အခန်း (၅၄၇)

စူးရှသော အော်သံတစ်ခု လီယောင်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တုန်လှုပ်မှုကို သယ်ဆောင်လာပြီး ပြင်းထန်သော ထိတ်လန့်မှု ခံစားချက်ကို ဖော်ပြနေကာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်ကဲနေပုံရသည်။

သို့သော် ဤအော်သံသည် ယန်ကျန့်ကို မခေါ်ဆောင်လာဘဲ အနီးအနားမှ နေထိုင်သူများကိုသာ ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

လူများစွာသည် သူတို့၏ခေါင်းများကို လှည့်၍ လီယောင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်ကို သိလိုစိတ်ပြင်းပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ပုံဘောင်တစ်ခုကို သူတို့၏ခေါင်းပေါ်တွင် တင်၍ ထရပ်လိုက်သော လူနှင့် ပတ်သက်၍မူ အခြားသူများသည် အစပိုင်းကကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ပုံမပေါ်တော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလူသည် မသေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့ ထရပ်နိုင်မှတော့ သူတို့သည် သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။

တစ္ဆေများ သို့မဟုတ် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့သည် ထိုဖြစ်နိုင်ခြေများကို စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ ထိုအယူအဆသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မရှိပေ။

"ဒါက မျက်လှည့်တစ်ခုခု ဖြစ်ရမယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက ဖျော်ဖြေရေးအနုပညာတစ်မျိုးမျိုးပေါ့။ ငါ ကြောက်လန့်ပြီး သေတော့မလို့ပဲ။ ငါ တကယ်ပဲ အခုနက လူသေအလောင်းလို့ ထင်ခဲ့တာ။" တစ်စုံတစ်ယောက်က သက်ပြင်းချရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

"မဖြစ်သင့်ဘူး။ ဒါက အဲ့လိုပုံမပေါ်ဘူး။ ခြေထောက်ပေါ်က ဒဏ်ရာက အတုမတူဘူး။ သွေးထွက်နေတုန်းပဲ။"

"ဖြစ်နိုင်တာက ရပ်ကွက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က စွန့်ပစ်ထားတဲ့ လက်တွေ့ဆန်တဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်နိုင်တယ်။"

သို့သော် လုံခြုံရေးအစောင့်က ချက်ချင်း "ကျွန်တော် ရဲကို ဖုန်းခေါ်ပြီးပါပြီ။ နေထိုင်သူအားလုံးရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် အားလုံး နောက်ဆုတ်နေပေးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါက လက်တွေ့ဆန်တဲ့ အရုပ်ဖြစ်ဖြစ်၊ မျက်လှည့်ပြပွဲဖြစ်ဖြစ် အမှုစစ်အရာရှိတွေကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်ကြရအောင်။"

"ဒီအရာက တကယ်တမ်း ဘာလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

ရဲတင်းသော လူတစ်ဦးသည် သိလိုစိတ်ဖြင့် လျှောက်သွားပြီး ပုံဘောင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လှုပ်ခါလိုက်သည်၊ ဘောင်ကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

အနည်းငယ် လှုပ်ခါလိုက်ရုံမျှသာ။

အလောင်းကောင်၏ လည်ပင်းပေါ်မှ ပန်းချီကားသည် ချက်ချင်း ပြုတ်ကျသွားသည်။ သို့သော် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ပျောက်ဆုံးနေသော ခေါင်းပင်ဖြစ်သည် — လည်ပင်းအပေါ်တွင် ဗလာနေရာမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိပေ။ ဖြတ်တောက်ထားသော ငုတ်တိုသည် အဆက်မပြတ် သွေးများ စိမ့်ထွက်နေပြီး သွေး၏ ထူထဲသော အနံ့သည် လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော ဆီဆေးပန်းချီကားသည် ယခုအခါ ရှေ့ဘက်သို့ လှန်လှောသွားသည်။

