အခန်း ၂၂၄-၂၂၅
Vol. 8 Ch. 224-225
အခန်း ၂၂၄
ယဉ်ဖေးကျင်း သည် ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် နောက်ပိုင်းအဆင့်၏ ခွန်အား ကိုသာ ပိုင်ဆိုင်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် အဆင့် မှ ကျင့်ကြံသူ ကန်ကျီကျွေး ရှေ့တွင် သူမ လုံးဝ ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။
ကန်ကျီကျွေး ၏ ဖိအား သက်သက်ပင် သူ့ကို ခေါင်းမဖော်နိုင်အောင် လုပ်ရန် လုံလောက်သည်။
ယဉ်ဖေးကျင်း သည် မနည်း ရုန်းကန်ပြီး ဖိအားကို ထိန်းထား တော့မည်အချင်းရှိရာ၊
---
လွှမ်းမိုးသော ဝိညာဉ်ဖိအား ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူမ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ယဲ့ယွီ က ကန်ကျီကျွေး ရဲ့ ပခုံးပေါ် လက်တင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်- "သူ့ကို မခြောက်လှန့်ပါနဲ့; သူမက ငါ သူငယ်ချင်း ပါ။"
ကန်ကျီကျွေး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ပြီး ရွဲ့တဲ့တဲ့လှောင်ပြောင်သလို မေးလိုက်သည်- " သူငယ်ချင်း ? အရမ်းကောင်းတဲ့ ညအိပ် သူငယ်ချင်း လား?"
---
ဒီဝါကျကနေ၊
ယဲ့ယွီ က ပြင်းထန်တဲ့ မနာလိုမှု အရိပ်အမြွက်ကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
သူ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်- " သာမန်သူငယ်ချင်း ပါ။ ပြောရရင် သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ က ငါကို ကယ်ခဲ့ဖူးတယ်။"
"သူမက မြေခွေးမျိုးနွယ် က ယဉ်ဖေးကျင်း ။"
"ဪ ဒါနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်၊ ဒါ ငါရဲ့ အဖော် ကန်တူတူ ။"
---
ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ၊ နောက်ဆုံးဝါကျက ယဉ်ဖေးကျင်း ကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောခဲ့တာ!
ယဉ်ဖေးကျင်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။
" ကန်တူတူ လား?"
"အဲဒါ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ အမျိုးသမီး ကန်ကျီကျွေး မဟုတ်ဘူးလား?"
သူတို့ရဲ့ ပုံစံ က တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေတာကို မပြောနဲ့၊
---
သူတို့က ထုတ်လွှတ်တဲ့ အေးစက်ပြီး သွေးဆာနေတဲ့ aura တောင် လုံးဝ အတူတူပဲ။
ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှု မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ?
ယဉ်ဖေးကျင်း က အစွမ်းမထက်ပေမဲ့ ယဲ့ယွီ က ပြောပြီးပြီမို့၊
သူမ သဘာဝအတိုင်း ဘာမှ ပြောရဲခြင်း မရှိဘူး။
သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးပြီး နှုတ်ဆက်ရုံသာ တတ်နိုင်တယ်။
---
ကန်ကျီကျွေး ရဲ့ အသားအရေ နည်းနည်း ဖြူဖတ်ဖတ် ဖြစ်သွားတယ်။
တကယ်ပဲ သူမက တစ်ခြားတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ် မဖြစ်နိုင်ဘူး။
သူမနဲ့ ယဲ့ယွီ တို့ ဝမ်ယိုတောင် ပေါ်မှာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတုန်းက ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မခံစားရဘူး။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပြင်ပလူ တွေ ရှိနေတာကြောင့်၊
ယဲ့ယွီ က သူ့ကို ကန်တူတူ လို့ မိတ်ဆက်တာကို ကြားတော့၊
---
ကန်ကျီကျွေး ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။
