အခန်း ၂၃၄-၂၃၅

အခန်း ၂၃၄

"အစ်မကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လွှတ်ပေးပါ!ကျနော်အော်လိုက်မှာနော်"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး!မောင်လေးကို လွမ်းနေတာ မင်း ပျောက်နေတာ အတော်ကြာပြီ၊ မမ နဲနဲလောက်လေး မင်းအနံ့လေး ရှူတာ ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ?"

"အစ်မကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မမရဲ့ စကားနဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို သတိထားပေးပါဦး၊ ဟုတ်ပြီလား? ကျနော်တို့က ဆရာတပည့်တွေပဲ၊ မမ ဒီလိုမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး။"

"တိတ်တိတ်နေ၊ မလှုပ်နဲ့!"

ယဲ့ယွီ လက်တစ်ဖက်နဲ့ မျက်နှာကို ဖုံးလိုက်တယ်။

သူ့အစ်မကြီးနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ မအောင်မြင်ဘူး!

---

အခု ဘာလုပ်ရမလဲ?

ရှီမူလင် က သူ့ကို အမွှေးတိုင် တစ်ချောင်းစာ လောက်ကြာအောင် တွယ်ကပ်နေတာ ဘယ်လိုမှ လွှတ်မပေးနိုင်တော့ဘူး။

ယဲ့ယွီ မူလက သူ့ကို ဆွဲဖယ်ချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ ကြိုးစားလေလေ၊ သူမ သူ့ကို ပိုပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လေလေ ဖြစ်တယ်။

သူ လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်နေပြီ။

"အစ်မကြီး၊ မလှုပ်နဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ ဘောင်းဘီထဲက ဓားကို တကယ် ထုတ်ရတော့မယ်!"

---

ယဲ့ယွီ သူ့လက်သီးတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားတယ်။

သူ သူ့စိတ်ခံစားမှုတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ရုန်းကန်နေရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်- "အစ်မကြီး၊ တောင်းပန်ပါတယ်!"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ရှီမူလင် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ ဆံပင်အနည်းငယ် ထောင်မတ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက ရှုပ်ထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်၊ အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းနေတယ်။

သူမက ယဲ့ယွီ ဘာလို့ ဒီလို ပြောတာလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိဘူး။

---

ထို့နောက် ယဲ့ယွီ မြန်မြန် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရှီမူလင် ကို ခေါ်သွားကာ တောင်တစ်ဝက်က တူအိုဘာချီယွဲ့ ရဲ့ နေအိမ် တံခါးဝဆီသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ရောက်သွားတယ်။

သူ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်- "အစ်မကြီး၊ အကူအညီလိုတယ်!"

နောက်တစ်စက္ကန့်။

သစ်သားတံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်သွားတယ်။

တူအိုဘာချီယွဲ့ ထွက်လာတယ်။

သူမမျက်စိစည်းတစ်ခု စည်းထားပီး လှုပ်ရှားတဲ့အခါ လေမှာ လွင့်မျောနေတယ်။

---

သူမရဲ့ လက်ကို တစ်ချက် ခါလိုက်တာနဲ့ ယဲ့ယွီ သူ့ကိုယ်သူ သိသိသာသာ ပေါ့ပါးသွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

မော့ကြည့်လိုက်တော့ ရှီမူလင် ကို မျက်မြင်မရတဲ့ အင်အား တစ်ခုက တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အဝေးကို ပို့လိုက်တာကို တွေ့ရတယ်။

" တူအိုဘာ ၊ ငါ့ကို စောင့်နေ!"

သူမရဲ့ အသံ တဖြည်းဖြည်း အဝေးကို မှိန်ဖျော့သွားတယ်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ တစ်ခုက နောက်တစ်ခုကို ကျော်လွှားတယ်။

အစ်မကြီးက ဒုတိယအစ်မကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်လိုက်တယ်။

---

အကောင်းဆုံးပဲ!

ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း လက်အုပ်ချီပြီး ကျေးဇူးတင်လိုက်တယ်။

သို့သော် တူအိုဘာချီယွဲ့ က ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်သည်- "မကြာသေးခင်က ချင်းယွင်ဂိုဏ်း အတွင်းမှာ ... အရည်အသွေးနိမ့်တဲ့ စာအုပ်တွေ များစွာ ပျံ့နှံ့နေတယ်!"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာ သွားတယ်။

လီနျန်အန်း က အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာက သူ့စိတ်ထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာတယ်။

---

တူအိုဘာချီယွဲ့ နဲ့ ရှီမူလင် တို့လည်း ယဲ့ယွီ ရဲ့ တာအို အဖော် တွေအဖြစ် မှားယွင်းစွာ မှတ်ယူခံခဲ့ရတယ်။

" အမျိုးသမီးလေးဦး လင်ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း၊ ဘယ်သူက နောက်ဆုံး ရယ်မလဲ? " ဆိုတဲ့ စာအုပ်က ယဲ့ယွီ ရဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်နဲ့ အချစ်ရေးရာ ကို အဓိက ဖော်ပြထားတယ်။

အခု တူအိုဘာချီယွဲ့ က အရည်အသွေးနိမ့်တဲ့ စာအုပ်တွေအကြောင်း ရုတ်တရက် ပြောလာတာက သေချာပေါက် ဒါကို ရည်ညွှန်းတာပဲ။

ဒါကြောင့် ယဲ့ယွီ အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်- "အစ်မကြီး၊ အဲဒီစာအုပ်တွေက တကယ်ပဲ အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းပြီး လုပ်ကြံဇာတ်လမ်း တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်; မယုံပါနဲ့!

---

မဟုတ်ဘူး၊ မကြီး ကြည့်တောင် မကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်!"

"မင်းလည်း သူတို့ရဲ့ အရည်အသွေး နိမ့်တယ်လို့ ထင်တယ် ဟုတ်လား? ဒါဆို ငါ့ကို အရည်အသွေးမြင့်စာအုပ် ရေးရာမှာ ကူညီပေးမလား?"

"ဟင် ခင်ဗျာ ဘယ်လို ?"

တူအိုဘာချီယွဲ့ ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှား နေတယ်။

တကယ်တော့ တူအိုဘာချီယွဲ့ က " အမျိုးသမီးလေးဦး လင်ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း၊ ဘယ်သူက နောက်ဆုံး ရယ်မလဲ? " ဆိုတဲ့ စာအုပ်ကိုတောင် မဖတ်ဖူးဘူး။

---

ရှီမူလင် လည်း မဖတ်ဖူးဘူး။

ညီအစ်မနှစ်ယောက်လုံး ဝူကျီတောင်ထိပ် ကနေ တစ်ခါမှ မထွက်ဖူးတဲ့အတွက် ဒီလိုစာအုပ်မျိုးတွေနဲ့ သဘာဝအတိုင်း ထိတွေ့ဖူးမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါ့အပြင် အဲဒီစာအုပ်ရဲ့ စာရေးသူက သူတို့ကို မြင်အောင်တောင် ပေးမလုပ်ရဲဘူး။

သူတို့ ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို ရိုက်နှက်မှာ စိုးရိမ်တယ်။

တူအိုဘာချီယွဲ့ က အရည်အသွေးနိမ့်တဲ့ စာအုပ်တွေအကြောင်း ပြောတာက ယဲ့ယွီ ကို သူ့ကို ကူညီခိုင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုသက်သက်ပဲ။

---

သူ ယဲ့ယွီ ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်အချစ်ဝတ္ထု တွေ ရေးခဲ့တဲ့ အဲဒီညကတည်းက အဲဒီခံစားချက်ကို မမေ့နိုင်ဘူး။

စကားလုံး တွေက မြစ်ရေပြင်လိုတသွင်သွင်စီး အကြံဉာဏ်တွေကရေပန်းလို စီးဆင်းပြီး သူ့ရဲ့ စာရေးသားမှု က လျင်မြန်တယ်။

အရမ်း ကောင်းတယ်!

ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ရေးရေး အဲဒီခံစားချက်ကို ပြန်မရနိုင်ဘူး။

ဒါ့အပြင် သူက မကြာခဏ ရေးရင်း ပိတ်ဆို့နေတာကို တွေ့ရတယ်။

---

အခု ယဲ့ယွီ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ တူအိုဘာချီယွဲ့ က သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး။

သူမ သူ့နဲ့အတူ ထပ်ပြီး ပူးပေါင်း ချင်တယ်!

သူ့မျက်လုံးတွေကို ပတ်တီးစည်းထားပြီး မြင်လို့မရပေမဲ့ တူအိုဘာချီယွဲ့ ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကနေ သူ တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှား နေတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာတယ်။

ဒါက ယဲ့ယွီ ကို အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေတယ်။

"အမ်၊ အစ်မကြီး၊ ခင်မင်း ကျွန်တော့်ကို စာအုပ်ရေးရာမှာ ကူညီစေချင်တာလား? ကျွန်တော် ဘယ်လို ကူညီရမှာလဲ? ကျွန်တော် မသိဘူး!"

