လေထဲမှ သိုင်းကစားစင်မြင့်

ဧကရာဇ်မင်သည် မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ အစွမ်းကိုပြသရန် သိုင်းပြိုင်ပွဲကို ကျင်းပနေပြီး သဘာဝအတိုင်းပင် ပွဲကိုကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လူသိရှင်ကြားကြေညာရမည်ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့အစောပိုင်းတွင် အရာရှိများသည် မြို့အနှံ့တွင် ကြော်ငြာများကပ်ရန် လူများစေလွှတ်လိုက်သည်။ တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် သိုင်းပြိုင်ပွဲ၏သတင်းသည် တော်ဝင်မြို့တော်တစ်ခွင်လုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အစေခံလူငယ်တစ်ဦးသည် ကြော်ငြာကိုမြင်သောအခါ သူကပြောသည်။

"အရင်ညကမှ မိစ္ဆာဘေးဥပဒ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဘယ်လောက်များတဲ့လူတွေ ဒုက္ခရောက်ခဲ့လဲမသိဘူး။ ဒီလိုအချိန်မှာ ဒီလိုသိုင်းပြိုင်ပွဲနဲ့ဆိုရင် ကြည့်ဖို့ဘယ်သူမှလာမှာမဟုတ်ဘူး။"

အပြာနုရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော လော့ယွီက ပြုံးပြီးပြောသည်။

" ကြည့်တဲ့လူတွေရှိမှာပေါ့ ပြီးတော့ အများကြီးပဲ။"

"ဘာဖြစ်တယ်؟ တော်ဝင်မြို့တော်ကလူတွေက သေရမှာမကြောက်ဘူးလား။ ကျွန်တော်သာမိစ္ဆာဘေးဥပဒ်နဲ့ကြုံပြီး အသက်မဆုံးရှုံးခဲ့ရင် ကျွန်တော်သေချာပေါက်အိမ်ထဲမှာပဲနေပြီး အပြင်ဘယ်တော့မှထွက်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး" အစေခံလူငယ် ရှောင်ပိုင်က အနည်းငယ်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် တစ္ဆေတစ်ရာ ညဘက်လျှောက်သွားခြင်းနှင့် ရှင်းပြမရနိုင်သောရောဂါတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည့်မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းက သူ့ကိုမသက်မသာနှင့် ကြောက်လန့်စေသည်။

"အိမ်မှာနေရုံနဲ့ ဒီမကြုံစဖူးသိုင်းပြိုင်ပွဲကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့မကြုံနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ"

လော့ယွီက ပြန်ဖြေသည်။

ရှောင်ပိုင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "သခင်ကြီး ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

သူအပြည့်အဝနားမလည်မီမှာပင် သူတော်ဝင်မြို့တော်တွင် တုန်ခါမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

"ငလျင်!"

သို့သော် ဤဆူညံမှုနှင့်ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အခြားနိုင်ငံသားများသည် တစ်ခုခုကို ကြိုတင်သိထားသကဲ့သို့ တော်ဝင်မြို့တော်အထက်ကောင်းကင်သို့ အားလုံးမော့ကြည့်နေကြသည်။ စပ်စုစွာဖြင့် ရှောင်ပိုင်သည် သူတို့၏အကြည့်နောက်သို့လိုက်ကြည့်ရာ ကောင်းကင်ကိုဖုံးလွှမ်းထားသော လေထဲတွင်ဆိုင်းထားသည့် မြင့်မားသောစင်မြင့်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏မျက်လုံးများ အံ့ဩတကြီးဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည် ။

"သခင်ကြီး အဲ့ဒါဘာကြီးလဲ။"

လော့ယွီက ပြုံးပြီးပြန်ဖြေသည်

"ဒါက ကြော်ငြာမှာဖော်ပြထားတဲ့ လေထဲမှာဆိုင်းထားသော သိုင်းကစားစင်မြင့်ပဲ မဟာချန်နယ်မြေလေးခု မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးသိုင်းပြိုင်ပွဲအတွက် ကစားကွင်းပေါ့။"

"အတိတ်မှာ သိုင်းပြိုင်ပွဲကို နှစ်သစ်ကူးအခမ်းအနားညမှာ အဲ့ဒီမှာအမြဲကျင်းပခဲ့တယ်။ မင်းတော်ဝင်မြို့တော်ထဲမှာရှိနေသရွေ့ ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကိုမြင်နိုင်တယ်။"

