အခန်း (၅၄၄)

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ဥက္ကဋ္ဌဖေးသည် သူ၏ပုံမှန်တည်ငြိမ်မှုနှင့် ခိုင်မာမှုအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် သူ၏အတွင်းမှ အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်နေသော နားမလည်နိုင်သော အအေးဓာတ်သာ ရှိတော့သည်။

ယန်ကျန့်

သူ၏ရှေ့မှ လူသည် မည်မျှအရေးပါသည်ကို သူ ကောင်းစွာသိသည်။ သူသည် သူနှင့်ပတ်သက်သော မရေမတွက်နိုင်သော ဖိုင်များနှင့် သတင်းအချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုခဲ့သည်၊ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် အမျိုးမျိုးကို ဖြေရှင်းခဲ့သည့် သူ၏အတွေ့အကြုံများမှသည် သူ၏ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအကြိုက်များနှင့် နေထိုင်မှုပုံစံအထိ… နောက်ဆုံးတွင် ရန်သူကို ပိုနားလည်လေ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် သီးခြားမဟာဗျူဟာများ ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ချမှတ်နိုင်လေဖြစ်သည်။

သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌဖေး အမှန်တကယ် နားလည်သွားသောအခါ သူ ကောက်ချက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ယန်ကျန့်သည် အလွန်အမင်း ဖြူစင်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲသို့ မဝင်ရောက်သေးသောကြောင့် လူသိများသော လူမှုရေးတန်ဖိုးများကို မမွေးစားသေးပေ။

အကျိုးအမြတ်သာ ပဓာန။ ... ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုအချို့ကို လိုက်စားနိုင်သော်လည်း အကျိုးအမြတ်အတွက် အလျှော့ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီးနောက် သက်ရှိလူများ ပိုင်ဆိုင်သော စိတ်ခံစားချက်များသည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး အဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။

အကျိုးအမြတ် သို့မဟုတ် စိတ်ခံစားမှုကြောင့် မသက်ရောက်နိုင်သော လူတစ်ဦးသည် ဖြူစင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် ဤယန်ကျန့်သည် သူ၏ရှေ့တွင် သူ၏အိမ်ထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ဇနီးနှင့် ကလေးနှင့်ပင် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

စဉ်းစားကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌဖေးသည် ငရဲကဲ့သို့သော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကို ခံစားရတော့မည်ဟု ခံစားမိသည်။

ယန်ကျန့်က သူ၏လက်များကို သုတ်သင်ပြီး ဥက္ကဋ္ဌဖေးကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် မျက်နှာအမူအရာတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး မည်သည့်စိတ်ခံစားမှု သို့မဟုတ် နွေးထွေးမှုမှ ကင်းမဲ့နေကာ လူတစ်ဦး၏ စိတ်ထဲတွင် နားမလည်နိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်၊ သေမင်းတမန်က နှုတ်ခွန်းဆက်သခြင်းနှင့် များစွာတူညီသည်။

"ဒါဆို ခင်ဗျားက ဥက္ကဋ္ဌဖေးပေါ့။"

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်းသည် ဥက္ကဋ္ဌဖေးကို ဆုတ်ဖြဲနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဥက္ကဋ္ဌဖေး၏ လည်ချောင်းသည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ၏ပါးစပ်ကို ဖွင့်ရန်ပင် အားမရှိသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် တုန်လှုပ်စေနိုင်ရုံသာ ရှိသည်။

"ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်သူများလဲ။ တံခါးဝမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကြားလိုက်တယ်။"

သို့သော် မီးဖိုချောင်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် အေပရွန်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ယောင်းမတစ်ခု ကိုင်ဆောင်ထားသော ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး သီလရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။

