ပြဿနာရှိသည်

"ကောင်းပြီ။ မင်း အခု မျက်လုံးဖွင့်လို့ရပြီ။"

ယန်ကျန့်၏ အသံသည် သူမ၏နားထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားသည်။ မြောင်ရှောင်ရှန်း တစ်ဖန်ပြန်၍ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမသည် ကျောင်း၏ ဘတ်စကတ်ဘောအားကစားခန်းမထဲတွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အားကစားခန်းမထဲမှ မီးများသည် ဖွင့်ထားနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး ဤအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှလွဲ၍ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

နေရာများ ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းနှင့် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း သူမ ဘယ်လိုမှ မရောက်ရှိနိုင်သော နေရာများတွင် ပေါ်လာခြင်းကို ကျင့်သားရနေသော မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိပေ။

"ဒီမှာ ဘေးကင်းရဲ့လား။"

ယန်ကျန့်က သူ၏နဖူးကို ပွတ်သပ်ပြီး ကြည့်ရှုသူများထိုင်ခုံတန်းတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ငါ မသေချာဘူး။ အဲ့ဒီအရာကသာ သတ်ဖြတ်မှုတွေ စတင်ခဲ့ရင် မြို့တစ်မြို့လုံးမှာ ဘေးကင်းတဲ့နေရာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဒါက ငါ့အဆောင်ခန်းထဲက ပန်းချီကားကြောင့်လား။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် ယန်ကျန့်ကို မှီကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် သူမ ယခင်က ကောင်းစွာ မဝတ်ဆင်ခဲ့သော ဖိနပ်များကို စတင်ပြုပြင်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက ပန်းချီကားတွေထဲက တစ်ချပ်ပဲ။ ဒါက ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကျိန်စာတစ်မျိုးပဲ။ အဲ့ဒီအရာက တစ်နေရာရာမှာ ပေါ်လာသရွေ့ လူတွေက တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်။ ငါတို့ အရင်းအမြစ်ကို အခုထိ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။ ပြီးတော့ လူတော်တော်များများက ဒီပြဿနာကြောင့် မကြာသေးခင်က ဒုကခရောက်နေကြတယ်။"

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် မြောင်ရှောင်ရှန်းက "ဒါ အရမ်းအန္တရာယ်များလား။ အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းက တစ္ဆေနဲ့ ဘယ်လိုနှိုင်းယှဉ်မလဲ။"

"သာမန်လူတွေအတွက်တော့ ကြီးမားတဲ့ကွာခြားချက်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ ကွာခြားချက်က သိသာတယ်။ အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းမှာ ငါက အနည်းငယ်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအရာရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရရင် ငါလည်း သေသွားနိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က "အဲ့ဒီတစ်ခေါက် ကျိုးကျန့်က ဟောပြောပွဲမှာ ဘာပြောခဲ့လဲဆိုတာ မင်း မှတ်မိလား။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"တစ္ဆေတစ်ကောင် သတ်ဖြတ်တဲ့ပုံစံက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ ငါတို့သာ အဲ့ဒါကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရင် အနည်းဆုံးတော့ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ငါတို့ ရှင်သန်နိုင်မယ်ဆိုတာကို အာမခံနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက မင်းက တစ္ဆေနဲ့ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံပြီးမှပဲ ပုံစံကို နားလည်နိုင်မှာ။"

သူ ဤသို့ပြောရင်း ယန်ကျန့်က သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့ပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ တင်းမာနေသော်လည်း ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က ငါတို့အသက်ကို စွန့်စားဖို့ လိုအပ်တယ်။ မှားမှန်းတဲ့တချို့က နားမလည်ဘဲ သေဆုံးသွားကြတယ်။ မှန်မှန်းတဲ့တချို့ကတော့ ရှင်သန်ဖို့ ကံကောင်းကြတယ်။ သာမန်လူအများစုအတွက်တော့ အမှားလုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတယ်။"