သူမ အခုပဲ အမှန်တရား ကို ဖော်ထုတ်ချင်နေပြီ၊
ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသင့်တော်ဘူး။
ဒါကြောင့် ကန်ကျီကျွေး ကပဲ လက်လျှော့ပြီး နေမကောင်းဘူး လို့ ပြောပြီး အနားယူဖို့ သွားရတော့မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ယဲ့ယွီ သိပ်မတွေးဘူး။
---
သူမ ပြင်ပလူ တွေနဲ့ မတွေ့ချင်လို့ ထင်ပြီး သူ့ကို မတားဘူး။
ကန်ကျီကျွေး ထွက်သွားပြီးနောက်၊
ယဉ်ဖေးကျင်း ချက်ချင်း ခြေလှမ်းကြီးကြီး နဲ့ ရှေ့တိုးလာတယ်။
စိတ်ဝင်တစား သူ မေးလိုက်သည်- "ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"
ယဲ့ယွီ ကန်ကျီကျွေး ရဲ့ ဝိညာဉ်နှစ်ခွ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လုံးဝ ထုတ်ဖော်လို့ မရဘူး။
---
ဒါကြောင့် သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ကန်တူတူ က ကန်ကျီကျွေး ရဲ့ ညီမငယ် ဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဆင်တူမှု ကို ရှင်းပြလိုက်တယ်။
တကယ်တော့ သူတို့က မတူညီတဲ့ လူနှစ်ယောက် ။
ဒီ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ကို တကယ်တော့ အလွယ်တကူ ခွဲခြား နိုင်တယ်။
တစ်ယောက်က အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ၊ နောက်တစ်ယောက်က အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်တယ်။
အစ်မကြီး ကန်ကျီကျွေး က အေးစက်ပြီး သွေးဆာတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား ရှိပြီး ညီမလေး ကန်တူတူ က နူးညံ့ပြီး ငြိမ်သက် တယ်။
---
ဒီစကားကို ကြားတော့၊
ယဉ်ဖေးကျင်း ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ အရမ်း လေးနက် သွားတယ်။
သူမ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်- "မမမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု ရှိတယ်; သူမက အဆိပ်ပြင်းတဲ့ အမျိုးသမီး ကန်ကျီကျွေး သေချာပေါက်ပဲ၊ ကန်တူတူ ဆိုတာ မဟုတ်ဘူး!"
"ကျမ သူ့ကို ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အကြာက မြင်ဖူးတယ်။"
"အဲဒီ မျက်လုံး တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိတယ်။"
---
"ဖြစ်နိုင်တာက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တကယ်ပဲ ပုံစံတူတဲ့ ညီအစ်မ တွေ ရှိနေတာပဲ။"
"ဒါပေမဲ့ အခု ရှင့် အဖော်ရဲ့ မျက်လုံး တွေက သူမက ကန်ကျီကျွေး လို့ ပြောနေတယ်!"
ယဲ့ယွီ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်တယ်။
သူ ကန်တူတူ လား ကန်ကျီကျွေး လားဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် မသိမှာလဲ?
သူတို့ နေ့ရောညပါ အတူတူ ရှိနေကြတာ...
---
အဟွတ်၊ အဟွတ်!
ယဲ့ယွီ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်- "မင်း ဒါကို သိပ် စိုးရိမ်ပူပန်ဖို့ မလိုဘူး။ အခု၊ မင်း ငါကို ဘာလာရှာတာလဲ?"
ယဉ်ဖေးကျင်း က ယဲ့ယွီ ကို သတိထား ဖို့ပဲ သတိပေးချင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာ၊
သူမ ယဲ့ယွီ ရဲ့ ခွန်အား ကို မခွဲခြားနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားတယ်။
---
ခုနက ယဲ့ယွီ ဟာ ကန်ကျီကျွေး ရဲ့ နောက်က ပုံရိပ် ကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာကို ပြန်အမှတ်ရပြီး၊
မေးလိုက်တယ်
"မင်း အခု ဘယ် အဆင့် မှာ ရှိနေတာလဲ?"
