စာပေသင်ကြားရန် နည်းလမ်းမရှိခြင်း

"စီနီယာဖေး ဒါက အကယ်ဒမီကနေ သူ့သဘောနဲ့သူထွက်သွားတဲ့ ပထမဆုံးကျောင်းသားလား။"

ချင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးမေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဆယ့်လေးကြိမ်မြောက်ပဲ။ ခုနစ်ရက်အတွင်း ပထမဆုံးကျောင်းသားထွက်သွားကတည်းက နေ့တိုင်းနီးပါး ကျောင်းသားတစ်ယောက်နှစ်ယောက် ထွက်သွားတယ်။"

ဖေးရွှင့်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဤကျောင်းသားများသည် တစ်ချိန်က သင်ယူလိုစိတ်ပြင်းပြခဲ့ကြသည်။ ဘာလို့အခုတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားကြရတာလဲ။ မိသားစုပြဿနာတချို့များ ရှိနေလို့လား။

သို့သော် တစ်ယောက်နှစ်ယောက်ဖြစ်ရင်တောင် ဒီလောက်များတဲ့လူတွေက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အိမ်မှာဒုက္ခရောက်နိုင်လို့လား။

"စီနီယာယန်က ဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်လို့ တစ်ခုခုပြောခဲ့သေးလား။"

စီနီယာယန်ဆိုသည်မှာ သဘာဝအတိုင်း ယန်ချန်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ သူသည် ဘာမှလုပ်စရာမရှိသည့်အခါ ဒီကိုလာပြီး သင်ကြားလေ့ရှိသည်။

စတုတ္ထအဆင့် စာပေသူတော်စင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ယန်ချန်၏ဗေဒင်စွမ်းရည်များသည် ချင်ဖုန်းနှင့်ဖေးရွှင့်ထက် များစွာသာလွန်သည်။

ဖေးရွှင့်က ပြန်ဖြေသည်။

"စီနီယာယန်က ကျွန်တော့်ကိုတစ်ခုခုပြောခဲ့တယ်။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်တွေရှိတယ် သူတို့ကိုနေခိုင်းဖို့ အတင်းအကျပ်လုပ်လို့မရဘူးတဲ့။"

ချင်ဖုန်း အတွေးနက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ စီနီယာယန်က တစ်ခုခုသိရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူသူတို့ကိုတားဆီးရန် ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေပုံရသည်။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာကုန်လွန်သွားပြီး နောက်ဆက်တွဲရက်များတွင် ကျောင်းသားများသည် ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီမှ ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အစပိုင်းတွင် တစ်ယောက်နှစ်ယောက်သာဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းသားများ ပို၍ပို၍ထွက်ခွာသွားကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်ရက်တည်းမှာပင် တစ်ဒါဇင် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပိုပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူတို့၏အကြောင်းရင်းများကို မေးမြန်းရန်ကြိုးစားသော်လည်း မည်သူမျှမဖြေပေ။ သို့သော် သူသည် သူတို့၏မလိုလားသောအမူအရာများနှင့် အကြည့်များမှ အကယ်ဒမီမှ ထွက်ခွာခြင်းသည် သူတို့၏ရွေးချယ်မှုမဟုတ်သည်ကို မြင်နိုင်သည်။

တစ်ချိန်က ရှင်သန်စည်ကားခဲ့သော ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီသည် ယခုအခါ စာသင်ချိန်များတွင် ထိုင်ခုံတစ်ဝက်ပင် မဖြည့်နိုင်တော့ပေ။

ယနေ့ စီနီယာယန် အကယ်ဒမီတွင် သင်ကြားပြီးနောက် နောက်ထပ်ကျောင်းသားတစ်ဦး ထွက်ခွာရန်ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

ယန်ချန်သည် များများစားစားမစုံစမ်းဘဲ သူသက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။"

ကျောင်းသားများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ထပြောသည်။

"စီနီယာယန် သူတို့ဘာလို့ထွက်သွားကြလဲဆိုတာ ခင်ဗျားသိလား။"

ယန်ချန်က သူ့ကိုလှည့်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေးပြန်ဖြေသည်။

"မင်းသူတို့ကိုနေခိုင်းဖို့ စည်းရုံးချင်တာ ငါသိတယ် ဒါပေမဲ့ တချို့အရာတွေက မင်းထိန်းချုပ်နိုင်တာထက် ကျော်လွန်နေတယ်။"