ရှောင်ပိုင်သည် သဘောပေါက်နားလည်စွာဖြင့် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဒီလိုကိုး။"

"ကောင်းပြီ သွားကြစို့"

လော့ယွီက လှည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး ကျွန်တော်တို့ဘယ်သွားကြမှာလဲ။"

လော့ယွီက ပြန်ဖြေသည်။

"လေထဲမှာဆိုင်းထားသော သိုင်းကစားစင်မြင့်ကို ဘယ်နေရာကမဆို မြင်နိုင်ပေမယ့် ငါတို့အနီးအနားမှာ အစားအသောက်ကောင်းကောင်းရှိတဲ့နေရာတစ်ခုရှာရင် တစ်ချိန်တည်းမှာ စားပြီးကြည့်လို့ရတယ်။ အဲ့ဒါအရမ်းကောင်းမှာမဟုတ်ဘူးလား။"

ရှောင်ပိုင်က သူ၏မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာမှုဖြင့်ပြောသည်။

"သခင်ကြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ကို ခေါ်သွားမှာလား။"

လော့ယွီက စုံစမ်းမေးမြန်းသည်။

"ဒါမင်းတော်ဝင်မြို့တော်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ဖူးတာပဲ ပြီးတော့ မင်းကြယ်တာရာ ဖမ်းယူမျှော်စင်ရဲ့နာမည်ကိုတောင် သိနေတာလား။"

ရှောင်ပိုင်သည် အလွန်ဂုဏ်ယူပုံပေါ်ပြီး ပြောသည်။

" ကျွန်တော်လူတွေပြောနေတာ ကြားဖူးတယ်။ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်က မဟာချန်တိုင်းပြည်မှာ နံပါတ်တစ်စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်ပြီး သာမန်လူတွေက ဝင်ချင်ရင်တောင် ဝင်လို့မရဘူး။"

"ကောင်းကောင်းပြောတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ငါတို့ဒီတစ်ခေါက် ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ကို သွားမှာမဟုတ်ဘူး မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ဖွင့်ထားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်အသစ်ကို သွားမှာ။ ဒီမိတ်ဆွေဟောင်းက ငါ့ကိုမှတ်မိသေးရဲ့လားမသိဘူး"

လော့ယွီက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဆောင်းရာသီညသည် ပုံမှန်ထက်စောစီးစွာ ကျရောက်လာပြီး ကြက်နာရီမရောက်မီမှာပင် ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ အဓိကစားသောက်ဆိုင်များသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက လူများဖြင့်ပြည့်ကျပ်နေသည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း လူများလေ ပိုပျော်စရာကောင်းလေပင်။ မိမိတို့အိမ်၏သက်သောင့်သက်သာရှိမှုမှ သိုင်းပြိုင်ပွဲကိုကြည့်ရှုခြင်းသည် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင်ရှိနေခြင်းနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ အခြားသူများနှင့်အတူ မြင်ကွင်းကိုခံစားရင်း စားသောက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သာမန်စားသောက်ဆိုင်များပင် ဤသို့ဖြစ်နေလျှင် လေထဲမှသိုင်းကစားစင်မြင့်နှင့်နီးကပ်ပြီး တော်ဝင်မြို့တော်တွင် နာမည်ကြီးကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ကဲ့သို့ ကောင်းသည်ဟု ကျော်ကြားမှု ရှိသော လရောင်ခြည်ပြခန်းကို ပြောရန်မလိုတော့ပေ။ အချို့လူများသည် နေရာတစ်ခုရရှိရန် စောစောလာခဲ့ကြပြီး နာရီပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် သူတို့သည် သူတို့၏တင်ပါးများကိုပင် မရွှေ့ကြပေ။

ဤလူများသည် အဖျော်ယမကာနှင့်အစားအစာများကို ဆက်လက်မှာယူမနေခဲ့လျှင် စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်များနှင့် စားပွဲထိုးများသည် သူတို့ကိုမောင်းထုတ်ရဖွယ်ရှိသည်။

နေ့လယ်သုံးနာရီတွင် ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏မိသားစုသည် လရောင်ခြည်ပြခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ နောက်ကွယ်မှသူဌေးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အကောင်းဆုံးကြည့်ရှုရန်အတွက် တတိယထပ် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် အဓိကနေရာတစ်ခုကို စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သူစားသောက်ဆိုင်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် သူသည် သာမန်ပြည်သူများ၏ ဆွေးနွေးသံများကို ကြားနိုင်သည်။

