ရူးသွပ်သူများ

နေ့ခင်းကြောင်တောင်၊ နံနက်ခင်းအချိန်ပင် ရှိသေးသည်။

ယန်ကျန့် ပိတ်ထားသော ဘားထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသောအခါ သူ၏ဦးရေပြားကို ထုံကျင်သွားစေသည့် အတွင်းမှ ဆူညံနေသော ဂီတသံက သူ့ကို ချက်ချင်း ထိမှန်သွားသည်။

သူ မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်ကာ ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လူငယ်ယောက်ျားလေးများနှင့် မိန်းကလေးများမှလွဲ၍ ဘာမှမမြင်ပေ။ သူတို့အားလုံးသည် ဂီတသံများကြားတွင် သူတို့၏ ပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်နေကြပြီး အဆုံးမရှိသော စွမ်းအင်များ ရှိနေပုံရသည်။

"ပိတ်လိုက်ပြီးရင် နေရာက လူသူကင်းမဲ့နေလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ငါမျှော်လင့်ထားတာထက် လူတွေ အများကြီး ပိုများနေတယ်။ ဒါက ဖုံးကွယ်မှုတစ်မျိုးမျိုးလား။" ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျန်းကျန့် အခု ဘယ်မှာရှိနိုင်မလဲ။"

သူသည် လူအုပ်ကြားထဲမှ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏ပစ်မှတ်၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေနေစဉ်တွင် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်မှသူများသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့အလယ်တွင် ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်သော ပုံစံဖြင့် ရွေ့လျားနေသည်ကိုပင် သတိမပြုမိကြပေ။

ထိုအချိန် ဇိမ်ခံ ပုဂ္ဂလိကအခန်းတစ်ခုတွင် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်၊ ဖြူဖျော့ပြီး ဖောင်းကားနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လူငယ်ယောက်ျားလေးများနှင့် မိန်းကလေးများအုပ်စု တစ်စုနှင့်အတူ ဆေးလိပ်ဖွာကာ ဖဲကစားနေသည်။

သူတို့သည် အရှင်းလင်းဆုံးဂိမ်းဖြစ်သည့်—'မြေရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း' ကို ကစားနေကြသည်။

"ဟားဟား၊ တည့်တည့်တန်းစီရဲတယ် ဟုတ်လား—မင်းတို့ အရက်မူးပြီး မသေမချင်း မရပ်ဘူး…" ကျန်းကျန့်က စားပွဲပေါ်သို့ ဖဲချပ်အများအပြားကို ပစ်ချရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါကို အနိုင်ယူလိုက်စမ်း။ ဗုံးတွေ ရှိလား။ မရှိရင် ငါ ကျော်ပြီ။"

"မနိုင်နိုင်ဘူး။"

"သေစမ်းကွာ။ ဘာလို့ တည့်တည့်တန်းစီ ချရတာလဲ။"

ဖဲကစားသူများတွင် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားနှစ်ဦး ပါဝင်ပြီး သူတို့၏ဘေးတွင် အမျိုးသမီးအဖော်အများအပြား ထိုင်နေကြသည်။ အားလုံးသည် ဥက္ကဋ္ဌကျန်းအား အရက်သောက်ခြင်းနှင့် ဖဲကစားခြင်းတွင် အဖော်ပြုရန် ရောက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

"သုံးချပ်နဲ့ တစ်ချပ်။ ဘယ်လိုလဲ။" ကျန်းကျန့်က ဆက်ကစားသည်။

"ကျော်တယ်…"

မကြာမီ နောက်ဆုံးဖဲချပ်သည် စားပွဲပေါ်သို့ ကျသွားပြီး ကျန်းကျန့်က ထိုအလှည့်ကို အနိုင်ရသွားသည်။ သူက သူ၏ဘေးမှ အိတ်ကို ပြုံးလျက် ကန်လိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းတို့က မနေ့ကကောင်တွေထက် ကံဆိုးပုံပဲ။ ငါ့ဆီက တစ်လက်နိုင်ရင် တစ်သောင်းရမယ်။ ပိုက်ဆံက ဒီမှာပဲ။ ယူသွားချင်ရင် ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ ရယူရမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ရှုံးတဲ့ဖဲတစ်ချပ်အတွက် အရက်တစ်ငုံ—အဲ့ဒါက စည်းကမ်းပဲ။ မင်းတို့လက်ထဲက ကျန်တဲ့ဖဲတွေကို ရေတွက်လိုက်။ ငါ ထပ်မပြောတော့ဘူး။"

