ပရိသတ်ကို တုန်လှုပ်စေခြင်း

စာပေတာအိုကို လိုက်လျှောက်သူများသည် စာအုပ်တစ်သောင်းအတွဲကို အလွတ်ကျက်မှတ်သည်ဟု လူသိများသော်လည်း ဤအလွတ်ကျက်မှတ်ခြင်းသည် စာအုပ်များအတွင်းမှ အကြောင်းအရာနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

ဘယ်သူက ကောင်းကောင်းစားသောက်ပြီးချိန်မှာ စာမျက်နှာနဲ့ စာကြောင်းနံပါတ်တွေကို အလွတ်ကျက်မှတ်ဖို့ ဒုက္ခခံမှာလဲ။

နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမှ ပညာရှင်များနှင့် ပရိသတ်ထဲမှ သာမန်ပြည်သူများပင်လျှင် ချင်ဖုန်းထံမှ ဤသို့သောလှုပ်ရှားမှုကို ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

အမျိုးသားက စိုးရိမ်တကြီး ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

"ဒါဘယ်လိုမေးခွန်းမျိုးလဲ။"

"မင်းက သမိုင်းစာအုပ်တွေကို နောက်ပြန်ကျွမ်းကျင်စွာ ရွတ်ဆိုနိုင်တယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဂုဏ်ယူနေတာပဲ။ ဒီမေးခွန်းကလည်း သမိုင်းစာအုပ်တွေနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ မင်းမဖြေနိုင်ရင် အရှုံးပေးလိုက်"

ချင်ဖုန်းက လျစ်လျူရှုစွာ ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသားသည် သူ၏ဦးနှောက်ကို ညှစ်ပြီးတွေးလိုက်ရာ အကြောင်းအရာသည် သမိုင်းစာအုပ် တစ်အုပ်၏ ပထမတစ်ဝက်တွင် ရှိသည်ကို မထင်မရှားသတိရလိုက်သည်။ စာကြောင်းနံပါတ်ကို ပြောရန်မလိုပေ သူစာမျက်နှာကိုပင် မမှတ်မိပေ။

စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သူသွားကြိတ်ပြီး ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ မင်းဒီလိုကစားချင်မှတော့ ငါလည်းလိုက်ကစားမယ်။ မင်းငါ့ကိုမေးခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးမေးခွန်းက..."

သူမဆုံးမီမှာပင် ချင်ဖုန်း၏နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်ကွေးတက်သွားပြီး သူပြန်ဖြေသည်။

"'မြောက်ပိုင်းတောကန္တာရရာဇဝင်ချုပ်' ရဲ့ စာမျက်နှာ ၇၃ စာကြောင်း ၈။"

"ဘာဖြစ်တယ်؟"

အမျိုးသားသည် နောက်တစ်ကြိမ် မှင်တက်သွားသည်။

နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီဘက်တွင် မော့စီယဲ့၏မျက်နှာသည် အလွန်အမင်းမှောင်မိုက်နေသည်။

"ဟန်ဆောင်နေတာ။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က စာအုပ်တစ်အုပ်၏ စာမျက်နှာနှင့် စာကြောင်းနံပါတ်များကို ဤမျှတိတိကျကျ မှတ်မိနိုင်သည်ကို သူဘယ်လိုယုံကြည်နိုင်မည်နည်း။

အမျိုးသားသည်လည်း သဘာဝအတိုင်း မယုံကြည်ပေ။ သူသည် သူ၏နေရာလွတ်ရတနာထဲမှ "မြောက်ပိုင်းတောကန္တာရရာဇဝင်ချုပ်" ကို အလျင်အမြန်ထုတ်ယူပြီးနောက် ချင်ဖုန်းပြောခဲ့သော စာမျက်နှာနံပါတ်သို့ လှန်လိုက်သည်။

အလျင်အမြန်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူကျမ်းလိပ်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထိုနေရာတွင်ရပ်နေကာ ပြောသည်။

"မှန်တယ်။"

ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်။

အမျိုးသားသည် ยမယုံကြည်သေးပေ။ သူသည် ချင်ဖုန်းက သူ့ကိုအငိုက်ဖမ်းရန် သူကြိုတင်မေးမည့် မေးခွန်းများ၏ စာမျက်နှာနှင့်စာကြောင်းနံပါတ်များကို အလွတ်ကျက်ထားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် သူအရှက်မရှိဘဲ ပြောသည်။

"အဲ့ဒါမတွက်ဘူး။ ငါငါ့မေးခွန်းကို မေးလို့မပြီးသေးဘူး။ ဆက်ပြော ဖြေလေ။ ငါစာမျက်နှာနံပါတ်အကြောင်းမေးမှာလား ဒါမှမဟုတ် စာကြောင်းနံပါတ်အကြောင်းမေးမှာလားဆိုတာ မင်းဘယ်လိုသိခဲ့လဲ။"

အောက်မှလူအုပ်သည် သူ၏အရှက်မရှိသောအပြုအမူကြောင့် ဟစ်အော်လှောင်ပြောင်စ ပြုလာကြသည်။

အမျိုးသား မျက်နှာနီရဲသွားသော်လည်း သူသွားကြိတ်ပြီး ပြောသည်။

"မင်းငါမေးခဲ့တဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက်မေးခွန်းက ဘယ်စာအုပ်ထဲက ဘယ်စာမျက်နှာ ဘယ်စာကြောင်းမှာလဲဆိုတာ ပြောနိုင်ရင် ငါစိတ်ရင်းအမှန်နဲ့ အရှုံးပေးမယ်။"

ချင်ဖုန်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ယုံကြည်မှုရှိစွာပြန်ဖြေသည်။

"'ကောင်းကင်ဘုံမူလအစ၏ စကြဝဠာကြေးမုံ' ရဲ့ စာမျက်နှာ ၉၈ စာကြောင်း ၁၇။"

အမျိုးသားသည် သမိုင်းစာအုပ်များကို ထုတ်ယူနှင့်နေပြီဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် သူသည် ချင်ဖုန်းပြောခဲ့သော စာမျက်နှာနံပါတ်သို့ လှန်လိုက်သည်။ ကျမ်းလိပ်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ်ကျသွားပြီး သူသည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် နောက်သို့ယိုင်နဲ့သွားသည်။

"ငါ... ငါရှုံးပြီ။"

သူ၏စကားများ ကျဆင်းသည်နှင့် လူအုပ်ထဲမှ ကြွေးကြော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမှ ပညာရှင်များ၏မျက်နှာများသည် အလွန်အမင်းအရုပ်ဆိုးနေသည်။

အမျိုးသားသည် အရှက်ရစွာဖြင့် တန်းစီသို့ပြန်သွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာပြောသည်။

"ကျွန်တော်အရည်အချင်းမရှိဘဲ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီအတွက် မျက်နှာပျက်စေခဲ့ပါတယ်။"

မော့စီယဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကိုထိန်းသိမ်းရန် သူနှစ်သိမ့်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ သူ့မှာဆေးပညာနဲ့လက်မှုပညာစွမ်းရည်တွေအပြင် သမိုင်းမှာ ဒီလောက်ကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။"

"အောက်ကိုသွားမယ့်သူ ဘယ်သူမဆို သေချာပေါက်ပေါ့ဆလို့မဖြစ်ဘူး။"

ပထမတိုက်ပွဲသည် ရှုံးနိမ့်မှုဖြင့်အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ လုံးဝအရှုံးဖြစ်သည်။

နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများသည် မူလကယုံကြည်မှုရှိခဲ့သော်လည်း ယခုသူတို့အနည်းငယ်တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။

ပြိုင်ဘက်က သမိုင်းမှာတော်ရုံတင်မကဘဲ ငါတို့သင်ယူခဲ့တဲ့အရာတွေမှာလည်း ထူးချွန်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ယနေ့ဖြစ်ရပ်များသည် တော်ဝင်မြို့တော်တွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်လူသိများသွားမည်မှာ သေချာပြီး မည်သူမျှမျက်နှာပျက်မခံချင်ပေ။

"လင်းအစ်ကို မင်းသွားရင်ဘယ်လိုလဲ။"

"ရှောင်အစ်ကို မင်းနောက်နေတာပဲ။ ငါက လျိုအစ်ကိုလောက် အသိပညာမကြွယ်ဝပါဘူး။"