ဒီမေးခွန်းကို ကြားတော့၊
ယဲ့ယွီ ဘာမှ မဖုံးကွယ်ဘူး။
---
သူ တည့်တည့် ပြောလိုက်သည်- "ငါက ကောင်းကင်ဘုံကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် နောက်ပိုင်းအဆင့်မှာ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ဘယ်အချိန်မဆို ကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်း နိုင်တယ်။"
ယဉ်ဖေးကျင်း အံ့အားသင့် သွားတယ်!
ယဲ့ယွီ ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအရှိန် က ဒီလောက် မြန်မယ်လို့ သူ တကယ် မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး!
နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကင်ဘုံကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ မရှိခဲ့ဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား?
ယဲ့ယွီ ဒီကန့်သတ်ချက်ကို ဘယ်လို ဖောက်ထွင်းခဲ့တာလဲ?
---
ဪ၊ သူ ကန်ကျီကျွေး ကို အဖော် အဖြစ် လက်ထပ်နိုင်တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး။
ယဲ့ယွီ ရဲ့ ခွန်အား က ဒီလောက် ကြီးမား နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။
သူ အရင်က ပြောချင်ခဲ့တာတွေ၊ သူ ပြန်မျိုချလိုက်ရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်။
ကောင်းကင်ဘုံကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် နောက်ပိုင်းအဆင့်မှာ၊ ဘာများ သတိထား စရာ ရှိသေးလဲ?
---
သူ့ကို တကယ်ပဲ လူသား တွေကြားမှာ မရှုံးနိမ့်သူ လို့ သတ်မှတ်နိုင်တယ်။
သူ ယဲ့ယွီ သူ့ရဲ့ အဖော် ဖြစ်လာမယ်လို့ စဉ်းစားနေတုန်းပဲဆိုတာက ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။
ဘာတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှု ။
ယဉ်ဖေးကျင်း ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်- "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင့်ကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီမို့လို့ပါ။"
"ရှင် ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ လာကြည့်တာပဲ။"
"ရှင်အခု အောင်မြင်နေတာ ကို မြင်ရလို့ တကယ် ပျော်တယ်!"
---
"အနာဂတ်မှာ အချိန်ရရင်ကျမတို့ရဲ့ မြေခွေးတောင် ကို လာလည်လို့ရတယ်။"
" အဒေါ် ကျိုးရွှမ်း က ရှင့်အကြောင်း အမြဲတမ်း ပြောနေတယ်!"
ယဲ့ယွီ သဘောတူလိုက်တယ်။
ထို့နောက် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက်၊
ယဉ်ဖေးကျင်း ဝမ်ယိုတောင် မှ ထွက်ခွာသွားသည်။
---
ပြီးတော့ ယဲ့ယွီ သူ့ကို မတားဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ကန်ကျီကျွေး နဲ့ စကားပြောပြီး သူ့ကို အရမ်း မနာလို မဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်လို့ပဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကန်တူတူ(ကန်ကျီကျွေး) က ကောင်းကင်ဘုံကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ် အဆင့် က အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပဲ။
နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို ချစ်ခင်ဂရုစိုက် ဖို့ လိုအပ်တယ်။
ယဲ့ယွီ ကန်ကျီကျွေး ရဲ့ အခန်းဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားသည်။
---
သူမ တံခါးကို ကျောပေးပြီး တွေဝေစွာ ကြည့်နေတာကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒါကြောင့် ယဲ့ယွီ သူ့ရဲ့ သိုလှောင်ကွင်း ထဲက ဘီး တစ်ချောင်းကို ယူလိုက်တယ်။
သူမဆီသို့အသာလေး ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ့ဆံပင်ကို ဘီးနဲ့ဖီးပေး ချင်တယ်။
လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ် အတွင်း၊
သူ ဒီလို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ။
---
ပြီးတော့ ကန်ကျီကျွေး က ဒီခံစားချက်ကို နှစ်သက် တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့၊
ခြွင်းချက် တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ကန်ကျီကျွေး ရုတ်တရက် ယဲ့ယွီ ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ် ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်- " မောင်လေး ၊ အဲဒီမိန်းမက မမကို သိလား?"
