အခန်းဖော်

မြို့ထဲမှ နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခု၏ အမျိုးသမီးအဆောင်အတွင်းတွင်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် မူလက ယန်ကျန့်ကို ဖုန်းခေါ်ရန် မလိုလားပေ။ သူနှင့် အဆက်အသွယ် မလုပ်ချင်၍ မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် တာချန်းမြို့ရှိ အလယ်တန်းကျောင်းကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြပြီး အလွန်ရင်းနှီးကြသည်။ သို့သော် သူမ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်သည် သူမထံမှ အိမ်စာအဖြေများ တောင်းလေ့ရှိသော အတန်းဖော်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ကြောင်း သူမ နားလည်သည်။

ယန်ကျန့်တွင် ယခုအခါ လုပ်ဆောင်ရန် ပိုအရေးကြီးသော အရာများ ရှိနေသည်။

သို့သော် သူမ၏အခန်းဖော် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းနှင့် သူမ၏စိတ်ထဲမှ မသက်မသာဖြစ်သော ရှေ့ပြေးနိမိတ်တို့ ပေါင်းစပ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် သတ္တိမွေးကာ ဖုန်းခေါ်ဆိုရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်က သူမအား တစ်ခါက ကတိပေးခဲ့သည်မှာ သူမ အကူအညီလိုသည့်အခါတိုင်း သူ့ကို ဖုန်းခေါ်သင့်သည်ဟု ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ဘာဖြစ်သွားလဲ။ မင်းရဲ့အထက်တန်းကျောင်းက အသိမိတ်ဆွေ ယန်ကျန့်က ဘာပြောလဲ။"

အဆောင်ထဲမှ အပေါ်ထပ်ကုတင်မှ သိလိုစိတ်ပြင်းပြသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ဖုန်းခေါ်တာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ သူက ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ပဲ ရောက်နေတာ။ သူ ဘာသိမှာလဲ။ ငါထင်တယ် မနက်ဖြန်မှ သတင်းပို့တာက ပိုကောင်းမယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီလောက်နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ မင်း ဖုန်းခေါ်ရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး။ သူ သေချာပေါက် လာမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဟုတ်တယ်။ လောလောဆယ် အိပ်လိုက်ပါဦး။ ဖြစ်နိုင်တာက အခြေအနေတွေက ငါတို့ စိတ်ကူးထားသလောက် မဆိုးဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက ကျန်းရှက ချိန်းတွေ့ဖို့ ထွက်သွားတာဖြစ်နိုင်တယ်။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် သူ သေချာပေါက် ပြန်ရောက်လာမှာပဲ။ အမြဲတမ်း သဘာဝလွန်ကို သံသယဝင်နေတာက ရောဂါတစ်ခုပဲ။ ငါထင်တယ် အဲ့ဒါက ကုသလို့ရတယ်။"

စုန့်ယွိကျားဟု အမည်ရသော နောက်ထပ်အခန်းဖော်တစ်ဦးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက ရှောင်ရှန်းက အဲ့ဒီအထက်တန်းကျောင်းက အတန်းဖော်ဟောင်းကို လွမ်းနေပြီး ဒါကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် သုံးပြီး ဖုန်းခေါ်တာပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ ပုံမှန်ဆိုရင် အဲ့လိုလုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဟက်။ ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်။"

မိန်းကလေးအနည်းငယ်သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စနောက်နေကြပြီး အခန်းဖော်တစ်ဦး အမှန်တကယ် ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို မယုံကြည်ကြပေ။

ဤကျောင်း၏ လုံခြုံရေးသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ပုံမှန်ကင်းလှည့်မှုများလည်း ရှိသည်—တစ်စုံတစ်ယောက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားရန် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

"မင်းတို့အားလုံး ခဏလောက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ရပ်ထားလို့မရဘူးလား။ မြောင်ရှောင်ရှန်းကို သူ့ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု အရင်ဆုံး ပြီးအောင်လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်။" လျိုဇီ ဟု အမည်ရသော နောက်ထပ်မိန်းကလေးတစ်ဦးက စိတ်မရှည်စွာ ပြောသည်။ သူမသည် ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဆောင်တွင် အစ်မကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ အာဏာအနည်းငယ်ရှိသည်၊ သူမ၏စကားများသည် အလေးချိန်ရှိသည်။

