ဟဲထျန်းရှုံး၏ အိမ်

"ငါတို့ အမြန်လှုပ်ရှားရမယ်။ ဒီညပြီးရင် အရာများစွာ ဖြစ်လာတော့မှာ။"

ယန်ကျန့်သည် ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားရာ ရပ်ကွက်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ယခုအခါ လီယောင်နှင့်အတူ ဟဲထျန်းရှုံးဟု အမည်ရသော လူတစ်ဦး၏ နေအိမ်သို့ ကားမောင်းသွားနေသည်။ တစ္ဆေပန်းချီကားများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းက သူ့အား အခြေအနေ၏ အရေးတကြီးဖြစ်မှုကို ခံစားမိစေသည်။

"တကယ်ပဲ။ ဖြစ်ရပ်တွေက အရမ်းတိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်။ ငါတို့ လှုပ်ရှားမှုစလုပ်ရုံရှိသေးတယ်။ ဒီလိုဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းသာဆိုရင် မင်းရဲ့အော်ပရေတာဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ငါခန့်မှန်းရသလောက်တော့ မနက်ဖြန်မနက်လောက်ဆိုရင် မင်း ဌာနချုပ်ကို ပြန်သတင်းပို့ရတော့မယ်။ အဖွဲ့ပြဿနာကို ကိုင်တွယ်တာလည်း ပေါ်သွားနိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်။"

လီယောင်သည် အစောပိုင်းက ထိတ်လန့်မှုမှ တည်ငြိမ်လာပြီးနောက် အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရင်း ပြောသည်။

"အရာတွေ ဒီအတိုင်း ဖြစ်လာရင် မင်းက တုံ့ပြန်မှုပြုလုပ်ရမယ့် အခြေအနေမှာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။"

"ငါ အဲ့ဒါကို သိပါတယ်။" ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

"ဒီဟဲထျန်းရှုံးကို ကိုင်တွယ်ပြီးရင် ဒါဆိုရင် တော်လောက်ပြီ။ တခြားအဓိကအဖွဲ့ဝင်တွေကိုတော့ ငါတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းလုပ်လို့ရတယ်။"

လီယောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အစောပိုင်းက မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နေသည်။

အဲ့ဒီလူက ပန်းချီကားထဲမှာ ဘာလို့ ပိတ်မိသွားရတာလဲ။ ... ဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ရာ သူမသည်လည်း တစ္ဆေပန်းချီကားများ၏ ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်သလား။

ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့မြို့ကြီးမှာ အခု တစ္ဆေပန်းချီကားတွေ ပေါ်လာမှတော့ သူတို့ရဲ့ရင်းမြစ်က ဘယ်မှာရှိနိုင်မလဲ။

သူမ မသက်မသာဖြစ်ပြီး နားမလည်နိုင်သော အေးစက်မှုကိုပင် ခံစားနေရသည်။ အပြင်ဘက်မှ စည်ကားသော မြို့ကြီးပြကြီး၏ တောက်ပသော မီးရောင်များသည် သူမအား ဘေးကင်းလုံခြုံမှု သို့မဟုတ် နွေးထွေးမှု ခံစားချက်ကို မပေးနိုင်ဘဲ သူမကို မြို့မှ ထွက်ပြေးချင်စိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

တာချန်းမြို့က ချမှတ်ခဲ့တဲ့ သာဓကက လူတိုင်းမြင်သာအောင် ရှိနေပြီး သူမ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေထဲကို ဆွဲသွင်းမခံနိုင်ပေ။

သေချာပါသည်။

သူတို့ ဆက်လက်မောင်းနှင်ပြီး မကြာမီမှာပင် ယန်ကျန့်၏ ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်း မြည်လာသည်။

"ဟယ်လို ယန်ကျန့်။ ငါ လျိုရှောင်ယွိပါ။"

ယန်ကျန့်က ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။

"ပြော။ ဘာကိစ္စလဲ။"

"မြို့လယ်ဧရိယာမှာ တစ္ဆေပန်းချီကားတွေလို့ သံသယရှိတာတွေ ပေါ်ပေါက်လာတယ်။ မင်း ဖိန်အန်းဟိုတယ်မှာ နေပြီး တာချန်းမြို့ကို မပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားနိုင်အောင် ငါ မင်းကို အသိပေးတာ။ ငါတို့ ဒီမှာ မင်းရဲ့အကူအညီ လိုအပ်နိုင်တယ်။" လျိုရှောင်ယွိက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် တောင်းပန်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။