"သူမ မမကို ကြည့်တဲ့အခါ အတော်လေး အံ့သြ တဲ့ မျက်လုံးနဲ့ပဲ။"
---
ယဲ့ယွီ ပြုံးလိုက်သည်- "ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။ ယဉ်ဖေးကျင်း က မင်းရဲ့ အစ်မ ကန်ကျီကျွေး ကို ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အကြာက မြင်ဖူးတယ်လို့ ပြောတယ်။"
"သူမက မင်းက ကန်ကျီကျွေး လို့လည်း ပြောတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ မျက်လုံး တွေက အတူတူပဲ!"
"ငါ သူ့ကို ရှင်းပြဖို့ စိတ်မပါတော့ဘူး။"
"ခဏတာ စကားပြောပြီးတော့ သူ ထွက်သွားတယ်။"
---
"ငါတို့ တကယ်ပဲ သာမန်သူငယ်ချင်း တွေပါ; မင်း အရမ်း မနာလို ဖို့ မလိုဘူး!"
ဒီစကားကို ကြားတော့၊
ကန်ကျီကျွေး ထရပ်ပြီး တစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
သူမ အရမ်း လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်- "မမက တကယ်ပဲ ကန်ကျီကျွေး ဖြစ်ပြီး ကန်တူတူ က ကောင်းကင်ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ခြင်း ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးကတည်းက မမရဲ့ အသိစိတ်ပင်လယ် ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတယ်လို့ အခု မင်းကို ပြောရင်ယုံမှာလား။"
---
"ဒီ နှစ်ပေါင်းများစွာ လုံး မမ ကန်ကျီကျွေး ကပဲ မင်းနဲ့ အတူနေခဲ့တာ!"
ယဲ့ယွီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့် သွားသည်။
ထို့နောက် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မှုန်မှိုင်းသော အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"မမ နောက်ပြောင် နေတာလား?"
"မမ တကယ်ပဲ ကန်ကျီကျွေး ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီအချိန်တွေလုံး ငါနဲ့အတူ ရှိနေနိုင်မှာလဲ?"
---
ဒီစကားကို ပြောပြီးနောက်၊
ယဲ့ယွီ ရဲ့ အပြုံး ချက်ချင်း ခဲသွား တယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ကန်ကျီကျွေး ဝတ်ထားတဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ က ရုတ်တရက် လုံးဝ အနက်ရောင် ဖြစ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရလို့ပဲ။
ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာအမူအရာကလည်း အရမ်း လေးနက် နေဆဲပဲ။
သူမ နောက်ပြောင် နေတာ မဟုတ်ဘဲ တကယ်ပဲ ကန်ကျီကျွေး လား?
ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?
---
နှစ်တစ်ရာကျော် သူ့ဘေးမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့လူက ညီမငယ် မဟုတ်ဘဲ အစ်မကြီး လား?
၂၂၅ ဆက်ရန်
*****
အခန်း ၂၂၅
ယဲ့ယွီ ၏ အလွန် အံ့သြနေသော မျက်နှာအမူအရာ ကို ကြည့်ရင်း၊
ကန်ကျီကျွေး ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲလာသည်။
သူမ တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်သည်- "တကယ်တော့၊ အစကတည်းက မမ ကန်တူတူ အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့တာ။
ကောင်းကင်ဘုံကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ်များ သေဆုံးခြင်း ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို နားလည်ချင်ရုံသက်သက်ပဲ။
---
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ အခြေအနေအထိ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။
မူလကတော့ မမ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင် နေလို့ ရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ မမ နည်းနည်း ပင်ပန်း နေပြီ; မမ တစ်ခြားတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ် အဖြစ် ဆက်မနေချင်တော့ဘူး!
