အကယ်ဒမီမှ အပြောင်းအလဲများ

လူတို့သည် ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့်ဝမ်းနည်းခြင်း ခွဲခွာခြင်းနှင့်ပြန်လည်ဆုံဆည်းခြင်းတို့ကို ကြုံတွေ့ရသည် လသည် အဆင့်များဖြတ်သန်းပြီး ပြည့်လိုက်ကွယ်လိုက်ဖြစ်သကဲ့သို့ ရှေးခေတ်ကတည်းက နှစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။

တစ်လအကြာတွင် ဒုတိယညီ တော်ဝင်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချင်မိသားစုသည် တဖြည်းဖြည်း ကျင့်သားရလာကြပြီး အစပိုင်းကလောက် သူ့ကို သိပ်မလွမ်းတော့ပေ။

ဤအချိန်အတွင်း ဒုတိယညီသည် အိမ်သို့စာနှစ်စောင်ပို့ပြီး သူ၏ဘေးကင်းလုံခြုံမှု သူ၏ခရီးတစ်လျှောက် အတွေ့အကြုံများနှင့် သူသတ်ဖြတ်ခဲ့သောမိစ္ဆာများအကြောင်း သတင်းပို့ခဲ့သည်။

တောင်ပိုင်းဒေသရှိ မိစ္ဆာနှင့်တစ္ဆေဒုက္ခများသည် မရပ်မနားရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး တောင်တန်းများတွင် လှည့်လည်သွားလာခြင်းသည် ဒုက္ခပေးသောမိစ္ဆာများနှင့် ကြုံတွေ့ရသည့် သာမန်နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤခရီးစဉ်တွင် ကျန်းထျန်းယီသည် လှုပ်ရှားမှု့မပြုပေ။

သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသောမိစ္ဆာများအားလုံးကို ဒုတိယညီကိုင်တွယ်ရန် ချန်ထားခဲ့သည်။

အဆက်မပြတ်ဖြစ်ပေါ်နေသော ရှင်ခြင်းနှင့်သေခြင်းတိုက်ပွဲများတွင် ဒုတိယညီ၏ကျင့်ကြံမှုသည် သဘာဝအတိုင်း လျင်မြန်စွာတိုးတက်လာပြီး သူစာထဲတွင်ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဓားတာအို၏ စတုတ္ထအဆင့်တံခါး၀သို့ပင် ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းသည် သဘာဝအတိုင်း အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

စာထဲတွင် ဒုတိယညီသည် ထူးဆန်းသောအတွေ့အကြုံအချို့ကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် တောင်ကိုကျောခိုင်းပြီး လျှောက်လှမ်းနေသော ဧရာမလိပ်ကြီးတစ်ကောင် လသာသောညတွင် တောင်ထိပ်မှကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်နေသော ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်နှင့် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သောဘုရားကျောင်းတစ်ဆောင်တို့ဖြစ်သည်။

သူသည် သခင်ကျန်းထံမှ လောကရှိမိစ္ဆာအားလုံး မကောင်းဆိုးဝါးများမဟုတ်ကြောင်း အချို့မိစ္ဆာများသည် မိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်ရန်သာ ကြိုးစားကြပြီး အချို့မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်များပင် ပြုလုပ်ကြသည်ကိုလည်း ကြားခဲ့ရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဧရာမလိပ်ကြီး ကြိုးကြာငှက်နှင့် ဘုရားကျောင်းကို ကျန်းထျန်းယီက သူ၏ဒုတိယညီကို လှုပ်ရှားခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

ဤထူးဆန်းသောပုံပြင်များတွင် ဒုတိယညီသည် အရာတစ်ခုကို အထူးတလည်ဖော်ပြခဲ့သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် တောင်ပိုင်းဒေသရှိ အဓိကမြစ်များနှင့်ရေကန်များသည် မကြာသေးမီက လှုပ်ခတ်စပြုလာသည်။

ဤသို့ဖြစ်ပျက်တိုင်း မည်းနက်သောတိမ်တိုက်များသည် ကောင်းကင်ကိုဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မည်းနက်သောတိမ်တိုက်များထဲတွင် နဂါးတစ်ကောင်၏အရိပ်ကို မြင်နိုင်သည်။

သခင်ကျန်းက ၎င်းမှာ နဂါးမျိုးနွယ်ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"နဂါးမျိုးနွယ်؟"

သူသည် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို လက်လှမ်းလိုက်ပြီး လူ့ပုံရိပ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းစဉ်းစားမိလိုက်သည်။