၎င်းသည် ဝမ်ယွဲ့ဖြစ်သည်။

ဥက္ကဋ္ဌဖေးသည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်မှု ပြန်လည်ရရှိလာသည်။ သူ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ဇနီးသည် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနှင့်ပြီကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့်ကဲ့သို့သောသူအတွက် သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများစွာ သယ်ဆောင်လာမည်မဟုတ်ပေ။ လူတစ်ဦးကို သတ်ခြင်းသည် အများအပြားသတ်ခြင်းနှင့် မထူးခြားပေ။ ၎င်းသည် ပိုးကောင်အနည်းငယ်ကို နင်းခြင်းနှင့်တူသည်၊ မတော်တဆမျှသာဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်မိသားစုကို သက်ညှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်အပေါ်မှာပဲ လာပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် အများကြီး လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ အသက်နှစ်ချောင်းနဲ့ သေချာပေါက် တန်ပါတယ်။ သူတို့ကို လွှတ်ပေးပါ။"

သူသည် ထရပ်ရန် ရုန်းကန်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ယန်ကျန့်၏ ဘောင်းဘီအနားစကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဥက္ကဋ္ဌဖေးသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းနေသည်၊ ယန်ကျန့် သူ၏အိမ်တွင် ပေါ်လာသည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏လျှို့ဝှက်ချက် ပေါ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

သူ့ကို ကိုင်တွယ်ရန် ရှိသော မိတ်ဆွေအဖွဲ့အစည်းသည် သတင်းအချက်အလက်ကို ပေါက်ကြားစေခဲ့ပြီး ယန်ကျန့်သည် မြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းရန် ကြိုတင်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်နေသည်။

၎င်းသည် သူ၏စရိုက်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ တာချန်းမြို့တွင် ဝမ်ရှောင်မင်၏ အစ်ကို၊ ဝမ်ရှောင်ချန်က တည်ထောင်ခဲ့သော ရှောင်ချန်ဖျော်ဖြေရေးကလပ်သည် ထိုအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ရှောင်မင်၏ ကိုယ်ပိုင်ညှိနှိုင်းမှုများဖြင့်ပင် ယန်ကျန့် လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်သည့်အခါ ဝမ်ရှောင်ချန်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ယန်ကျန့်သည် သူ၏ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အပြုံးကို ဖယ်ရှားပြီး သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မေမေ၊ သား ဗိုက်ဆာတယ်။ သား စားချင်တယ်။" ထ

ို့နောက် အခန်းထဲတွင် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်လာသည်။

အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦးသည် သိလိုစိတ်ဖြင့် ထွက်လျှောက်လာသည်။

ဤသည်မှာ ဥက္ကဋ္ဌဖေး၏ ကလေး၊ ဖေးရှောင်ပေါင်ဖြစ်သည်။

သူ၏ဇနီးနှင့် ကလေး ရှိနေသည်နှင့် ဥက္ကဋ္ဌဖေး၏ စိတ်ခံစားချက်များ တိုးတက်လာသည်။ ယန်ကျန့်၏ ဘောင်းဘီခြေထောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း သူ သူ၏မိသားစုဘက်သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီကနေ ထွက်သွားကြ။ ဒီနေရာကို စွန့်ခွာသွားကြ။ ငါတို့ဇာတိကို ပြန်သွားပြီး ဒီဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့တော့။ ငါ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့။ ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ ငါ့အရေးအရာတွေကို မစုံစမ်းနဲ့တော့… သွားကြတော့…"

သူသည် ဤသည်မှာ သူ သူ၏ဇနီးနှင့် ကလေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ကို သိသည်၊ သူ၏စကားများကို နောက်ဆုံးသေတမ်းစာတစ်ခုနှင့် ညီမျှစေသည်။

သို့သော် ဥက္ကဋ္ဌဖေးသည်လည်း ယန်ကျန့် လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်ပါက ဝမ်ယွဲ့နှင့် ရှောင်ပေါင်တို့ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသည်။ သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ယန်ကျန့် သူတို့ကို လွှတ်ပေးမည်ကို လောင်းကစားနေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် ယန်ကျန့် လှုပ်ရှားမှုမပြုသေးသောကြောင့် သူ စိတ်မပြောင်းမီ လွတ်မြောက်ရန် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။

ဝမ်ယွဲ့ဟုခေါ်သော ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော အမျိုးသမီးသည် ဥက္ကဋ္ဌဖေး၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ခြင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်၊ သူ၏မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုပြသပြီးနောက် ဥက္ကဋ္ဌဖေး ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ထားနိုင်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ယွဲ့သည် ရှောင်ပေါင်ကို ယန်ကျန့်၏ နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ထိတ်လန့်တကြား အမူအရာဖြင့် ဆွဲယူလိုက်သည်။