"ငါ ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့ သိပ်စိတ်မဝင်စားဘူး။"

ယန်ကျန့်က တည့်တိုး ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ တစ္ဆေတမန်တော်ဖြစ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ ကြီးမားတဲ့စွန့်စားမှု ယူခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီလို သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေမှာ ဆက်တိုက်ပါဝင်နေရင် ငါ့လိုအဆင့်ရှိတဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် အတွက်တောင် မခံနိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သေဆုံးခြင်းက ရှောင်လွှဲမရနိုင်ဘူး။ မင်းက ငါ အသက်ရှင်ရတာ လွယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက ငါ့ကို ပိုမြန်မြန် သေစေချင်နေတာလား။"

"အဲ့ဒါက…"

လျိုရှောင်ယွိသည် မည်သို့တုံ့ပြန်ရမှန်းမသိဘဲ ခက်ခက်ခဲခဲ ရှင်းပြနိုင်ရုံသာ "ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ရှင် ဌာနချုပ်ကို ဝင်ခဲ့တယ်လေ။ ပြီးတော့ ရှင်တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အရာတချို့ ရှိနေတယ်။"

"ငါက တာချန်းမြို့အတွက် တာဝန်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင် ငါ သဘာဝအတိုင်း ရှေ့ထွက်မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဒါက တခြားတစ်ယောက်ယောက် စီမံခန့်ခွဲရမယ့်မြို့ဖြစ်နေတာပဲ။ အဲ့ဒါလည်း ဌာနချုပ်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။"

ယန်ကျန့်က ချေပလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။" ဖုန်းထဲမှ လျိုရှောင်ယွိထံမှ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ငါးရက်။ ငါ ဒီမှာ နောက်ထပ်ငါးရက် နေမယ်။ အဲ့ဒီနောက် အခြေအနေ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ တာချန်းမြို့ကို ပြန်မယ်။ ဒီငါးရက်အတွင်း တစ္ဆေပန်းချီကားဖြစ်ရပ် ပေါက်ကွဲခဲ့ရင် ငါ ကူညီမယ်။ ငါးရက်ကြာပြီးနောက်မှာ တိုးတက်မှုမရှိရင် ငါ ထွက်သွားမယ်။ ဒါက မင်းကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ဒုဝန်ကြီးချောင်ကို ပြောတာ။ သူ ငါ့ရပ်တည်ချက်ကို နားလည်သင့်တယ်။"

"ငါ့မှာ တခြားလုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်။ ဒါကြောင့် လောလောဆယ် ဒီလောက်ပဲ။"

သူတို့၏ စကားဝိုင်းသည် တိုတောင်းပြီး မကြာမီ ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင်။

ဆက်သွယ်ရေးအခန်းအတွင်း၌ ရှန်လျန်က တံခါးဖွင့်ပြီး လျိုရှောင်ယွိ၏ ရုံးခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသည်။

"ယန်ကျန့် ဘာပြောလဲ။"

လျိုရှောင်ယွိက အလျင်အမြန် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး "တပ်မှူးရှန်၊ ယန်ကျန့်က သူ ဒီမှာ ငါးရက်ပဲ နေမယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ပြီးရင် သူ တာချန်းမြို့ကို ပြန်မယ်တဲ့။"

"ငါးရက်လား။"

"ယန်ကျန့်က အရမ်းခိုင်မာပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့ဘူး။"

သို့သော် ရှန်လျန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါက သူ မနက်ဖြန် ထွက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူက နောက်ထပ်ငါးရက် နေဖို့ ဆန္ဒရှိတာကို ငါ အံ့ဩတယ်။ ဒါက ငါ့မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်တယ်။ ယန်ကျန့်ရဲ့ စရိုက်အရ နောက်ဆုံး တစ်ခေါက်တုန်းက သူ့ကို နောက်ထပ်သုံးရက် နေခိုင်းတာတောင် သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူ အရမ်း ရက်ရောတယ်။ ကြည့်ရတာ သူလည်း အခြေအနေတွေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားတာကို မမြင်ချင်ဘူးထင်တယ်။"

"ငါးရက်က အချိန်လုံလောက်လို့လား။"

"လုံလောက်ပါတယ်။ ဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြေရှင်းပြီးသွားလိမ့်မယ်။ ဒီမြို့ထဲက ဌာနချုပ်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို လျှော့မတွက်နဲ့။" ရှန်လျန်က ပြောသည်။

