မကောင်းဆိုးဝါး ပန်းချီကား

အဆောင်ထဲတွင် စုန့်ယွိကျားသည် ပြဿနာရှိသည်ဟု ထင်ရသော ဆီဆေးပန်းချီကားအဟောင်းသည် ဝမ်ယွဲ့၏ ကုတင်ဘေးတွင် ထူးဆန်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို သူ၏မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင်မြင်လိုက်ရသည်။ ပန်းချီကားသည် ယခင်က ကျန်းရှ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ထားရှိခဲ့ပြီး ကျန်းရှ ပျောက်ဆုံးသွားကတည်းက ရွှေ့ပြောင်းခြင်းမရှိခဲ့သည်ကို သူ အလွန်သေချာသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း မည်သူမျှ ၎င်းကို မထိတွေ့ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် အခြားတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးတွင် ထိုအဆင့်အတန်း၏ ယဉ်ကျေးမှုရှိကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ပြဿနာရှိသော ပန်းချီကားသည် ဝမ်ယွဲ့၏ ကုတင်ဘေးတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး သူမနှင့် နီးပါးထိနေသည်။ ဝမ်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်မှာမူ အိပ်စက်ခြင်းတွင် ခေါင်းမြှုပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး လုံးဝ မသိရှိပေ။

စုန့်ယွိကျား၏ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အမှန်တကယ် အိပ်ပျော်နေသော ဝမ်ယွဲ့သည် နိုးထလာပုံရသည်။ သူ စိတ်မရှည်စွာ "အခု ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ။ ငါ အိပ်ပျော်တော့မလို့ပဲ။ မင်းအော်လိုက်တော့ ဒီည ငါ သေချာပေါက် အိပ်မပျော်တော့ဘူး။"

"မင်း… အဲ့ဒါ။ ပန်းချီကားက မင်းဘေးမှာ ရှိနေတယ်။" စုန့်ယွိကျား၏ အသံက တုန်လှုပ်နေသည်။

"ဘယ်ပန်းချီကားက ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေလို့လဲ။"

"အဲ့ဒါ… ကျန်းရှ အပြင်ကနေ ယူဆောင်လာခဲ့တဲ့ ပြဿနာရှိတဲ့ ပန်းချီကားလေ… အဲ့ဒီပန်းချီကားက အခု မင်းရဲ့ကုတင်ဘေးမှာ ရှိနေတယ်။"

"အဲ့ဒီပန်းချီကားက ငါ့ဘေးမှာ ဘယ်လိုလုပ်…" သူမ စကားမဆုံးမီ ဝမ်ယွဲ့က သူ၏ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မှင်သက်သွားသည်။

လူတစ်ရပ်ထက်ဝက်ကျော် မြင့်မားသော ကြီးမားသည့် ဆီဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ်သည် သူမ၏ကုတင်ဘေးမှ နံရံတွင် မတ်မတ်ရပ်နေသည်။ ပန်းချီကားပေါ်တွင် မျက်နှာအသွင်အပြင်များ ဝါးနေပြီး ဥရောပစတိုင် အနီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ဇာတ်ကောင်သည် ပန်းချီကား၏ အစိတ်အပိုင်းများစွာကို မယူထားပေ။ အများစုမှာ နောက်ခံဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ရင်းနှီးပုံရသည်။ မှိန်ဖျော့ပြီး ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော မှောင်မိုက်သည့် လေသံရှိသော်လည်း အဆောက်အဦများသည် ဤတက္ကသိုလ်မှ အဆောက်အဦများနှင့် တူညီသည်။

ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ယွဲ့သည်လည်း လျင်မြန်စွာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အံ့ဩတကြီး "ဒီပန်းချီကားက ငါ့ကုတင်ဘေးမှာ ဘယ်လိုပေါ်လာတာလဲ။ ဘယ်သူ ဒီမှာ ထားသွားတာလဲ။ ညစ်ပတ်နေတာပဲ…"

စုန့်ယွိကျား၏ လေသံသည် ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူမှ အဲ့ဒီပန်းချီကားကို မထိဘူး။ ဒါက မင်းရဲ့ကုတင်ဘေးမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသလိုပဲ။ ငါ အရမ်းရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိတယ်။ မြောင်ရှောင်ရှန်းနဲ့ ယန်ကျန့် ထွက်သွားတုန်းက ပန်းချီကားက ကျန်းရှရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ မင်းနဲ့ငါ ကုတင်ထဲက မထွက်ရသေးဘူး…"