ဥက္ကဋ္ဌဖေး၏ မျက်လုံးများ မယုံနိုင်စွာ ကျယ်သွားသည်။

"ရှောင်ယန်၊ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ ငါတို့ ရဲကို ဖုန်းခေါ်သင့်လား။"

ဝမ်ယွဲ့သည် ဥက္ကဋ္ဌဖေးကို သတိထား၍ ကြည့်ရင်း သူ၏အိမ်သို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသော ကျူးကျော်သူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရဲကို ဖုန်းခေါ်ရန် သူ၏ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုအဖြစ် တွေးတောနေသည်။

ဤသို့ကြားသောအခါ ဥက္ကဋ္ဌဖေးသည် လုံးဝ တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် ဝမ်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် မကြုံစဖူးသော စိမ်းကားမှုနှင့် အလှမ်းဝေးမှု ခံစားချက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ သူသည် အခြားတစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ဇနီး၊ ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်ချစ်ခင်သောသူသည် သူ့ကို လုံးဝ မမှတ်မိပုံရသည်။

ထိုမျှသာမက သူ၏နောက်မှ ရှောင်ပေါင်၏ အကြည့်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကိုလည်း သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ သူ့ကိုယ်သူ ကြောက်ရွံ့ခြင်းလော။

"ရဲကို ဖုန်းခေါ်စရာမလိုပါဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက သူ တံခါးမှားဝင်လာတာပါ။ ကျွန်တော် ဒါကို ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်။ ခင်ဗျား စိတ်ချလက်ချ နေနိုင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကလေးကို အထဲခေါ်သွားပါဦး။"

ဝမ်ယွဲ့က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါဆိုရင် သတိထားပါ။ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်မ ချက်ချင်း သတင်းပို့မယ်။"

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ကလေးကို အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဥက္ကဋ္ဌဖေးသည် ယန်ကျန့်၏ ဘောင်းဘီခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် အားမရှိတော့ပေ။ သူသည် လုံးဝ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပုံရပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများ တုန်လှုပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း… မင်း ငါ့မိသားစုကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ သူတို့ ငါ့ကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး။"

"ငါ အများကြီးမလုပ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ဇနီးနဲ့ ကလေးကို မင်းလိုလူတစ်ယောက်အကြောင်း မေ့သွားအောင်ပဲ လုပ်လိုက်တာ။"

"နောက်ဆုံးတော့ လူတစ်ယောက် သေသွားရင် အဲ့ဒီအသိက သူတို့မိသားစုကို သေချာပေါက် စိတ်သောကရောက်စေပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်စေမှာပဲ။ ဒီလိုနာကျင်မှုကို သက်သာစေဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက မေ့ပစ်လိုက်ဖို့ပဲ။"

"သူတို့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ခင်ပွန်းမရှိဘူး။ အဖေမရှိဘူး။ ကြာမြင့်စွာကတည်းက တာဝန်မဲ့စွာ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ငါကတော့ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ လာလည်တာ။"

"မင်း…"

ဥက္ကဋ္ဌဖေးသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ပေ၊ သူ၏မျက်လုံးများသည် နားမလည်နိုင်သော ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ ငါ့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေကို ကရုဏာသက်ညှာတယ်လို့ ငါယူဆတယ်။ မင်းလို ပျော်ရွှင်တဲ့မိသားစုတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးလိုက်တဲ့အတွက် ဒါက ပရဟိတလုပ်ငန်းပဲ။ မင်းသာ ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် ငါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံမှာပါ။"

ချမ်းတုန်မှုများသည် ဥက္ကဋ္ဌဖေး၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ပြေးဆင်းသွားပြီး သူ တုန်လှုပ်နေသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုပြောနိုင်ရတာလဲ။ မင်း လူရောဟုတ်ရဲ့လား။"

"ငါက မင်းနဲ့ အမျိုးအစားတူတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။"