"အရက်ထည့်"

သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် အမျိုးသမီးအဖော်နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း ဖန်ခွက်များ ထုတ်ယူပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ကြသည်။

လူငယ်အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် အရက်များပြည့်နေသော စားပွဲတစ်လုံးကို မြင်သောအခါ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သွားကြိတ်ပြီး စိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် နှစ်ဦးစလုံး မခံနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ပုဂ္ဂလိကအခန်းမှ ရုတ်တတက် ပြေးထွက်သွားကြသည်။

"ဟားဟား။ ဒီလောက်နဲ့ ပြီးသွားပြီလား။ တစ်ပွဲတည်းပဲ ရှိသေးတာကို။"

ကျန်းကျန့်က လက်ခုပ်တီးရင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေသည်။

"ဘယ်သူ ငါ့အတွက် နောက်ထပ်နှစ်ယောက် ခေါ်ပေးမလဲ။ ငါ ဒီတစ်ခေါက် စိတ်ကောင်းဝင်နေတယ်။ နိုင်ငွေ နှစ်ဆတိုးမယ်။ မဟုတ်ရင် ကြည့်ရတာ ငါ့ပိုက်ဆံကို ဒီနေ့ ပေးထွက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏ဘေးမှ အိတ်ထဲမှ ငွေတစ်ထပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ သွားမယ်။ ကျွန်မ သွားမယ်…"

အမျိုးသမီးအဖော်အများအပြား၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားပြီး သူတို့ ချက်ချင်းပင် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ပြေးလွှားသွားကြသည်။ အားလုံးသည် ဥက္ကဋ္ဌကျန်း၏ ဖဲကစားခြင်းနှင့် ငွေဖြုန်းတီးသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အဖော်ပြုရန် ရောက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

လျင်မြန်သော လက်များသည် သောင်းပေါင်းများစွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ပြီး နှေးကွေးသူများမှာမူ ထောင်ဂဏန်းအနည်းငယ်၊ ရာဂဏန်းအနည်းငယ်သာ ရရှိသည်—မြင်ကွင်းသည် ပရမ်းပတာဖြစ်နေသည်။

ကျန်းကျန့်က ပြုံးစစဖြင့် ဆေးလိပ်ဆက်ဖွာရင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသည်။ သူ ၎င်းကို တားဆီးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူသည် ဤလှပသည်ဟု ဆိုကြသော အမျိုးသမီးများ သူ၏ရှေ့တွင် လမ်းဘေးခွေးများကဲ့သို့ လုယက်နေသည်ကို မြင်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ ဖဲအနည်းငယ် ကစားရုံဖြင့် လူငယ်များကို သူတို့၏အသက်ကို တန်ဖိုးမထားသကဲ့သို့ အရက်သောက်စေနိုင်သည်။

"ငါက ရူးနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့လား။ ကြည့်ရတာ ငါတို့အားလုံး ရူးနေကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ထဲက တချို့က ဟန်ဆောင်နေပြီး တချို့ကတော့ မဟုတ်ဘူး။"

သူက သူ့ကိုယ်သူ အတော်လေး ကျေနပ်စွာ တွေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် နောက်ထပ် မကြောက်မရွံ့သော လူငယ်အမျိုးသားနှစ်ဦးကို ပုဂ္ဂလိကအခန်းထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် စိတ်အားထက်သန်ပြီး အကြီးအကျယ်အနိုင်ရရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

ကျန်းကျန့်က သူ၏စီးကရက်ကို ချလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး စည်းကမ်းတွေကို သိတယ်ဆိုတော့ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ဖဲတွေကို ရောလိုက်။ ငါက တရားမျှတမှုကို ဂရုစိုက်တဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ရှုံးတဲ့အခါ ငါ့ကို လိမ်တယ်လို့ မစွပ်စွဲနဲ့။"

သို့သော် ဖဲကစားပွဲ စတင်တော့မည်အပြုတွင်..

"တောင်းပန်ပါတယ် သူငယ်ချင်း။ မင်း ဒီထဲကို ဝင်လို့မရဘူး။"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘုန်း!"

ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ပုဂ္ဂလိကအခန်း၏ တံခါးသည် ပွင့်ထွက်သွားပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာထားနှင့် ခန့်ညားသော အမူအရာရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဝင်ရောက်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ။ ငါ့ကို လန့်သွားတာပဲ။"

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အလိုအလျောက် ခုန်ထရပ်ရင်း အော်လိုက်သည်။

"မလှုပ်နဲ့။"

လုံခြုံရေးအစောင့်နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာပြီး ကျူးကျော်သူကို ဖမ်းဆုပ်ကာ သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချပြီး နှိမ်နင်းရန် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။

သို့သော် အစောင့်များသည် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို လျင်မြန်စွာ သိရှိသွားသည်။ အထူးသဖြင့် မသန်မာဟု ထင်ရသော လူငယ်သည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လေးလံနေပြီး သူတို့ မည်မျှပင် ကြိုးစားသည်ဖြစ်စေ သူ့ကို မလဲချနိုင်ပေ။

"ကျန်းကျန့်လား။"

ယန်ကျန့်၏ အကြည့်သည် အေးစက်နေပြီး မည်သည့်စိတ်ခံစားမှုမှ ကင်းမဲ့နေကာ ဆိုဖာအလယ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသား—ကျန်းကျန့်အပေါ် စူးစိုက်နေသည်။

ကျန်းကျန့်သည် သိသိသာသာ မှင်သက်သွားပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩနေပုံရသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ရိုင်းစိုင်းသော အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး သူ သူ၏ဖဲများကို ချလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသူ၏ အထောက်အထားကို သူ မှတ်မိသည်မှာ ရှင်းနေသည်။

"ဒါတွေက မင်းရဲ့ကိုယ်ရံတော်တွေလား။"

ယန်ကျန့်က ကျန်းကျန့်၏ အထောက်အထားကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူ၏ဘေးမှ အမျိုးသားနှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းကျန့်က သူ၏စီးကရက်မှ ပြာများကို ခါချပြီး တစ်ဖန် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး။ နားလည်မှုမလွဲပါနဲ့။ ငါ သူတို့ကို မသိဘူး။ မင်းသာ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းရင် သူတို့ကို အခုချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ရင် ငါ စိတ်မရှိဘူး။"

"ဥက္ကဋ္ဌကျန်း၊ ကျွန်တော် တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့အလုပ်မှာ ပေါ့ဆမှုပါ။ ဒီကလေးက အတင်းအဓမ္မ ဝင်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကို အခု ခေါ်သွားပါ့မယ်။"

လုံခြုံရေးအစောင့်နှစ်ဦးက အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"သူတို့ကို ကြည့်စမ်း။ ဒီအရူးနှစ်ယောက်က ဘာအကင်းပါးမှုမှ မရှိဘူး။ သူတို့ တစ်သက်လုံး လုံခြုံရေးအစောင့်အဖြစ် ပိတ်မိနေတာ အံ့ဩစရာမရှိဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့က ငါ့လူတွေလို့ ပြောရဲသေးတယ်။ ငါဝန်ခံပါတယ်။ ဒါက တကယ်ပဲ ငါ့အမှားပါ။ မင်းလို အရေးကြီးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့စုတ်ပြတ်နေတဲ့နေရာကို လာလည်လိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။"

ဥက္ကဋ္ဌကျန်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောသည်။

ကျန်းကျန့်က မတ်တပ်ထရပ်ပြီး လုံခြုံရေးအစောင့်များထံသို့ လျှောက်သွားကာ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်သည်။

ကန်ချက်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အားကောင်းပုံရပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားနှစ်ဦးကို ပုဂ္ဂလိကအခန်းမှ ပျံထွက်သွားစေကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ကျသွားပြီး သွေးများအန်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

အခန်းထဲမှ အခြားလူတိုင်းသည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ဒီလူက လူရောဟုတ်ရဲ့လား။ ဒီလောက်တောင် သန်မာတာလား။

"ငါက မင်းအတွက် လာတာ။"

ယန်ကျန့်က သူ၏ခေါင်းကို မလှည့်ဘဲ လုံခြုံရေးအစောင့်နှစ်ဦးကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ၏အကြည့်ကို ကျန်းကျန့်အပေါ်တွင် စူးစိုက်ထားသည်။

"ငါ့အတွက်လား။"

ကျန်းကျန့်က ပြန်လျှောက်လာပြီး ဆိုဖာဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ အမျိုးသမီးအဖော်တစ်ဦးကို လက်မောင်းဖြင့် သိုင်းဖက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို တော်တော်လေး အထင်ကြီးပေမယ့် ငါမှတ်မိသလောက်တော့ ငါတို့ကြားမှာ ဘာဆက်သွယ်မှုမှ မရှိဘူးမလား။ မင်းသာ ပျော်ဖို့လာတာဆိုရင် ငါ အမြဲတမ်း ကြိုဆိုပါတယ်။ ကုန်ကျစရိတ်အားလုံး ငါ့အပေါ်မှာ ထား။ မင်း အဖော်လိုရင် ငါ မင်းကို ငယ်ရွယ်ပြီး လှပတဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးနိုင်တယ်။ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်က မင်းအတွက် မလုံလောက်လောက်ဘူး။ ငါးယောက်ဆိုရင်ကော။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီထက်ပိုရင်တော့ မင်း မခံနိုင်မှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်။"