"ငါပြင်ဆင်ဖို့လိုသေးတယ် နောက်တစ်ချီမှဝင်မယ်။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ မော့စီယဲ့က ဒေါသတကြီးအော်ပြောသည်။

"မင်းတို့တိုက်ပွဲမတိုင်ခင် ကြောက်နေရင် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းသားလို့ခေါ်ထိုက်သေးလို့လား။"

သူအုပ်စုကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီး လင်းဟုအမည်ရသူကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောသည်။

"မင်း သွား။"

"ဟုတ်ကဲ့ မော့ဆရာကြီး။"

လင်းဟုအမည်ရသော အမျိုးသားက မလိုလားစွာပြန်ဖြေသည်။

ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ချီအပြီးတွင် ရလဒ်မှာအံ့ဩစရာမရှိပေ ချင်ဖုန်း နောက်တစ်ကြိမ်နိုင်သွားသည်။

ပြည်သူများ၏ကြွေးကြော်သံများသည် နားကွဲမတတ်ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီ ကျောင်းသားများ၏ မျက်နှာများ အလွန်မသာမယာဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် တတိယနှင့်စတုတ္ထအချီများ ရောက်ရှိလာသည်။ ချင်ဖုန်းသည် ခြွင်းချက်မရှိ အားလုံးကိုနိုင်ပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်သောစွမ်းအားဖြင့်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် စကားလုံးများဖြင့်ဖော်ပြမရနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူသည် သမိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက အုပ်ချုပ်ရေး ခြောက်ရပ် ရေအရင်းအမြစ်များနှင့် ဘူမိဗေဒကဲ့သို့သော လေ့လာမှုအမျိုးမျိုးတွင်လည်း ထူးချွန်သည်လား။

ချင်ဆရာမလုပ်နိုင်တဲ့အရာတစ်ခုခု ရှိနိုင်သေးလို့လား။

ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီရှိ ကျောင်းသားအားလုံးသည် လေးစားအားကျမှုနှင့်ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားကြသည်။

သူတို့၏ချင်ဆရာသည် အရာခပ်သိမ်းကို တတ်စွမ်းသည်။

ရထားထဲတွင် လှပသောအမျိုးသမီးက ကြွေးကြော်သည်။

"သခင်လေး အဲ့ဒီလူက ဒီလောက်ငယ်ရွယ်တဲ့အရွယ်မှာ အရာအားလုံးကို ဘယ်လိုသိနိုင်တာလဲ။"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည်လည်း မဖြေနိုင်သောကြောင့် သူသက်ပြင်းချရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ညီလေးချင်ကို သာမန်အသိတရားနဲ့ တကယ်ပဲရှင်းပြလို့မရဘူး။"

တစ်ဖက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်အတွင်း၌ ယန်ချန်နှင့်ဖေးရွှင့်တို့သည်လည်း ဤပညာရပ်ဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုကို အာရုံစိုက်နေကြသည်။

မူလက သူတို့သည် ညီလေးချင် လူတိုင်းရှေ့တွင် မျက်နှာပျက်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ပြိုင်ဆိုင်မှုတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏စိုးရိမ်မှုသည် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမှ လူများအပေါ် သနားကြင်နာမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အမှန်ပင် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီဘက်တွင် အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးမှမရှိပေ။

"ဒါပေမဲ့ ညီလေးချင်ရဲ့သင်ယူမှုက ဒီလောက်တော်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှမထင်ခဲ့ဘူး"

ဖေးရွှင့်က စပ်စုစွာပြောလိုက်သည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ချန်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းမေ့နေတာလား။ ညီလေးချင်က အကယ်ဒမီနန်းတော်ကို တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးတယ် အဲ့ဒီမှာအချိန်က အပြင်ဘက်နဲ့မတူညီဘူး။"

"သူအတွင်းထဲမှာ စာအုပ်ဘယ်လောက်ဖတ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး ပြီးတော့ ဒီတစ်ခေါက် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီက တကယ်ပဲကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ်ရှာတာပဲ။"

"ဟင်؟ မော့စီယဲ့ရဲ့တပည့်က စင်မြင့်ပေါ်ကို ကိုယ်တိုင်တက်တော့မယ့်ပုံပဲ။ ငါမှတ်မိသလောက်တော့ အဲ့ဒီလူကို ထန်ဖေးလို့ခေါ်တယ် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဝန်ကြီးဌာနရဲ့သား ကျွမ်းကျင်တာက..."