"မင်းအလုပ်ကို ဆက်လုပ်ပါ။ ငါ တခြားသူတွေဆီက အစီရင်ခံစာတွေကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ အခြေအနေ ပေါက်ကွဲခဲ့ရင် ငါတို့ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် တစ္ဆေဆရာတွေကို ခေါ်ယူနိုင်မလဲဆိုတာ အတိအကျ သိချင်လို့။"

ရှန်လျန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် လျိုရှောင်ယွိက သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမ ယန်ကျန့်အကြောင်း သိသလောက် သူသည် တစ္ဆေပန်းချီကားများအတွက် မြို့ထဲတွင် နေနေခြင်း သေချာပေါက် မဟုတ်ပေ။ သူ၌ အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းရမည့် အခြားကိစ္စများ ရှိရမည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကောင်းမွန်သောအကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များတွင် ပါဝင်ပတ်သက်လိုစိတ် အနည်းဆုံးသူ ဖြစ်သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် လီယောင်၏ ယာဉ်သည် မြို့အစွန်အဖျားရှိ အဆင့်မြင့်ဗီလာအိမ်ရာတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဒီအိမ်ရာရဲ့ ဗီလာနံပါတ် ရှစ်က ဟဲထျန်းရှုံးရဲ့ နေရာတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ သူ့အလေ့အထအရဆိုရင် ဒီအချိန်မှာ သူ ဒီမှာရှိနိုင်ခြေ ကောင်းတယ်။ ငါတို့ အလဟဿ ခရီးထွက်တာ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ စွမ်းဆောင်ရည်လိုချင်ရင် တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးတာက ပိုအဆင်မပြေဘူးလား။ မင်း မြို့တစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် ရှာဖွေနိုင်တာပဲ။"

ယန်ကျန့်က သူမကို ကြည့်ပြီး "ဒီမြို့ကြီးထဲမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ တစ္ဆေနယ်မြေရှိတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ ဌာနချုပ်က ကျန်းရှန်ဘိုင်၊ လီကျွင်းနဲ့ တခြားသူတွေအပြင် မိတ်ဆွေ အဖွဲ့က ဖန်ရှီမင်ဆိုတဲ့ကောင်ကလည်း တစ္ဆေနယ်မြေရှိတယ်လို့ သံသယရှိတယ်။ ပြီးတော့ မြို့ထဲမှာ တခြားတစ္ဆေဆရာတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီကို ကားမောင်းလာရင်း ငါ မူမမှန်မှုတွေ ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ မတူညီတဲ့လားရာအများအပြားကို မှိန်ဖျော့စွာ ခံစားမိနိုင်တယ်။"

"နောက်ဆုံးတော့ ဒါက နိုင်ငံမှာ အလုံခြုံဆုံးမြို့ပဲ။ လူများစွာက ခိုလှုံရာရှာဖို့ ဒီကို လာကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမှာ ရေက နက်တယ်။"

"ဒါတော့ ဟုတ်တယ်။" လီယောင်က ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးမှုကို သိရှိသွားသည်။

"ငါ့ကို ဒီမှာ စောင့်နေ။" ယန်ကျန့်က ထပ်မံရှင်းပြမနေဘဲ ကားထဲမှ ထွက်ပြီး အိမ်ရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

သူသည် တစ္ဆေများ၏ စွမ်းအားများကို အသုံးမပြုပေ။ သူသည် ထိုသူ အိမ်ရာထဲတွင် ရှိ၊ မရှိကိုပင် မအတည်ပြုရသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည့်နေရာတွင် အရင်းအမြစ်များကို ချွေတာခြင်းသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်မှာ ရှင်းနေသည်။

ယန်ကျန့်၏ ချိန်ခွင်လျှာညီမျှသောအခြေအနေတွင် ပြီးပြည့်စုံသော ညီမျှခြင်းဟူ၍ မရှိပေ။ မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းသည် အခြားသူများ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ကျော်လွန်သည့်နေ့ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ညီမျှခြင်းပျက်ယွင်းကာ ကြမ်းတမ်းသော တစ္ဆေတစ်ကောင် ထပ်မံထကြွနိုင်သည့် အန္တရာယ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူ တစ္ဆေမျက်လုံး၏ စွမ်းအားကို ပထမဆုံး ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့စဉ်ကထက် များစွာ ပိုရှည်လျားသော ရှင်သန်မှုကာလတစ်ခုဖြစ်သည်။