ယဲ့ယွီ ၊ မမ မင်းကို ကြိုက်တယ်၊ မင်းနဲ့အတူ ရှိရတာ အရမ်းပျော်တယ်။
---
မင်း ဘာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မှ ခံစားဖို့ မလိုဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး မမ အသိစိတ်ပင်လယ် ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိတ်လှောင် ထားမယ်။ မင်းနဲ့ တူတူ တစ်သက်တာ ချစ်ခင်မြဲမြံပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်!"
ဒီစကားကို ပြောပြီးနောက်၊
ကန်ကျီကျွေး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး ယဲ့ယွီ ကို လေးစားစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် သူ့ရဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ အရောင်ဟာ မြင်သာတဲ့ အမြန်နှုန်း နဲ့ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
---
ကန်ကျီကျွေး တကယ်ပဲ သူ့စကားကို တည်ခဲ့တယ်။
သူမ ကန်တူတူ ကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
ထို့နောက် သူ တိုက်ရိုက် အသိစိတ်ပင်လယ် ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ကန်တူတူ ၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်တော့ အတော်လေး အံ့သြ သွားသည်။
"ဒီလောက် မြန်မြန် အသိစိတ်ပင်လယ် ထဲကို ပြန်ရောက်သွားတာလား?"
---
"အဖြေက နောက်မှ လာရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"
ကန်တူတူ ၏ မေးမြန်းမှုကို တုံ့ပြန်ရာတွင် ကန်ကျီကျွေး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သူမ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘောလုံး တစ်လုံးလို ကွေးထားသည်။
ဒီအချိန်မှာ ယဲ့ယွီ က ကန်တူတူ ရဲ့ လက်ရှိပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ ချက်ချင်း ယဉ်ဖေးကျင်း အစောပိုင်းက ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြန်အမှတ်ရသွားတယ်။
---
သူတို့ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်တွေက တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေနိုင်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အကြည့် တွေက လုံးဝ မတူညီဘူး!
ဘယ်အချိန်မဆို ကန်တူတူ ရဲ့ အကြည့် က အမြဲတမ်း နူးညံ့ တယ်။
ကန်ကျီကျွေး ရဲ့ အကြည့် ကတော့ အမြဲတမ်း အေးစက် နေဆဲပဲ။
ဒါက အခြေခံ ကွာခြားချက် တစ်ခုပဲ။
အဲဒီလိုဆိုရင်၊
---
ကန်ကျီကျွေး က အစောပိုင်းက နောက်ပြောင် နေတာ မဟုတ်ဘူး။
နှစ်တစ်ရာကျော် အတွင်း သူ တကယ်ပဲ သူ့ဘေးမှာ ရှိနေခဲ့တယ်။
ဒီလောက်များတဲ့ နေ့ရောညပါ ...
အရင်က ကန်တူတူ က ဝိညာဉ် က အသိစိတ်ပင်လယ် ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရရင်တောင် အပြင်က အရာအားလုံးကို မြင်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။
ဒါက ကန်တူတူ က နှစ်တစ်ရာကျော် ကြည့်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား?
---
သူ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ!
ခဏတာတော့ ယဲ့ယွီ အတော်လေး ခေါင်းကိုက် လာတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကန်တူတူ ရဲ့ နောက်ထပ်စကားတွေက သူ့ကို လုံးဝ အံ့အားသင့် သွားစေတယ်။
"ဘာလို့ တိတ်ဆိတ်နေတာလဲ? မမအစ်မက မင်းနဲ့ စကားပြောနေတာ။"
"သူမ မင်းကို ကြိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါဆို မင်းရော ဘယ်လိုလဲ? မင်း သူ့ကို မကြိုက်ဘူးလား?"