"သူတို့က ဆင်းရဲတဲ့မိသားစုတွေက ကလေးတွေပဲ။ သူတို့သင်ယူရတာကို ချစ်မြတ်နိုးပေမယ့် ဘဝရဲ့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကိုလည်း ထမ်းထားကြရတယ်။"

"သူတို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးအရာက ကောင်းကောင်းနေထိုင်ပြီး သူတို့မိသားစုကို ထောက်ပံ့ဖို့ပဲ။ သူတို့ရဲ့အာရုံစိုက်မှုအားလုံးကို စာသင်ကြားခြင်းအပေါ်မှာ ဘယ်လိုမြှုပ်နှံနိုင်မှာလဲ။"

"ငါနဲ့ဖေးရွှင့်လိုပဲ အဲ့ဒီတုန်းက ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး အထီးကျန်ပုဂ္ဂိုလ်တွေမဟုတ်ခဲ့ရင် ငါတို့မဟာစာပေအကယ်ဒမီကို ဝင်ဖို့ဆုံးဖြတ်ခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး။"

"စီနီယာယန် ဆိုလိုတာက သူတို့ထွက်ခွာသွားတာက ဘဝရဲ့ဖိအားတွေကြောင့်လား။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့အရင်က အဲ့ဒီအကြောင်းကြောင့် လူတွေမထွက်ခွာသွားဘဲ အခုမှဘာလို့ဒီလောက်များများ ထွက်သွားကြရတာလဲ"

ချင်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ချန်က ခေါင်းခါသည်။

"ဒီပြဿနာက ဖြစ်ကိုဖြစ်မှာပဲ အချိန်စောတာနဲ့နောက်ကျတာပဲ ကွာတယ်။ ညီလေးချင် ငါမင်းကိုဒါမေးပါရစေ ပညာရှင်တစ်ယောက်ဆာလောင်နေပြီး သူ့ရှေ့မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ အစားအစာခြောက်တစ်တုံးရှိနေရင် သူဘယ်ဟာကိုရွေးမလဲ။"

ချင်ဖုန်း၏အဖြေကို မစောင့်ဘဲ ယန်ချန်က ဆက်ပြောသည်။

"သူက သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အစားအစာခြောက်ကိုပဲ ရွေးမှာပဲ။ မဟာချန်တိုင်းပြည်မှာ လူဦးရေများပြားနေပေမယ့် သိုင်းပညာယဉ်ကျေးမှုက ပျံ့နှံ့နေပြီး ပညာရှင်တွေ ရှားပါးရခြင်း အကြောင်းရင်းကို မင်းဘယ်တုန်းကမှ အံ့ဩဖူးလား။"

ချင်ဖုန်း၏အတွေးများသည် ကျင့်ယန်မြို့သို့ နှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

သူသည် အကြောင်းရင်းကို ကောင်းကောင်းသိသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူနှင့်လန်နင်ရွှမ်တို့ အရင်ကသုံးသပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"စာပေသင်ကြားရန် နည်းလမ်းမရှိခြင်း။"

"အတိအကျပဲ မဟာချန်တိုင်းပြည်က လူအများစုက သာမန်ပြည်သူတွေ ဒါမှမဟုတ် ဆင်းရဲတဲ့နောက်ခံက ကလေးတွေပဲ။"

"သူတို့အတွက် စာပေသင်ကြားခြင်းမှာ အနာဂတ်မရှိဘူး။ စာပေနယ်ပယ်မှာ စတုတ္ထအဆင့် တာအိုဝါဒီတစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ စာအုပ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ကျွမ်းကျင်ရမယ်။ ထူးခြားတဲ့ပါရမီရှိသူတွေအတွက်တောင် အနည်းဆုံးနှစ်အနည်းငယ်တော့ ကြာမြင့်လိမ့်မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့စတုတ္ထအဆင့်ကိုရောက်ပြီးနောက် ဘာတွေအောင်မြင်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့မှာ မိစ္ဆာတွေနဲ့တစ္ဆေတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့အစွမ်းမရှိသေးဘူး ပြီးတော့ သူတို့ဘဝတွေလည်း တိုးတက်လာမှာမဟုတ်ဘူး။"