ယန်ကျန့်သည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်သည်။

"ငါသာ မင်းတို့လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အသတ်ခံခဲ့ရရင် ဖြစ်နိုင်တာက အနာဂတ်မှာ တစ်ချိန်ချိန်မှာ မမြင်ရတဲ့နေရာတစ်ခုခုမှာ မိခင်တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့သေဆုံးသွားတဲ့ ကလေးအတွက် ရင်ကွဲအောင် ငိုကြွေးလိမ့်မယ်။ မင်းက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အဖေပဲ။ ငါက မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ သားပဲ။ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မိဘမဲ့တွေ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့အားလုံးမှာ မိသားစုတွေ ရှိတယ်။"

"မင်းရဲ့မိသားစုဝင်တွေက လူသားတွေဖြစ်ပြီး ငါ့မိသားစုဝင်တွေက မဟုတ်ဘူးလို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ဥက္ကဋ္ဌဖေးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် "ငါ နားလည်ပြီ… မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုသေစေချင်လဲ။"

"ဒါက မင်းရဲ့သေဆုံးမှုမှာ တန်ဖိုးတစ်ခုခု ရှိ၊ မရှိပေါ်မှာ မူတည်တယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။ "နောက်ဆုံးတော့ လူတွေက ပြောင်းလဲတတ်တယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက ငါ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ငါ့စိတ်ကို ပြောင်းလိုက်နိုင်တယ်။"

" ပိုင်ဆိုင်သမျှအားလုံးကို ခင်ဗျားကို လွှဲပြောင်းပေးပါ့မယ်။ ပြီးတော့ ဘာမှမဖုံးကွယ်ဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။"

ဥက္ကဋ္ဌဖေးက မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒါ မဆိုးဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ အချက်အလက်အားလုံး ဒီမှာမရှိဘူး။ နေရာကို ပြောပြနိုင်တယ်။ ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် သွားယူရလိမ့်မယ်။" ဥက္ကဋ္ဌဖေးက ချက်ချင်း လိပ်စာတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ မင်းလိုလူတစ်ယောက်က အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက် ပိုပြီးပြည့်စုံတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တစ်စုံကို သေချာပေါက် ပြင်ဆင်ထားမှာပဲ။ ငါ လိပ်စာကို မှတ်သားထားလိုက်ပြီ။ မင်း ငါ့ကို မလှည့်စားဘူးလို့ မျှော်လင့်တယ်။"

ဥက္ကဋ္ဌဖေးက တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယန်ကျန့်ကို လှည့်စားရန် မဝံ့ရဲသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် လိမ်လည်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်များကို မခံနိုင်ပေ။

သို့သော် သူသည် ကတ်တစ်ချပ်ကို သူ၏ရင်ဘတ်နှင့် နီးကပ်စွာ ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး ယနေ့အစည်းအဝေး၏ အကြောင်းအရာကို မထုတ်ဖော်ပေ။ ၎င်းသည် မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း မရှိသေးသလို အကောင်အထည်လည်း မဖော်ရသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသည် အနာဂတ်တွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါက သူကဲ့သို့သော လူသေတစ်ဦးထံသို့ ပြန်လည်ခြေရာခံရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

"ဒါဆို မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မှာလဲ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ငါ ဒီနေရာနဲ့ ဝေးရာမှာ သေချင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။

"လမ်းတစ်ဖက်က အဲ့ဒီအဆောက်အဦက တော်တော်လေး မြင့်ပုံပဲ။ ခြောက်ထပ် ဒါမှမဟုတ် ခုနစ်ထပ်လောက် ရှိတယ်။"

" နားလည်ပြီ။"

ဥက္ကဋ္ဌဖေးက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော အမူအရာဖြင့် အခန်းထဲမှ လျှောက်ထွက်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

သူ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာမှမမြင်ပေ။ သူ၏နောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ယန်ကျန့်သာ ကျန်ရစ်သည်။

ဥက္ကဋ္ဌဖေး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်ထွက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ရုတ်တရက် သူ၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူက "လီယောင်က မင်းရဲ့လူ မဟုတ်လား။"

"အင်း။"

ယန်ကျန့်က မဖုံးကွယ်ပေ။

"မင်း သံသယဝင်ခဲ့တာလား။"