ပန်းချီကားသည် မှိန်ဖျော့သော မြို့ပြနောက်ခံကို ပုံဖော်ထားပြီး မြင့်မားသော အဆောက်အဦများ၊ အမှောင်ကမ္ဘာထဲတွင် ဝှက်ထားကာ မိုးမျှော်တိုက်နှင့် ပြတင်းပေါက်ပုံသဏ္ဌာန်များ၏ မသဲမကွဲသော ပုံစံများသာ ရှိသည်၊ လေသံသည် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ပြီး မှောင်မိုက်သည်။ ပန်းချီကား၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားသော လမ်းတစ်ခု ရှိပြီး အသွင်အပြင်များ ဝါးနေသော အမျိုးသမီးပုံရိပ်တစ်ခု ရှိသည်။

ဤအမျိုးသမီး၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုပုံစံသည် ဤခေတ်နှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်၏ အရိပ်အယောင်ဖြင့် ဥရောပစတိုင်ကို အမှတ်ရစေသည်။

ပန်းချီကားထဲမှ ဇာတ်ကောင်၏ ပုံတူသည် မရှင်းလင်းဘဲ ဤသို့သော ဆီဆေးပန်းချီကားအမျိုးအစား၏ ပုံစံဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော် တစ်ခုတည်းသော မူမမှန်မှုမှာ ပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသမီး၏ လက်များသည် ထူးထူးခြားခြား ရှင်းလင်းနေပြီး 3D ပုံရိပ်ကဲ့သို့ ပန်းချီကားမှ ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်၊ ပန်းချီကားကိုယ်တိုင်မှ လက်များ အမှန်တကယ် ပေါက်ထွက်နေသကဲ့သို့ နီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ထို့အပြင် ပန်းချီကား၏ မထင်မရှားသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ခေတ်ပေါ်စတိုင် ဆံပင်ပုံစံခေါင်းတစ်လုံးသည် ထူးဆန်းစွာ ပေါ်ပေါက်နေပြီး ပန်းချီကားနှင့် မလိုက်ဖက်ဘဲ အပိုအပိုင်းအစတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မည်သူမျှ ဤအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အာရုံမစိုက်ပေ။

ဘေးမှကြည့်နေသူများအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ဆုတ်ကာ သွေးများ ဆက်လက်ထွက်နေသော ခေါင်းပြတ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သို့ပင် ကြည့်သည်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် လက်တွေ့ဆန်သော အရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် မတူသလို မည်သည့် ဖျော်ဖြေရေးအနုပညာမျိုးမှလည်း မဟုတ်ပေ။

ဘယ်လို ဖျော်ဖြေပွဲက ခေါင်းမရှိဘဲ ရှိမှာလဲ။

သို့သော် သူတို့ ကြောက်ရွံ့သည်မှာ အလောင်းကောင်ကိုယ်တိုင်ကိုသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ပေါ်ပေါက်လာမှုက ဖော်ပြနေသော ကြီးမားသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကိုမူ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် လီယောင်သည် ထွက်ပြေးနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး ယန်ကျန့်၏ အမည်ကို အော်ဟစ်ရင်း ယန်ကျန့် ယခင်က ဝင်ရောက်သွားခဲ့သော အဆောက်အအုံဘက်သို့ အပြင်းအထန် ပြေးနေသည်။ သူမ၏ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များက သူမကို နှေးကွေးစေပြီး ခြေကျင်းဝတ်ပင် အကြိမ်အနည်းငယ် လည်သွားသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူမ ထိုအရာကို မဂရုစိုက်နိုင်တော့ပေ။

အကယ်၍ သင်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ပစ်မှတ်ထားခံရပါက ခြေကျင်းဝတ်လည်ရုံသာမက သင့်အသက်ပင် အန္တရာယ်ရှိသည်။

တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှေ့တွင် သာမန်လူတစ်ဦး၏ ရှင်သန်နိုင်ခြေသည် ပိုးကောင်တစ်ကောင်ထက်ပင် နည်းပါးသည်။

ဝူး! ဝူး!

