အခန်း ၂၁၇

အခန်း ၂၁၇

ကိုးမြီးကောင်းကင်မြေခွေးကို မြေခွေးမျိုးနွယ်ထဲတွင် ပါရမီအရှိဆုံးမျိုးနွယ်အဖြစ် သတ်မှတ်သည်။

သူတို့သည် အချိန်မတိုင်မီ မသေဆုံးသရွေ့၊

သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

သူတို့၏ ကောင်းကင်ကံသည် နက်ရှိုင်းသည်။

သို့သော် ယခုအထိ၊

ကျင့်ကြံမှုလောကတွင် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သူတို့ကို မတွေ့ရသေး။

သူတို့ကို နတ်ဆိုးတို့က မေ့လျော့လုနီးပါးပင်။

အကြောင်းပြချက်က ရိုးရှင်းသည်- သာမန်လူတစ်ဦးသည် ရတနာများ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန်ခက်ခဲလှသည် သည်။

ကိုးမြီးကောင်းကင်မြေခွေးတွင် အထူးစွမ်းရည်တစ်ခု ရှိသည်။

ကိုးမြီးမြေခွေးအသားစားနိုင်ခြင်းသည် ကျင့်ကြံမှု**ရတနာများကို ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းဖြစ်သည်။

နက်ရှိုင်းသော ကောင်းကင်ကံရှိသော မျိုးနွယ်အဖြစ် သူတို့သည် တစ်ကိုယ်လုံး ရတနာဘဏ္ဍာများ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အသားကို စားလျှင် ကျင့်ကြံမှု သိသိသာသာ တိုးတက်ရုံသာမက နှလုံးသားနတ်ဆိုး၏ လွှမ်းမိုးမှုမှလည်း ထာဝရ ကင်းဝေးမည်။

ဒါက ဒဏ္ဍာရီသက်သက် မဟုတ်ဘူး။

ဒါက တကယ်ပဲ ရှေးဟောင်းကျမ်းတွေမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ။

ဒါ့အပြင်၊

ကိုးမြီးကောင်းကင်မြေခွေးမှာ ထူးခြားတဲ့ ရနံ့တစ်ခုလည်း ရှိတယ်။

ဒါက ကြီးမားတဲ့ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ လောဘကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်။

ဒါက သူတို့ရဲ့ အရေအတွက် အလွန် နည်းပါးရခြင်းရဲ့ အဓိက အကြောင်းပြချက်ပဲ။

ကျိုးရွှမ်းရဲ့ ပြောပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက်။

ယဲ့ယွီက မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး။

ကျိန်စာ၊ ဒါက တောင်ပိုင်းရိုင်းစိုင်းတိုက်ကြီးက လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ထန်စန်း( စွန်းဝူခုန်း၏ဆရာတော် ) အသား မဟုတ်ဘူးလား?

ဒါကြောင့် မကြာသေးခင်က ကြီးမားတဲ့ နတ်ဆိုးတွေ အများကြီး သူ့ကို စားချင်နေတာ မဆန်းပါဘူး။

ဒါက ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲဆိုတာ အခုမှ သိတော့တယ်။

ယဉ်ဖေးကျင်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်- "နေဦး၊ ယဲ့ယွီ၊ မင်းကို လေးလေးနက်နက် မေးပါရစေ။"

"မင်း လူလား၊ နတ်ဆိုးလား?"

"အရင်က ဗဟိုတိုက်ကြီးမှာ မင်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လူသားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပဲ။ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ကိုးမြီးကောင်းကင်မြေခွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလဲ?"

ဒီစကားတွေကို ကြားတော့။

ကျိုးရွှမ်းလည်း အတော်လေး အံ့အားသင့်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားပြီးနောက်။

သူတို့ လန်နိုင်ငံမှာ ရှိတုန်းက။

ယဉ်ကျီက ယဲ့ယွီဟာ ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ဖြစ်ပြီး သေချာပေါက် လူတစ်ယောက်လို့ ပြောခဲ့ပုံရတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခု။

သူ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်နဲ့ ပြည့်နေတယ်။

ကျိုးရွှမ်းက သိနိုင်တယ်။

ဒါက ဆေးလုံးတွေ ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းတွေနဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ရရှိတဲ့ အရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။

ဒါဆို ဘာဖြစ်နေတာလဲ?

မေးခွန်းထုတ်တဲ့ အကြည့်နှစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့။

ယဲ့ယွီက အတော်လေး တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။

တစ်ခါက တွေ့ဆုံမှု၊ နှစ်ခါက ရင်းနှီးမှုပဲ!

မုသားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောတဲ့အခါ၊

မှားနေရင်တောင် မှန်တယ်လို့ သေချာစွာ ထပ်ပြောလိမ့်မယ်။

ယဲ့ယွီက ယဉ်ဖေးကျင်းနဲ့ ကျိုးရွှမ်းကို ပြောလိုက်သည်။

သူက မူလက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲ။

ဗဟိုတိုက်ကြီးမှာတုန်းက သူ ပစ္စည်းတွေနဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တွေကို အသုံးပြုပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲခဲ့တာပဲ။

ဘာလို့ ဗဟိုတိုက်ကြီးကို သွားခဲ့တာလဲဆိုရင်တော့။

ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ; အခု ပြောဖို့ မသင့်တော်သေးဘူး!

ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျိုးရွှမ်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

သူမ ဆက်ပြီး စူးစမ်းမနေတော့ဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိတတ်တာ ပုံမှန်ပဲ။

ဒါပေမဲ့ ယဉ်ဖေးကျင်းက နည်းနည်း သံသယဝင်နေတုန်းပဲ။

သူမ တစ်ခုခု လွဲနေတယ်လို့ အမြဲ ခံစားနေရတယ်။

သူ တကယ် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လား?

ယဲ့ယွီရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားတယ်။

ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်တယ်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ယဉ်ဖေးကျင်းနဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ ကြုံတွေ့ရတာ သူ့ကိုလည်း အံ့အားသင့်စေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ထို့နောက် သူ စဉ်းစားလိုက်သည်၊ ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ?

သူ့ရဲ့ အိပ်မက်အများအပြားရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေအရ၊

အိပ်မက်ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ယဲ့ယွီရဲ့ တာအို အဖော်သာ အိပ်မက်ထဲက မှတ်ဉာဏ်တွေကို ထိန်းသိမ်းထားလိမ့်မယ်။

ဒါက သူ ယဉ်ဖေးကျင်းရဲ့ တာအို အဖော် မဖြစ်သရွေ့၊

အိပ်မက်ကနေ နိုးထပြီးနောက်၊

သူမ ဒီမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးကို မေ့သွားလိမ့်မယ်။

အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ ကိုးမြီးမြေခွေးဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ် သူမ သေချာပေါက် မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး!

ဒီအရာကို သဘောပေါက်လိုက်တော့။

ယဲ့ယွီ ပိုပြီး ကောင်းလာတယ်လို့ ခံစားရတယ်။

ဒါဆို ဒါဆိုရင် သူ ဘာပြောပြော အရေးမကြီးဘူး။

သို့သော် လက်ရှိ ဦးစားပေး!

ဒီအိပ်မက်ထဲမှာ ဘယ်လို ရှင်သန်ရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားဖို့ပဲ။

ဒါက မှန်ကန်တဲ့အရာပဲ။

မဟုတ်ရင် ကြီးမားတဲ့ နတ်ဆိုးတွေက သူ့ကို နေ့တိုင်း လိုက်မဖမ်းနိုင်ဘူး!

သူ လွတ်မြောက်ဖို့ ပျက်ကွက်ရင် သူ့အသက်ကို တောင် ကုန်ကျစေနိုင်တယ်!

ဒါကြောင့် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက်။

ယဲ့ယွီ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်- "အဒေါ်လေး၊ ကျွန်တော် မြေခွေးတောင်မှာ ရက်အနည်းငယ် နေချင်ပါတယ်။ အဆင်ပြေလား?"

ကျိုးရွှမ်းရဲ့ မျက်နှာက အပြုံးတွေ ပြည့်နေတယ်။

သူမ ယဉ်ဖေးကျင်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်တယ်။

ပြုံးရင်း သူ ပြောလိုက်သည်- "အဆင်ပြေတယ်၊ အရမ်း အဆင်ပြေတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့အားလုံး မိသားစုပဲ။ မင်း ကြိုက်သလောက် နေနိုင်တယ်။"

ဒီလူငယ်တွေ တကယ်ပဲ ဘယ်လို ပြောရမှန်း သိတယ်။

သူမကို 'အဒေါ်လေး' လို့ ခေါ်တာ တကယ်ပဲ ချစ်စရာကောင်းတယ်!

ယဉ်ဖေးကျင်း ချက်ချင်း ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားသည်- "ဘာ မိသားစုလဲ? အဒေါ်လေး၊ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ပြောနိုင်တာလဲ?"

"ကျွန်မ သူ့ကို မြေခွေးတောင်မှာ မလိုချင်ဘူး..."

ယဉ်ဖေးကျင်း စကားမဆုံးခင်မှာပင်။

ကျိုးရွှမ်းက သူ့ပါးစပ်ကို **မန္တန်ရွတ်ပြီး တိုက်ရိုက် ပိတ်လိုက်တယ်။

ထို့နောက် သူ ယဲ့ယွီကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာ ကောင်းကောင်းနေ၊ ကျင်းအာကို ဂရုမစိုက်နဲ့။"

"ပြီးတော့ ငါ မင်းကို လေ့ကျင့်မှုအနည်းငယ် ကူညီပေးမယ်။"

"ချင်ချောင်မြေခွေးမျိုးနွယ်ရဲ့ အမျိုးသမီးနတ်ဆိုးတွေအတွက်ဆိုရင် သူတို့ လက်ထပ်မယ်ဆိုရင် ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မဖြစ်နိုင်ဘူး!"

