အရေးကြီးသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု

အမှန်တကယ်တွင် ဟဲထျန်းရှုံး ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော ပထမဆုံးတစ္ဆေသည် သူ၏ပခုံးများပေါ်တွင် နင်းနေသော ဤအရာမဟုတ်ဘဲ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ အသားများကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားနေသော အရာပင်ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် နေ့စဉ် တဖြည်းဖြည်း ပုပ်သိုးသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ရပြီး သူနှင့်မသက်ဆိုင်သောအရာတစ်ခုက ဆက်လက် ပြန်ပေါက်နေသည်။ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသော်လည်း မသေနိုင်သော နေ့ရက်များသည် သူ၏ဘဝ၏ အိပ်မက်ဆိုးပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဤကျိန်စာကဲ့သို့သော ဒုက္ခသည် လုံးဝမကောင်းသောအရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ဟဲထျန်းရှုံးသည် အလွန်ထူးဆန်းသော အခြေအနေတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် သေဆုံး၍မရတော့ပေ။

သူ အဆောက်အအုံတစ်ခုပေါ်မှ ခုန်ချခဲ့သည်၊ သူ၏ခေါင်း ကွဲအက်သွားပြီး သူ မီးသင်္ဂြိုဟ်စက်သို့ပင် ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ညအချိန်တွင် သူ တစ်ဖန်ပြန်နိုးထလာသည်။ သူ၏ကွဲအက်နေသော ခေါင်းသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော်လည်း ဆိုးကျိုးမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပုပ်သိုးနေသော အစက်အပြောက်များ ပိုများလာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဟဲထျန်းရှုံးသည် နောက်ထပ်အခြေအနေတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ပါက တစ္ဆေသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပုပ်သိုးနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ သူ တိုက်ခိုက်ခံရလျှင်ပင် သူသည် မည်သည့်ပျက်စီးမှုမှ ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။ ... သို့သော် ဤသည်မှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပုပ်သိုးပြီး ဤသေမင်းတမန်ကဲ့သို့သော အသားများ ပြန်ပေါက်လာမှလွဲ၍ အသုံးမဝင်ပုံရသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူသည် သေချာပေါက် သေဆုံးပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ဒုတိယတစ္ဆေကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် အခြေအနေမှာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် နင်းနေသော တစ္ဆေသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ပုပ်သိုးခြင်းကို အောင်မြင်စွာ နှေးကွေးစေခဲ့သည်။ သူ၏ပခုံးများအောက်မှ အသားများသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကျန်းမာသော အသားများဖြစ်ကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပြီး ဤတိုက်စားမှုသည် သူ၏ပခုံးများပေါ်တွင် နင်းနေသော လူသေ၏ ခြေထောက်များရှေ့တွင် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဟဲထျန်းရှုံး၏ စိတ်ထဲတွင် သူ၏ခေါင်း မပုပ်သိုးသရွေ့ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ပုပ်သိုးသွားလျှင် အရေးမကြီးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အသိစိတ်သည် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဒီခန္ဓာကိုယ်က အဲ့ဒီအရာရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလား။"

ဟဲထျန်းရှုံးသည် လူသားနှင့်မတူတော့သော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရင်း ယုံကြည်မှုများစွာ မရှိသေးပေ။

သူ၏ပခုံးပေါ်မှ တစ္ဆေ ဆင်းလာမှလွဲ၍ပေါ့။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အားနည်းချက်ကို သိသည်၊ သူ၏တစ္ဆေသည် ယခုအခါ လုံးဝအသုံးမဝင်တော့ပေ။

ဘုန်း!