လီယောင်သည် အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ ဓာတ်လှေကားပင်မစီးဘဲ လှေကားများပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်။ သူသည် ယန်ကျန့်၏ အမည်ကို ဆက်လက်ခေါ်ဆိုနေပြီး တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို မျှော်လင့်နေသည်။

သို့သော် ဗလာဖြစ်နေသော လှေကားထစ်တွင် သူမ၏အသံသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်၊ ယန်ကျန့် ထိုနေရာတွင် မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လီယောင်သည် အများကြီးမစဉ်းစားပေ။ သူသိသည်မှာ ယန်ကျန့်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းသည်သာ ဘေးကင်းရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး၏ ကာကွယ်မှုမရှိဘဲ သူ၏အသက်သည် အန္တရာယ်တွင် ရှိနေသည်။

သူမ၏ထိတ်လန့်မှုတွင် ထွက်ပေါ်လာသော ခွန်အားသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ဆယ်ထပ်ခန့်အရောက်တွင် လီယောင်သည် သူမ၏ခြေထောက်များကို မမြှောက်နိုင်တော့လောက်အောင် ပင်ပန်းနေသည်၊ သူမ၏မျက်နှာသည် ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူမ၏အသက်ရှူသံသည် စူးရှစွာ နာကျင်နေသည်။

သူမ၏ဘဝတွင် ဤမျှ ပင်ပန်းခဲ့ဖူးခြင်းမရှိဟု သူမ ကျိန်ဆိုသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီယောင်သည် ဆယ့်တစ်ထပ်၏ လှေကားထစ်မှ ပြတင်းပေါက်တွင် ယန်ကျန့်၏ ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယန်… ယန်ကျန့်… တော်သေးတာပေါ့။ ကျွန်မ ရှင့်ကို နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီ။ တစ်ခုခု… တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ။ ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာ တစ္ဆေခြောက်နေတယ်…"

သူမ အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ အသက်မမီနိုင်ဘဲ သူ၏စကားများမှာ မပီမသဖြစ်နေသည်။

"ငါ မြင်တယ်။" ယန်ကျန့်သည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ သူ၏နေရာမှ အောက်မှ ရပ်ကွက်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

ကြည့်ရှုနေသော နေထိုင်သူများ၊ လှုပ်ရှားနေသော ခေါင်းပြတ်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဆီဆေးပန်းချီကား… သူတို့ အလှမ်းဝေးနေသော်လည်း သူသည် မသဲမကွဲ မြင်နိုင်သေးသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးသည် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံဖြင့် ပိတ်သွားသည်။

၎င်းသည် ပျက်ကျသွားသကဲ့သို့ လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

"အရင်တစ်ခေါက်နဲ့ တူတူပဲ။ တစ္ဆေမျက်လုံးက တစ္ဆေပန်းချီကားကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရဲတဲ့သတ္တိ အမြဲမရှိဘူး။"

ယန်ကျန့်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောသည်။

ဤမူမမှန်မှုသည် သူ့အတွက် ရှားပါးသော်လည်း ဤအရာသည် သူ့အပေါ် သိသာထင်ရှားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေကြောင်းကိုလည်း ဘေးမှ ညွှန်ပြနေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဒီကနေ ထွက်သွားကြစို့။ ငါ ဒီနေရာမှာ မသေချင်ဘူး။"

တိုက်ခိုက်ခြင်းမခံရသေးသော လီယောင်သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေပြီး ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ယန်ကျန့်က သူ၏ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာကြောက်နေတာလဲ။ အဲ့ဒီကြည့်ရှုနေသူတွေ မသေသေးရင် မင်းလည်း သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်မှာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအရာက တကယ်ပဲ လူတွေကို သတ်ချင်ခဲ့ရင် အခုကတည်းက စနှင့်နေလောက်ပြီ။ လူတစ်ယောက်တည်း သေဆုံးသွားတယ်ဆိုတဲ့အချက်က တခြားသူတွေက သူ့ရဲ့သတ်ဖြတ်မှုပုံစံနဲ့ မကိုက်ညီဘူးလို့ ဆိုလိုရမယ်။"

"မင်း ခုနက အောက်ထပ်မှာ ဘာမြင်ခဲ့လဲ။ မင်း တစ္ဆေပန်းချီကားတစ်ချပ်လို့ သေချာလို့လား။"

သူသည် အလွန်အလှမ်းဝေးပြီး သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံး၏ တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို အဖြေပေးခဲ့သော်လည်း သူသည် သူကိုယ်တိုင် အတည်ပြုရန် လိုအပ်သေးသည်။

