ငြိမ်းချမ်းသော အကယ်ဒမီတွင် ပညာသင်ကြားခြင်း

မသက်မသာခံစားနေရသူမှာ ဖေးရွှင့်တစ်ဦးတည်းထက်မကပေ။ ပညာရပ်ဆိုင်ရာအငြင်းပွားမှုများကို အာရုံစိုက်သော ထိုအရာရှိများနှင့်ပညာရှင်များအပြင် စစ်ရေးဗျူဟာလေ့လာမှုတွင် စိတ်နှစ်မြှုပ်ထားသူ အားလုံး ကျိန်ဆဲချင်နေကြသည်။

ဤခံစားချက်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားမပါပဲ လဲလျောင်းနေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် သခင်မလေးတစ်ဦးက သင့်ကိုလက်ယပ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ပင်။

သင်သူမနင့် မြင်းစီးတော့မည်အပြု သူမကတောင်းပန်ပြီး မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ယနေ့အဆင်မပြေကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့သောနှစ်ခွဖြစ်မှုကို မည်သူသည်းခံနိုင်မည်နည်း။

"ဘယ်သူက ငါတို့ရဲ့ကံကောင်းခြင်းကို ဖျက်ဆီးသွားတာလဲ။"

အိမ်တော်ထဲမှ စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူ၏ခံစားချက်များကို မျှဝေခံစားသူများ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အခြားသူများလည်းရှိနေသည်။

နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီဘက်တွင်ပင် စစ်ရေးဗျူဟာလေ့လာသော မော့စီယဲ့သည် ပျောက်ကွယ်သွားသော ရွှေရောင်စကားလုံးများကို ဆုံးရှုံးမှုအာရုံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာက လှုပ်ရှားလိုက်ပုံပဲ။"

လျိုထန်းလုက သူ၏လေသံတွင် သက်ပြင်းချမှုနှင့်နှမြောတသမှုဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နတ်ဘုရားစစ်သူကြီးတပ်မတော်၏ စစ်သူကြီးတစ်ဦးနှင့် မဟာချန်တိုင်းပြည်မှပြည်သူများ၏ နှလုံးသားထဲမှ စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် သူသည် ထိုစစ်ရေးဗျူဟာကို သဘာဝအတိုင်း လေးစားအားကျသည်။

သူ၏အတွေးများကိုမြင်သောအခါ အဘိုးကြီးလျိုက ပြုံးပြီးပြောသည်။

"ဘာလို့ဒုက္ခခံနေရတာလဲ။ အဲ့ဒီစစ်ရေးဗျူဟာကို ငါတို့ရဲ့သမက်က ရေးခဲ့တာ။ မင်းအကြောင်းအရာ အပြည့်အစုံကို သိချင်ရင် နောက်ကျရင်သူ့ကိုခေါ်လိုက်။"

ဤသည်ကိုနားလည်သွားသောအခါ လျိုထန်းလုပြုံးလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပဲ။"

ကောင်းကင်ဘုံနှလုံးသားစင်မြင့်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်စကားလုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုမြင်သော ချင်ဖုန်းသည်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသာမှားမဖတ်ခဲ့လျှင် ခုနကတိုက်ခတ်သွားသော ကြည်လင်သော ချီစွမ်းအင်သည် မျှော်စင်ဘက်မှ လာပုံရသည်။

ဒါဆို လှုပ်ရှားခဲ့သူမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာပင်။

ထန်ဖေးသည် ပျောက်ကွယ်သွားသော မြေးဖြစ်သူ၏စစ်ရေးဗျူဟာကို ကြောင်ငေးကြည့်နေပြီး မယုံနိုင်သောအမူအရာဖြင့် ဖြစ်နေသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက စစ်ရေးဗျူဟာလေ့လာခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ထိုစစ်ရေးဗျူဟာ၏ နက်နဲမှုကို သဘာဝအတိုင်းနားလည်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏နားလည်မှုထက် ကျော်လွန်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကွာခြားသကဲ့သို့ပင်။ ဆေးပညာတာအိုကို လိုက်စားသူတစ်ဦးက စစ်ရေးဗျူဟာကို ဤမျှနက်နက်နဲနဲနားလည်မှု ဘယ်လိုရှိနိုင်မည်နည်း။ ဤကွာဟချက်သည် သူ့အတွက် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ပင်။

"ဝေါ့!"

