ကိုယ်မင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ လှည့်စားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး

စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည် ခုနကလေထုက အရမ်းဖိအားများလွန်းသည်။ ဧကရာဇ်မင်း၏ အကြည့်သည် မြို့တံခါးများသို့ မိစ္ဆာစစ်သား ထောင်ပေါင်းများစွာ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင် နှလုံးသားကို တဒိန်းဒိန်းခုန်စေသည်။

"မိန်းမစိုးလီ ကျွန်တော်ခုနက စကားမှားပြောမိလို့လား" ဟု ချင်ဖုန်းက သတိကြီးစွာမေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးမသိပါဘူး"

မိန်းမစိုးလီက အနေအထားခွဲခြားလိုက်ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ဖော်ရွေမှုမရှိတော့ပေ။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လူမရှိသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူသည် မိန်းမစိုးလီကို ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သည်။ သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ လေးလံသောပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူစည်းကမ်းတွေကို နားလည်သည်။

မိန်းမစိုးလီက ပေါ့ပေါ့ဆဆတစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

"ချင်သခင်လေး ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကျွန်တော်မျိုးဒါကို လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။"

ချင်ဖုန်းသည် ဧကရာဇ်မင်းနှင့် အမြဲတမ်းအတူရှိနေသော မိန်းမစိုး၏သတိကြီးမှုကို စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူသည် သူ၏ယခင်ဘဝတွင် ကြည့်ခဲ့ဖူးသော တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲများမှ လာဘ်ထိုးသည့်မြင်ကွင်းများကို ပြန်သတိရသွားသည်။

လာဘ်ထိုးခြင်းသည်လည်း နည်းဗျူဟာနှင့် နည်းပရိယာယ်များ လိုအပ်သည်။ လက်ဆောင်တစ်ခုကို ဗြောင်ကျကျပေးလျှင် သဲလွန်စတစ်ခုသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး လက်ဆောင်လက်ခံသူကို ဒုက္ခရောက်စေမည် ဖြစ်သည်။ လူမိုက်များသာ ထိုသို့သောလက်ဆောင်များကို လက်ခံမည်ဖြစ်သည်။ မိန်းမစိုးလီသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လူမိုက်တစ်ဦးမဟုတ်ပေ။

ဤသည်ကိုသဘောပေါက်သွားသောအခါ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ချဉ်းကပ်ပုံကို ပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် ပိုက်ဆံအိတ်ကို သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပြီး လှပသောကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ခရီးစဉ်အတွင်း သူသည် ကွက်လပ်တစ်ခုရှိသောအခါ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို မြက်ခင်းပေါ်သို့ မသိမသာပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချင်ဖုန်းက မြက်ခင်းကိုလက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောသည်။

"မိန်းမစိုးလီ ခင်ဗျားပစ္စည်းတစ်ခုကျသွားတယ်။"

မိန်းမစိုးလီက လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ကောက်ယူကာ ချောမွေ့စွာသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူ၏လုပ်ရပ်များသည် ချောမွေ့ပြီး သဘာဝကျလှသည်။ သူ၏အမူအရာမရှိသောမျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို အချိန်အတော်ကြာဝတ်ဆင်ခဲ့တာ ဘယ်တုန်းကကျသွားလဲမသိလိုက်ဘူး။ သတိပေးတဲ့အတွက် ချင်သခင်လေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ငါအချိန်အတော်ကြာဝတ်ဆင်ခဲ့တယ်ဟုတ်လား။ ချင်ဖုန်းက မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်ပြုံးနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်ကျိန်ဆဲနေသည်။

"ကျွန်တော်တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်လိုက်ရုံပါ။"

မိန်းမစိုးလီက ဆက်ပြောသည်။

"ခုနက ကျွန်တော်မျိုး သခင်လေးအတွက် တကယ်ပဲစိုးရိမ်နေတာ။ အရှင်မင်းကြီးက အမြင့်ဆုံးအုပ်စိုးသူပဲ။ သူပါးစပ်ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ဘယ်လိုငြင်းနိုင်မှာလဲ။ ကံကောင်းစွာနဲ့ အရှင်မင်းကြီးက သခင်လေးဆီမှာ အလားအလာကိုမြင်ပြီး ခင်ဗျားကိုတခြားသူတွေလို မဆက်ဆံခဲ့ဘူး။ နောက်တစ်ခါထပ်မလုပ်ပါနဲ့တော့။"

"အကြံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းမစိုးလီ" ချင်ဖုန်းက ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်သည်။ သူသာမငြင်းခဲ့လျှင် သူသည် ဆောက်လုပ်ရေးဒုတိယဝန်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏လွတ်လပ်မှုကို ဆုံးရှုံးကာ အနာဂတ်တွင် ဤသို့သောအခြေအနေများနှင့် ပိုမိုကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် သူအနည်းငယ်ကြောက်သော်လည်း နောင်တမရပေ။ သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်တစ်ခုရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤခေတ်တွင် ဧကရာဇ်မင်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အသက်နှင့်အသေကို လွယ်ကူစွာဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။ ထိုရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ခေတ်သစ် လူ့အဖွဲ့အစည်းက ပိုကောင်းပုံရသည်။