လီယောင်သည် ယခုအခါ အတော်အတန် တည်ငြိမ်သွားပုံရသည်။ သူမ တံတွေးမျိုချပြီး အသက်တစ်ချက်ရှူလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မသေချာဘူး။ ကျွန်မ ပန်းချီကားတစ်ချပ်၊ ဆီဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ်ပဲ တွေ့ခဲ့တယ်။ ပန်းချီကားက အလောင်းကောင်တစ်ကောင်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ တင်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အလောင်းကောင်ရဲ့ခေါင်းက ပျောက်နေတယ်… ဆီဆေးပန်းချီကားက အဲ့ဒါကို စားသွားသလိုပဲ။"

"သတ်ဖြတ်တဲ့ ဆီဆေးပန်းချီကားလား။" ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒါက တစ္ဆေပန်းချီကားတစ်ချပ် သေချာတယ်။"

သူသည် တစ္ဆေပန်းချီကားများအပေါ် ဖိုင်များကို ဖတ်ဖူးသည်။ တစ္ဆေပန်းချီကားဖြစ်ရပ်များ၏ အစတွင် လူများစွာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ရံဖန်ရံခါ ပျက်စီးနေသော အလောင်းကောင်များကို ချန်ထားခဲ့သည်။ ဒါ့အပြင် ဖြစ်ပွားရာနေရာများတွင် တူညီသောအချက်တစ်ချက် ရှိသည်- ဆီဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ် အမြဲရှိနေသည်။

"ဆီဆေးပန်းချီကားပေါ်မှာ ဘာဆွဲထားလဲ။"

လီယောင်က တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ "ကျွန်မ ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးလာတာ။ ကျွန်မ မ… မမြင်လိုက်ဘူး။"

"ဒီလိုလား…"

"ကျွန်မ ဒုက္ခရောက်မှာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။ တစ္ဆေပန်းချီကားက ကျွန်မကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်သလား။"

လီယောင်က သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသေချာဘူး။ တစ္ဆေပန်းချီကားရဲ့ သတ်ဖြတ်မှုပုံစံက အခုထိ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားနိုင်ပေမယ့် ဌာနချုပ်က မျှဝေမထားဘူးဆိုရင်ပေါ့။ သူတို့က ငါ့ဆီကနေ ဖုံးကွယ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ လောလောဆယ် သိပ်စိတ်မပူနဲ့။ တစ္ဆေပန်းချီကားက မင်းကို ပစ်မှတ်ထားနိုင်ခြေက နည်းပါတယ်။"

သူသည် တာချန်းမြို့တွင် တစ္ဆေပန်းချီကားများကို တစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးပြီး အဲ့ဒီတုန်းက သူ အဆင်ပြေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိခဲ့ပါက သူသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လီယောင်သည် တစ်ဖန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ အရင်နေ့က စစ်ဆင်ရေးကနေ ဝှက်ထားတဲ့အန္တရာယ်တွေ ပေါ်ထွက်လာပြီ။ အခုတော့ ဒါက တကယ်ပဲ ခေါင်းကိုက်စရာပဲ။ တစ္ဆေပန်းချီကားက တခြားဘယ်နေရာမှာမဆို ပေါ်လာနိုင်ပေမယ့် မြို့ထဲမှာမှ ပေါ်လာရတယ်။ ဒါကို ကောင်းကောင်းမကိုင်တွယ်နိုင်ရင် နောက်ထပ် ငတ်မွတ်သောတစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။"

"အောက်ဆင်းပြီး ကြည့်လိုက်ကြစို့။ လူတချို့ လာနေသင့်ပြီ။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြ စမတ်ဖုန်းပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသော ကိုအော်ဒီနိတ် အများအပြားကို မြင်နှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

ရှင်းနေသည်မှာ ဌာနချုပ်သည် သတင်းရရှိပြီးဖြစ်ပြီး အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ရန် မကြာမီ ရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။

သူ ဓာတ်လှေကားဖြင့် အောက်သို့ ဆင်းသောအခါ အထူးယာဉ်အများအပြားသည် လူနေရပ်ကွက်အတွင်း ရပ်တန့်နှင့်ပြီဖြစ်သည်။

ကြည့်ရှုနေသော နေထိုင်သူများကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး အနီးအနားတွင် သီးခြားခွဲထုတ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ် စတင်နေသည်။