လူတိုင်းရှေ့တွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်တွင် ရှုံးနိမ့်ခံရသောကြောင့် ထန်ဖေး၏မာနသည် ပျက်စီးသွားပြီး သူသွေးတစ်လုပ်အန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏နတ်ဘုရားပင်လယ်ထဲတွင် ကောင်းကင်ဘုံ မေးခွန်းမေးစင်မြင့်သည်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကွဲအက်သွားသည်။ နိုင်ငံတော် အကယ်ဒမီဘက်တွင် မော့စီယဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးနောက် သူ၏လက်စကိုဝှေ့ယမ်းကာ ထန်ဖေးကို စင်မြင့်သို့ ပြန်ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် သဘာဝအတိုင်း ချင်ဖုန်းအတွက် နောက်ထပ်အောင်ပွဲတစ်ခုပင်။ ဤသို့ဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမှပညာရှင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဆယ်ပွဲဆက်တိုက်နိုင်ပြီး တစ်ပွဲမျှမရှုံးခဲ့ပေ။ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီဘက်တွင် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ခေါင်းများကိုမြှုပ်နှံရန် အပေါက်တစ်ပေါက်ရှာချင်နေကြသည်။

ဤအခိုက်အ တန့်တွင် ချင်ဖုန်းသည် နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီဘက်သို့ ကြည့်ပြီး မထီမဲ့မြင်မေးလိုက်သည်။

"တခြားဘယ်သူရှိသေးလဲ။"

ထိုရိုးရှင်းသောစကားလုံးများသည် ပြိုကျလာသောတောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတော် အကယ်ဒမီမှ လူတိုင်းကို အသက်ရှူကျပ်သွားစေသည်။ မည်သူမျှ ချင်ဖုန်း၏အကြည့်နှင့် ရင်ဆိုင်ရဲခြင်းမရှိပေ။

မော့စီယဲ့သည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ ဒေါသကြောင့် သူ၏အမူအရာ ပုံပျက်သွားသော်လည်း အလုံးစုံအခြေအနေ ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူလည်းနားလည်သည်။ စိန်ခေါ်မှုအတွက် နောက်တစ်ယောက်စင်မြင့်ပေါ်သို့ စေလွှတ်ခြင်းသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အရှက်ရစေရုံသာဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင်စင်မြင့်ပေါ်တက်ရမည်လား။ အသက်ငါးဆယ်နီးပါးရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူလူငယ်တစ်ဦးကို နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ဘာဂုဏ်ယူစရာရှိမည်နည်း။ ဒါကြောင့်လည်း ချင်ဖုန်းကိုစိန်ခေါ်ခဲ့သူများသည် အားလုံးလူငယ်များဖြစ်ကြသည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကိုအနိုင်ယူရန် လုံးဝယုံကြည်မှုမရှိခြင်းပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခုနကတင်ပြခဲ့သော စစ်ရေးဗျူဟာသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များထက် ကျော်လွန်နေသည်။ နှစ်ဖက်ကြားမှဆက်ဆံရေးသာမရှိခဲ့လျှင် သူသည် စစ်ရေးဗျူဟာ၏ ကဏ္ဍအားလုံးအပေါ် ချင်ဖုန်းထံမှ လမ်းညွှန်မှုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှာဖွေမိလောက်သည်။

"ငါတို့သွားပြီ!"

မော့စီယဲ့က အေးစက်စက်နှာမှုတ်ပြီးနောက် သူ၏လက်စများကိုဖြန့်ကာ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။ ဤစကားကိုကြားသောအခါ နိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီမှလူများသည် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အလျင်အမြန်လိုက်မီရန် ကြိုးစားကြသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့သည် စင်မြင့်ပေါ်မှချင်ဖုန်း အော်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ခဏနေကြပါဦး အားလုံးပဲ။"

"မင်းဒီပညာရပ်ဆိုင်ရာအငြင်းပွားမှုကို နိုင်ပြီးပြီ ဘာများရှိသေးလို့လဲ။"

မော့စီယဲ့၏ပုံရိပ် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏အသံသည် ဒေါသဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဘာမှသိပ်မရှိပါဘူး မထွက်ခွာခင် ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို စကားတစ်ခွန်းချန်ထားခဲ့ချင်လို့ပါပဲ

'ကောင်းကင်ဘုံက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ပခုံးပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့တာဝန်တွေ ပေးအပ်တော့မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့အမိန့်ကို အရင်ဆုံးစိတ်နှလုံးထဲမှာ ခံစားရမယ် ကြွက်သားနဲ့အရိုးတွေက ကြိုးစားအားထုတ်ရမယ် ကိုယ်ခန္ဓာက ဆာလောင်ရမယ် ပြီးတော့ အခက်အခဲကို သည်းခံရမယ်။'"