အကြောင်းအရာမှာ အဓိကအားဖြင့် လာမည့်သိုင်းပြိုင်ပွဲအကြောင်းဖြစ်ပြီး သူတို့သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့်နယ်မြေ၏မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက အနိုင်ရမည်ကို သူတို့၏အမြင်ကို ဖော်ပြနေကြသည်။

ရလဒ်များမှာ ချင်ဖုန်းနောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်ကြားခဲ့သည့်အရာနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းဒေသမှလွဲ၍ သူတို့သည် အခြားနယ်မြေသုံးခုအပေါ် အကောင်းမြင်ကြသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသည် အထူးသဖြင့် ကျန်းထျန်းယီသည် ထိုည ယုန်အန်းလမ်းပေါ်တွင် နင်ကျန့်နှင့်ခုန်ချိုးတို့ပြုလုပ်ခဲ့သလို လူတိုင်း၏ရှေ့တွင် သူ၏ အရည်အချင်းများကို မပြသခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လက်ရှိတော်ဝင်မြို့တော်မှ သာမန်ပြည်သူအနည်းငယ်သာ တောင်ပိုင်းဒေသသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် နတ်စစ်သူကြီးတစ်ပါးစေလွှတ်ခဲ့သည်ကို သိကြသည်။

စားသောက်ဆိုင်ထဲမှလူများ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက်တစ်ခုခုကို သတိပြုမိပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း သမားတော်ချင်ပဲ!"

"ဘာဖြစ်တယ်؟ သမားတော်ချင်လား။ သူဘယ်မှာလဲ။" အခြားတစ်ယောက်က ပတ်ပတ်လည်ကို စတင်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"သမားတော်ချင်؟ သူကဘယ်သူလဲ။" တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှုပ်ထွေးစွာမေးလိုက်သည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးက ချက်ချင်းရှင်းပြသည်။

"သမားတော်ချင် မင်းမသိဘူးလား။ မနေ့ညက တော်ဝင်မြို့တော်မှာ မိစ္ဆာဘေးဥပဒ်ဖြစ်ပွားပြီး ကပ်ရောဂါတစ်ခု ယူဆောင်လာတုန်းက နန်းတော်ထဲကတော်ဝင်သမားတော်တွေက ပြည်သူတွေရဲ့အသက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကပ်ရောဂါကိုလည်း ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေခဲ့တယ်။"

"အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ သမားတော်ချင်က လှုပ်ရှားပြီး အလင်းအစီအရင်တစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့တယ် ပြီးတော့ အလင်းအစီအရင်အောက်မှာရပ်တဲ့လူတိုင်း ကပ်ရောဂါကနေ ပျောက်ကင်းသွားတယ်။ တကယ်ကိုအံ့မခန်းပဲ!"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ အခြားသူများ ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားကြသည်။

"ဒါဆို တော်ဝင်မြို့တော်အပေါ်က ကြီးမားတဲ့အလင်းအစီအရင်ကို သမားတော်ချင်က ဖန်တီးခဲ့တာလား။ အဲ့ဒီအလင်းအစီအရင်ပေါ်လာတော့ ငါ့အဖေရဲ့ရောဂါလက္ခဏာတွေ သက်သာသွားတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။"

"စဉ်းစားကြည့်တော့ ငါ့ကလေးကလည်း သမားတော်ချင်ရဲ့ကျေးဇူးကို ရရှိခဲ့တာပဲလား။"

"သမားတော်ချင်က ဘယ်သူလဲ။ ငါသူ့ကိုကိုယ်တိုင်ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်။"

ချင်ဖုန်းသည် ဤစကားများကို သဘာဝအတိုင်းကြားခဲ့သော်လည်း သူအနည်းငယ်အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယုန်အန်းလမ်းပေါ်မှ ကြည်လင်နက်ရှိုင်းသောအစီအရင်သည် အမှန်ပင်သူ၏ ဖန်တီးမှုဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတော်ဝင်မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာအသုံးပြုခဲ့သော နည်းလမ်းများကြောင့်ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏအတွင်း လူတိုင်း၏မျက်လုံးများသည် လှေကားထစ်များသို့လှည့်သွားပြီး ချင်ဖုန်းကိုမြင်လိုက်ကြသည်။ တစ်ဦးချင်းစီတွင် ကျေးဇူးတင်သောအမူအရာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့၏ကျေးဇူးတင်ကြောင်းကို ဖော်ပြကြသည်။ သူတုံ့ပြန်နေစဉ် ချင်ဖုန်းသည် ထွက်ခွာရန်ကြိုးစားသည်။