သေချာပါသည်။ အခြားစနောက်နေသော မိန်းကလေးများသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လျိုဇီသည် ယနေ့ စိတ်အခြေအနေမကောင်းပေ။ သူမ အနည်းငယ် မသက်မသာပင် ခံစားနေရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ ဤအထက်တန်းကျောင်းအတန်းဖော် ယန်ကျန့်အမည်ရှိသူ၏ အထောက်အထားကို သူမ၏ရည်းစားထံမှ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် အတော်လေး ထူးခြားသည်။

သူမ၏ သူဌေးသားရည်းစားပင်လျှင် ထိုသို့သောလူများနှင့် ရောနှောရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီလောက်အောင် ထူးခြားသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနေ့ကတည်းက သူမသည် မြောင်ရှောင်ရှန်းအပေါ် အထူးသဖြင့် ယဉ်ကျေးခဲ့သည်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုသည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။

မကြာမီ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် သူမ၏ဖုန်းကို သူမ၏နားမှ ချလိုက်သည်။ ဖုန်းချပြီးနောက် သူမ၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားကာ သူမ၏အခန်းဖော် ကျန်းရှ၏ ကုတင်ဘက်သို့ မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကုတင်သည် အလွန်သပ်ရပ်ပြီး အပိုရှုပ်ပွမှုမရှိပေ။ သို့သော် သမိုင်းဝင်အငွေ့အသက်ရှိသော ဆီဆေးပန်းချီကားအဟောင်းတစ်ချပ်သည် နံရံနှင့် ယှဉ်လျက် ထားရှိထားသည်။

ယန်ကျန့်က ထိုဆီဆေးပန်းချီကားတွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။

"မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ မင်းမျက်နှာက ဒီလောက် ဖြူဖျော့နေရတာလဲ။" လျိုဇီက စုံစမ်းမေးမြန်းသည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏လေသံတွင် ထိတ်လန့်မှုအရိပ်အယောင်ဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"အမြန်လုပ်။ ငါတို့ ထွက်သွားဖို့လိုတယ်။ အဆောင်ထဲက ထွက်သွားကြ။ ဒီနေရာကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ။"

သူမ စကားပြောရင်း သူမ၏အသက်အတွက် ပြေးနေသကဲ့သို့ အလျင်အမြန် အဝတ်အစားများ စတင်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

"ရုတ်တရက် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ပြီးတော့ ညသန်းခေါင်ကြီး အပြင်မှာ ဒီလောက်အေးနေတာ မင်း ဘယ်သွားချင်လို့လဲ။"

မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ မူမမှန်သော အပြုအမူသည် သူမ၏အခန်းဖော်များကို ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။

"ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေတယ်။ ဒီမှာပဲ မဟုတ်ရင်ပြီးရော။ ငါ့ကို ကြည့်မနေနဲ့တော့။ အမြန်အဝတ်အစားဝတ်ပြီး ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် သူမ၏အခန်းဖော်များမှ မည်သူမျှ လှုပ်ရှားမှုမပြုသည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။ သူမသည် သူမ၏အခန်းဖော်များကို သူတို့၏ကုတင်များမှ ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျေးဇူးတင်မည့်အစား သူတို့က သူမကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြသည်။

"မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ စိတ်အေးအေးထားပါ။ မင်း ရုတ်တရက် ဘာလို့ ဒီလောက် ထိတ်လန့်နေရတာလဲ။ မင်း တစ်ခုခုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။" စုန့်ယွိကျားဟု အမည်ရသော အခန်းဖော်က သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားရင်း ပြောသည်။

လျိုဇီလည်း အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး "မင်းရဲ့အဲ့ဒီအထက်တန်းကျောင်းအတန်းဖော် ယန်ကျန့်က မင်းကို ဖုန်းပေါ်မှာ တစ်ခုခု ပြောလိုက်လို့လား။ ငါတို့ကို ပြောပြ။ ငါတို့ အကြံဉာဏ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ အခု ထိတ်လန့်မနေနဲ့ဦး။"