"နှိမ့်ကျတဲ့ဇာစ်မြစ်က ပညာရှင်တွေက ဒီလောကမှာ ငြိမ်းချမ်းသာယာတဲ့ခေတ်တစ်ခေတ်ကို မဆောင်ကျဉ်းပေးနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူကအမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့တာလဲ။"

သူ၏အသံသည် ကျယ်လောင်စွာထွက်ပေါ်လာပြီး လူအုပ်၏နားထဲတွင် မိုးကြိုးပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ပင်။ တစ်ချိန်ကအားပေးကြွေးကြော်ပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ကြည့်ရှုသူများသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အချို့မှာ သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များဝဲလာပြီး အချို့မှာ မျက်ရည်များကျလာသည်။

ထိုဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများသည် သူတို့၏လက်သီးများကိုဆုပ်ပြီး မျက်ရည်များစီးကျလာသည်။ သူတို့သည် ချင်ဆရာ သူတို့ကိုသင်ကြားပေးခဲ့သော ပထမဆုံးသင်ခန်းစာမှာ ဤသည်ဖြစ်ကြောင်း မေ့သွားသည်။ တခြားသူတွေက မင်းကိုအထင်သေးရင် အရေးမကြီးဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်မင်း အထင်မသေးရဘူး။

မော့စီယဲ့၏မျက်နှာ လိမ်ကျစ်သွားပြီး သူလုံးဝမတုံ့ပြန်ပေ။ သူတိုက်ရိုက်လှည့်ပြီး သူ၏လက်စများကိုဝှေ့ယမ်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ နိုင်ငံတော် အကယ်ဒမီအုပ်စုသည်လည်း သူနှင့်အတူ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပုံဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ အောက်မှပရိသတ်များကြားတွင် ချင်ဆရာ၏နာမည်ကို ပထမဆုံးအော်ခေါ်သူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို မရှင်းလင်းပေ။ ထို့နောက် 'ချင်ဆရာ' ဟူသောစကားလုံးများသည် ဒီရေကဲ့သို့ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်တွင် ယန်ချန်က ပြုံးပြီးပြောသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ညီလေးက တော်ဝင်မြို့တော်မှာ နာမည်ကြီးသွားပြီထင်တယ်။"

"အင်း မဆိုးဘူး။"

ဖေးရွှင့်က ထိုသို့ပြောသော်လည်း သူ၏ပါးစပ်သည် အလိုအလျောက်မော့တက်သွားသည်။ သူသည် ချင်ဖုန်းထဲတွင် ဆင်းရဲသောနောက်ခံမှပညာရှင်များအတွက် ထွက်လမ်းတစ်ခုကို မြင်နေရသကဲ့သို့ပင်။ သူရော စီနီယာယန်ပါ မရှာတွေ့ခဲ့သော လမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ထိပ်တွင် ဆံပင်ဖြူဖွေးပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာသည် လက်ရန်းဘေးတွင်ရပ်ပြီး တော်ဝင်နန်းတော်ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်။ ပို၍တိတိကျကျပြောရလျှင် ၎င်းမှာ လွင့်မျောနေသောနဂါးခန်းမဆောင်ဘက်သို့ဖြစ်သည်။

"ဟင်؟ မြန်မြန်ကြည့် နောက်ထပ်ရွှေနဂါးတစ်ကောင် လှုပ်ရှားနေပြီ!"

နဂါးတိုင်ကိုစောင့်ကြပ်နေသောလူများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ရွှေနဂါး မျက်လုံးဖွင့်တော့မည်ဟု ထင်လိုက်စဉ်မှာပင် ၎င်းရပ်တန့်သွားသည်။ လူတိုင်းရှုပ်ထွေးသွားကြသည် ၎င်းတို့သည် ဤသို့သောထူးဆန်းသည့်ဖြစ်စဉ်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

"နည်းနည်းလိုသေးတယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်က နိုင်ငံတော်ဆရာက အဓိပ္ပာယ်ပါသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်သွားပြီး ချင်ဖုန်းသည် ချင်နေအိမ်သို့ ပြန်မသွားပေ။ အဲဒီအစား သူသည် ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီ၏ဂိတ်တံခါးရှေ့တွင်ရပ်ပြီး ဗလာဖြစ်နေသောခန်းမဆောင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာကြည့်နေသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီတွင် ကျောင်းသား ဆယ်ပုံတစ်ပုံမကျန်တော့ပေ။