"ဘယ်သူမှ ပထမတစ်ကြိမ်မှာ တစ္ဆေရဲ့သတ်ဖြတ်မှုပုံစံကို ရှာတွေ့လောက်အောင် ကံမကောင်းဘူး။ ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုက ဒီဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ဝေးဝေးနေဖို့ပဲ။ မင်းက အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းက အခြေအနေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတယ်။ အခုက တခြားသူတွေအကြောင်း စဉ်းစားနေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း နားလည်သင့်တယ်။ ဒါက မင်းကယ်တင်နိုင်တဲ့ လူတစ်ဦးချင်းစီကို ကယ်တင်ရမယ့်ကိစ္စပဲ။ သူတို့သာ မတန်ဖိုးထားရင် မင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်မခံသင့်ဘူး။"

"မဟုတ်ရင် မင်းလည်း သေသွားလိမ့်မယ်။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက သူ၏ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး "ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်မရဲ့အခန်းဖော်တွေလေ။ သူတို့ သေသွားတာကို ကျွန်မ ဘေးကနေ ရပ်ကြည့်နေလို့မဖြစ်ဘူး။ ရှင့်က အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။"

"မင်း လူတိုင်းကို မကယ်နိုင်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က အသံတိုးတိုးဖြင့် "ဒီဖြစ်ရပ်တွေက တိုးများလာနေတယ်။ ပြီးတော့ လူပိုပိုများများက သားကောင်တွေ ဖြစ်လာနေကြတယ်။ မင်းသာ လူတိုင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားရင် မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ကယ်တင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက သူတို့ထက် ပိုမြန်မြန် သေသွားလိမ့်မယ်။ ကျိုးကျန့်က အကောင်းဆုံးဥပမာပဲ။ ငါက နောက်တစ်ယောက်ကျိုးကျန့် ဖြစ်မလာချင်ဘူး။ ငါသာ ရွေးချယ်ရမယ်ဆိုရင် ငါ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မိသားစုရဲ့ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို အရင်ဆုံး ဘာလို့ အာမ မခံရမှာလဲ။"

"ယန်ကျန့်၊ ရှင် အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူး။"

"ဒါက မင်း အရမ်းကြင်နာလွန်းလို့ပဲ။ ငါသာ မင်းလို တွေးခဲ့ရင် ငါ ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေနှင့်လောက်ပြီ။"

"ငါတို့ မငြင်းခုံကြနဲ့တော့ ဟုတ်ပြီလား။ အဲ့ဒီပန်းချီကားက ဒီလောက်အန္တရာယ်များမှတော့ ရှင် အဆောင်အဆောက်အအုံက လူတိုင်းကို ကယ်ထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာပေးလို့ရမလား။ သူတို့ အဲ့ဒီကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့အရာတွေကို ဖြတ်သန်းရမှာကို ကျွန်မ မလိုလားဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက သူတို့အတွက် အရမ်းရက်စက်လွန်းတယ်… ဒါကို ကျွန်မ တောင်းပန်တာလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါ။"

ယန်ကျန့်၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမသည် သူ၏လက်မောင်းကို ဆွဲကာ တောင်းပန်သောပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို တောင်းပန်စရာမလိုဘူး။ မင်း ငါ့အကူအညီလိုတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်။"

များများစားစားမပြောဘဲ ယန်ကျန့်က သူ၏ဂြိုလ်တုဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ "အဆောင်အဆောက်အအုံတစ်ခုကို ကယ်ထုတ်တာက ငါတို့ အာခြောက်အောင် ပြောရင်တောင် မပြီးမြောက်နိုင်တဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ ငါတို့ကို အရူးတွေလို့ ထင်ပြီး ဖမ်းဆီးခံရနိုင်တယ်။"

"ဌာနချုပ်ကပဲ အဲ့ဒါကို လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။"

မကြာမီ ဂြိုလ်တုဖုန်းပေါ်မှ ခေါ်ဆိုမှု ချိတ်ဆက်သွားသည်။

"လျိုရှောင်ယွိ၊ ငါပဲ။"

"ကြားပါတယ်။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"

"ငါ ကောလိပ်ဘတ်စကတ်ဘောကွင်းမှာ။ ဒီမှာ အမျိုးသမီးအဆောင်အဆောက်အအုံတစ်ခုထဲမှာ တစ္ဆေပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိနေတယ်။ မင်း အဲ့ဒီအဆောက်အအုံက လူတိုင်းကို ကယ်ထုတ်ဖို့ ကျောင်းကို အကြောင်းကြားချင်ရင် ကြားလို့ရတယ်။"