နောက်ထပ်ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ တံခါးသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်ချိုင့်ဝင်သွားပြီး ကွက်လပ်သည် တင်းကျပ်စွာ မပိတ်တော့ပေ။ ယခုအခါ အပေါက်တစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ငွေအမြောက်အများ အကုန်အကျခံထားသော ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအိမ်သည် ထိုးနှက်မှုနှစ်ချက်အတွင်းမှာပင် ချိုးဖောက်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုအက်ကွဲနေသော ကွက်လပ်မှတစ်ဆင့် တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေသော အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်လာပြီး ၎င်းသည် ပို၍ပျံ့နှံ့နေသည်။

"ဒါက ယန်ကျန့်ရဲ့ အရိပ်ပဲ။" ဟဲထျန်းရှုံး၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူသည် ယန်ကျန့်၏ ဖိုင်ကို ဖတ်ဖူးပြီး သူ၏အရိပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ ဤတစ္ဆေ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မသိသော်လည်း ၎င်းသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်သရွေ့ သူ့အတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

"သူက တံခါးတောင် မဖွင့်ချင်ဘူး။ သူက ငါ့ကို ဒီတစ္ဆေအရိပ်နဲ့ တိုက်ရိုက်သတ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား။ ဒီအရာက သတ်လို့မရဘူး။"

တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း သေနတ်တစ်လက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော ဟဲထျန်းရှုံး၏ လက်သည် အကူအညီမဲ့စွာ ၎င်းကို ချလိုက်ရုံသာ။

သူ၏မျက်နှာကိုပင် မပြဘဲ သူသည် ငါ့ကို အခြေအနေပြောင်းပြန်လှန်ရန် မည်သည့်အခွင့်အရေးမှ မပေးပေ။

ဤယန်ကျန့်သည် ဤအထိ သတိထားသည်။

တစ္ဆေအရိပ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ၎င်းသည် အခန်းငယ်လေး၏ နေရာလွတ်ကို တဖြည်းဖြည်း ချုံ့လာသည်။ တစ္ဆေနယ်မြေမရှိဘဲ ဟဲထျန်းရှုံးသည် ဆုတ်ခွာရန် နေရာမရှိဘဲ ထူးဆန်းသည့် အနက်ရောင်အရိပ် သူ့ထံသို့ နီးကပ်လာသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံသာ။

မကြာမီ။

သူ၏ခြေထောက်များသည် ရပ်တည်ရန် နေရာမရှိတော့ဘဲ အနက်ရောင်အရိပ်ပေါ်သို့ နင်းမိသွားသည်။

ထိတွေ့လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဟဲထျန်းရှုံးသည် အရိုးထဲစိမ့်ဝင်အောင် အေးစက်သော အအေးဓာတ်တစ်ခု သူ၏ခြေထောက်များမှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာသည်ကို ခံစားမိသည်။ သူသည် အနက်ရောင်အရိပ်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ထိတွေ့လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ခြေထောက်များသည် အာရုံခံစားမှု လုံးဝဆုံးရှုံးသွားပြီး သူ၏ထိန်းချုပ်မှုထက် ကျော်လွန်၍ ရွေ့လျားစပြုလာသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ အစားထိုးခံနေရသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ လွှတ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူးလား။"

ဟဲထျန်းရှုံးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါသာ သေသွားရင် ကြမ်းတမ်းတဲ့တစ္ဆေ ပြန်လည်ရှင်သန်လာပြီးနောက်မှာ မင်းလည်း ဒုက္ခရောက်မှာပဲ။ ငါတို့မှာ ရန်ငြိုးမရှိဘူး။ ဒီအထိ တိုက်ခိုက်စရာမလိုပါဘူး။"

သူ စကားပြောနေစဉ်တွင် သူ၏ခါးတွင် အာရုံခံစားမှု ဆုံးရှုံးသွားပြီး သူ၏ရင်ဘတ်မှ ဗလာဖြစ်နေသော အပေါက်တစ်ခုသာ ကျူးကျော်မခံရသေးပေ—၎င်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဒုတိယတစ္ဆေ၏ နေအိမ်ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေအရိပ်သည် ထိုနေရာတွင် ခုခံမှုကို တွေ့ရှိပုံရသည်။

သို့သော် ဟဲထျန်းရှုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသောအရာမှာ သူ၏ခါးအောက်မှ ခြေထောက်များသည် သူ့အလိုလို ရွေ့လျားစပြုလာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ဆွဲဖြဲခံနေရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

မည်သည့်နာကျင်မှုကိုမှ မခံစားရသော်လည်း ရှင်းလင်းစွာပင် ဤသည်မှာ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ခံရခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည်။

"မင်း ငါးမိနစ်လောက် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရင် မင်းနဲ့ အခြေအနေတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါ စဉ်းစားမယ်လို့ ငါပြောခဲ့တယ်။ အခု စက္ခန့်အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်က လုံလောက်တယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။"