"ယန်ကျန့်က အဲ့ဒီပန်းချီကားမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျန်းရှရဲ့ပျောက်ဆုံးမှုက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်နိုင်တယ်။ အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့။ ငါ့အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပြီး ဒီနေရာကနေ လောလောဆယ် ထွက်သွားကြပါ။ ငါ နောက်မှ မင်းတို့ကို အားလုံး ရှင်းပြမယ်။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် အဆောင်မှ ထွက်ပြေးရန် အသင့်ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏အခန်းဖော်များကို နောက်ချန်ထားရန် မတတ်နိုင်ပေ။

သို့သော် အခန်းဖော်များသည် သူမ၏စကားများကို မယုံကြည်ဘဲ အဆောင်မှ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် အခြေအမြစ်မရှိသော စကားတစ်ခွန်းကြောင့်သာ အေးစက်သော ညထဲသို့ မည်သူက ပြေးထွက်ချင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် ဤအချိန်တွင် အပြင်ထွက်ရန်ပင် ခွင့်မပြုပေ။

"သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် ဟုတ်လား။ မင်းဆိုလိုတာက ငါတို့အဆောင်မှာ တစ္ဆေခြောက်နေတယ်လို့လား။" လျိုဇီ တုံ့ပြန်လိုက်သည်၊ သူမ၏အသံသည် မယုံကြည်နိုင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကျွန်မ မသိဘူး။ ကျွန်မ သိတာက ယန်ကျန့်က ပန်းချီကားမှာ တစ်ခုခုမှားနေတယ်လို့ ပြောပြီး ငါတို့ကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားခိုင်းတာပဲ။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ခြေထောက်များကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာလို့ ကုတင်ထဲမှာ လဲလျောင်းနေကြသေးတာလဲ။ အမြန်လုပ်ပြီး သွားကြ။"

အခန်းဖော်တစ်ဦး ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ မင်းကို မင်းရဲ့အထက်တန်းကျောင်းအတန်းဖော်က လှည့်စားလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် ဟုတ်လား။ ငါ့တစ်သက်လုံးမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်မှ မမြင်ဖူးဘူး။ မင်းက ဒါ ဘယ်ခေတ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ မင်း ဒီအရာတွေကို ယုံနေသေးတာလား။ ငါထင်တယ် မင်းက အရမ်းရိုးအလွန်းတယ်။ ပြောသမျှ အကုန်ယုံတယ်။ တကယ်ပဲ တစ္ဆေတွေ ရှိခဲ့ရင် ငါက တစ္ဆေတစ်ကောင် ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ မြင်ချင်တယ်။"

"ဟုတ်တယ်။ မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ အဲ့ဒီယန်ကျန့်က မင်းကို ခြောက်လှန့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ သေချာတယ်။ သူက အရမ်းဆိုးတယ်။ မင်းက တစ္ဆေဇာတ်လမ်းတွေ ကြောက်တတ်မှန်းသိလျက်နဲ့ တမင်တကာ ဒီလိုအရာတွေ ပြောပြနေတာ။ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားမနေနဲ့။ အိပ်လိုက်တော့။ ငါ အာမခံတယ်။ ဒီည ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

စုန့်ယွိကျားက အလေးအနက်ထား၍ ပြောသည်။

သို့သော် သူတို့ ဤသို့ ပိုပြောလေလေ မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် ပို၍စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး မသက်မသာဖြစ်လေလေဖြစ်သည်။

သူမနှင့် ယန်ကျန့်၊ သူတို့၏အခြားအတန်းဖော်များနှင့်အတူ တာချန်းမြို့ရှိ အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းတွင် ဘာကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။

သူတို့၏အတန်းတစ်ခုလုံးတွင် ကျောင်းသား ငါးဆယ်နီးပါးရှိရာ ညအဆုံးတွင် ကျောင်းမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာသွားသူ ခုနစ်ဦးသာ ရှိသည်။

ထိုနေ့၏ အတွေ့အကြုံသည် သူမ၏ဘဝ၏ အိပ်မက်ဆိုးပင်ဖြစ်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုဇီသည်လည်း ယိမ်းယိုင်စပြုလာသည်။

အဆောင်တွင် တစ္ဆေခြောက်ခြင်းနှင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ကြုံတွေ့ရခြင်းဟူသော အတွေးသည် မဖြစ်နိုင်သော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကဲ့သို့၊ ရယ်စရာပင်ကောင်းသည်။