---

"မင်း သိဖို့ မလိုဘူး; မင်းက ငါ့ဘေးမှာ နေရုံပဲ!"

တူအိုဘာချီယွဲ့ သူ့ဘယ်ဘက်လက်ကို ယဲ့ယွီ ရှေ့မှာ ထားလိုက်တယ်။

သူမက ရိုးရိုးသားသား ဆက်ပြောလိုက်သည်- "မမမှာ ဖန်တီးနေချိန်မှာ အလေ့အထ လေး တစ်ခု ရှိတယ်။

ငါ ကောင်းကောင်း ရေးနိုင်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ထားရမယ်။

လာ၊ ငါ့လက်ကို ပေး!"

---

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ တစ်ခုခု မှားနေတာကို ခံစားရတယ်။

လက်ကိုင်တာလား?

အဲဒါ ဘယ်လို အလေ့အထ လဲ?

ယဲ့ယွီ မတုံ့ပြန်ခင်မှာ တူအိုဘာချီယွဲ့ က သူ့လက်ကို ဦးဆောင် ပြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

တစ်ခဏချင်းမှာပဲ တူအိုဘာချီယွဲ့ က ကျေနပ်မှု ပုံစံကို ပြသလိုက်တယ်။

---

ဟုတ်တယ်၊ ဒါက နွေးထွေးတဲ့ ခံစားချက် ပဲ။

စိတ်ကူး တွေ ပြန်လည် တိုးတက်လာပြီ!

သူမက ကမ္ဘာသစ် တစ်ခုထဲမှာ ရှိနေသလို ခံစားရပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ စကားလုံး တွေက ဝဲလည်နေတယ်။

"သွားကြစို့၊ ငါတို့ အတွင်းထဲကို ဝင်ပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားမယ့် အရည်အသွေးမြင့်စာအုပ် တစ်အုပ်ကို အတူတူ ဖန်တီးကြမယ်!"

တူအိုဘာချီယွဲ့ က ယဲ့ယွီ ကို တဲအိမ်ဆီသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွဲခေါ်သွားတယ်။

---

ယဲ့ယွီ ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပိုပြီး မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်လာတယ်။

ဝူကျီတောင်ထိပ် မှာ တကယ်ပဲ ပုံမှန်လူ မရှိဘူးလား?

အရက်သမား ဆရာမ တစ်ယောက်။

အရမ်း ချစ်တတ်တဲ့ ဒုတိယအစ်မ တစ်ယောက်။

သူက အစ်မကြီးက အပုံမှန်ဆုံးလူလို့ မူလက ထင်ခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီမှာ၊ လက်ကိုင်ပြီး စာအုပ်ရေးဖို့ သူ့ကို ဆွဲခေါ်နေတာလား?

---

မိုးနတ်မင်းရေ!

ဝံပုလွေပါးစပ်ကနေ လွတ်မြောက်လာတာ၊ ကျားသိုက်ထဲ ရောက်သွားတာလား?

အစ်မကြီး၊ ခင်ဗျားကို ဒုတိယအစ်မ ဝင်ပူးနေတာလား?

"ရပ်!"

အေးစက်တဲ့ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ယဲ့ယွီ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်လိုမှ သူ့ဆီ ရောက်လာတဲ့ ယွင်ရိုမူ ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

---

သူ နှုတ်ဆက်ဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာ ယွင်ရိုမူ က အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလိုက်တယ်။

သူမ တူအိုဘာချီယွဲ့ နဲ့ ယဲ့ယွီ ရဲ့ ထွေးယှက်နေတဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ခွဲလိုက်တယ်။

ထို့နောက် ယဲ့ယွီ ရဲ့ လက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း မကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်- " တူအိုဘာအစ်မ ၊ ရှင်ဘာလုပ်နေတာလဲ?

ရှင် အရင်က ယဲ့ယွီ ကို မကြိုက်ဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား?

---

အခု ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်နေတာလဲ?"