"အခြေအနေ ဘယ်လောက်အထိ ရောက်နေပြီလဲ။ ထိခိုက်သေဆုံးမှုတွေ ရှိလား။"

လျိုရှောင်ယွိ၏ စကားပြောနှုန်းသည် ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာပြီး အရေးတကြီးဖြစ်နေပုံရသည်။

"အခုထိ ဘယ်သူမှ မသေသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေပန်းချီကားတစ်ချပ် အဆောင်အဆောက်အအုံတစ်ခုထဲမှာ ပေါ်လာမှတော့ အချိန်မရွေးပဲ။"

လျိုရှောင်ယွိက ချက်ချင်း "ကျွန်မ နားလည်ပြီ။ ရှင့်က အဲ့ဒီက အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်မလား။ ကျွန်မတို့ ရှင့်ကို ကူညီဖို့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ လွှတ်ပေးမယ်။ ငါတို့မှာ တခြားလူတွေ မပိုလျှံတော့ဘူး။ ခေါင်းဆောင်အားလုံးက တာဝန်တွေနဲ့ အလုပ်များနေကြတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မကို ကူညီပေးလို့ရမလား။"

"ဒါဆိုရင် မင်း ငါ့ကို အကြွေးတစ်ခု တင်သွားပြီ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ဒီလောက်ပါပဲ။ သူတို့ ရောက်လာတဲ့အခါ ဘတ်စကတ်ဘောကွင်းမှာ ငါ့ကို လာရှာခိုင်းလိုက်။"

ယန်ကျန့်က စကားဆုံးသည်နှင့် ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် ယန်ကျန့်၏ ဖုန်းသည် ကျိုးကျန့် ယခင်က အသုံးပြုခဲ့သော တစ်လုံးနှင့် တူညီသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ယခုအခါ သူမသည် ယန်ကျန့် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း ဘာလုပ်နေခဲ့သည်နှင့် သူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သိရှိသွားသည်။

"တချို့အရာတွေက ရှောင်လွှဲမရနိုင်ရင်တောင် အရမ်းလွယ်လွယ်ကူကူ သဘောမတူသင့်ဘူး။ မဟုတ်ရင် လူတွေက ဒါကို အလကားရတယ်လို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်။"

ယန်ကျန့်က သူ၏ဖုန်းကို ချရင်း ပြောသည်။

"ငါ ဒီကို ရောက်လာတဲ့အခိုက်အတန့်ကတည်းက ဒီပြဿနာတွေက ငါ့အပေါ် ကျရောက်လာမယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ငါ ဒီအရာတွေကို မကိုင်တွယ်ချင်ဘူး။"

"ငါ သေရမှာကြောက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့။ ရွေးချယ်ခွင့်သာ ရှိခဲ့ရင် တစ္ဆေသရဲဆန်တဲ့အရာတွေကို ဘယ်သူက ကိုင်တွယ်ချင်မှာလဲ။ မင်းသာ အားကောင်းတဲ့တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံခဲ့ရင် ယေရှုတောင်မှ အခွင့်အရေးရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူက ခံနိုင်မှာလဲ။"

သူသည် သူ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူ တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာသည့်နေ့မှစ၍ သူသည် သူ၏ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ရွေ့လျားခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ပေ။ မဟုတ်ပါက သူ၏အတွင်းမှ မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေသည် သူ့ကို ဘာမှမကျန်မချင်း ဝါးမြိုသွားလိမ့်မည်။

"ယန်ကျန့်၊ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်…"

ထိုအချိန်တွင်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း နေထိုင်ခဲ့သော အဆောင်ခန်းထဲတွင် ကျန်းရှ၏ ပျောက်ဆုံးမှု၊ မြောင်ရှောင်ရှန်းနှင့် ယန်ကျန့်တို့ ထွက်ခွာသွားခြင်း၊ သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သော လျိုဇီနှင့်အတူ အဆောင်တွင် အခန်းဖော်နှစ်ဦးသာ ကျန်တော့သည်။

တစ်ဦးမှာ စုန့်ယွိကျားဟု အမည်ရပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ အပေါ်ထပ်ကုတင်တွင် အိပ်သည်၊ နောက်တစ်ဦးမှာ ဝမ်ယွဲ့ဟု အမည်ရပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကုတင်တွင် အိပ်သည်။

အချိန်နောက်ကျနေသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး အိပ်ချင်စိတ်မရှိပေ။