သို့သော် အကယ်၍၊ အကယ်၍သာ ၎င်းသည် အမှန်ဖြစ်ခဲ့ပါကကော။

နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့်သည် သူမ၏ရည်းစားပင် အလွန်အမင်း သတိထားရသော လူတစ်ဦးဖြစ်သည်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် အတွင်းသတင်းအချို့ကို သိရှိနေနိုင်သည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လျိုဇီက "လောလောဆယ် မြောင်ရှောင်ရှန်းကို နားထောင်ပြီး အဆောင်ကနေ အရင်ထွက်သွားကြရအောင်။ တခြားအရာအားလုံးကို မနက်ဖြန်မှ ဆွေးနွေးလို့ရတယ်။"

"မင်း နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ် လျိုဇီ။ မင်း တကယ်ပဲ မြောင်ရှောင်ရှန်းပြောတာကို ယုံတာလား။ မင်း သွားချင်ရင် သွားလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မင်းတို့ရဲ့ရူးသွပ်မှုထဲကို မပါဝင်ဘူး။ ငါ အိပ်တော့မယ်။ ငါ မနက်ဖြန် အတန်းတက်ရမယ်။"

ထိုအခန်းဖော်က ပြောပြီးနောက် ပြန်လှဲချကာ စောင်ခြုံပြီး အခြားသူတိုင်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက အရမ်းရှုပ်ထွေးနေတာပဲ။ ငါ့ခေါင်းထဲမှာ မဆန့်တော့ဘူး။ အာ။ ငါ ဒါတွေအားလုံးနဲ့ စိတ်မရှုပ်ချင်တော့ဘူး။ တစ္ဆေတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မဟုတ်ဘူးပဲဖြစ်ဖြစ်။ ငါ အဲ့ဒီအရာတွေကို မယုံဘူး။ မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ ငါ့ကို ဆွဲမနေနဲ့တော့။ ငါ တကယ်အိပ်ချင်နေပြီ။ ငါလည်း အိပ်ရာဝင်တော့မယ်။ မင်း ပြောစရာတစ်ခုခုရှိရင် လျိုဇီကို ပြောလိုက်။ သူက မင်းကို ယုံတယ်လေ။"

စုန့်ယွိကျားက အကူအညီမဲ့စွာ သူမ၏စောင်အောက်သို့ ပြန်ဆုတ်ခွာသွားသည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်၊ သူမ၏အခန်းဖော်များက သူမကို လုံးဝ မယုံကြည်ကြပေ။ သူတို့ကို ညသန်းခေါင်ကြီး သူတို့၏ကုတင်များမှ ဆွဲထုတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

သို့သော် အကယ်၍ ငါတို့ အခု မထွက်သွားရင် တစ်ခုခု တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ရင် ငါတို့ လုံးဝ လွတ်မြောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းတွင် သူမသည် တစ္ဆေတစ်ကောင် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး အကယ်၍ သူတို့သည် ထိုအချိန်တွင် ခြေတစ်လှမ်းမျှသာ နှေးကွေးခဲ့ပါက လူတိုင်း ကျောင်းထဲတွင် သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အချိန်သည် အဖိုးတန်သည်။

ငါ တစ်ယောက်တည်း သွားသင့်သလား။

ထိုသို့သော အတွေးတစ်ခု မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူမ၏အခန်းဖော်များကို အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့စေရန် သူမ မတတ်နိုင်ပေ။

သူတို့သည် အဆောင်မှ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုကျื่อသည်လည်း တွန့်ဆုတ်စပြုလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ္ဆေကောလာဟလတစ်ခုကြောင့် ညသန်းခေါင်ကြီး ပြေးထွက်သွားရခြင်းသည် အတော်လေး ရှက်စရာကောင်းသည်၊ လူအတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင်။

ဂျွတ်!