မည်သူမျှ ပန်းချီကားကို မထိတွေ့ခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် သူမ၏ကုတင်ဘေးတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သလား။

ဤမျှနီးကပ်စွာရှိသော ပန်းချီကားကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားမိသည်။

"ငါတို့ ဒီကနေ အမြန်ထွက်သွားကြစို့။ ငါတို့အဆောင်က ပိုပိုပြီး မူမမှန်တော့ဘူးလို့ ငါခံစားနေရတယ်။" စုန့်ယွိကျား၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုသာ ရှိတော့သည်။ အကယ်၍ ဝမ်ယွဲ့သာ သူမနှင့်အတူ မရှိခဲ့ပါက သူမသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။

"မင်းပြောတာမှန်တယ်။ ငါတို့ ဒီအဆောင်မှာ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ ပြဿနာရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ အရင်ဆုံး ထွက်သွားကြရအောင်။"

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် မြောင်ရှောင်ရှန်းနှင့် လျိုဇီတို့၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကိုလည်း သတိရလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် မြောင်ရှောင်ရှန်းက အဆောင်ထဲမှ ပန်းချီကားသည် ပြဿနာရှိပြီး တစ္ဆေခြောက်နိုင်သည်ဟု တိုက်ရိုက်ပြောခဲ့သည်။

သူမသည် ယခင်က မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် အရာသည် အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် အထောက်အထားမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူမသည် မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ စကားများ မှန်ကန်နိုင်သည်ဟု မသဲမကွဲ ခံစားမိသည်။

ဤပန်းချီကားတွင် တကယ်ပင် ပြဿနာရှိသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဝမ်ယွဲ့သည် သူမ၏ကုတင်မှ လွတ်မြောက်ရန် နီးပါး ခုန်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ နီးပါး လဲကျသွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီး ဖိနပ်များ စီးရန် စတင်လိုက်သည်။

စုန့်ယွိကျားသည် ပို၍ပင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသည်။ သူမသည် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို သိရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဆောင်မှ ထွက်ခွာလိုခဲ့သောကြောင့် သူမသည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို စောင့်ဦး။ ငါ့ကို နောက်ချန်မထားခဲ့နဲ့။" ဝမ်ယွဲ့သည် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် စုန့်ယွိကျားက သူမကို အဆောင်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ဤနေရာတွင် နောက်ထပ်တစ်စက္ကန့်မျှ နေထိုင်ရခြင်းပင်လျှင် သူမကို ကြောက်ရွံ့စေသည်။

"ဒါဆိုရင် အမြန်လုပ်။"

စုန့်ယွိကျားက စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းသည်။

"ငါတို့သာ အစောကြီးကတည်းက မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ယုံကြည်ပြီး သူတို့နဲ့အတူ ထွက်သွားခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။"

"မင်း ဘာကြောက်နေတာလဲ။ ဒါက တစ္ဆေခြောက်တာတောင် မဟုတ်လောက်ဘူး။ တကယ်ပဲ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် တစ္ဆေတစ်ကောင်က သူ့ကိုယ်သူ ပြရဲမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါမယုံဘူး။ အဆိုးဆုံးကတော့ ငါတို့ ဘေးခန်းကို သွားပုန်းနေလိုက်မယ်။ လူများများရှိနေရင် တစ္ဆေတွေက သေချာပေါက် ကြောက်မှာပဲ။" ဝမ်ယွဲ့က သူမ၏သတ္တိကို မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားသည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တစ္ဆေခြောက်ခြင်းသည် အသေးအဖွဲ စိတ်အနှောင့်အယှက်တစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး အများဆုံးမှာ လူများကို ကြောက်လန့်စေမည့်အရာတစ်ခုသာဖြစ်သည်၊ သိပ်မပြင်းထန်ပေ။

ဤသည်မှာ ပုံမှန် မဆင်မခြင်နိုင်သော မသိနားမလည်မှုဖြစ်သည်။

တကယ့်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို မကြုံတွေ့ဖူးဘဲ ထိုမျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းတွင် တံခါးခေါက်တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကို အမှန်တကယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် ပန်းချီကားတွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကို သိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ပြီး သူမ၏အခန်းဖော်အားလုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးလိုခဲ့သည်။