ယန်ကျန့်၏ အသံသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ သူ၏မျက်နှာကို မပြသေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဟဲထျန်းရှုံးသည် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုကို ခံစားမိသည်။ ဤအတိုင်းဆက်သွားပါက သူသည် ယန်ကျန့်၏ လက်ချက်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း သတ်ဖြတ်ခံရမည်ကို သူသိသည်။ သေခြင်းတရားသည် လျင်မြန်စွာ ရောက်မလာသော်လည်း ရလဒ်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ဘဲ သူသည် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးပင် ပေးအပ်ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

ဤလူသည် သူ၏အခြေအနေကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ သိရှိပြီး သေချာပေါက် အနိုင်ယူထားသည်။

အားလုံးသည် သူ၏လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းမှ အရူးများကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ပြဿနာမရှိခဲ့ပါက သူသည် ဤတစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ဤမျှ ဆိုးဆိုးရွားရွား ရှုံးနိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ၏ဒုတိယတစ္ဆေကို နှိမ်နင်းခဲ့သော ဟဲထျန်းရှုံးသည် အသိုင်းအဝိုင်းတွင် မှတ်သားလောက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း သူသည် ဤသို့သော အသက်ရှူကျပ်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

ဟဲထျန်းရှုံးသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ခံနေရစဉ်တွင် သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် နင်းနေသော တစ္ဆေကို ကြည့်ရင်း သွားကြိတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း တစ္ဆေသည် မလှုပ်မယှက် ကျန်ရှိနေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်။

သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ကိုယ်ပိုင်ဆဲလ်ဖုန်းမှ တုန်ခါမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟင်။"

ယန်ကျန့်က သူ၏ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို မကိုင်လိုသော်လည်း ခေါ်ဆိုသူ၏ နံပါတ်ကို မြင်သောအခါ သူ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို။ ယန်ကျန့်လား။"

ဖုန်းပေါ်မှ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းနှင့် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပုံရသည်။

"ငါပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ မြောင်ရှောင်ရှန်း။ ဒီလောက်နောက်ကျမှ ငါ့ကို ဘာလို့ ဖုန်းခေါ်တာလဲ။"

သူမသည် သူ၏အလယ်တန်းမှ အထက်တန်းအထိ အတန်းဖော်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကတည်းက တူညီသော မြို့တွင် ပညာသင်ကြားနေသော မြောင်ရှောင်ရှန်းဖြစ်သည်။

"ရှင် အခု အလုပ်များနေလား။"

ယန်ကျန့်က သူ၏ရှေ့မှ ချိုင့်ဝင်နေသော တံခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အိပ်တော့မလို့ပဲ။"

"ဒီအချိန်မှာ ဒါကို ပြောရတာ သိပ်မသင့်တော်ပေမယ့် ရှင် ဒီညအားရင် ကျွန်မရဲ့ကျောင်းအဆောင်ကို တစ်ခုခု လာစစ်ဆေးပေးလို့ရမလား။ အဆောင်အတူနေ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပျောက်သွားလို့။"

မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ လေသံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ပျောက်သွားရင် ရဲကို တိုင်ကြားသင့်တယ်။"

"ဒါက သာမန်ပျောက်ဆုံးမှုတစ်ခုလောက် ရိုးရှင်းတယ်လို့ ကျွန်မမခံစားရဘူး။ ကျွန်မရဲ့ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က ဒါက အဲ့ဒီ'အရာ'နဲ့ ပတ်သက်နိုင်တယ်လို့ ပြောနေတယ်။" မြောင်ရှောင်ရှန်းက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"မင်းက ဒါကို သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလို့ ထင်တာလား။"

ယန်ကျန့်၏ လေသံသည် အလွန်တည်ငြိမ်သည်၊ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ကိုင်တွယ်ခြင်းသည် သူ၏သာမန်ဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မသေချာဘူး။ ဒါကြောင့် ရှင် လာကြည့်ပေးစေချင်တာ။"

"မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းက ဘယ်တုန်းက ပျောက်သွားတာလဲ။ အဲ့ဒီမတိုင်ခင် သူ ဘယ်နေရာကိုမှ သွားခဲ့သေးလား ဒါမှမဟုတ် ထူးခြားတာတစ်ခုခု လုပ်ခဲ့သေးလား။"