သံသယမရှိဘဲ။

ကျိုးရွှမ်းက ယဲ့ယွီနဲ့ ယဉ်ဖေးကျင်းကို တာအို အဖော်တွေအဖြစ် တကယ် သတ်မှတ်ခဲ့တာ။

ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး။

ယဲ့ယွီက ဒီပြဿနာကို ရှင်းပြဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။

သူ ချက်ချင်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်- "ဒါဆို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ထိုညတွင်။

ယဲ့ယွီ မြေခွေးတောင်မှာ ဒုက္ခရောက်ခဲ့တယ်၊ အောင်မြင်မှုရဖို့ နည်းလမ်းရှာဖို့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာဖွေခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ အဖြေတစ်ခုပဲ တွေးမိခဲ့တယ်။

ဒါက ပိုပြီး အားကောင်းလာဖို့ပဲ!

ဒီကျင့်ကြံမှုလောကမှာ ယဲ့ယွီက စွန်းဝူခုန်း လိုမျိုး သစ္စာရှိပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ကာကွယ်သူကို ဘယ်လိုမှ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။

သူ ကြီးမားတဲ့ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ စားတာကို ရှောင်ချင်ရင်!

တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ!

ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ပြောရလွယ်ပေမဲ့ လုပ်ဖို့ခက်တယ်။

နှစ်ရာနှစ်ကျော်လောက် ယဲ့ယွီက ကျင့်ကြံနေခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ အခု သူ *နတ်ခန္ဂာပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် တောင် မရောက်သေးဘူး!

ဒီလို တိုးတက်မှုအရှိန်က သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အတော်လေး မြန်နေပြီ။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီကတော့ မကျေနပ်သေးဘူး။

အရမ်း နှေးတယ်!

သူ ကျင့်ကြံမှုကို အရှိန်မြှင့်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်!

နောက်တစ်နေ့တွင်။

ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ ကံဆိုးခြင်းကို ရှောင်ရှားပြီး ကောင်းသောကံကို ရှာဖွေတဲ့ ပါရမီကို ပုံမှန်အတိုင်း အသုံးပြုခဲ့တယ်။

ဟောစာတမ်း ဝါးလုံးနှစ်ချောင်းရဲ့ **ကြောက်စရာဟောကိန်း တွေ ထပ်ပြီး ပေါ်လာတယ်။

ပထမဆုံး ဝါးလုံး ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ၊

တောက်ပတဲ့ အလင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းသွားတယ်။

ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?

ယဲ့ယွီ ရှေ့ကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်တယ်။

ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတယ်!

အမြင့်ဆုံး ကံကောင်းခြင်း: မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ပါ; သင့်အတွက် ကြီးမားသော အခွင့်အလမ်းတစ်ခု စောင့်ကြိုနေတယ်။

ဆက်လက်ပြီး ဒုတိယ ဝါးလုံး ဖွင့်လိုက်တယ်။

အလယ်အလတ် ကံကောင်းခြင်း: မြေခွေးတောင်မှာ မထွက်ဘဲနေပါ; သေးငယ်သော အခွင့်အလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်။

ရွေးစရာတောင် ရှိသေးလား?

တစ်ခုက ကြီးတယ်၊ တစ်ခုက သေးတယ်။

တစ်စက္ကန့်တောင် တွန့်ဆုတ်နေရင် အမြင့်ဆုံး ကံကောင်းခြင်းကို မလေးစားရာရောက်လိမ့်မယ်!

ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်သုံးသပ်ကြည့်တော့။

ဒါက ယဲ့ယွီ ကံဆိုးခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်တဲ့ ပါရမီကို ရပြီးနောက် ရရှိတဲ့ ပထမဆုံး အမြင့်ဆုံး ကံကောင်းခြင်းပဲ။

သူ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်ခံနိုင်မှာလဲ?

ထို့နောက်။

ယဲ့ယွီ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘူး; ဦးတည်ရာကို သေချာပြီးနောက် သူ မြောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာခဲ့တယ်။

သူ တောင်တစ်လုံးနဲ့ ကြုံတွေ့ရင် ဖောက်ထွင်းသွားမယ်; သူ ပင်လယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရင် ခွဲခြားသွားမယ်!

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ မြင်သမျှကို ဖွင့်ချမယ်!

ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို လမ်းလွှဲကသွားခိုင်းတာလား?

မင်းရဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာပဲဆက်မက်နေလိုက်တော့! ငါလဲအိပ်မက်မက်နေတာပဲ

ဒီနေ့၊ ဒီကြီးမားသော အခွင့်အလမ်းကို ငါ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရယူမယ်!

ယဲ့ယွီ ရှစ်ခုမြောက် တောင်ကို ဖောက်ထွင်းပြီးနောက်။

သူ ချက်ချင်း ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။

ကြီးမားတဲ့ တောင်တန်းတစ်ခု လုံးဝ အခေါင်းပေါက် ဖြစ်နေပြီ။

အရိုးစုကြီးတစ်ကောင် သူ့ရှေ့မှာ အပြည့်အစုံ ပေါ်လာတယ်။

ဒါက အံ့မခန်း မြင်ကွင်းပဲ။