သူတို့၏ တန်ဖိုးမထားမှုကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သူတို့သည် ဤမျှလောက် အချိန်ဖြုန်းခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယန်ကျန့်က သူတို့ကို "ဝက်အဖွဲ့ဖော်များ" ဟု ကျိန်ဆဲသည့်အခါ မြောင်ရှောင်ရှန်း မတုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။ သွားကြစို့။"

ဝမ်ယွဲ့ အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ပြီးခါနီးသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ယွိကျားသည် တံခါးဖွင့်ရန် အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး ထွက်ခွာရန် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။

"စောင့်ဦး။ ငါ့အိတ်ကို ယူရဦးမယ်။"

ဝမ်ယွဲ့က သူ၏ဖိနပ်များကို စီးပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရကာ သူ၏ပစ္စည်းများကို ယူရန် ပြန်တက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ပစ္စည်းတွေ ယူပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ။" စုန့်ယွိကျားက တံခါးဝတွင် စိုးရိမ်တကြီး ခြေထောက်များကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ အခုလေးတင် ဝယ်ထားတဲ့ အိတ်အသစ်ပဲ။ အဲ့ဒီထဲမှာ ငါ့ဖုန်းနဲ့ ပိုက်ဆံအိတ် ရှိနေတုန်းပဲ။ အဲ့ဒါတွေ ပျောက်သွားရင်…"

သို့သော် သူမ စကားမဆုံးမီ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော စုန့်ယွိကျားသည် ရုတ်တရက် သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားကာ ချမ်းစိမ့်ဖွယ်ကောင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲမှ တိုးဝင်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းသည့် အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွဲ့၏ ကုတင်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော ပန်းချီကားသည် ယခုအခါ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မူလက မှိန်ဖျော့ပြီး ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော မြို့ပြနောက်ခံသည် ကျုံ့သွားပြီး အလယ်မှ ဝါးနေသော အမျိုးသမီးပုံရိပ်သည် ကြီးမားလာကာ ဘောင်တစ်ခုလုံးကို နီးပါး ဖြည့်ဆည်းသွားသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် သူမ၏ကြောက်ရွံ့မှု၏ တကယ့်အကြောင်းရင်းမဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရာမှာ ပန်းချီကားထဲမှ ဝါးနေသော အမျိုးသမီးပုံရိပ်၏ လက်များသည် ယခုအခါ ဘောင်အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်ပေါက်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဖြူဖျော့ပြီး သွေးနီးပါးကင်းမဲ့သော လက်များသည် ဘောင်အောက်တွင် အနည်းငယ် တွဲလောင်းကျနေပြီး လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။ အလင်းရောင်အောက်တွင် ၎င်းတို့သည် မှိန်ဖျော့သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကိုပင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်စွာ ဖွဲ့စည်းထားသော အမျိုးသမီးလက်ဖဝါးတစ်စုံဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ဆီဆေးပန်းချီကားအဟောင်းတစ်ချပ်မှ ထွက်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ဤလက်များ၏ တကယ့်ပိုင်ရှင်သည် ပန်းချီကားအတွင်း ဝှက်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မည်သူ့စိတ်ထဲတွင်မှ သံသယဖြစ်စရာမရှိပေ။

ထိုသို့သော မြင်ကွင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာသည် ယခင်ကတည်းက ထိတ်လန့်နေသော စုန့်ယွိကျားကို ထိမှန်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူ့ကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားသည်။

သူမ ထွက်ပြေးလိုသော်လည်း သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အာရုံခံစားမှုအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူမ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

အချိန်ပင်လျှင် သူမ၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ဝမ်ယွဲ့ ဆီဆေးပန်းချီကားမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖြူဖျော့သည့် လက်ဖဝါးများဘက်သို့ လက်လှမ်းနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

ဝမ်ယွဲ့သည် သူမ၏အိတ်ကို ယူရန် ကြိုးစားနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ထောင့်မှ ပန်းချီကားမှ ထွက်နေသော ထူးဆန်းသည့် လက်များကို သူမ မမြင်နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကုတင်ထိပ်တွင် တင်ထားသည်—အကယ်၍ သူမ မြင်နိုင်ခဲ့ပါက သူမသည် မသိရှိဘဲ ကျန်ရှိနေမည်မဟုတ်ပေ။

"အမြန်ပြေး။ တစ္ဆေရှိတယ်။ မင်းအိတ်ကို သွားမယူနဲ့တော့။"