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု အကြောင်းမရှိဘဲ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေသည် အလွန်နည်းပါးသည်၊ အများစုမှာ ယခင်က လက္ခဏာများ ရှိသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော တံခါးခေါက်တစ္ဆေဖြစ်ရပ်နှင့် တစ္ဆေကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖြစ်ရပ်… လူများသည် ဤအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မသိစိတ်ဖြင့် လျစ်လျူရှုလေ့ရှိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"သူမ ဒီနေ့ ပျောက်သွားတာ။ ပြီးတော့ သူ ကျောင်းကနေ ဘယ်တော့မှ မထွက်သွားဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သေချာတယ်။ သူက မနက်ခင်းမှာ အနုပညာပြခန်းကို သွားခဲ့ပြီး ပန်းချီကားတစ်ချပ် ယူဆောင်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက် သူ ဘယ်အချိန် ပျောက်သွားလဲဆိုတာ ငါတို့မသိဘူး။ ပြီးတော့ သူ့ဖုန်းလည်း သူနဲ့အတူ မပါသွားဘူး…"

အနုပညာပြခန်း၊ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လား။

ဤစကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားသောအခါ ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အဲ့ဒီပန်းချီကားနဲ့ ဝေးဝေးနေပြီး နေရာလွတ်တစ်ခုမှာ ငါ့ကို စောင့်နေ။"

"ကျွန်မ နားလည်ပြီ။"

ဤသတိပေးချက်ကို ကြားသောအခါ မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ လေသံသည် ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖော်ပြလာသည်။

ယခင်က သဘာဝလွန်ကို ကြုံတွေ့ဖူးသောကြောင့် သူသည် ယန်ကျန့်၏ စကားများမှ အဆောင်ထဲမှ သူနှင့် အိပ်ရာတစ်ခုသာ ခြားသော ပန်းချီကားတွင် ပြဿနာများ ရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

အခန်းအတွင်းတွင် ဟဲထျန်းရှုံးသည်လည်း ယန်ကျန့် ဖုန်းခေါ်ဆိုနေသည်ကို ကြားပြီး အလျင်အမြန် "ယန်ကျန့်၊ ငါးမိနစ် ပြည့်သွားပြီ။ မင်း ကတိတည်သင့်တယ်။"

သို့သော် အပြင်ဘက်မှ မည်သူမျှ သူ့ကို အဖြေမပေးပေ။ သူ ကြားရသမျှမှာ အလျင်အမြန် ရွေ့လျားသွားသော ခြေသံများသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့သော တစ္ဆေအရိပ်သည် ဒီရေကဲ့သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး တံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် လျှောထွက်ကာ အခန်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"သူ… သူ ငါ့ကို သတ်တာကို လက်လျှော့လိုက်တာလား။" ဟဲထျန်းရှုံးသည် အားနည်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သို့ အာရုံခံစားမှု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အတူ ဖော်ပြမရနိုင်သော သက်သာရာရမှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

သူသိသည်မှာ ယန်ကျန့် သူ့ကို မသတ်နိုင်သောကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အချိန်ကိစ္စကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။ ထိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှု၊ ဖုန်းလိုင်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လူကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်စိထဲတွင် သူ၏အသက်သည် ထိုခေါ်ဆိုသူ၏ စကားတစ်ခွန်းလောက်ပင် တန်ဖိုးမရှိပေ။

"ငါ ဒီကောင်နဲ့ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မရင်ဆိုင်ချင်တော့ဘူး။ အခု ငါ ကျန်းရှန်ဘိုင် သူ့ကို သတိထားတာကို နည်းနည်း ပိုနားလည်လာပြီ။"

ဟဲထျန်းရှုံးသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။ ယန်ကျန့်နှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းသည် တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းနှင့် တူညီသည်၊ အားကောင်းပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စေကာ မည်သူ့ကိုမျှ ခုခံရန် အခွင့်အရေးမပေးပေ။ လုပ်နိုင်သမျှမှာ ရုန်းကန်ရန်၊ ထွက်ပြေးရန်နှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် သေခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။