အဆောင်ထဲမှ မီးများသည် ရုတ်တရက် မူမမှန်စွာ တဖျပ်ဖျပ်လင်းလာသည်။

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းက မျက်နှာကျက်ပေါ်မှ မီးကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"တကယ်ပဲ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။"

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ကျယ်လောင်သော ဘုန်းခနဲအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆောင်တံခါးသည် ကြီးမားသော အင်အားဖြင့် အတင်းအကျပ် ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

လူတိုင်း ဆူညံသံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့သည် တံခါးဝတွင် သူစိမ်းတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် အသက်နှစ်ဆယ်ခန့်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချောမောသောအသွင်အပြင်နှင့် အလွန်ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိကာ အနည်းငယ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဖြူစင်သည့် လူငယ်တစ်ဦးနှင့်တူသည်၊ သို့သော် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်သည့် အမူအရာကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုစူးရှသော မျက်လုံးများသည် လူတစ်ဦး၏ ကျောပေါ်တွင် အပ်များဖြင့် ထိုးသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး လုံးဝ စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

"ငါ မင်းကို ဖုန်းပေါ်မှာ အဆောင်ထဲက ထွက်သွားဖို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ဘာလို့ မင်းတို့ ဒီမှာ ရှိနေကြသေးတာလဲ။"

ထိုအမျိုးသားက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏လေသံသည် မကျေနပ်မှုနှင့် ပြစ်တင်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

ဤလူသည် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရ လွယ်ကူသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

ပထမတစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် လျိုဇီ အပါအဝင် မိန်းကလေးအားလုံး၏ ခေါင်းထဲသို့ ဤအတွေး ဝင်ရောက်လာသည်။

ဒုတိယအတွေးမှာမူ ဤလူသည် မြောင်ရှောင်ရှန်း ဖော်ပြခဲ့သော အထက်တန်းကျောင်းအတန်းဖော် ယန်ကျန့် ဖြစ်နိုင်သလောဟူ၍ ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ကျွန်မ…" မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် တစ်ခုခုမှားလုပ်မိသကဲ့သို့ ရှင်းပြလိုသော်လည်း ဘာပြောရမှန်းမသိပေ။

ယန်ကျန့်သည် ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေသော မြောင်ရှောင်ရှန်းနှင့် သူတို့၏ကုတင်များတွင် လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သော အခြားအခန်းဖော်များကို လေ့လာကြည့်ရှုပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသည်။

"တချို့လူတွေက မထွက်သွားချင်ရင် သူတို့ကို ဒီမှာပဲ နေခွင့်ပေးလိုက်။ ချန်ဝမ်ဟာ ဘယ်လိုသေသွားလဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိတယ်မလား။"

သူ စကားပြောရင်း လျှောက်ဝင်လာသည်။

သူ၏တစ္ဆေသရဲဆန်သော မျက်လုံးသည် တုံ့ပြန်နှင့်ပြီဖြစ်သည်၊ တစ္ဆေနယ်မြေသည် အဆောင် အပြင်ဘက်သို့သာ တိုးချဲ့နိုင်သည်၊ ၎င်းသည် ဤပန်းချီကားသည် သူ အဲ့ဒီတိုက်ခန်း အဆောက်အအုံတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော တစ်ချပ်နှင့် တူညီကြောင်း လုံလောက်သော သက်သေပင်ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေပန်းချီကား၏ ကျိန်စာ။

"ဟေး။ ဒါက မိန်းကလေးအဆောင်။ ယောက်ျားလေးတွေ နေခွင့်မရှိဘူး။ ငါတို့အားလုံး အိပ်နေတာ မင်းမမြင်ဘူးလား။ မင်းသာ မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ရှာနေရင် အပြင်မှာ စောင့်သင့်တယ်။"

အခန်းဖော်တစ်ဦးက သူ၏ခေါင်းကို မြှောက်ရင်း ဆူပူလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က သူမကို ခေတ္တမျှသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း သေချင်စိတ်ပေါက်နေတာလား မိန်းကလေး။"

အခန်းဖော်သည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမသည် ဤသို့သော မျက်လုံးများရှိသော မည်သူ့ကိုမျှ ယခင်က မမြင်ဖူးခဲ့ပေ- မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း၊ သွေးအေးခြင်း၊ မည်သည့်စိတ်ခံစားမှုမှ ကင်းမဲ့ခြင်း၊ သူမသည် သူ၏မျက်စိထဲတွင် အလောင်းကောင်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ နောက်ထပ်စကားလုံးများသည် ပြင်းထန်သော အကျိုးဆက်များကို ယူဆောင်လာမည်ဟု အကြံပြုနေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောရင်း သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏လက်မှ သူမသည် သက်ရှိလူတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်သင့်သော မည်သည့်နွေးထွေးမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ သို့သော် သူမသည် မလွှတ်သေးပေ။