နန်းတော်သည် ကြီးမားပြီး အချိန်အတော်ကြာလျှောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် သူတို့၏ဦးတည်ရာသို့ မရောက်သေးပေ။ ရုတ်တရက် မလှမ်းမကမ်းတွင် လူနှင့်မြင်းတစ်စုပေါ်လာပြီး ဆင်စွယ်ဖြူရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားပြီး ချယ်ရီနီရောင်နန်းတွင်းပုဝါခြုံထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဦးဆောင်နေသည်။ သူမ၏ဆံပင်ကို လှပစွာထုံးဖွဲ့ထားသည်။ ၎င်းမှာ မင်းသမီးပင်။

တစ်ဖက်လူသည်လည်း ချင်ဖုန်းကို မြင်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာမရှိဘဲ တန်းတန်းမတ်မတ်လျှောက်လာသည်။ မိန်းမစိုးလီက ချက်ချင်းဦးညွှတ်သည်။

"အန်းယာမင်းသမီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းသည် အန်းယာသည် အန်းယာမင်းသမီးဖြစ်ကြောင်း သိနှင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ယခင်ဆက်ဆံရေးကို လုံးဝမမေ့သေးပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်ခဏတာစိတ်လွင့်သွားစဉ် သူဦးညွှတ်ရန် မေ့သွားသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ အန်းယာ၏ဘေးမှ စစ်ဝတ်စုံဝတ်အစောင့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အေးစက်စက်အော်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသမီးရှေ့မှောက်မှာ လေးစားမှုပြစမ်း!"

ဘေးတွင်ရပ်နေသော မိန်းမစိုးလီသည်လည်း တည်ငြိမ်စွာသတိပေးလိုက်သည် "ချင်သခင်လေး ငေးမနေနဲ့တော့။"

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် သူချက်ချင်းဦးညွှတ်ပြီး ပြောသည်။

"အန်းယာမင်းသမီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

အန်းယာ အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်သည်။

"ငါမှတ်မိသလောက်တော့ မင်းက မနေ့ညက ငါ့ရောဂါကို ကုသပေးခဲ့တဲ့သူမဟုတ်လား။"

အာ... ခေါင်းငုံ့ထားသော ချင်ဖုန်းသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တွန့်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော်မျိုးပါပဲ။"

အန်းယာက သူမ၏နှာသံဖြင့် တိုးတိုးလေးတုံ့ပြန်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ မိန်းမစိုးလီကိုမေးသည်။

"မင်းတို့ဘယ်သွားနေကြတာလဲ။"

"အန်းယာမင်းသမီးကို တင်ပြပါတယ် အရှင်မင်းကြီး၏အမိန့်အရ ကျွန်တော်မျိုးက ချင်သခင်လေးကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရတနာတစ်ခုရွေးချယ်ဖို့ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ခေါ်သွားနေတာပါ။"

"အာ ဒီလိုကိုး။ ငါလည်းပြန်တော့မှာပဲ။ မင်းတို့နဲ့ခဏလိုက်ခဲ့မယ်။"

"မင်းက ချင်မိသားစုရဲ့ သားအကြီးဆုံး ချင်ဖုန်းဆိုတာ ငါကြားတယ်။ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ ငါမင်းကိုပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်။"

အန်းယာက သူမ၏ဖြူဖွေးသောမေးစေ့ကို အနည်းငယ်မော့ပြီး သူမ၏အကျီကိုမကာ အစောင့်တပ်ဖွဲ့မှ ခြေလှမ်းထွက်လိုက်သည်။

မိန်းမစိုးလီ ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားသည်၊ အန်းယာ၏နန်းတော်နှင့် တော်ဝင်ဘဏ္ဍာတိုက်သည် မတူညီသောလမ်းကြောင်းနှစ်ခုတွင်ရှိသည်။ ဤသို့တွေးရင်း သူသဘောပေါက်သွားသည်။

အန်းယာမင်းသမီး ဘာလို့ဒီမှာပေါ်လာရတာလဲ။ လမ်းလျှောက်ပတ်လျှင်တောင် သူမဤမျှအဝေးကြီး လျှောက်မည်မဟုတ်ပေ။

ချင်ဖုန်းသည် အန်းယာ၏ခြေလှမ်းများနောက်သို့ အနီးကပ်လိုက်ပါသွားသည်။ မိန်းမစိုးလီနှင့် စစ်ဝတ်စုံဝတ်လူသည် မူလကလိုက်ပါလိုသော်လည်း အန်းယာက သူတို့ကိုတားလိုက်သည်။