ထိုတိုတောင်းသော ဆယ်မိနစ်တာကာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များသည် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"မြောင်ရှောင်ရှန်းရဲ့ အဲ့ဒီအထက်တန်းကျောင်းအတန်းဖော် ယန်ကျန့်က လူဆိုးတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ကို ကြည့်ရုံနဲ့ သူ မကောင်းဘူးဆိုတာ သိနိုင်တယ်။ ညသန်းခေါင်ကြီး မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ခေါ်ထုတ်သွားတာက သေချာပေါက် ကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ဒီလိုလူမျိုးကို ငါတို့အဆောင်ထဲမှာ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာခွင့် ဘယ်တော့မှ မပေးသင့်ဘူး။ သူသာ နောက်တစ်ခါ အတင်းဝင်လာဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ သူ့ကို တိုင်ကြားမယ်။"

ဝမ်ယွဲ့က ဒေါသတကြီး ပြောသည်၊ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ယန်ကျန့်၏ စိုက်ကြည့်မှုကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နေသည်။

သူမသည် ထိုသို့သော အကြည့်မျိုးရှိသော မည်သူ့ကိုမျှ ယခင်က မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

၎င်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူမကို ယခုတိုင် ကြောက်ရွံ့မှု ခံစားချက်တစ်ခု ကျန်ရှိနေစေသည်။

၎င်းသည် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲမှ တစ်ခုခုနှင့်တူသည်၊ သူ၏မျက်လုံးထဲမှ အကြည့်သည် သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

"ဝမ်ယွဲ့၊ မင်း တစ်ခုခု ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"

"ဘာက ထူးဆန်းလို့လဲ။"

စုန့်ယွိကျားက အိပ်ယာထဲမှ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်းနေတာပဲ။ အဲ့ဒီယန်ကျန့်လေ။"

"သူက ချောမောတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက အဲ့လောက်တောင် မချောပါဘူး။ တစ်နေ့လုံး ဟန်ဆောင်နေတာပဲ။ သူ့လိုလူမျိုးတွေ၊ ပိုက်ဆံမရှိ၊ ဒီပလိုမာမရှိဘဲ မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ ဒုက္ခရောက်မှာပဲ။"

"ငါပြောနေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အရာက အဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး။ ယန်ကျန့်က ကျောင်းကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။ ပြီးတော့ သူက ငါတို့အဆောင်အပြင်ဘက်မှာ ဘယ်လိုပေါ်လာတာလဲ။ မြောင်ရှောင်ရှန်း ခုနက ဖုန်းခေါ်တုန်းက ယန်ကျန့်က ကျောင်းထဲမှာ ရှိနေမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းချပြီးကနေ ယန်ကျန့် ပေါ်လာတဲ့အထိ အဲ့ဒါက အရမ်းမမြန်ဘူးလား။"

အနီးကပ်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူမသည် ဤယန်ကျန့်နှင့်ပတ်သက်၍ ယုတ္တိမတန်သော အရာများ အလွန်များပြားနေသည်ကို သိရှိသွားသည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူမ၏တုံ့ပြန်မှုသည် အတော်လေး နှေးကွေးသည်။ လျိုဇီသည် ဤသည်ကို သတိပြုမိနှင့်ပြီဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ယန်ကျန့်၏ စကားများကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ပြီး အလျင်အမြန် လိုက်သွားကာ အဆောင်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

"မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ။" ဝမ်ယွဲ့သည် ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး အများကြီးမစဉ်းစားပေ။

စုန့်ယွိကျားက တိုးတိုးလေး "ငါက တစ်ခုခု မမှန်ဘူးလို့ ပိုပိုပြီး ခံစားနေရတာပဲ။ ပြီးတော့ လျိုဇီကလည်း ခုနက အရမ်းထူးဆန်းစွာ ပြုမူခဲ့တယ်။ ဒီလောက်အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားပြီး ပြန်မလာဘူး။ မင်းထင်လား ငါတို့အဆောင် တစ္ဆေခြောက်နေတယ်ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက အမှန်ဖြစ်နိုင်မလား။"

"ငါတို့ အိပ်တော့မှာ။ မင်း တစ္ဆေဇာတ်လမ်းတွေ မပြောနဲ့တော့လို့မရဘူးလား။" ဝမ်ယွဲ့က ပြောသည်။