အဓိကအားဖြင့် သူအနည်းငယ်မသက်မသာခံစားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤလူများသည် အလွန်စိတ်အားထက်သန်ပြီး လှေကားထစ်များကို ပြည့်ကျပ်စေသည်။ နတ်ဘုရားတို့၏အလုပ်ရုံမှ တည်ဆောက်ခဲ့သော စားသောက်ဆိုင်၏ အလွန်ကောင်းမွန်သောအရည်အသွေးသာမရှိခဲ့လျှင် လူနင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ထို့အပြင် သူ့ကိုဝန်းရံထားသော လူအုပ်ထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သခင်မလေးအချို့ရှိနေပြီး သူတို့သည် သူတို့၏ပါးစပ်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖော်ပြနေစဉ် သူတို့၏လက်များကို သူ့ကိုမထိမိအောင် မထိန်းနိုင်ကြပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လျိုကျန့်လီ ရှေ့သို့တက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ပတ်ပတ်လည်မှ ချီစွမ်းအင်သည် ပျံ့နှံ့သွားပြီး စားသောက်ဆိုင်ထဲမှသာမန်ပြည်သူများ၏ ကိုယ်များသည် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ဖြစ်ကာ သူတို့၏လက်များကို မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ စကားလည်းမပြောနိုင်တော့ပေ။

"သွားကြစို့။"

လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏နီထွေးသောနှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ်ဖွင့်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သခင်မလေးများကို ခပ်ဖျော့ဖျော့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည် သူမ၏ပိုင်ဆိုင်မှုကို ကြေညာနေသကဲ့သို့ပင်။ ဤတစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မိန်းကလေးများသည် ချွေးစေးများ ထွက်လာစေသည်။

ချင်ဖုန်းက ဦးညွှတ်ပြီးတောင်းပန်ကာ သူ၏မိသားစုကို စားသောက်ဆိုင်၏တတိယထပ်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဤအထပ်မှလူအများစုသည် အဆင့်အတန်းမြင့်မားသောကြောင့် သဘာဝအတိုင်း သာမန်ပြည်သူများကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်ခြင်းမရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ချက်ချင်းပင် များစွာပိုတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဒုတိယညီက လေးစားစွာပြောသည်။

"ဒီနေ့ခေတ်မှာ အစ်ကိုကြီးက လူတွေအများကြီးရဲ့ချစ်ခင်မှုကို ခံရတယ်။"

သူ၏ဘေးတွင်ရပ်နေသော မီးသွေးခေါင်းနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့သည်လည်း ဤစကားကိုကြားသောအခါ လေးစားသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဖေနှင့်မေမေလေး မလာခဲ့ကြပေ။ အဓိကအားဖြင့် ထိုညဖြစ်ရပ်ကြောင့် မေမေလေးသည် ကြောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆအပြင်မထွက်ရဲပေ။ အဖေသည်လည်း သိုင်းပြိုင်ပွဲကို စိတ်ဝင်စားမှုအနည်းငယ်သာရှိသောကြောင့် မေမေလေးကိုအဖော်ပြုရန် အိမ်တွင်နေခဲ့သည်။

"ဒီမလိုအပ်တဲ့အရာတွေအကြောင်း မပြောနဲ့တော့။ သိုင်းပြိုင်ပွဲက စတော့မယ်။ ကြယ်တာရာစစ်သူကြီးသုံးဆယ့်ခြောက်ဦးအဆင့်က ပြိုင်ပွဲတွေက အလွန်ရှားပါးတယ်။"

"ညီလေး သေချာအာရုံစိုက်။ မင်းတစ်ခုခုနားလည်နိုင်ရင် မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို အများကြီး အကျိုးပြုလိမ့်မယ်"

ချင်ဖုန်းက အကြံပေးသည်။

"ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

ချင်အန်းက လေးနက်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဖွဲ့ထိုင်ခုံယူပြီးမကြာမီမှာပင် ချင်ဖုန်း၏နောက်မှ ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် ။

"ပါရမီရှိပြီးဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ညီလေးချင်ကို ဒီမှာမမျှော်လင့်ဘဲတွေ့ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် တကယ်ပဲ သာယာတဲ့အံ့ဩစရာတစ်ခုပဲ။"