အိမ်ရာ၏ ဗီလာနံပါတ် ရှစ်အတွင်းတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော အလှဆင်မှုသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာဖြင့် တောက်ပနေပြီး မျက်စိစူးလောက်အောင် ခမ်းနားသော ပုံစံကို ပြသနေသည်။ ၎င်းသည် ရုတ်တရက်ချမ်းသာလာသူများ၏ အရသာနှင့် တူညီသည်။

ဤနေရာမှ အရာအားလုံးသည် ရွှေရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်၊ နံရံများ၊ ကြမ်းခင်းကြွေပြားများနှင့် ပရိဘောဂများအားလုံးသည် ရွှေလွှာတစ်လွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သာမန်ပစ္စည်းများ မရရှိနိုင်သော တောက်ပမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

သိပ်မကြီးမားသော ဗီလာတစ်လုံးကို ဇိမ်ခံပစ္စည်းများ၏ ပြယုဂ်ဟု ဖော်ပြနိုင်သည်၊ ပိုင်ရှင်သည် ထိုသို့သော အသိဉာဏ်မဲ့သည့် ကြိုးပမ်းမှုအပေါ် ဤမျှကြီးမားသော ငွေပမာဏကို အဘယ်ကြောင့် ဖြုန်းတီးလိုစိတ်ရှိသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။

ရပ်ကွက်ထဲမှ အခြားပိုင်ရှင်များအတွက်မူ ဤသည်မှာ မိုက်မဲသော အပြုအမူတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း ဟဲထျန်းရှုံး၏ အမြင်တွင် သူသည် ထိုသို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ခဲ့သည့်အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော အိမ်သည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို မကာကွယ်နိုင်သော်လည်း အချို့အချိန်များတွင် ၎င်းသည် သူ့အတွက် အပြီးပြည့်စုံဆုံးသော ကာကွယ်မှုကို ပေးနိုင်သည်။ ကြီးမားသော ငွေအသုံးစရိတ်သည် တန်ဖိုးရှိသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အသက်သည်သာ အဖိုးတန်ဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ဟဲထျန်းရှုံးသည် အမှန်တကယ်ပင် အိမ်တွင် ရှိနေသည်။

သူသည် နေ့လည်ခင်းတွင် ဖိန်အန်းတာဝါမှ ထွက်ခွာပြီး သူ၏နေရာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး ထိုအချိန်တွင် သူသည် သူ၏စာကြည့်ခန်းတွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်နေသည်။

"မင်း နားမလည်ရင် စာများများဖတ်သင့်တယ်။ တုံးအတာက ကြောက်စရာမကောင်းဘူး။ ကြောက်စရာကောင်းတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မပြောင်းလဲတာပဲ။"

ဟဲထျန်းရှုံးသည် သူ၏ခြေထောက်များကို ချိတ်ကာ လဲလျောင်းကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏အကြိုက်ဆုံးစာအုပ်ဖြစ်သော 'စစ်ပွဲ၏ မဟာဗျူဟာသုံးဆယ့်ခြောက်ခု' ကို လှန်လှောဖတ်ရှုနေသည်။ သူသည် ၎င်းကို အကြိမ်များစွာ ဖတ်ဖူးသော်လည်း နေ့စဉ် ပြန်ဖတ်ကာ အကြိမ်တိုင်း အမြင်သစ်များ ရရှိသည်။

"ဝုတ် ဝုတ်!"

ရုတ်တရက် ငြိမ်းချမ်းသော ညသည် အောက်ထပ်မှ ခွေးဟောင်သံဖြင့် ပျက်စီးသွားသည်။ ဟောင်သံသည် အရေးတကြီးဖြစ်နေပြီး သူစိမ်းတစ်ဦးက အိမ်သို့ ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဟင်။"

ဟဲထျန်းရှုံးသည် ချက်ချင်း စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်သည် သံသယဖြင့် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။

သူသည် သူ၏ဂျာမန်သိုးထိန်းခွေးသည် မှိန်ဖျော့သော လားရာဘက်သို့ ဟောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုလားရာတစ်လျှောက် ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သူမျှ မမြင်ရပေ။ ထိုနေရာမှ လမ်းမီးတိုင်သည် တော်တော်လေး လင်းထိန်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများမရှိကြောင်း သူ အတည်ပြုနိုင်သည်။