တူအိုဘာချီယွဲ့ နဲ့ ရှီမူလင် တို့နဲ့ မတူဘဲ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ရဲ့ သူတော်စင်မ ဖြစ်တဲ့ ယွင်ရိုမူ က ကိစ္စများစွာအတွက် တာဝန်ရှိတယ်။

သူမ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း အတွင်းမှာ လှည့်ပတ်သွားနေတဲ့အတွက် ကောလဟာလတွေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သိတယ်။

ဒါ့အပြင် သူက တာအိုဟောပြောခြင်းတောင်ထိပ် မှာ ရေးထားတဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ရတာ အထူးသဖြင့် ကြိုက်တယ်။

---

သူမက " အမျိုးသမီးလေးဦး လင်လုယှဉ်ပြိုင်ခြင်း " ကို သဘာဝအတိုင်း ဖတ်ဖူးတယ်။

အဲဒီတုန်းက ယွင်ရိုမူ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားပြီး တူအိုဘာချီယွဲ့ နဲ့ ရှီမူလင် တို့ကို သူတို့လည်း ယဲ့ယွီ အပေါ် ခံစားချက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာပြီလားလို့တောင် မေးခဲ့တယ်။

သူ ရရှိခဲ့တဲ့ အဖြေကတော့ ငြင်းဆိုခြင်းပဲ။

ဒါက ယွင်ရိုမူ ကို အရမ်း ပျော်ရွှင်စေခဲ့တယ်။

သူမ ပြိုင်ဘက်နှစ်ယောက် ကို ဖယ်ရှားပြီးပြီလို့ ထင်ခဲ့တယ်။

---

သို့သော် သူ ဒီနေ့ ရောက်လာတော့ တူအိုဘာချီယွဲ့ နဲ့ ယဲ့ယွီ တို့ ချစ်သူစုံတွဲ လို လက်ကိုင်ထားတာကို မြင်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?

ယွင်ရိုမူ က သူ လိမ်လည်ခံရသလို ခံစားရတယ်။

ဒါ့အပြင် သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် လက်ကိုင်တာလဲ?

အဲဒါက သူတောင် မလုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကိစ္စပဲ!

---

ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားမိတော့ ယွင်ရိုမူ ပိုပြီး နစ်နာ သလို ခံစားရပြီး ယဲ့ယွီ ရဲ့ ညာဘက်လက်ကို သူ ပွတ်သပ်နေမိတဲ့ အင်အားက တိုးလာတယ်။

တူအိုဘာချီယွဲ့ သူ့မှာ ရပ်နေရင်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်တယ်။

သူ တကယ်ပဲ အလျင်စလို လုပ်ခဲ့မိပုံရတယ်။

ဒါက ဆရာတပည့်ဆက်ဆံရေး သက်သက်ပဲ; လက်ကိုင်ဖို့ ရှေ့တိုးတာက တကယ်ပဲ မသင့်လျော် ဘူး။

---

သို့သော် သူ မတတ်သာဘူး; သူ မကြာသေးခင်က စာရေးရာမှာ အခက်အခဲတွေ ရှိနေခဲ့တာ။

မဟုတ်ရင် သူ ဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ကောင်းပြီ၊ သူ ယဲ့ယွီ အိပ်ပျော်သွားမယ့် နောက်တစ်နေ့အထိ စောင့်ပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လုပ်ဆောင်မယ်!

တူအိုဘာချီယွဲ့ သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်- " သူတော်စင်မ ၊ ရှင် မှားယွင်းစွာ နားလည်နေတာ။ ကျွန်မ ဂျူနီယာလေး ကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီ၊ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

---

ကျေးဇူးပြုပြီး သိပ်ပြီး စဉ်းစားမနေပါနဲ့။"

ဒီလိုပြောပြီးနောက် တူအိုဘာချီယွဲ့ က ယဲ့ယွီ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။

သူမ သူ့နှလုံးသားကို သုံးပြီး ဆက်သွယ်လိုက်သည်- "မမရဲ့ စာရေးသားမှု အကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေနဲ့; တခြားသူတွေ သိတာကို မလိုချင်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် စာရေးခြင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။"

တကယ်တော့ ဒါက စာရေးသူ တိုင်းမှာ ရှိတတ်တဲ့ ဘုံအားနည်းချက် ပဲ။

---

သူတို့ နာမည်မကြီးခင်မှာ သူတို့အားလုံး သူတို့ရဲ့ အထောက်အထား တွေကို ဖျောက်ထားရတာကို ကြိုက်တယ်။

ယဲ့ယွီ မချိပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု လား?