သူ၏အတွင်းတွင် သူတို့ရှို့လျှန်မြို့တွင် ရှိနေစဉ်က သူ၏အသက်ကိုကယ်တင်ရန် သခင်မလေးချန်းက သူ့ကိုကျွေးခဲ့သော နဂါးပုလဲသည် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် ရှို့လျှန်မြို့မှဘေးဥပဒ်ဖြစ်ပွားပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာသွားပြီဖြစ်သည်။

"သခင်မလေးချန်း အခုဘယ်လိုနေလဲမသိဘူး။"

သူ့ကိုမလွမ်းဘူးလို့ ပြောလို့မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သခင်မလေးချန်းက သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးက သူငယ်ချင်းထက်ပိုပြီး ချစ်သူထက်လျော့တယ်လို့ ယူဆသင့်တယ် ဟုတ်ပါတယ် သာမန်ဆက်ဆံရေးနဲ့တော့ အများကြီးကွာခြားတယ်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ချင်ဖုန်းသည် ထိုသို့သောမေးခွန်းတစ်ခုကိုလည်း တွေးတောမိသည် ချင်မိသားစုနှင့် လျိုမိသားစုကြားတွင် ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်နှောင်ကြိုးမရှိခဲ့လျှင် သူသည် သူ၏မိန်းမနှင့် ဆက်စပ်မှုမရှိခဲ့လျှင် သူနှင့်သခင်မလေးချန်းကြားက ဆက်ဆံရေးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားမည်လော။

ဒီလောကမှာ 'အကယ်၍' တွေ အဲ့လောက်မများပါဘူး။

"ဒါပေမယ့် လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ကြားက ဆက်ဆံရေးက အမြဲတမ်းကောင်းမွန်ခဲ့တယ်။ တောင်ပိုင်းဒေသက ရေတွေလှုပ်ခတ်ပြီး ဧရာမနဂါးတွေပေါ်ပေါက်လာတာက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

ချင်ဖုန်း စာကိုချထားပြီး ၎င်းကိုနောက်ထပ်အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏အသိစိတ်ကို နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်လိုက်သည်။

သူ၏ဒုတိယညီ အပြင်ဘက်တွင် မိစ္ဆာများကိုသတ်ဖြတ်ပြီး သူ၏ကျင့်ကြံမှုတွင် တိုးတက်နေစဉ် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် သဘာဝအတိုင်း ရပ်တန့်နေ၍မဖြစ်ပေ။

သူထိုတစ်လအတွင်း အားမနေခဲ့ပေ။

ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီတွင် သင်ကြားခြင်းအပြင် သူသည် စာပေချီစွမ်းအင်စုဆောင်းရန် မိုးရေသံနားထောင်ပြခန်းတွင် စာအုပ်များဖတ်ရှုရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သူသည် ပထမ မူလနတ်ဘုရားချီစွမ်းအင်မှတစ်ဆင့် သူ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲမှ ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီစွမ်းအင်ကိုလည်း သန့်စင်ခဲ့သည်။

အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ထင်ရှားသည်။ ယခု သူ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲမှ ဖြောင့်မတ်ခြင်းချီ စွမ်းအင်၏ သုံးပုံတစ်ပုံကျော်ကို သန့်စင်ပြီးဖြစ်သည်။ အရောင်သည် ယခင်ကထက် ပိုနက်ရှိုင်းပြီး သူကောင်းကင်ဘုံကြေးမုံနှင့် အဖြူရောင်လက်မကို ပေါ်ထွက်စေသောအခါ သူသည် ယခင်ကထက် များစွာပိုကြီးမားသောစွမ်းအားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ဤအချိန်အတွင်း ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီတပည့်များကို သင်ကြားပေးခြင်းဖြင့် သူ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသော ကံကြမ္မာကြယ်များအရေအတွက် တိုးများလာပြီး နှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့်ပေါ်မှ ရွှေရောင်အလင်းသည် ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။

သူသည် စာပေသူတော်စင်၏ ပဉ္စမအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် မကြာတော့မည်ကို ယုံကြည်သည်။

တော်ဝင်နန်းတော် တတိယမင်းသား၏နန်းတော်တွင် ကြည်လင်သောလက်ဝါးရိုက်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ငါမင်းကို ချင်ဖုန်းကို ဖယ်ရှားခိုင်းထားတာ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လအတွင်း မင်းဘာတွေလုပ်နေခဲ့လဲ။ မင်းအစ်ကိုက အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ မင်းကလည်း အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ။ ထန်မိသားစုက တကယ်ပဲအသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ"