"ဒီခွေးက တစ်နေ့လုံး အကြောင်းမရှိဘဲ ဟောင်နေတာပဲ။ မင်းကို မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ ပြုတ်စားပစ်မယ်။"

ဟဲထျန်းရှုံးက ကျိန်ဆဲရင်း လဲလျောင်းကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ခဏမျှ ထိုင်ပြီးနောက် သူသည် စာအုပ်ကို တစ်ဖန်ပြန်ချလိုက်သည်။

ဟောင်သံ ရပ်တန့်သွားသည်။

၎င်းသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်၊ အသံသည် တစ်စုံတစ်ခုက အတင်းအဓမ္မ ဖြတ်တောက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ခွေး ပင်ပန်းပြီး သူအလိုလို ရပ်တန့်သွားခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။

"ဘုန်း!"

ထို့နောက် လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းသည် ရှေ့တံခါးဖွင့်သံဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ အသံသည် ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း သူ၏စာကြည့်ခန်းတွင် တပ်ဆင်ထားသော ခိုးမှုကာကွယ်ရေးအစီအမံများဖြင့် သူသည် ပထမထပ်မှ ဧည့်ခန်းမှ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်သည်။

"တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီ။ သေစမ်း။"

ဟဲထျန်းရှုံး၏ အာရုံကြောများ ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း သူ၏ခွေးကို တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်ပြီး သူ၏အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ခြင်းသည် သာမန်လူတစ်ဦး မလုပ်နိုင်သော အရာများဖြစ်သည်၊ ထိပ်တန်းနိုင်ငံခြားသူလျှိုများပင်လျှင် ဤအရာနှစ်ခုကို နီးပါး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မပြီးမြောက်နိုင်ပေ။

သူ စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်ပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရန် တွေးတောမိသည်နှင့် သူ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

"ဒီလို ငါ့အိမ်ထဲကို ဝင်ရဲတဲ့ဘယ်သူမဆို မကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပဲ။ လက်စားချေဖို့ ရှာနေတဲ့တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်။ သတိထားတာက ပိုကောင်းတယ်။ အရင်ဆုံး ခဏပုန်းနေတာ ပိုကောင်းတယ်။"

ဟဲထျန်းရှုံး ရွေ့လျားသည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးများက လှုပ်ခတ်သွားပြီး စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်ခွာမည့်အစား သူသည် အခြားဝှက်ထားသော တံခါးတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားသည်။

သူသည် တစ္ဆေဆရာအသိုင်းအဝိုင်းတွင် သူ့ကိုယ်သူ ဒုတိယမရှိဟု ယူဆသော်လည်း သူသည် သတိထား၍ လှုပ်ရှားရန် ရွေးချယ်ဆဲဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်။ဗဟိုရှိ တောက်ပစွာ လင်းနေသော ဧည့်ခန်းတွင် ယန်ကျန့်သည် တောက်ပသော ကြမ်းခင်းကြွေပြားများပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရွှေချထားသော အလှဆင်ပုံစံကို ကြည့်ကာ သူ၏မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

"သူတို့ အလှဆင်တဲ့အခါ ရွှေထည့်ထားတာလား။ နံရံတွေပေါ်မှာ ရွှေရွက်ပါးလွှာတစ်လွှာ ရှိနေတယ်။ ပမာဏနည်းပေမယ့် ဒါက ငါ့တစ္ဆေနယ်မြေကို ပိတ်ဆို့နေတယ်။"

သူ၏နဖူးပေါ်မှ တစ္ဆေသရဲဆန်သော မျက်လုံးတစ်လုံးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းနေသည်။

သူ၏အမြင်အာရုံသည် အတားအဆီးခံနေရပြီး နံရံများကို ဖြတ်ကျော်၍ အိမ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ မျက်စိကွယ်နေရာများစွာ ချန်ထားခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလို အကုန်အကျခံပြီး အလှဆင်တာက သိပ်အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေစွမ်းအားရှိတဲ့သူတွေအတွက် ဒုက္ခနည်းနည်းပဲ ပေးတာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဒုက္ခနည်းနည်းပဲ။"

ယန်ကျန့်သည် ဟဲထျန်းရှုံး အိမ်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သည်။

သူသည် လှုပ်ရှားမှုလက္ခဏာများ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် အိမ်သည် ဗလာမဟုတ်ပေ။