တကယ်ဆိုရင် အမက တကယ်ပဲ ငါ့ကို အံ့အားသင့် စေခဲ့တယ်။

သူ ဒီလို တွေးနေပေမဲ့ ယဲ့ယွီ ကတော့ သဘောတူခဲ့ပြီး ယွင်ရိုမူ ကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် နှိမ့်လိုက်တယ်။

"မပွတ်တော့နဲ့၊ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် ကျွန်တော့်လက် ပွန်းသွားတော့မယ်။"

၂၃၅ ဆက်ရန်

*****

အခန်း ၂၃၅

အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး တွင် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ ငါးခု ရှိသည်။

၎င်းတို့မှာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ၊ ဖေးယွင်နန်းတော် ၊ ထျန်းရှုတောင် ၊ ချီလင်ချိုင့်ဝှမ်း ၊ နှင့် ရှောင်ယောင်နန်းတော် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဤ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ တစ်ခုစီတွင် ၎င်းတို့၏ အားသာချက် များ ရှိပြီး အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး ၏ ကွဲပြားသော နေရာများ တွင် တည်ရှိသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းတို့အကြား အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်မှု များ မကြာခဏ မရှိပေ။

---

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး ၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ နှစ်ခု တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်မှာ ရှားပါးသည်။

သို့သော် ခေတ်များ ပြောင်းလဲခဲ့ပြီ။

သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ လေးခုသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း တွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း စုရုံးခဲ့ကြသည်။

ဤကိစ္စသည် အတော်လေး အရေးကြီး ပုံရသည်။

သို့သော် ယဲ့ယွီ ကို ရှုပ်ထွေးစေသည်မှာ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ လေးခု စုရုံးခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အရည်အချင်းရှိသူ များနှင့် အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ် များဖြင့် ပြည့်နှက်နေချိန်တွင် သူတို့ သူ့ကို ပင်မခန်းမ ထဲသို့ ဘာကြောင့် ခေါ်ခဲ့သနည်း။

---

ယဲ့ယွီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ပင်မခန်းမ အတွင်း၌ လူဦးရေ များများစားစား မရှိပေ။

သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ လေးခု၏ ခေါင်းဆောင် များ ရပ်နေကြသည်။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ဘက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ငါးဦး သာ တက်ရောက်ခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် လော့ကျဲ(လော့ဇယ်) ၊ သခင်မ ဟုန်းလွမ် ၊ အကြီးအကဲ လီနျန်အန်း ၊ သူတော်စင်မ ယွင်ရိုမူ ၊ နှင့် သူကိုယ်တိုင်။

---

စုစုပေါင်း ဆယ်ယောက် ပင် မပြည့်ပေ။

သူ့မှလွဲ၍ ကျန်သူတိုင်းသည် ကျော်ကြားသော ဂုဏ်သတင်း ရှိကြသည်။

ဒါဟာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး ရဲ့ အဆင့်မြင့် အစည်းအဝေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယဲ့ယွီ သူ့ကို ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို ခေါ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို တကယ် နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။

သူ သူ့မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်တယ်။

ထို့နောက် သူ့လက်ဖဝါးထဲမှာ နွေးထွေးမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

---

ချက်ချင်းဆိုသလို သူ ယွင်ရိုမူ ရဲ့ အသံကို သူ့စိတ်ထဲမှာ ကြားလိုက်ရတယ်။

"မနေ့က မင်းကို ငါ ဒဏ်ရာရစေခဲ့လား? တောင်းပန်ပါတယ်; ငါ နည်းနည်း စိုးရိမ်ခဲ့တာ။

အနာဂတ်မှာ မင်းရဲ့ အစ်မကြီး နဲ့ ဝေးဝေးနေပါ; သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက နည်းနည်း လွန်ကဲ သွားတယ်။

အပြင်မှာ ယောက်ျား တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရမယ်။"

---

ဒါက ယဲ့ယွီ ကို ရယ်လည်း ရယ်မောရ၊ ကူကယ်ရာမဲ့လည်း ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

ယွင်ရိုမူ ၊ အို ယွင်ရိုမူ ။

မင်းက အရာရှိ တစ်ယောက်အနေနဲ့ မီးလိုက်ရှို့နေပြီး သာမန်ပြည်သူတွေကို မီးအိမ်ထွန်းဖို့ တားမြစ်တာမျိုးလား?

အဲဒါ နည်းနည်း များလွန်းတယ်။

မင်းက တူအိုဘာချီယွဲ့ ကို လက်ကိုင်ခွင့်မပြုဘဲ မင်းကတော့ ဒီလို ဆက်လုပ်လို့ရတယ်လား?

---

ယဲ့ယွီ သူ့လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။

သူ နည်းနည်းလေးပဲ လှုပ်ရှားလိုက်တာ။

လော့ကျဲ ၊ အဲဒီ အဖိုးကြီး သတိထားမိမှာကို သူ မလိုချင်ခဲ့ဘူး။

သို့သော် ယွင်ရိုမူ ရဲ့ အချက်က အခြေအမြစ်မရှိတာ မဟုတ်ဘူး။

သခင်မကြီး တူအိုဘာချီယွဲ့ ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရတာလဲ?