"သို့သော် သူတို့အဲ့ဒီနှစ်တွေကို နတ်သိုင်းတာအိုမျိုးဆက် ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေတစ်ရာတာအိုမျိုးဆက်ကို ကျင့်ကြံရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရင် သူတို့က ဒီရှုပ်ထွေးတဲ့လောကမှာ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်းတချို့ရှိလာနိုင်တယ်။"

ယန်ချန်က ချင်ဖုန်းဘက်သို့လှည့်ပြီး ပြောသည်။

"မင်းက စာသင်ပြီး နန်းတွင်းထဲဝင်နိုင်ပြီး ပြည်သူတွေရဲ့အကျိုးအတွက် အလုပ်လုပ်နိုင်ရင် ဒါကနည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီကသူတွေသာ အောင်မြင်နိုင်တယ်ဆိုတာကို မင်းလည်းသိသင့်တယ်။"

"နိုင်ငံတော်တက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းသားအများစုက သြဇာကြီးမားတဲ့မိသားစုတွေက လာကြတယ်။ နှိမ့်ကျတဲ့နောက်ခံကကျောင်းသားတွေအတွက် အဲ့ဒီမှာထင်ရှားဖို့က လူမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့အိပ်မက်ပဲ။"

"မင်းရဲ့ကျွမ်းကျင်မှုတွေက အားကောင်းပြီး မင်းရဲ့အသိပညာက နက်ရှိုင်းရင်တောင် မင်းရဲ့ရည်မှန်းချက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။"

"ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ စာသင်ကြားခြင်းမှာ အနာဂတ်မရှိမှန်းသိရက်နဲ့ ဘဝရဲ့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ဆင်းရဲတဲ့နောက်ခံကကျောင်းသားဘယ်နှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့စာပေသင်ကြားမှုကို ဇွဲရှိရှိဆက်လုပ်ကြမှာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"အရမ်းနည်းပါတယ်။"

"ဟုတ်တယ် အရမ်းနည်းတယ်။ ဒီဆင်းရဲတဲ့နောက်ခံကကျောင်းသားတွေထဲမှာ ငါအတိတ်ကငါ့ကိုယ်ငါ မြင်နေရသလိုပဲ။ ဒါကြောင့် ငါသူတို့ရဲ့အခက်အခဲတွေနဲ့ သူတို့နှလုံးသားထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာကို နားလည်နိုင်တယ်။"

"ဘဝမှာ အရာများစွာက ငါတို့ထိန်းချုပ်နိုင်တာထက် ကျော်လွန်နေတယ်။"

"ရှာဖွေပေမယ့် မရရှိဘဲ ရရှိပေမယ့် မချောမွေ့ဘဲ ဒါက တကယ်ပဲသာမန်အရာတစ်ခုပါပဲ။"

"ငါတို့နဲ့ပတ်သက်သလောက်တော့ ဆရာတောင် ဒါကိုပြောင်းလဲဖို့ အားမတန်ပါဘူး။"

"ဒါကြောင့် ဆရာက မဟာချန်တိုင်းပြည်မှာ ပညာရှင်တွေအတွက် မြင့်မြတ်တဲ့နေရာတစ်ခု ထိန်းသိမ်းဖို့ မဟာစာပေအကယ်ဒမီကို ဖန်တီးခဲ့တာ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဒီသင်ကြားရေးဘေးမဲ့တောကလည်း နိုင်ငံတော်တက္ကသိုလ်က စိမ့်ဝင်ခံထားရပြီး အရင်ကလို စင်ကြယ်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။"

ချင်ဖုန်း၏နှလုံးသားသည် သူဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီမှ ထွက်ခွာလာစဉ် လေးလံနေသည်။

ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ သာမန်ပြည်သူများနှင့် ဆင်းရဲသောနောက်ခံမှ ကျောင်းသားများအတွက် ပညာရေးနေရာတစ်ခု ပံ့ပိုးပေးရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မဟာချန်တိုင်းပြည်တွင် ပညာရေးလက်လှမ်းမမီနိုင်သည့်အခြေအနေကို မဖြေရှင်းလျှင် ဆင်းရဲသားပညာရှင် အကယ်ဒမီတည်ထောင်ခြင်းကိုယ်တိုင်က ဟာသတစ်ခုဖြစ်သည်ကို သူမေ့နေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်နှင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ညရောက်လာတော့မည် ကြယ်အလင်းသည် မှိန်ဖျော့နေသည်မှာ ချင်ဖုန်း၏လက်ရှိစိတ်အခြေအနေနှင့် များစွာတူညီသည်။