သူ အပေါ်ထပ်သို့ တက်တော့မည်အပြုတွင် ဧည့်ခန်းမှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့အိမ်ထဲကို သူခိုးဝင်လာပြီး နံရံတွေကို ခြစ်ယူဖို့ ကြံစည်နေတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဒါက တာချန်းမြို့ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်ပဲ။ မစ္စတာယန်ကို ငါ့အိမ်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ခေါ်ဆောင်လာတာလဲ။ မင်း လမ်းမှားပြီး တံခါးကနေ မတော်တဆ ဝင်လာတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။"

ယန်ကျန့်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အသံသည် အခန်းအတွင်းမှ စပီကာတစ်ခုမှ လာနေသည်ကို သိရှိသွားသည်။

"မင်းက ငါထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုသတိထားတာပဲ။ အပြင်မှာ ခွေးတစ်ကောင် ထားရုံတင်မကဘဲ ရွှေကို အလှဆင်ပစ္စည်းအဖြစ် သုံးတယ်။ တစ္ဆေနယ်မြေရှိတဲ့ တစ္ဆေဆရာအများစုအတွက် မင်းအိမ်ထဲကို မသိလိုက်ဘဲ ဝင်ရောက်ဖို့ တကယ်ပဲ ခက်ခဲတယ်။" ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း ပုန်းနေစရာမလိုဘူး။ မင်း ဒီမှာရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်း ငါ့ဆီကနေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ငါလည်း မင်းရဲ့တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ အမြင်အာရုံထဲမှာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပေါ်လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။ မင်းသာ ငါ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် ငါက မတရားသေဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။" ဟဲထျန်းရှုံး၏ အသံသည် သတိထားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယဉ်ကျေးတဲ့လူတွေလို ဆွေးနွေးကြရအောင်။ ဒီလိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လာရောက်တွေ့ဆုံမှုတွေ မလိုအပ်ပါဘူး။"

"မင်းရထားတဲ့ ရွှေနည်းနည်းက အိမ်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းထားနိုင်ဖို့ လုံလောက်တယ်လို့ မင်းထင်လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ခေါင်မိုးကနေ တစ်ခုခု ပစ်ချဖို့ ငါ စဉ်းစားသင့်လား။"

"မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး။"

ဟဲထျန်းရှုံး၏ လေသံသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်၊ ယန်ကျန့် ဘာလုပ်တော့မည်ကို သူ သိရှိသွားပုံရသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။နောက်တစ်ခဏတွင် အိမ်သည် မခိုင်မမာ တုန်လှုပ်စပြုလာသည်၊ မည်သည့်အချိန်မဆို ပြိုကျတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

"စောင့်ဦး။ စောင့်ဦး။ ငါ့အိမ်ကို မဖြိုပါနဲ့။ ငါတို့ စကားပြောလို့ရတယ်…"

ဟဲထျန်းရှုံး ထိတ်လန့်သွားသည်၊ သူသည် သူ၏ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိခဲ့သော အိမ်ကို ယန်ကျန့်က အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးခြင်းကို မလိုလားပေ။

မကြာမီ တတိယထပ်၏ စင်္ကြံပေါ်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဧည့်ခန်းမှ ယန်ကျန့်ကို စိုးရိမ်တကြီး အောက်သို့ ကြည့်နေသည်။

ဟဲထျန်းရှုံး ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် နေရာကို ဖြိုချရန် မနှောင့်ယှက်တော့ပေ။ အိမ်သည် ချက်ချင်း တုန်လှုပ်ခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီး အရာအားလုံး လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်သွားသည်။

"ဒါမှ ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဒီလိုအိမ်တစ်လုံးကို ဖြိုချခိုင်းတာထက် ထွက်လာပြီး သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်တာက ပိုကောင်းတယ်။ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက ငါ နောက်ပိုင်းမှာ ဒါကို လိုအပ်နိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်၊ အေးစက်ပြီး မည်သည့်စိတ်ခံစားမှုမှ ကင်းမဲ့နေသည်။

ဟဲထျန်းရှုံး၏ မျက်လုံးများက ကျုံ့သွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ယန်ကျန့်သည် ပြဿနာရှာရန် ရောက်နေသည်၊ မဟုတ်ပါက ယန်ကျန့်သည် သူ့ကို မသိဘဲ သူ၏အိမ်သို့ အထူးတလည် လာမည်မဟုတ်ပေ။