှောက်လိုက်တဲ့အခါ သူ မူးမေ့လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ကြီးမားတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုလှိုင်းတစ်ခု သူ့နှလုံးသားထဲမှာ တိုးဝင်လာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ အသံမထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး။
ကြီးမားသော ဆင်းရဲဒုက္ခသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဖြစ်သည်!
အဲဒီခဏမှာ တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေး ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းမော့လိုက်တယ်။
သူ့မျက်နှာကနေ တကိုယ်လုံးရွှဲတဲ့အထိ သွေးတွေ စီးကျနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝ မသေသေးဘူး။
တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေး ယဲ့ယွီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။
သူ တီးတိုးပြောလိုက်တယ်- "သူက ဘယ်သူလဲ ?"
ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ၊ တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးက သာမန် ဘေးဒဏ်ကိုကျော်လွန်ခြင်းဘုံကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သူ့ကို ဒီလောက်အထိ ဒဏ်ရာရအောင် ဘယ်လိုလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အဲဒီ သူရဲကောင်း ပုံရိပ် ပေါ်လာတာက သူ့ကို ဓားချက်တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်!
ဒါက တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးအတွက် မယုံကြည်နိုင်စရာ ကိစ္စပဲ!
တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေး မသေသေးတာကို မြင်တော့ ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ ဒေါသက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။
အဆုံးမဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်!
"မင်း သေသင့်တယ်!"
မုန်းတီးမှုနဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင်က သူ့ရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။
ငါးပွင့်ပန်းငရဲနည်းစနစ်!
ချက်ချင်းဆိုသလို ပတ်ဝန်းကျင်က ပန်းပင်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တောက်ပစွာ ပွင့်လန်းနေခဲ့တယ်!
တာအိုသူတော်စင်ကောင်လေးရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ အသက်ဝိညာဉ် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်!
သူ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲမှာ မျောပါသွားခဲ့တယ်။
ဒီရန်သူကို သတ်ပြီးနောက် ဖူဝမ်ဒိုင်က အကြာကြီး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့တယ်။
ပြီးတော့ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်လိုက်တယ်။
သူ့လက်ရန်းနဲ့ ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်နှာပေါ်က သွေးတွေကို သုတ်ရင်း သူ တီးတိုးပြောလိုက်တယ်- "ဒီဘဝမှာ ကျွန်မ လက်စားချေမှုနဲ့ ပိတ်မိနေခဲ့တယ်။"
"ရှင်နဲ့ တွေ့ဆုံခြင်းက ကျွန်မရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို အဆုံးသတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တယ်။"
"ဒါပေမဲ့ရှင်လည်း ကျွန်မကို ထားခဲ့တယ်"
"အချစ်ဆုံးယောက်ျား ဘာလို့ ဒီလောက် ရူးသွပ်ရတာလဲ?"
"ဘာလို့ အဲဒီ လူယုတ်မာကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရတာလဲ?"
"အချစ် သေသွားရင် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်လိမ့်မယ်လို့ အချစ် တကယ် ထင်နေတာလား?"
"ဒီလောကကြီးက အရမ်း ခါးသီးတယ်၊ အချစ်မရှိဘဲ အရာအားလုံးက ကျွန်မအတွက် အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး!"
ဖူဝမ်ဒိုင်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ကျောက်ခေါင်းတလားတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။
သူမ အဲဒီထဲမှာ ယဲ့ယွီနဲ့အတူ လှဲလျောင်းလိုက်တယ်။
အတူတူ သေဆုံးဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။
အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းမှာ သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လိုက်ပါကြလိမ့်မယ်!
အနောက်တိုက်ကြီးရဲ့ ငါးပွင့်ပန်းထောင်မှာ ဖူဝမ်ဒိုင် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တယ်။
သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ရင်းနှီးတဲ့ အရာအားလုံးကို ကြည့်ရင်း။
အကြာကြီး မူးမေ့နေပြီးနောက် သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်တယ်။
သူ့မျက်နှာပေါ်က မျက်ရည်အစအနတွေကို သူ့လက်နဲ့ သုတ်ရင်း သူ ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်တယ်- "ဒါက တကယ်ပဲ အိပ်မက်တစ်ခုပဲလား? ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်နှလုံးနာကျင်ရတာလဲ?"