"ဥက္ကဋ္ဌကျန်း၊ ဒီချောမောတဲ့လူကြီးက ဘယ်သူလဲ။ သူက ဥက္ကဋ္ဌကျန်းရဲ့ သူငယ်ချင်းလား။ ဘာလို့ ငါတို့ သူ့ကို အရင်က မမြင်ဖူးတာလဲ။"

ကြိုးတစ်ချောင်းဝတ်ထားသော ရဲတင်းသည့် အလှလေးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏မျက်စိထဲတွင် ဤအမျိုးသားသည် အနည်းဆုံး ဥက္ကဋ္ဌကျန်း၏ အဆင့်တွင် ရှိသည် — ချမ်းသာသော်လည်း ဥက္ကဋ္ဌကျန်းထက် များစွာ ငယ်ရွယ်ပြီး အနာဂတ်တွင် သူ့ကို ပို၍သိကျွမ်းရန် အခွင့်အရေးရှိနိုင်ပေသည်။

"မင်းတို့ သူ့ကို မသိဘူးလား။ ဟားဟား။"

ကျန်းကျန့်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းကြားလား။ သူတို့ မင်းကို မသိဘူး။ သူတို့က နာမည်ဆိုးနဲ့ကျော်ကြားတဲ့ 'တစ္ဆေမျက်လုံး' ယန်ကျန့်ကိုတောင် မမှတ်မိဘူး။ မင်းက ဒီလောကကြီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို့ ပြောဖို့တောင် မစဉ်းစားနဲ့တော့။ မင်းက ပြည်တွင်းမှာ S အဆင့်ဖြစ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ။ မင်းသာ နိုင်ငံခြားမှာဆိုရင် သမ္မတတွေက မင်းကို လက်ခံတွေ့ဆုံကြမှာပဲ။"

"သမ္မတတွေက လက်ခံတွေ့ဆုံမယ် ဟုတ်လား။ ကြွားမနေနဲ့။"

ကြိုးတစ်ချောင်း ဝတ်စုံဝတ်မိန်းကလေးက သံသယဖြင့် ပြောသည်။

ကျန်းကျန့်က သူ၏စီးကရက်ကို အားရပါးရ ရှိုက်လိုက်သည်။ "မင်းမြင်လား ယန်ကျန့်။ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းပြီး အစွမ်းထက်ပါစေ မင်းကို နောက်ဆုံးတော့ လျစ်လျူရှုခံရတာပဲ။ ငါတို့လိုလူတွေက လုံခြုံရေးအစောင့်တွေတောင် ငါတို့ကို တားရဲလောက်အောင် နိမ့်ကျတယ်။ သူတို့သာ ငါတို့ရဲ့စွမ်းရည်တွေကို သိခဲ့ရင် သူတို့က ဒူးထောက်ပြီး ကရုဏာတောင်းခံနေရုံပဲ ရှိမှာ။ ဒါကြောင့် ဒီလောကကြီးက ရူးသွပ်သွားပြီ။"

"ဘာလို့ မင်း ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ မစဉ်းစားတာလဲ။ လူတွေအပေါ် နင်းလျှောက်ရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ စမ်းကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ နောက်ဆုံးတော့ မင်း အသက်ရှည်မှာမဟုတ်ဘူး။ တချို့လူတွေက မင်း မြင်ကွင်းတစ်ခု မဖန်တီးမချင်း မင်းကို ဒုတိယအကြိမ် လှည့်မကြည့်ဘူး။"

သူက ပြောသည်၊ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်သော အကြည့်တစ်ခု ရှိနေပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲတွင် ပျောက်ဆုံးနေသော အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့စိတ်အခြေအနေက သိပ်မတည်ငြိမ်ဘူး။ ဒါ ကောင်းတယ်။"

ယန်ကျန့်က မတုန်မလှုပ် ပြန်ဖြေသည်၊ သူ၏အကြည့်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို ရူးနေတယ်လို့ ထင်တာလား။ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့စိတ်မပျောက်သေးဘူး။ ငါက ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး ရှင်းလင်းတယ်။ ရူးနေတဲ့သူတွေက သူတို့ပဲ။"