---
ကန်တူတူ ၏ အားပေးသော အကြည့် ကို မြင်တော့၊
ယဲ့ယွီ သူ့ကိုယ်သူ မျက်လှည့်ပြ နေသလားတောင် သံသယဝင်သွားတယ်။
ဘာလို့ ဒေါသ အစား အားပေးမှု ဖြစ်နေတာလဲ?
ယဲ့ယွီ ဆက်ပြီး မပြောသေးတဲ့အခါ၊
ကန်တူတူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
---
" ယွီယွီလေး ၊ သူ့ကို ကြိုက်တယ်လို့ ပြောဖို့ ဒီလောက် ခက်လား?"
"မင်းတို့ နှစ်ယောက် လုပ်ခဲ့တာတွေကို မမ နှစ်တစ်ရာကျော် ကြည့်နေခဲ့တာ။"
"မလိမ်ပါနဲ့; တစ်ယောက်ယောက်ကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာ ကြိုက်တာပဲ!"
"မမ အစ်မက မမနဲ့အတူ မင်းကို ကြိုက်တာကိုလည်း ထောက်ခံတယ်။"
"အဆိုးဆုံးကတော့ မမတို့ နှစ်ယောက် နေ့တိုင်း မင်းကို တစ်လှည့်စီ အဖော်လုပ်ပေးလို့ ရတယ်၊ ဘယ်လိုလဲ?"
---
ကန်တူတူ နောက်ပြောင် နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အတည်ပြုပြီးနောက်၊
ယဲ့ယွီ ရဲ့ နှလုံးသား ပျော်ရွှင်မှု နဲ့ ပြည့်နှက်သွားတယ်။
ယုတ္တိအရဆိုရင် ကြာပန်း တစ်ပွင့်က ပင်စည် တစ်ခုတည်းကနေ ပွင့်တာလိုမျိုး လှပတဲ့ အရာ ကို ဘယ်သူက တကယ် ငြင်းဆန်နိုင်မှာလဲ?
အခု ကန်တူတူ က ဒီလောက် အားပေး နေတော့၊
သူ ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းဆန်နိုင်မှာလဲ?
---
ဒါကြောင့် ယဲ့ယွီ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်- "ဟုတ်တယ်၊ ငါ ကန်ကျီကျွေး ကို ကြိုက်တယ်။"
" နှစ်တစ်ရာ ကြာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ပြီးနောက် ဘယ်သူက စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မှာလဲ?"
"ဒါ့အပြင် ငါနှလုံးသားထဲမှာ မင်းက ဘယ်သူ့ရဲ့ အရိပ် မှ မဟုတ်ဘူး; မင်းက မင်းပဲ။"
"အနာဂတ်မှာ ဟန်ဆောင် ဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး!"
---
ဒီစကားတွေကို ကြားတော့ အသိစိတ်ပင်လယ် ထဲမှာ လှုပ်ရှားမှု တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်!
ကန်ကျီကျွေး ခေါင်းအနည်းငယ် မော့ပြီး မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာတယ်၊ တုန်ယင်စွာ သူ မေးလိုက်သည်- "တကယ်လား?"
ကန်တူတူ လည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စွာ ပြောလိုက်သည်- " မောင်လေး ၊ မင်း ပြောတာ မှန်လား?"
ယဲ့ယွီ ကန်တူတူ ရဲ့ လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်တယ်။
---
သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်သည်- "စကားလုံးတိုင်း မှန်တယ်; ငါနှလုံးသားကို ယုံကြည်လို့ ရတယ်။"
နောက်တစ်ခဏတွင်၊
ကန်တူတူ ဝတ်ထားတဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ပြောင်းလဲသွားပြန်တယ်။
အဖြူရောင် ကနေ အနက်ရောင် ကို ပြောင်းသွားတယ်!