ရုတ်တရက် ဖူဝမ်ဒိုင် သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အောက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ဘယ်ဘက်လက်မှာ သိုးဆီကျောက်စိမ်းနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။
ဒီ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်က မှော်လက်နက် ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်လက်နက် မဟုတ်ဘူး။
ဒါက သာမန် ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။
သူ့ရဲ့ အရည်အသွေးက အထူးတလည် ကောင်းမွန်တာတောင် မဟုတ်ဘူး။
လူသားတို့ရဲ့ မင်းဆက်မှာ ထားရင်တောင် ဈေးကြီးပေးရမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ အရာတစ်ခုက ဖူဝမ်ဒိုင်ကို မျက်ရည်တွေ စီးကျစေခဲ့တယ်။
သူ့ညာဘက်လက်နဲ့ လက်ကောက်ကို ကိုင်ပြီး သူ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
"အချစ်ဆုံးယောက်ျား အချစ် ဘယ်မှာလဲ?"
ဒါက အိပ်မက်မဟုတ်ဘူး!
ယဲ့မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်ပစ္စည်းက သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။
ဒါက အကောင်းဆုံး သက်သေပဲ။
အဲဒီခဏမှာ တံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့တယ်။
ဖူချန်ဟုန်က အေးစက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ဝင်လာခဲ့တယ်။
"ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ? ကျင့်ကြံမှုကနေ နှလုံးသားနတ်ဆိုး ဖြစ်သွားတာလား?"
သူ ရောက်လာတာကို မြင်တော့ ဖူဝမ်ဒိုင်က အမြန် ချဉ်းကပ်လာခဲ့တယ်။
စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သူက မေးလိုက်တယ်- "ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံးယောက်ျား ယဲ့ယွီကို မြင်ဖူးလား?"
ဒီစကားကို ကြားတော့ ဖူချန်ဟုန် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ကြည့်လိုက်တယ်။
ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ဟန်ဆောင်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မြင်တော့ သူက ရှုပ်ထွေးစွာ ပြောလိုက်တယ်- "မင်း တကယ် ရူးနေပြီလား? ဒီခင်ပွန်းက ဘယ်ကလာတာလဲ? ယဲ့ယွီက ဘယ်သူလဲ?"
ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အကြည့်က ထပ်ပြီး ခိုင်မာလာခဲ့တယ်။
"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ အတုအယောင် မဟုတ်ဘူး! ကျွန်မရဲ့ အချစ် ယဲ့ယွီက သေချာပေါက် ရှိတယ်။"
"ကျွန်မ သူ့ကို ရှာရမယ်!"
ဖူဝမ်ဒိုင် ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတာကို မြင်တော့ ဖူချန်ဟုန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်- "ရပ်! မင်း ဘာရှာနေတာလဲ?"
"မင်းရဲ့ ဦးစားပေးက အခု နတ်ဘုံကူးပြောင်းခြင်းနယ်ပယ်ကို အမြန်ရောက်ပြီး မင်းမိဘတွေကို လက်စားချေဖို့ပဲ!"
"ဒီမှာ နေ၊ စိတ်ကို စုစည်းပြီး နှလုံးသားနတ်ဆိုးကို အရင် ဖယ်ရှား!"
ဖူဝမ်ဒိုင် ရုတ်တရက် သူ့ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူ့ပုံရိပ် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
သူ ပြန်ပေါ်လာတဲ့အခါ သူက ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီးသားပဲ။
သူ့ကို တိုင်တစ်ခုနဲ့ ကပ်ထားလိုက်တယ်။
အဆုံးမဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က သူ့ကို အဆုံးစွန်သော စွမ်းအားလို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။
သူ့ပခုံးနှစ်ဖက်မှာ မက်မွန်ပွင့်တွေ ပွင့်လန်းနေတယ်။
ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ မျက်နှာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားခဲ့တယ်။
ဒါက နတ်စွမ်းရည်ရဲ့ လက္ခဏာပဲ - ကမ္ဘာပေါ်က ပန်းပွင့်ခြင်းနည်းစနစ်။
ဒီအမျိုးသမီးက သူ့ကို တကယ် သတ်ချင်တာလား?!
သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်ရဲတာလဲ?
ဖူဝမ်ဒိုင် သူ့ညာဘက်လက်နဲ့ အနည်းငယ် ဖိအားပေးလိုက်တယ်။
သူမက အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်- "ဖူချန်ဟုန်၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ သေစေနိုင်သောအဆိပ်ပင့်ကူနဲ့ အဆိပ်မသင့်ခဲ့ရင် ကျွန်မမိဘတွေ နတ်ဆိုးခုခံအမှောင်နတ်ပန်းတစ်ပွင့်တည်းကြောင့် သေဆုံးသွားမှာလား?"
"မင်းက အစစ်အမှန် တရားခံပဲ!"
ဒီစကားကို ကြားတော့ ဖူချန်ဟုန် မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ယင်သွားခဲ့တယ်။
ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့မျက်လုံးတွေ ပြည့်နေတယ်။
ဖူဝမ်ဒိုင် ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ?
သူမ ပြောတာ မှန်တယ်။
အဆိပ်မသင့်ခဲ့ရင် ဖူချင်းရှန်နဲ့ တုချင်အာတို့ နတ်ဆိုးခုခံအမှောင်နတ်ပန်းကို ရှာဖို့ သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။
သူတို့ ကြယ်မျိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နဲ့ ကြုံမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒီလိုဆိုရင် သူတို့ သေမှာ မဟုတ်ဘူး။
ရာပေါင်းများစွာသော နှစ်များအလိုက အဖြစ်အပျက်တွေ ပေါ်လာခဲ့ပြီ။
ဖူချန်ဟုန် ကြီးမားတဲ့ ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
သူမ ဖူဝမ်ဒိုင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ သေဆုံးတော့မယ်လို့ ထင်နေတုန်းမှာပဲဖူဝမ်ဒိုင်က ရုတ်တရက် သူ့လက်ကွက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူက ကြွေးကြော်သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။
"မင်းက ငါ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ငါ မင်းကို ကိုယ်တိုင် မသတ်ဘူး!"
ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ နှလုံးသား ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်သွားခဲ့တယ်။
သူမ ဖူဝမ်ဒိုင် နူးညံ့သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တယ်။
ဒီလိုနဲ့ သူက သူ့ကို အဆက်မပြတ် ကျေးဇူးတင်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ဖူချန်ဟုန် သူ့ရဲ့ ဒန်တီယန်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
သူ့အတွင်းက စွမ်းအားက အမြန်နှုန်းနဲ့ ကုန်ခန်းသွားခဲ့တယ်။
ဖူဝမ်ဒိုင်က သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ပျက်စီးအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။
စွမ်းအင်ရဲ့ ထောက်ပံ့မှုမရှိတော့ ဖူချန်ဟုန်ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က သိသိသာသာ လျင်မြန်စွာ အိုမင်းသွားခဲ့တယ်။
သူ့ဆံပင်တွေ မီးခိုးရောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ဖူဝမ်ဒိုင် ထွက်သွားခဲ့တယ်။
လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ သူက ပြောလိုက်တယ်- "ငါ့တပည့် တစ်ယောက်ယောက်ကို သေစေနိုင်သောအဆိပ်ပင့်ကူကို ရှာခိုင်းပြီး နင်မသေခင် အဆိပ်ဒဏ်ကို ခံစားစေရမယ်!"
ဖူချန်ဟုန် မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားခဲ့တယ်။
သူ့မျက်လုံးတွေ အဆုံးမဲ့သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ ပြည့်နေတယ်။
ဒါဆို ဖူဝမ်ဒိုင်က သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ မသေစေချင်လို့ မသတ်တာလား?
ဒါက လုံးဝ အကြီးမားဆုံး လှောင်ပြောင်မှုပဲ!