သူသည် ချင်နေအိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ပြန်မသွားဘဲ တော်ဝင်မြို့တော်၏ လမ်းများနှင့်လမ်းကြားများကို ဖြတ်သန်းလျှောက်လှမ်းနေသည်။

သာမန်ပြည်သူများစွာသည် သူတို့၏အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အေးစက်သောလမ်းများတွင် အော်ဟစ် ရောင်းချနေဆဲဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးသည် ဘဝ၏လိုအပ်ချက်များကြောင့် မောင်းနှင်နေသည်။

သူသည် အဆင့်နိမ့်အရာရှိများ ဈေးသည်များထံမှ အစားအသောက်များကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မှမပေးဘဲ ယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဈေးသည်များသည် မညည်းညူရုံသာမက အရာရှိများကို ပြုံးပြီးဖားယားနေရသည်။ အရာရှိများထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဈေးသည်များသည် နောင်တဖြင့်သက်ပြင်းချကြသည်။

သူသည် အရာရှိတစ်ဦး အပြင်ထွက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝေါယာဉ်ထမ်းသောလူလေးယောက်သည် လမ်းပိတ်နေသောလူများကို မောင်းထုတ်ရုံသာမက ဈေးသည်များ၏ကုန်ပစ္စည်းများကိုပင် နင်းခြေသွားကြသည်။

အရာရှိများသည် နောင်တမရဘဲ အဲဒီအစား သူတို့သည် ဝေါယာဉ်၏လိုက်ကာကို မာနကြီးစွာမပြီး မဲ့ပြုံးပြုံးကြသည်။

သူသည် မဟာချန်တိုင်းပြည်မှ အရာရှိများ၏မာနကြီးမှုနှင့် သာမန်ပြည်သူများ၏ ကူကယ်ရာမဲ့မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို လေ့လာခဲ့သည်။

သူစဉ်းစားကြည့်သောအခါ ၎င်းသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ မဟာချန်တိုင်းပြည်မှ အရာရှိအများစုသည် အစွမ်းထက်သူများက ခန့်အပ်ခြင်း သို့မဟုတ် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမှ ရွေးချယ်ခြင်းခံရသည်။

ပြီးတော့ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမှ ပညာရှင်အများစုသည်လည်း အခွင့်ထူးခံလူတန်းစား၏ ကလေးများဖြစ်ကြပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ဇိမ်ခံဘဝကို ခံစားခဲ့ကြသည်။

သူတို့အရာရှိများဖြစ်လာလျှင်ပင် သူတို့သည် သာမန်ပြည်သူများ၏ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဘယ်လိုနားလည်နိုင်မည်နည်း။

ဤအကြောင်းကြောင့် မဟာချန်တိုင်းပြည်မှအရာရှိများသည် အကျင့်ပျက်ခြစားပြီး အသုံးမကျကာ ပြည်သူများ၏ဆင်းရဲဒုက္ခသို့ ဦးတည်သွားသည်။

သူသည် အရက်ဆိုင်တွင် လော့ယွီနှင့် စကားပြောဆိုခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ မိစ္ဆာများသည် သာမန်ပြည်သူများ၏ ခေါင်းများအပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူသားများသည် မိစ္ဆာများထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းနိုင်သည်။

ဤအခြေအနေကိုပြောင်းလဲရန် မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ အရာရှိရွေးချယ်ရေးစနစ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ဘယ်လောက်လွယ်ကူမည်နည်း။

သာမန်ပြည်သူများ၏ကလေးများကို အရာရှိများဖြစ်ခွင့်ပြုခြင်းသည် လူများစွာ၏အကျိုးစီးပွားကို သက်ရောက်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ လူများစွာ၏ဆန့်ကျင်မှုကို ကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူနှလုံးသားကိုမေးမြန်းခြင်းစင်မြင့်တွင် ကျိန်ဆိုခဲ့သောသစ္စာကို သတိရသွားပြီး ၎င်းကိုရယ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့သည်။