သူမ အပြစ်ကင်း ပြီး ဖြူစင် တယ်၊ ယောက်ျားမိန်းမ ကွဲပြားမှုကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင်တောင် လက်ကိုင်ရုံပဲ လိုအပ်ခဲ့တာ။

---

ဘာလို့ လက်ဆယ်ချောင်းလုံး ထွေးယှက်နေရတာလဲ?

တောက်၊ တောက်၊ တောက်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မနေ့က သူတို့လက်ချောင်းတွေ ထွေးယှက်နေတုန်းက ယဲ့ယွီ ကို အပြာရောင်ကြယ် မှာ သူ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ချစ်ရေးချစ်ရာမှာ ခံစားခဲ့ရတဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ ခံစားမှု ကို ချက်ချင်း အမှတ်ရစေခဲ့တယ်။

သို့သော် သူ တူအိုဘာချီယွဲ့ ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန် အပြည့်အစုံကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးထင်တယ်။

သူမက အမြဲတမ်း မျက်စိစည်း စည်းထားတယ်။

---

သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဒဏ်ရာရထားလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် မွေးရာပါ မျက်မမြင်လား?

ယဲ့ယွီ ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေတုန်း ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် လော့ကျဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်တယ်။

သူ ပင်မခန်းမ ရဲ့ အလယ်ဗဟိုကို လျှောက်သွားတယ်။

သူ့လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး ရဲ့ သုံးဖက်မြင် ပုံရိပ်မြေပုံ တစ်ခု လူတိုင်းရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။

---

သူ့လက်ညှိုးကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်တာနဲ့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း နဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ မိုင်တစ်ရာ အကွာက တောင်ထိပ် တစ်ခုမှာ အနီရောင်အလင်း တစ်ခု လင်းလာတယ်။

လော့ကျဲ အဲဒီနေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်- "လူတိုင်းကို ဒီနေရာကို ခေါ်တာ အကြောင်းရင်းရှိတယ်; လူတိုင်း နားလည်ပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ယုံပါတယ်။

ဒါကြောင့် ငါ တည့်တည့် ပြောလိုက်မယ်!

---

ချိတ်ပိတ်အစီရင်ရဲ့ ပိတ်ဆို့စွမ်းအား တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာနေတယ်။

နတ်ဆိုးသခင် လင်ဖုန်ယွမ် ရဲ့ ခွန်အား က ပိုပြီး သန်မာလာနေတယ်။

နတ်ဆိုးဖိနှိပ်တောင် ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်သားရဲ များစွာ နတ်ဆိုး အရှိန်ဝါကြောင့် ထိခိုက် ခံရပြီး ကြမ်းတမ်းပြီး သွေးဆာ လာတယ်။

ပိတ်ဆို့စွမ်းအား ကို တိုးမြှင့်ရုံသက်သက်က ရေရှည်ဖြေရှင်းချက် မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။

လင်ဖုန်ယွမ် ကို တစ်ခါတည်း အပြီးအပိုင် ဖယ်ရှား ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်။"

---

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။

သူ နတ်ဆိုးသခင် လင်ဖုန်ယွမ် အကြောင်း အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။

ဟုန်းလွမ် လည်း သူ့အကြောင်း အသေးစိတ် မပြောခဲ့ဘူး။

ဒါက ယဲ့ယွီ ကို အတော်လေး သိချင် လာစေတယ်။

ဒါကြောင့် သူ ယွင်ရိုမူ နဲ့ နှလုံးချင်းဆက်သွယ်မှု ကနေတစ်ဆင့် မေးမြန်းလိုက်တယ်။

သူမ အလျင်အမြန် အဖြေ ပေးလိုက်တယ်။

---

နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်း အကြာက အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး တစ်လျှောက် နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် က ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်။

အရည်အချင်းရှိသူ တွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပေါ်ထွက်လာတယ်။

လင်ဖုန်ယွမ် ဟာ အဲဒီအချိန်က အလားအလာအမြင့်ဆုံး သူအဖြစ် ကျော်ကြားခဲ့တယ်။

နှစ်တစ်ရာ အတွင်းမှာ သူ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး တစ်လျှောက် နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် တစ်ခုလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်းခေါင်းဆောင်ကာ စုစည်း စေခဲ့တယ်။