ဒီတစ်ခါတော့ ကန်တူတူ ကပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှုကို တက်ကြွစွာ စွန့်လွှတ်လိုက်တာ။
---
ကန်ကျီကျွေး တိုက်ရိုက် ရှေ့တိုးပြီး ယဲ့ယွီ ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။
ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ လွှမ်းမိုးပြီး သူ ငိုကြွေးလိုက်တယ်!
ဒီနေ့ကစပြီး၊
ကန်တူတူ နဲ့ ကန်ကျီကျွေး တို့ သဘောတူညီမှု တစ်ခု ရရှိခဲ့တယ်- တစ်နေ့တစ်လှည့်စီ အသိစိတ်ပင်လယ် ထဲမှာ အလှည့်ကျ နေထိုင်ဖို့။
ဒီနည်းနဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ယဲ့ယွီ ဘေးမှာ ရှိနေနိုင်တယ်။
---
ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး၊
ယဲ့ယွီ ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး။
အသက် ၅၅၀ နှစ် မှာ ယဲ့ယွီ နောက်ဆုံးတော့ ကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်းခြင်း အချိန်ကို ရောက်လာတယ်။
ဝမ်ယိုတောင် ပေါ်မှာ ကောင်းကင်တံခါး တွေ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပွင့်လာတယ်၊ ကောင်းကင်သံစဉ် တွေ ပဲ့တင်ထပ်လာတယ်၊ နတ်ကြိုးကြာသံ တွေ အော်ဟစ်နေကြတယ်။
---
ရင်းနှီးတဲ့ ဆွဲအား တစ်ခု ရောက်လာတယ်။
ယဲ့ယွီ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အလိုလျောက် ကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်း လာတယ်။
ကန်တူတူ သူ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု ကို ထိန်းချုပ်ပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
" မောင်လေး ၊ ကောင်းကင်ဘုံ မှာ မမနဲ့ မမအစ်မကို စောင့်ပါ။"
"မမတို့ ကောင်းကင်ဘုံ ကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်းပြီး မောင်လေးနဲ့ ပူးပေါင်းပါမယ်။"
---
ယဲ့ယွီ ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်- "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းကင်ဘုံ မှာ မင်းတို့ကို ငါ စောင့်နေမယ်!"
ကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်းခြင်း အရှိန်က ပိုမို မြန်ဆန်လာတယ်။
အသက်ရှူခြင်း အနည်းငယ်အတွင်း ဝမ်ယိုတောင် နဲ့ ကန်တူတူ မြင်ကွင်းကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။
ဒါပေမဲ့ ယဲ့ယွီ လည်း ပျင်းရိမနေဘူး။
သူ့ရဲ့ အရင် ကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်းခြင်း ကနေ ပျက်စီးစေတဲ့ အတွေ့အကြုံ ထပ်မဖြစ်အောင်၊
---
သူ ချက်ချင်း မွေးရာပါ ပါရမီ ကို အသက်သွင်းပြီး ကောင်းခြင်းဆိုးခြင်း ကို ရှောင်ရှားရန် ကောင်းခြင်း ကို ရှာဖွေသည်။
မကြာခင်မှာပဲ ပိုးစာလွှာ တစ္ဆေပုံရိပ် နှစ်ခု ပေါ်လာပြီး တစ်ပြိုင်တည်း လှန်ဖွင့် လိုက်တယ်!