"ငါ မကြားချင်ဘူး။ ငါ အခု တကယ်ပင်ပန်းနေပြီ။ အိပ်ချင်နေပြီ။ သူတို့ ဘာပဲလုပ်ချင်လုပ်ပါစေ။"

စုန့်ယွိကျားက တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ အဆောင်သည် တစ်ဖန်ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် အရိပ်တစ်ခု သက်ရောက်နေခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်အထိ မီးပိတ်ရန် မည်သူမျှ မပြောခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အဆောင်ခန်းသည် တောက်ပစွာ လင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် နှစ်ဦးစလုံး သူတို့၏ကုတင်များတွင် လဲလျောင်းနေစဉ်တွင် သူတို့ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ပို၍ပို၍ သတိရှိလာကြသည်။

သူတို့၏စိတ်များသည် မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေကြသည်၊ မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ အစောပိုင်းစကားများကို တွေးတောနေကြပြီး ယန်ကျန့်နှင့်ပတ်သက်၍ ယုတ္တိမတန်သော အရာများစွာကို စဉ်းစားနေကြသည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် စုန့်ယွိကျားက မမေးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

"မြောင်ရှောင်ရှန်းက ယန်ကျန့်နဲ့ ဖုန်းပြောတုန်းက ငါတို့အဆောင်ထဲက ပန်းချီကားမှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ သူပြောတာကို ငါကြားတယ်။ ပြီးတော့ မြောင်ရှောင်ရှန်းကို အဲ့ဒါနဲ့ ဝေးဝေးနေခိုင်းတယ်။ သူက ကျန်းရှ အနုပညာပြခန်းကနေ ယူဆောင်လာခဲ့တဲ့ ဆီဆေးပန်းချီကားကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား။"

သူမ ပို၍စဉ်းစားလေလေ ပို၍မသက်မသာဖြစ်လေလေဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယန်ကျန့် ပြောသည်မှာ အမှန်ဖြစ်ပါက ပြဿနာရှိသော ဆီဆေးပန်းချီကားသည် သူမ၏ကုတင်အနီး လေးမီတာထက်မနည်းသော အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသည်။

ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် စုန့်ယွိကျားသည် သတ္တိမွေးကာ သူ၏စောင်ထောင့်တစ်နေရာကို မသိမသာ မပြီး ကျန်းရှ၏ ကုတင်ဘက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်၊ ပန်းချီကား အမှန်တကယ် ပြဿနာရှိ၊ မရှိ ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏အကြည့်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် အောက်ထပ်ကုတင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သောအခါ ထိုနေရာတွင် ရှိသင့်သော ဆီဆေးပန်းချီကား ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ဟင်။ ပျောက်သွားပြီ။"

စုန့်ယွိကျားသည် တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ရှာဖွေစပြုလာသည်။

သူမသည် ပန်းချီကားသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိပြီး ယန်ကျန့်နှင့် မြောင်ရှောင်ရှန်းတို့ ထွက်ခွာသွားစဉ်က ၎င်းကို ယူဆောင်သွားခြင်းမရှိပေ။ သို့ဖြစ်ရာ ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း မည်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မည်နည်း။

ထူးဆန်းပြီး မူမမှန်သော ဖြစ်စဉ်များသည် သူမ၏မသက်မသာဖြစ်မှုကို ပို၍မြင့်တက်စေသည်။

မကြာမီ စုန့်ယွိကျားသည် ဆီဆေးပန်းချီကားအဟောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

၎င်းသည် အဆောင်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခင်နေရာတွင် မဟုတ်တော့ပေ။ ယင်းအစား ၎င်းသည် ဝမ်ယွဲ့၏ ကုတင်ဘေးတွင် ထူးဆန်းစွာ ပေါ်ပေါက်နေသည်။

"ဝမ်ယွဲ့…" သူမ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်၊ သူမ၏အသံသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် အရောင်ခြယ်နေသည်။

သူမ၏အတွင်းမှ အချက်ပေးသံသည် လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ စုန့်ယွိကျားသည် ယခုအခါ သူတို့အဆောင်ထဲမှ ဆီဆေးပန်းချီကားသည် အမှန်တကယ် ပြဿနာရှိသည်ဟု ယုံကြည်လိုက်သည်။