တတိယမင်းသားက တင်းမာစွာဆူပူလိုက်သည်။

သူမျက်စိကျခဲ့သော အမျိုးသမီးကို လုယူခံရပြီး သူလေးစားအားကျသောဆရာကိုလည်း လုယူခံရသည်။ သဘာဝအတိုင်း သူသည် ချင်မိသားစုနှင့် ချင်ဖုန်းအပေါ် နက်ရှိုင်းသောအမုန်းတရား သိုမှီးထားသည်။

ထန်ဖေး၏မျက်နှာတွင် တောက်ပသောအနီရောင်လက်ဖဝါးရာတစ်ခု ပြသနေသော်လည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ နွေးထွေးသောအပြုံးကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းသား အမျက်တော်ဖြေပါ။ လက်ရှိချင်မိသားစုက အရင်ကလိုမဟုတ်တော့ပါဘူး။"

"ချင်ကျန့်အန်းရဲ့ဘွဲ့က အကြိမ်များစွာတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရပြီး အခုသူက တတိယအဆင့် လက်ထောက်စစ်သူကြီး ရာထူးကို ရယူထားပါတယ်။"

"ချင်မိသားစုရဲ့သားအကြီးဆုံး ချင်ဖုန်းက တော်ဝင်မြို့တော်မှာ သူရဲ့လုပ်ရပ်တွေအတွက် အရှင်မင်းကြီးရဲ့အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိထားပါတယ်။"

"ဒါ့အပြင် သူ့မိန်းမ လျိုကျန့်လီက လျိုမြို့စားမိသားစုကဖြစ်တယ် ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ချင်မိသားစုကို လှုပ်ရှားမှုမပြုလုပ်ခင် နှစ်ခါပြန်စဉ်းစားရပါမယ်။"

"မဟုတ်ရင် တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း အကျိုးဆက်တွေကိုခံရပြီး အရှင်မင်းသားကိုတောင် သက်ရောက်နိုင်ပါတယ်။"

"အရှင်မင်းသားက လျိုမိသားစုက အရှင်မင်းသားကိုဆန့်ကျင်ပြီး ချင်မိသားစုရဲ့ရန်ငြိုးကြောင့် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့သွားတာကို မလိုလားဘူးမဟုတ်လား။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ တတိယမင်းသားသည် မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး ထန်ဖေးကို သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်ခုခုဖတ်ရန်ကြိုးစားသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် မပြောင်းလဲသောအပြုံးမှလွဲ၍ ထူးခြားမှုလက္ခဏာမရှိပေ။

"ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုဒီလောက်ပျော်ရွှင်နေတာမြင်ရတော့ ငါမပျော်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

တတိယမင်းသားက အေးစက်စက်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းသား စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်တို့အခုလောလောဆယ် ချင်ဖုန်းကို တိုက်ရိုက်ပစ်မှတ် မထားနိုင်ပေမယ့် သူ့ကိုဒုက္ခပေးဖို့ နည်းလမ်းတွေရှိပါတယ်။"

"ဥပမာ ?"

"သူ့ရဲ့ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီကို ဥပမာယူပါ။ သူဒါကိုတည်ဆောက်ဖို့ အားထုတ်မှု အများကြီးသုံးခဲ့တယ်။ ငါတို့အကယ်ဒမီကို ဖျက်ဆီးနိုင်ရင် ချင်ဖုန်းက သေချာပေါက် စိတ်ဓာတ်ကျသွားမှာပဲ။"

တတိယမင်းသားက နှာမှုတ်သည်။

"ဒါက လွယ်လွယ်လေးလို့ထင်ရတယ်။ ခမည်းတော်က ဆင်းရဲသားပညာရှင် အကယ်ဒမီ အကြောင်းကြားပြီး ချီးကျူးခဲ့တယ် မဟာချန်တိုင်းပြည်ရဲ့ပါရမီရှင်တွေအားလုံးက သူတော်စင်တွေရဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖတ်သင့်တယ်လို့ပြောခဲ့တယ်။"

"ခမည်းတော်ရဲ့ထောက်ခံမှုနဲ့ဆိုရင် ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ကြိုးစားတာက သေလမ်းရှာတာပဲ။"

"အရှင်မင်းသား အထင်လွဲနေပါပြီ"

ထန်ဖေးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်းဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

"ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီကို ဖြိုချဖို့ ငါတို့အကယ်ဒမီကိုယ်တိုင်ကို ပစ်မှတ်ထားစရာမလိုပါဘူး။"