ထို့နောက် သူ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးဖို့အတွက် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် ကို ရှင်းလင်းဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့တယ်။

---

ဒီ အရေးကြီးတဲ့ အချိန် မှာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ၊ ဖေးယွင်နန်းဆောင် ၊ ထျန်းရှုတောင် ၊ ချီလင်ချိုင့်ဝှမ်း ၊ နဲ့ ရှောင်ယောင်နန်းတော် တို့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ငါးဦးက ပြတ်ပြတ်သားသား ရှေ့ထွက် ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။

သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ပေးဆပ်ပြီး နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကို တိုက်ခိုက်ထိုးဖောက်ခဲ့ကြတယ်။

သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ရင်းနှီးပြီး နတ်ဆိုးသခင် လင်ဖုန်ယွမ် ကို နတ်ဆိုးဖိနှိပ်တောင် အောက်မှာ ပိတ်ဆို့ ခဲ့ကြတယ်။

---

ခေါင်းဆောင်မဲ့ ဖြစ်သွားတဲ့ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ရဲ့ မဟာမိတ် ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်။

ဒီတိုက်ပွဲက ဂိုဏ်းငါးခု ကို ကြီးမားတဲ့ ကျော်ကြားမှု ရရှိစေခဲ့ပြီး သူတို့ကို အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး ရဲ့ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ ငါးခုအဖြစ် ထူထောင်စေခဲ့တယ်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် က တဖြည်းဖြည်း အသာစီးရလာပြီး နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ကို လုံးဝ ဖိနှိပ်ကာ အကျပ်အတည်း ကို ပြေလည်စေခဲ့တယ်။

---

ဒါပေမဲ့ လင်ဖုန်ယွမ် လုံးဝ မသေဆုံးခဲ့ဘူး။

သူက ချိတ်ပိတ်ပြီး ခွန်အားတွေပိတ်ဆို့ခံရ ရုံသက်သက်ပဲ။

ဒါကြောင့် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း နဲ့ ဖေးယွင်နန်းဆောင် ရဲ့ မျိုးဆက် တွေက အနာဂတ်မှာ ဘယ်လို ပြောင်းလဲမှုတွေပဲ ဖြစ်ပေါ်ပါစေ၊ သူတို့က လင်ဖုန်ယွမ် ကို ဆက်လက် ပိတ်ဆို့ ထားဖို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာပေမဲ့ လင်ဖုန်ယွမ် ဟာ ဖိနှိပ်ခံရပြီး ပိတ်ဆို့ခံရပေမဲ့ နတ်ဆိုးဖိနှိပ်တောင် ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ အမြဲကြံစည်နေခဲ့တယ်။

---

ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ ခွန်အား က ပိုပြီး ကြီးထွား လာခဲ့တယ်။

မူလက သူက နှစ်တစ်သောင်း တစ်ကြိမ် ပိတ်ဆို့စွမ်းအား ကို စားသုံးတယ်။

အခုတော့ နှစ်သုံးထောင် ပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူက ပိတ်ဆို့စွမ်းအား ကို လုံးဝ နီးပါး ကုန်ခန်းစေခဲ့ပြီ။

လင်ဖုန်ယွမ် ကို မဖယ်ရှားရင် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ ပိတ်ဆို့မှု ရဲ့ ထိရောက်မှု ဆက်လက် လျော့နည်းလာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ။

---

နတ်ဆိုးသခင် လင်ဖုန်ယွမ် ဟာ ဒီ ပိတ်ဆို့မှု ကို ဖောက်ထွင်းပြီး အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး ကို ပြန်လာနိုင်ခြေ အလွန်မြင့်မားတယ်။

အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် သေချာပေါက် သွေးထွက်သံယို မုန်တိုင်းကြီး တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေမှာပဲ။

ယွင်ရိုမူ ရဲ့ အကြောင်းအရာကို နားထောင်ပြီးနောက် ယဲ့ယွီ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်တယ်။

သူ လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်- "အဲလိုဆိုရင် ဘာလို့ အခွင့်အရေး ယူပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် သတ်မပစ်တာလဲ?"