"စစ်ရေးဗျူဟာ။"

ဖေးရွှင့်သည် သနားကြင်နာသောအမူအရာကို ပြသပြီး နောင်တဖြင့်ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး! မင်းတို့တကယ်ပဲ ငါတို့နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီကို အရှက်ခွဲနေတာလား။"

မော့စီယဲ့သည် နောက်ထပ်သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

ဤစကားကိုကြားသောအခါ လူတိုင်းခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထန်ဖေးက ပြုံးပြီးပြောသည်။

"လေးစားရပါသောဆရာ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့။"

"သူက ဆယ်ချီကျော်တိုက်ခိုက်ပြီးပြီ ပြီးတော့ ကောင်းကင်ဘုံနှလုံးသားစင်မြင့်ပေါ်က ငြင်းခုံမှုက စာပေချီစွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို သုံးစွဲပြီးလောက်ပြီ။ ဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မောပန်းပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအားနည်းနေရမယ်။"

"ကျွန်တော်တက်သွားပြီး သူ့ရဲ့စိတ်အားထက်သန်မှုကို လျော့ချလိုက်မယ် သူ့ကိုမျက်နှာပျက်စေမယ်။ ပြီးတော့ သူ့မာနရဲ့အထွတ်အထိပ်မှာ လူတိုင်းရှေ့မှာ ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခုပေးလိုက်တာက သူ့ယုံကြည်မှုကို ကြေမွသွားစေနိုင်တယ်။"

နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ထန်ဖေးက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ပြီး ဤပညာရပ်ဆိုင်ရာအငြင်းပွားမှုတွင် ပါဝင်ရခြင်း၏အဆုံးစွန်ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းတယ် မင်းဆရာ့ကိုစိတ်မပျက်စေဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်။"

ကောင်းကင်ဘုံနှလုံးသားစင်မြင့်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ထန်ဖေးသည် မြင့်မားသောစင်မြင့်သို့ တက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုအန္တရာယ်ကင်းသောအပြုံးကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ အနည်းငယ်မှောင်မိုက်သွားသည် သူသည် ဤပြိုင်ဘက်သည် သူအရင်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသူများနှင့် မတူညီဘဲ ကိုင်တွယ်ရန်မလွယ်ကူသည်ကို သူသိသည်။

ထန်ဖေးက ပြောသည်။

"ညီလေးချင်က တကယ်ပဲထူးခြားပါတယ်။ ဒီလောက်ပညာရပ်နယ်ပယ်များစွာမှာ ဒီလိုအောင်မြင်မှုတွေ ရအောင်လုပ်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်မှ ကျွန်တော်မမြင်ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့အောင်ပွဲက ဒီမှာပဲရပ်သင့်ပြီ။"

ခဏရပ်ပြီး ထန်ဖေးက အောက်မှလူအုပ်ကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"အသိပညာနဲ့ပတ်သက်လာရင် ကျမ်းဂန်တွေကိုကိုးကားတာက သီအိုရီပိုင်းမှာပဲရှိသေးတယ်။ ကျွန်တော်ညီလေးချင်နဲ့ မတူညီတဲ့အရာတစ်ခုမှာ ယှဉ်ပြိုင်ချင်တယ်။"

သူစကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ညာဘက်လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အနက်ရောင်စစ်တုရင်ခုံတစ်ခု လေထဲတွင်ဖြန့်ခင်းသွားသည်။

တော်ဝင်မြို့တော် လျိုမြို့စား၏နေအိမ်တွင် ထူးခြားသောအမြင်အာရုံဖြင့် ပညာရပ်ဆိုင်ရာအငြင်းပွားမှုကို လေ့လာနေသော လျိုထန်းလုက ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

"တိုက်ပွဲတစ်ရာသိုင်းပညာဘုတ်ပြား؟"