တတိယမင်းသား မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"မင်းက အကယ်ဒမီရဲ့ကျောင်းသားတွေကို ရည်ညွှန်းနေတာလား။"

"အတိအကျပဲ။ ဒီကျောင်းသားတွေက ဆင်းရဲတဲ့နောက်ခံကလာကြပြီး ပြောစရာမိသားစု နောက်ခံမရှိဘူး။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့အကယ်ဒမီတစ်ခုမှာ ကျောင်းသားမရှိတော့ရင် အရှင်မင်းသား အကယ်ဒမီက ဆက်လက်လည်ပတ် နိုင်မယ်လို့ ထင်ပါသလား"

ထန်ဖေးက ပြုံးလျက်မေးလိုက်သည်။

တတိယမင်းသားသည် ခန်းမထဲတွင် ရှေ့နောက်လျှောက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်းက မင်းရဲ့သေဆုံးသွားတဲ့အစ်ကိုကြီးထက် ပိုအသုံးဝင်ပုံပဲ။ ငါဒီကိစ္စကို မင်းကို ယုံကြည်အပ်နှံတယ်။"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ"

ထန်ဖေး ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဦးညွှတ်ပြီးထွက်ခွာသွားသည်။

"ဒီနေ့သင်ခန်းစာ ဒီမှာပဲပြီးဆုံးတယ်။ မင်းတို့ပြန်ရောက်ရင် ဒီနေ့သင်ယူခဲ့တဲ့အရာတွေကို သေချာစဉ်းစားပြီး မပေါ့ဆကြနဲ့"

ဖေးရွှင့်က လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဖေးဆရာရဲ့အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်" ဟု ကျောင်းသားများက တညီတညွတ်တည်းပြန်ဖြေသည်။

ဖေးရွှင့်သည် ဤကျောင်းသားများကို သူ၏မျက်လုံးများတွင် အပြုံးဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဤဆင်းရဲသောကျောင်းသားများကို သင်ကြားနေစဉ်က သူ၏အရိပ်ကို မြင်နေရသကဲ့သို့ပင်။

ထိုအချိန်များသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော်လည်း အမြတ်နိုးဆုံးအမှတ်တရများလည်းဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားအားလုံး ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖေးရွှင့်၏ဘေးတွင် အသံတစ်ခုပြောသည်။

"ဖေးစီနီယာက ဒီမှာကျောင်းသားတွေကို သင်ကြားပညာပေးရတာ ကျင့်သားရနေပြီထင်တယ်။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ဖေးရွှင့်၏အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူခေါင်းလှည့်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောသည်။

"စစ်ရေးဗျူဟာကျမ်းလိပ်တွေ ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ ပြီးတော့ မင်းငါ့ကိုပြောပြဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးပြီးပြောသည်။

"စီနီယာဖေး စိတ်ရှည်ပါ။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း အရမ်းလောဘကြီးရင် ကောင်းကောင်း အစာမကြေနိုင်ဘူး။ တစ်ကြိမ်တည်း အားလုံးပြောပြရင်တောင် မင်းအပြည့်အဝ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အလျင်စလိုလုပ်လို့မရတဲ့အရာတစ်ခုပဲ။"

"ငါ့ကိုအဲ့ဒါတွေ လာမပြောနဲ့။ မင်းက ငါစစ်ရေးဗျူဟာသင်ယူပြီးတာနဲ့ ဆင်းရဲသားပညာရှင် အကယ်ဒမီကနေ ထွက်သွားမှာကို ကြောက်နေတာပဲ"

ဖေးရွှင့်က တင်းမာသောအကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ်ကျောင်းသားတစ်ဦး ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

"စီနီယာဖေး ဆရာချင်။"

"အင်း؟"

ချင်ဖုန်းက စပ်စုပြီး လှည့်မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီနေ့သင်ခန်းစာမှာ တစ်ခုခုနားမလည်တာရှိလို့လား။"

ကျောင်းသားက ခေါင်းခါပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏လက်စများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူခဏရုန်းကန်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ ပြောသည်။

"စီနီယာဖေး ဆရာချင် ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်အကယ်ဒမီကို စာသင်ဖို့ နောက်ထပ်မလာနိုင်တော့ဘူး။"

ဤစကားများကိုပြောပြီးနောက် သူလှည့်ပြီး နောက်သို့မလှည့်ဘဲ ပြေးထွက်သွားရာ ချင်ဖုန်းနှင့်ဖေးရွှင့်တို့ ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်စိုက်ကြည့်နေကြသည်။