သူနိုင်ငံတော်အကယ်ဒမီကို အနိုင်ယူခဲ့လျှင်ပင် ဘာကွာခြားမှုရှိမည်နည်း။ သူသည် အမှန်တရားတစ်ခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းနားလည်သည် တော်ဝင်စာမေးပွဲစနစ်ကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အကောင်အထည်မဖော်လျှင် နှိမ့်ကျသောနောက်ခံမှ ကျောင်းသားများ၏ အနာဂတ်သည် ဟာသတစ်ခုမျှသာဖြစ်လိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူခြေသံများစွာကို ကြားလိုက်ရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားအားလုံး သူ၏ရှေ့တွင်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့؟"

ချင်ဖုန်း အံ့ဩစွာကြည့်လိုက်သည်။

ဟန်ကျစ်သည် လူအုပ်ထဲမှထွက်လာပြီး သူ၏မျက်လုံးများနီရဲနေကာ ပြောသည်။

"ဆရာချင် ကျွန်တော်ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီမှာ စာဆက်သင်ချင်သေးတယ်။"

"ကျွန်တော်လည်းပဲ။"

"ကျွန်တော့်ကိုပါထည့်ပါ။"

ချင်ဖုန်းသည် ဤလူငယ်များ၏မျက်နှာများကို သူ၏မျက်လုံးများတွင် သက်သာရာရမှုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူခေါင်းခါပြီး ပြောသည်။

"အခုကစပြီး ဆင်းရဲသားပညာရှင်အကယ်ဒမီဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ လူငယ်များသည် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"ငါတို့ထွက်သွားတုန်းက ချင်ဆရာရဲ့စိတ်ကို နာကျင်စေခဲ့မိလို့လား"

ကျောင်းသားများက ရှက်ရွံ့စွာပြောလိုက်ကြသည်။

ချင်ဖုန်း မဖြေပေ။ အဲဒီအစား သူလှည့်ပြီး အကယ်ဒမီ၏ဆိုင်းဘုတ်ကိုမော့ကြည့်ကာ မိမိကိုယ်ကို သရော်သောအပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ပညာရှင်များကို နှိမ့်ကျခြင်းနှင့် အခွင့်ထူးခံခြင်းဟူ၍ ခွဲခြားသင့်ပါသလား။ ဤအကယ်ဒမီ၏နာမည်ကို ပြောင်းလဲရန် အချိန်တန်ပြီ။

"မိန်းမ ကိုယ့်ကိုတစ်ခုခုကူညီပေး။"

စကားလုံးများ ကျဆင်းသည်နှင့် လျိုကျန့်လီသည် သူ၏ဘေးသို့ရောက်လာပြီး မေးသည်။

"ဘာများလဲ။" "အဲ့ဒီဆိုင်းဘုတ်ပေါ်က စာတန်းကို ဖျက်ပေး။"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ လျိုကျန့်လီ အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ညာဘက်လက်ကို လေထဲတွင်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဆင်းရဲသားပညာရှင် အကယ်ဒမီဟူသော စာလုံးသုံးလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"မင်းငါ့ကို အပေါ်ခေါ်သွားပေးလို့ရမလား" ဟု ချင်ဖုန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ရတယ်!"

လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်မပြီး လျိုကျန့်လီသည် မြင့်မားစွာခုန်တက်ကာ ချင်ဖုန်းကို ဆိုင်းဘုတ်ဘေးသို့ ယူဆောင်သွားသည်။ ချင်ဖုန်း၏လက်ချောင်းထိပ်များ အဖြူရောင်လက်မများစုဝေးလာပြီး ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် သူလျင်မြန်စွာရေးသားပြီး ဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်း ကျောင်းသားများသည် ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် "ငြိမ်းချမ်းသောအကယ်ဒမီ" ဟူသောစကားလုံးများ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ချင်ဖုန်း မြေကြီးပေါ်သို့ ပြန်ဆင်းသက်လာသည်။ အကယ်ဒမီ၏ဘေးနှစ်ဖက်မှ တိုင်များပေါ်တွင် သူသူ၏လက်ချောင်းထိပ်များကို နောက်တစ်ကြိမ်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီ၏လှပသောမျက်လုံးများ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်သွားပြီး သူမတိတ်တဆိတ်ရွတ်ဆိုသည်

"လေပြင်းတိုက်ခတ်သည့်တိုင် လှိုင်းလုံးများတစ်ခါတစ်ရံ အလျော့ပေးလိမ့်မည်။ ရွက်များကိုမြင့်မြင့်လွှင့်ပြီး ကျယ်ပြန့်သောပင်လယ်ကို ငါတို့ဖြတ်ကျော်မည်။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးပြီးပြောသည်။

"အခုကစပြီး ဒါက ငြိမ်းချမ်းသောအကယ်ဒမီပဲ။"