"ငါဒီလူနဲ့တစ်ယောက်တည်း ပြောစရာရှိတယ် မင်းတို့နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်။"

သူတို့နှစ်ဦး ခဏလျှောက်သွားကြပြီး မည်သူမျှအရင်စကားမပြောပေ။ ချင်ဖုန်းက သူမကိုခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဘေးတိုက်ပုံရိပ်သည် အမှန်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသော်လည်း ဘေးမှကြည့်သောအခါ သူမ၏ပြားချပ်သောရင်သားများသည် ပို၍ပင် သိသာနေသည်။ သူသက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လှုပ်ရှားမှုကိုကြားသောအခါ အန်းယာ ဘေးစောင်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လှပသောမျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။

"ငါနဲ့အတူရှိနေရတာ မင်းကိုဒီလောက်စိတ်ပျက်စေတာလား။"

ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲ

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းလှည့်ပြီးကြည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် မိန်းမစိုးလီနှင့် အခြားသူများနှင့် အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"အန်းယာမင်းသမီး အထင်လွဲနေပါပြီ။ မင်းကိုမြင်ရတော့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကောင်း တစ်ယောက်ကို သတိရသွားလို့ပါ။"

"တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အဲ့ဒီလူနာမည်က ယာအန်းတဲ့ မင်းတို့နာမည်တွေက စာလုံးအစီအစဉ်ပဲ ကွာခြားတာ။"

"ဒါ့အပြင် အန်းယာမင်းသမီးက ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကောင်းနဲ့ အရမ်းတူတယ်။ ဒီသူငယ်ချင်းက သူ့မှာအစ်မတစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ တစ်ခါကပြောခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းသာမင်းသမီးတစ်ပါးမဟုတ်ရင် ကျွန်တော်မင်းကို သူ့အစ်မလို့ အထင်မှားသွားနိုင်တယ်။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ အန်းယာ၏ပုံရိပ် ခဏရပ်တန့်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမနောက်ဆုံးတွင် ဟန်ဆောင်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မရှင့်ကိုလှည့်စားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး အခြေအနေတွေက ကျွန်မကိုအတင်းအကျပ်လုပ်ခဲ့တာပါ။"

"မင်းနောက်ဆုံးတော့ ဝန်ခံဖို့ဆန္ဒရှိသွားပြီလား။"

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"မင်းသိနှင့်နေမှတော့ ဟန်ဆောင်နေတာ ဘာထူးမှာလဲ။ မနေ့ညက ငါ့ကိုလာကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

အန်းယာက အားနည်းစွာပြောလိုက်သည်။ သူမ၏သမီးငယ်လေးကဲ့သို့သော အမူအရာသည် သူမ၏ပုံမှန်ပုံစံနှင့် တော်တော်လေးကွာခြားနေသည်။

"ဧကရာဇ်မင်က ငါ့ကိုနန်းတော်ကိုဆင့်ခေါ်တုန်းက သူငါ့ကိုကုသစေချင်တဲ့လူက မင်းဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မင်းရဲ့မူလအသွင်အပြင်က ယောက်ျားလေးလိုဟန်ဆောင်ထားတာထက် အများကြီးပိုလှတယ်"

ချင်ဖုန်းက ပြောပြီးနောက် အနည်းငယ်နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ရှေ့မှလူသည် ယာအန်းမဟုတ်တော့ဘဲ အန်းယာမင်းသမီးဖြစ်သည်။ သာမန်ပြည်သူတစ်ဦးက မင်းသမီးတစ်ပါးကို ပရောပရီလုပ်ရဲခြင်းသည် ခေါင်းဖြတ်ခံရမည့်ပြစ်မှုပင်။

သူသည် သူမ၏တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုတစိုက်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အန်းယာ၏အမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ သူမဘာမှမကြားခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် သူမ၏အကျီအနားစကို ကိုင်ထားသောလက်များသည် ယခင်ကထက် ပို ဆုပ်ကိုင်ထားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချပြီး အကြောင်းအရာကို အလျင်အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

"ငါနားမလည်ဘူး။ ဓနဥစ္စာနဲ့ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေရှိတဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါးအနေနဲ့ ဘာလို့ ရတနာစုစည်း ပြခန်းကို တည်ထောင်ပြီး အန္တရာယ်ကြီးစွာနဲ့ ခရီးသွားနေရတာလဲ။"

"ငါရတနာစုစည်းပြခန်းကို တည်ထောင်ခဲ့တယ်လို့ ဘယ်သူကမင်းကိုပြောလဲ"

အန်းယာက ပြန်ဖြေသည်။

အန်….

ချင်ဖုန်း ခဏတာမှင်တက်သွားပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ မယုံနိုင်ဖွယ် တွေးဆချက်တစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖွဲ့စည်းနေသည်။