ယန်ကျန့် ဤသို့ဖြစ်လာခြင်းမှာ သူ၏ရွေးချယ်မှုမဟုတ်ပေ၊ ၎င်းသည် အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းမှ သူတို့၏အချိန်ကတည်းက ရှောင်လွှဲမရနိုင်သောအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

"မယုံကြည်ရတဲ့အဖွဲ့ဖော်တွေ တစ်ခါရှိရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီ။ တချို့လူတွေက သေချင်နေရင် မင်း သူတို့နဲ့အတူ လိုက်ပါလို့မဖြစ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က သူမ၏လက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထား။ မင်း မကြည့်သင့်တဲ့ ဘာကိုမှ မကြည့်နဲ့။ ငါ့နောက်လိုက်ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွား။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် ခုခံမှုမရှိဘဲ ချက်ချင်း သူမ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က သူမကို ဦးဆောင်ပြီး အဆောင်မှ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်လျှောက်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့၊ ငါ့အခန်းဖော်တွေ…" မြောင်ရှောင်ရှန်းက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"သူတို့က ငါ့အခန်းဖော်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ သူတို့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ တာဝန်မရှိဘူး။ တကယ်လို့ ဒီအထိ ရောက်သွားရင် မင်း နောက်မှ အခန်းဖော်တွေ ပြောင်းလိုက်ရုံပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း သူတို့နဲ့ ရင်းနှီးနေတာ မကြာသေးဘူး။"

ယန်ကျန့်၏ လေသံသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် မည်သို့တုံ့ပြန်ရမှန်းမသိဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျန်သူများက မြင်ကွင်းကို အံ့ဩစွာ ကြည့်နေကြသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မြောင်ရှောင်ရှန်းကို အဲ့ဒီယန်ကျန့်က ခေါ်ထုတ်သွားတာလား။ သူ ဒီထက်ပိုပြီး အတင်းအကျပ်လုပ်နိုင်သေးလား။ တံခါးကို ကန်ပြီး သူမကို ခေါ်သွားတယ်။ ငါက ဒီမှာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ကြည့်နေရတာလား။"

စုန့်ယွိကျားဟု အမည်ရသော အခန်းဖော်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက ဒီမှာ အဓိကအချက်မဟုတ်ဘူး။" လျိုဇီ၏ မသက်မသာဖြစ်မှုသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် မြောင်ရှောင်ရှန်း ဖုန်းခေါ်ဆိုသည့်အချိန်မှ ယခုအချိန်အထိ ငါးမိနစ်ထက်မနည်းကြောင်း သိရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤမိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ယန်ကျန့်သည် သူတို့အဆောင်အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သတိပြုရန် အရေးကြီးသည်မှာ ယန်ကျန့်သည် ဤကျောင်းမှ ကျောင်းသားတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ သူ အနီးအနားတွင် နေထိုင်လျှင်ပင် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း အဆောင်သို့ ဤမျှတိကျပြီး လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ လုံးဝ သိပ္ပံနည်းမကျပေ။

"ငါ… ငါလည်း အပြင်ထွက်တော့မယ်။" လျိုဇီ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ သူမ၏ဖိနပ်များကို စီးကာ ဂျာကင်တစ်ထည်ကို ဆွဲယူပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူမ မှင်သက်သွားသည်။

ဗလာဖြစ်နေသော စင်္ကြံသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သူမျှ မမြင်ရပေ။

အစောပိုင်းက မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သော ယန်ကျန့် ဘယ်မှာလဲ။

ဤသည်ကို အစောပိုင်းက အဆောင် တစ္ဆေခြောက်နေသည်ဟူသော စကားနှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်သောအခါ လျိုဇီသည် ယခုအခါ ၎င်းသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

သူမ၏စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုသည် အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးထွားလာပြီး သူမသည် အခြားဘာကိုမှ စိတ်မပူနိုင်တော့ဘဲ အပြင်ဘက်သို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးထွက်သွားသည်။