ရောက်ရှိလာသူများတွင် ချန်ယိ၊ ကျန်းရှန်ဘိုင်နှင့် ဖိန်အန်းဟိုတယ်မှ ယာယီ ဆွဲခေါ်ခံရသော ကျန်းလေ့တို့ ပါဝင်ပြီး ယာယီ တစ္ဆေဆရာသုံးဦးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းထားသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် သူတို့တစ်ဦးချင်းစီကို သိသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းလည်း ဒီမှာပဲလား။ ဌာနချုပ်က မင်းကိုလည်း လွှတ်လိုက်တာလား။"

ကျန်းလေ့သည် အဆောက်အအုံတစ်ခုမှ လျှောက်ထွက်လာသော ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားသည်။

ချန်ယိနှင့် ကျန်းရှန်ဘိုင်တို့လည်း သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ငါက ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ မတော်တဆ ကြုံမိတာ။ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။ ပြင်းထန်လား။"

"ငါ ကိုယ်တိုင်လည်း အခုမှ ရောက်တာ။ အသေးစိတ်တော့ သိပ်မရှင်းလင်းဘူး။ ချန်ယိက ပိုသိသင့်တယ်။"

ကျန်းလေ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် လူအင်အားဖြည့်ရန်အတွက်သာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

ချန်ယိသည် တစ္ဆေပန်းချီကားသို့ မချဉ်းကပ်ဘဲ လေးနက်စွာ "သိပ်မပြင်းထန်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက္ခဏာတွေတော့ ပြနေပြီ။ ဒီပန်းချီကားက ဒီနေ့ တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးတစ်ချပ် မဟုတ်ဘူး။ တခြားတာဝန်ရှိသူနှစ်ဦးကလည်း အလားတူအမှုတွေကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ပြီးပြီ။ အနည်းဆုံး ဒီလိုဆီဆေးပန်းချီကား သုံးလေးချပ်လောက် စုဆောင်းပြီးပြီ။ သူတို့ ဘယ်လိုပေါ်ပေါက်လာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး—ပျံ့နှံ့စပြုနေတဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ကျိန်စာတစ်ခုလို ခံစားရတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက လောလောဆယ်တော့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဆုံးရှုံးမှုက သိသိသာသာမရှိဘူး။ ဒါဆို မင်း ဒီကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားလား။"

"ဒီလိုအရာကို ဘယ်သူက စိတ်ဝင်စားမှာလဲ။ ငါက ဒါ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်လို့ပဲ ထင်တယ်။ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ အက်စ်အဆင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် အဲ့ဒီထဲမှာ တကယ်ပဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုခု ရှိရမယ်။ မင်းတို့ ကိုင်တွယ်တဲ့အခါ သတိထားကြပေါ့။ ငါတော့ မပါဝင်တော့ဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် နေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချန်ယိသည် သူ့ကို မတားဆီးပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့်သည် တာဝန်ပေးခံရခြင်းမရှိဘဲ ၎င်းကို ကိုင်တွယ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ကျန်းရှန်ဘိုင်မူကား ယန်ကျန့်နှင့်အတူ လီယောင်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။

လီယောင်သည် ဤအချိန်တွင် ယန်ကျန့်နှင့် အဘယ်ကြောင့် အတူရှိနေသနည်း။

"ပန်းချီကားကို ထုပ်ပိုးပြီး ယူသွားလိုက်။ ပြီးတော့ ဖြစ်ပွားရာနေရာကို ရှင်းလင်းလိုက်။"

ချန်ယိက အဖော်ပြုလာသော ဝန်ထမ်းများကို အလုပ်စတင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။

"တစ္ဆေပန်းချီကားတစ်ချပ်ထက် ပိုများတယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ဆီဆေးပန်းချီကားက တကယ့်သဘာဝလွန်ရင်းမြစ်နဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး။ တကယ်ပဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တစ္ဆေပန်းချီကားက မသိနိုင်တဲ့နေရာတစ်ခုခုမှာ ဝှက်ထားတုန်းပဲလို့ ဆိုလိုတာလား။"

"ဒါက လူအတော်များများကို အိပ်မပျော်စေတော့မှာပဲ။"

တစ္ဆေပန်းချီကားဖြစ်ရပ်သည် မပေါက်ကွဲသေးသော်လည်း ဤရှေ့ပြေးနိမိတ်သည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။