ကျန်းကျန့်က ရုတ်တရက် ပြန်ပြောသည်၊ သူ၏မျက်နှာသည် ကြမ်းတမ်းမှုဖြင့် မဲ့သွားပြီး သူ၏ဘေးမှ အမျိုးသမီးအဖော်တစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏အင်အားမှာ အရိုးများ ကြေမွသံ ကြားနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပြီး သူမ၏လည်ပင်းကို ချိုးပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

အခြားသူများက ဤရုတ်တရက်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

"ပြောစမ်း။ မင်း ငါ့ကို ချစ်လား။"

ကျန်းကျန့်က အသက်ရှူကြပ်နေသော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို အလေးအနက်ထား၍ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ချစ်… ချစ်တယ်…"

အမျိုးသမီးက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ငိုလုနီးပါးဖြစ်ကာ အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းကျန့်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြီး လွှတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်။ မင်းရဲ့အဖြေက ငါ့ကို ကျေနပ်စေတယ်။ ဒီမှာ။ ဒါက မင်းအတွက်ပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ငွေတစ်အိတ်ကို အမျိုးသမီး၏ ခြေရင်းသို့ ကန်ချလိုက်သည်။

ဖဲကစားနေသော အခြားအလှကလေးများသည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်သက်သွားကြသည်။

၎င်းသည် အလွန်လျင်မြန်သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် မည်မျှ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ တစ်သန်းလား။ နှစ်သန်းလား။

ကျန်းကျန့်က ထို့နောက် မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့လည်း ငါ့ကို ချစ်လား။"

"ချစ်တယ်။ ချစ်တယ်…"

အခြားသူများအားလုံး ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ အခြားသူများထက် နောက်ကျမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ဦးစွာ အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ဖဲကစားခဲ့သော လူငယ်များပင်လျှင် အော်ကျသည်။

ယောက်ျားလေးတွေလည်း ရေတွက်ရင်ကော။

"ဟားဟား။"

ကျန်းကျန့်က အမျိုးသမီးများကို လက်မောင်းဖြင့် သိုင်းဖက်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုရင်း သူ၏မျက်မှောင်ကို မသက်မသာဖြစ်စွာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ သူ ဘာမှမပြောဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ဖျော်ဖြေမှု ပြီးပြီလား။ သိပ်မကောင်းပေမယ့် နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်လို့ ငါခန့်မှန်းတယ်။"

"ဟင်။"

ပထမဆုံး ရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက် ကျန်းကျန့်၏ အပြုံးသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ခဲသွားပြီး ပြင်းထန်သော မသက်မသာဖြစ်မှုတစ်ခု သူ၏အတွင်းထဲတွင် တိုးဝင်လာသည်။

သူ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပထမဆုံး ပုဂ္ဂလိကအခန်း၏ နံရံများ ပြိုကျစပြုလာသည်။ ထို့နောက် လူများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အခန်းထဲမှ ပရိဘောဂများ ပြိုလဲကျသွားသည်… အပေါ်မှ မီးများသည် တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း သွေးရောင်အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဆူညံသော အသံအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြားအလင်းရောင်ရင်းမြစ်များအားလုံးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤနေရာသည် အနီရောင်အလင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေနယ်မြေလား။"

ကျန်းကျန့်က ရုတ်တရက် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သတ်ဖို့လာတာလား။"

တစ္ဆေနယ်မြေပိုင်ရှင်တစ်ဦးသည် အကြောင်းမရှိဘဲ တစ္ဆေများ၏ စွမ်းအားကို အသုံးမပြုပေ။ အသုံးပြုသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်လွှဲမရနိုင်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

အခြားမည်သူမျှ မကျန်တော့သည်နှင့် ယန်ကျန့်၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် အလွန်ရှင်းလင်းနေရမည်ဖြစ်ပြီး အသိတရားရှိသူတိုင်း သိရှိနိုင်သည်။

"နားလည်မှုမလွဲပါနဲ့။ ငါ မင်းကို သတ်ဖို့လာတာမဟုတ်ဘူး။ ငါက ဖိန်အန်းတာဝါကို ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ လမ်းကြုံလို့ မင်းကို မြှုပ်နှံလိုက်ရုံပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ ငါ့အတွက် ဒုက္ခနည်းနည်း သက်သာအောင်လို့။ ငါ ဒီနေ့ တော်တော်လေး အလုပ်များနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် နှုတ်ဆက်စကားပြောဖို့ မနေတော့ဘူး။" ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။