"မဟုတ်ဘူး။ အခုမှ ခန့်မှန်းမိတာ။ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းက လူသုံးယောက်ပဲ မင်းနဲ့ တကယ်အဆက်အသွယ်ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ တစ်ယောက်က ကောင်းကျိ့ချန်၊ မင်း ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီ။ တစ်ယောက်က ဌာနချုပ်အစည်းအဝေးက ကျန်းရှန်ဘိုင်။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်က အစကတည်းက မင်းနဲ့ လူထုဆက်ဆံရေးကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လီယောင်ပဲ။ လီယောင်က အသံသယအရှိဆုံးပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းလိုလူတစ်ယောက်အတွက် အဆက်အသွယ်လုပ်ပြီးနောက် သူ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အလွယ်ဆုံးပဲ။ မင်းက မှတ်ဉာဏ်တွေကိုတောင် လှည့်စားနိုင်တာကိုး။"

ဥက္ကဋ္ဌဖေးသည် အမှန်တရားကို ပြောသော်လည်း သူ၏ကျောရိုးထဲတွင် စိမ့်သွားသည်ကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ ဤစွမ်းရည်သည် မည်သည့်မှတ်တမ်းတွင်မှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့သလို ယခင်ကလည်း မပြသခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ယန်ကျန့်သည် လီယောင်ကိုသာ အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်ထားသလား သို့မဟုတ် ဖိန်အန်းတာဝါတွင် အခြားသူများ ရှိနိုင်သလားကို သူ မသေချာနိုင်တော့ပေ။

"မင်းက တကယ်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူတွေက လိုက်ဖက်တဲ့စွမ်းရည်တွေ ရှိဖို့လိုတာက ရှက်စရာပဲ။ မဟုတ်ရင် သူတို့ အသက်မရှည်ဘူး။"

"မင်း လီယောင်ကို ဘယ်တုန်းက ထိန်းချုပ်ခဲ့တာလဲ။" ဥက္ကဋ္ဌဖေးက မေးလိုက်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ ငါ ဘယ်တုန်းက စရှုံးခဲ့တယ်ဆိုတာ နားလည်ပါရစေ။"

"ငါ ဖိန်အန်းတာဝါကို ပထမဆုံးအကြိမ် သွားတုန်းက သူ အလုပ်ဆင်းပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူက ငါ့လူ ဖြစ်သွားတယ်။" ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်၊ ၎င်းသည် အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လီယောင်သည် ဒေါက်ဖိနပ်တစ်ခုအဖြစ် လျင်မြန်စွာ အသုံးမဝင်တော့ပေ၊ လျှို့ဝှက်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ဥက္ကဋ္ဌဖေး၏ မျက်ဆံများ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားသည်။

"မင်း အဲ့လောက်မြန်မြန် လှုပ်ရှားဖို့ လိုလို့လား။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အသိုင်းအဝိုင်းက မင်းနဲ့ ပဋိပက္ခမဖြစ်သေးဘူး။"

"မဟုတ်ရင် ငါ အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ မင်းထင်လို့လား။" ယန်ကျန့်၏ မျက်ခုံးများက သူ စကားပြောသည်နှင့်အမျှ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

ဥက္ကဋ္ဌဖေးသည် ထပ်မံ၍ မမေးတော့ပေ၊ သူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ကို သူသိသည်။ ၎င်းသည် ဉာဏ်ရည် သို့မဟုတ် သတိထားမှု ကင်းမဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပြိုင်ဘက်ကို လျှော့တွက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အက်စ်အဆင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဖြေရှင်းခဲ့သူတစ်ဦးထံမှ ဤမျှလောက် မျှော်လင့်သင့်သလော။

"ဒါ့အပြင် သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့နေရာကို မင်း နားလည်ဖို့လိုတယ်။ တချို့ကိစ္စတွေက မင်းရဲ့အဆင့်ထက် ကျော်လွန်တယ်၊ လီယောင်ရဲ့ကိစ္စလိုပဲ။"

"သိပါပြီ။ နောက်ဘဝမှာ မဖြစ်တော့ပါဘူး။"