---

ယွင်ရိုမူ ရှင်းပြသည်- "ကျွန်မ ရှေးဟောင်းကျမ်း တွေမှာ ဖတ်ဖူးတာက နတ်ဆိုးသခင် လင်ဖုန်ယွမ် က အလွန် အစွမ်းထက် တယ်။ အဲဒီခေတ်မှာ ဘယ်သူမှ သူ့ကို သတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

အခုတော့ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ ငါးခု စုရုံးတာက သူ့ကို ဘယ်လို ဖယ်ရှား မလဲဆိုတာကို ဆွေးနွေးဖို့ပဲ။"

ယဲ့ယွီ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုကို ခံစားရတယ်။

ဒီကိစ္စက သူတို့နဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်သင့်ဘူးထင်တယ်။

---

နတ်ဆိုးသခင် က ဒီလောက် အစွမ်းထက် တဲ့အတွက် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ ငါးခုရဲ့ ခေါင်းဆောင် တွေက သူတို့ရဲ့ ရှေ့မျိုးဆက် တွေကို အတုယူပြီး အပြတ်ရှင်းတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် ကို လုပ်ဆောင်ရမှာပဲ။

ကောင်းပြီ၊ အဖိုးကြီး လော့ကျဲ ၊ ခင်ဗျားလဲတော်တော် ပင်ပန်နေပြီ!

ယဲ့ယွီ ခန်းမအလယ်ဗဟို က လော့ကျဲ ဘက်ကို ဂရုတစိုက် အကြည့် တစ်ခု ပစ်လိုက်တယ်။

လော့ကျဲ တစ်ခုခု ခံစားမိသလားဆိုတာ သူ မသေချာဘူး။

---

လော့ကျဲ သူ့ခေါင်းကို လှည့်ပြီး ယဲ့ယွီ ရဲ့ ဦးတည်ရာကို ကြည့်လိုက်တယ်။

သူ့မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း မှောင်မဲ သွားတယ်။

ယဲ့ယွီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဒီ အဖိုးကြီး မှာ စိတ်ဖတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် တွေ ရှိနေတာလား?

မရှိရင် ဘာလို့ သူ့မျက်နှာ မှောင်မဲသွားရတာလဲ?

---

ယဲ့ယွီ ရုတ်တရက် သူ့နောက်ကျောမှာ နွေးထွေးမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်တော့ ယွင်ရိုမူ သူ့ဆီ မသိမသာ နီးကပ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း တစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး အကွာအဝေး တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တယ်။

လော့ကျဲ ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ လျင်မြန်စွာ စိတ်ပြေလျော့ သွားတယ်။

---

တကယ်ပဲ ဒီ အဖိုးကြီး က သူတို့ကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက် နေတာပဲ။

ဒီအတွက် ယဲ့ယွီ အတော်လေး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားတယ်။

အချို့ကိစ္စတွေကို မိဘ တွေက ထိန်းချုပ်မထားသင့်ဘူး။

ဒါ့အပြင် လော့ကျဲ က ယွင်ရိုမူ ရဲ့ ဆရာ သက်သက်ပဲ။

ဘာလို့ သူ ဒီလောက် ကြားဝင် နေတာလဲ?

အဲဒီအချိန်မှာ ယဲ့ယွီ က သခင်မ ဟုန်းလွမ် က သူ့ကို စနောက်တဲ့ အမူအရာ နဲ့ ကြည့်နေတာကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်တယ်။

---

သူမ အသံကို ပို့လွှတ်ပြီး မေးလိုက်သည်- "ဘာဖြစ်တာလဲ? မင်း ခုလေးတင် အဲဒီလောက် နီးကပ်နေတာ; ဘာလို့ တစ်လှမ်း ရှေ့တိုးတာလဲ?

လော့ကျဲ က မကြိုက်မှာကို ကြောက်တာလား?

အဲလိုဆိုရင် ငါက မင်းအတွက် စေ့စပ်ပေး လို့ရတယ်။"

"မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး!"

ယဲ့ယွီ အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်တယ်။

---

သူ ယွင်ရိုမူ အပေါ် အဲလို အတွေး မျိုး လုံးဝ မရှိဘူး။

မဟုတ်ရင် ယဲ့ယွီ က လော့ကျဲ ဘာတွေးတယ်ဆိုတာကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်မှာလဲ?

သူ ယွင်ရိုမူ ကို အကြာကြီး ပိုင်ဆိုင်ပြီးသား ဖြစ်မှာပဲ!

စကားပုံတစ်ခုက ပြောသလိုပဲ၊ မင်းက ငါ့ကို ပိုပြီး ဆန့်ကျင်လေလေ၊ ငါက ပိုပြီး ပျော်ရွှင်လေလေပဲ!

ဒါက ပုန်ကန်တဲ့ စိတ်ဓာတ် အကြောင်းပဲ။

---

ဒီလောက် ထိ မြူစွယ်နေသလိုမျိုးဖြစ်နေတာကို!