အပေါ်အလယ်ဘက်ဟောကိန်း က ငြိမ်ငြိမ်နေရင် ဘေးကင်းမယ် လို့ ဖော်ပြတယ်။
အောက်ဘက်ဟောကိန်း က ဘယ်ဘက်ကို ရှောင်ရင် အရိုးတစ်ဆစ်မှ မကျန် ဘူးလို့ ဖော်ပြတယ်။
---
ဒီနေ့ရဲ့ ဟောစာတမ်း တွေကို ဖတ်ပြီးနောက်၊
ယဲ့ယွီ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်တယ်။
အပေါ်အလယ် တစ်ခုနဲ့ အောက်ဘက် တစ်ခု။
အဲဒါကို သာမန် လို့ပဲ မှတ်ယူနိုင်တယ်။
အချိန်ဘယ်လောက် ကုန်သွားမှန်းမသိ၊
---
ယဲ့ယွီ ကောင်းကင်ဘုံ ကို ပြန်ရောက်လာပြီ။
သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်ရသေးခင်မှာပဲ၊ အရင်တုန်းကလိုပဲ ၊
ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု သူ့ဆီ တိုက်ရိုက် ပြေးလာတယ်။
ယဲ့ယွီ ပင်ကိုယ်ဗီဇ အတိုင်း ညာဘက်ကို ရှောင်ချင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဟောကိန်း ကနေ ရရှိတဲ့ အကြံဉာဏ်ကို ပြန်အမှတ်ရပြီး သူ တွန့်ဆုတ်သွားတယ်။
---
ညာဘက်ကို ရှောင်တာက သေခြင်း ကို ဦးတည်တယ်လို့ မပြောထားပေမဲ့၊
သူ ငြိမ်ငြိမ်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်၊ သူ့ရဲ့ ကောင်းခြင်းဆိုးခြင်း အတွက် ပါရမီ ကို ယုံကြည်ပြီး။
ဒါပေမဲ့ ဒီ ဓားအလင်းတန်း က သူ့ဆီ တည့်တည့်လာနေသလိုပဲ၊ မရှောင်ရင် တကယ် သေ သွားလိမ့်မယ်!
ယဲ့ယွီ သွားကြိတ်ပြီး သည်းခံ ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
"ဒါက မျက်လှည့် တစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်!"
---
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ၊
ဓားအလင်းတန်း က လေးခု ကွဲသွားပြီး ယဲ့ယွီ ဘေးကနေ လေးဖက်လေးတန် ဖြတ်သွားတယ်၊ အလယ်ဗဟို ကတော့ မထိခိုက် ခဲ့ဘူး။
ဒီမြင်ကွင်းက၊
ယဲ့ယွီ ကို မရည်ရွယ်ဘဲ သက်ပြင်းချစေခဲ့တယ်။
---
တကယ်ပဲ ရွှေရောင်ပါရမီ က ထူးခြား တယ်၊ ကံဆိုးခြင်း ကို ကောင်းခြင်း အဖြစ် အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနိုင်တယ်!
သို့သော် ယဲ့ယွီ ကတော့ စိတ်ထဲမှာ ပဟေဠိ တစ်ခု ကျန်နေဆဲပဲ။
ဘာလို့ ကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်းခြင်း တိုင်းမှာ ဓားအလင်းတန်း တစ်စင်း အမြဲတမ်း ရှိနေရတာလဲ?
ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?
ယဲ့ယွီ ဒီမေးခွန်းကို အဆုံးမရှိ စဉ်းစားနေတယ်။
---
ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒါကို သိပ် မစွဲလမ်းဘူး။
အစား သူ ဒီ ကောင်းကင်ဘုံ ကို စတင် သေချာလေ့လာ တော့တယ်။
သူ တိမ်တွေ ပင်လယ်ကြီးလို စီးဆင်း နေတာ၊ ကောင်းကင်တောင်တွေ လေဟာနယ်ထဲ မှာ မျောလွင့် နေတာ၊ ရှုခင်း က အံ့မခန်းပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ် နတ် ကိုမှ မတွေ့ဘူး။
---
ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?
ကောင်းကင်ဘုံ က နတ် တွေလည်း ဆိတ်ငြိမ်မှု ထဲကို ဝင်ဖို့ လိုအပ်တာလား?
ဒီမေးခွန်းနဲ့အတူ၊
ယဲ့ယွီ ရှေ့ကို ပျံသန်းရင်း သူ့ ပတ်ဝန်းကျင် ကို လေ့လာနေတယ်။