စုန့်ယွိကျားသည် သူမကို သတိပေးရန် အော်ဟစ်လိုသော်လည်း သူမ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သောအခါ မည်သည့်အသံမှ မထွက်ပေ။

အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုတွင် နစ်မြုပ်နေသောအခါ လူများသည် ထွက်ပြေးရန်မပြောနှင့် စကားပင်မပြောနိုင်ပေ—သူတို့သည် အရူးများကဲ့သို့ နေရာမှာပင် တောင့်တင်းနေနိုင်ပြီး သူတို့ရှေ့တွင် အန္တရာယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ။

ဤအခြေအနေသည် မဆန်းပေ။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များတွင် သာမန်လူများစွာ၏ တုံ့ပြန်မှုများသည် စုန့်ယွိကျားကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်—စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု ပိုအားကောင်းသူအနည်းငယ်သာ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လှုပ်ရှားနိုင်ပေမည်။

သူမ၏အရပ်ရှည်သောကြောင့် ဝမ်ယွဲ့သည် သူမ၏ပစ္စည်းများကို အလွယ်တကူ မရောက်နိုင်ဘဲ မြင့်မားစွာ ရပ်တည်ရန် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း တက်ခဲ့ရသည်။

"တွေ့ပြီ။" ဝမ်ယွဲ့သည် ကုတင်ခေါင်းရင်းမှ ထောင့်တွင် သူမ၏အိတ်ကို မြင်ပြီး လျင်မြန်စွာ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သူမ၏ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ထွက်သွားရန် တွေးတောရင်း အကယ်၍ တစ္ဆေခြောက်နေပါက အဆောင်တွင် မနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် အရာရာကို ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ လက်လှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖြူဖျော့သော လက်ဖဝါးတစ်ဖက်သည် ဘယ်ကမှန်းမသိ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

၎င်းသည် အေးစက်ပြီး တောင့်တင်းကာ သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်မှ လာသော အရိုးထဲစိမ့်ဝင်အောင် အေးစက်မှုသည် သူမကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

"အား!"

ဝမ်ယွဲ့သည် ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏အိတ်အသစ်ကို မဂရုစိုက်တော့ဘဲ သူမ၏လက်ကို အသည်းအသန် ပြန်ဆွဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ဖြူဖျော့ပြီး ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော လက်ဖဝါးသည် သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မလွှတ်ပေးပေ။ ယင်းအစား လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုသည် နံရံဘေးမှ ပန်းချီကားအဟောင်းကို ပြုတ်ကျသွားစေသည်။

ဝမ်ယွဲ့သည် သူမ၏ချိန်ခွင်လျှာကို ဆုံးရှုံးပြီး အဆောင်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်၊ သူမ၏ကုတင်မှ ဆီဆေးပန်းချီကားသည်လည်း ပြုတ်ကျလာသည်။

၎င်းသည် သူမအပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျသွားသည်။

ဝမ်ယွဲ့သည် အပြင်းအထန် အော်ဟစ်ရင်း သူမအပေါ်မှ အရာကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုအခါမှသာ သူမကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်များသည် ပန်းချီကားမှ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူမ သိရှိသွားသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူမသည် ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ပြီး အော်ဟစ်နေသည်။

သူမ၏အော်သံများသည် စူးရှပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

အဆောင်တံခါးဝတွင် စုန့်ယွိကျားသည် လှုပ်ရှားရန် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေပြီး ဤမြင်ကွင်း သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

ဝမ်ယွဲ့ မည်သို့ပင် ရုန်းကန်သည်ဖြစ်စေ သူမသည် ပန်းချီကားကို သူမအပေါ်မှ မဖယ်ရှားနိုင်ပေ။

ယင်းအစား တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ယွဲ့၏ ရုန်းကန်သံနှင့် အော်ဟစ်သံများကို မကြားရတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုန့်ယွိကျားသည် ဝမ်ယွဲ့၏ ခြေထောက်များသာ အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်၏ ကျန်အစိတ်အပိုင်းများသည် ပန်းချီကားထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းသည် လူတစ်ဦးကို အရှင်လတ်လတ် မျိုချနိုင်သော အောက်ခြေမရှိသည့် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုနှင့်တူသည်။ ပန်းချီကားမှ ထွက်ပေါ်နေသော လက်များသည် ဝမ်ယွဲ့၏ ခြေထောက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပန်းချီကားထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

ပန်းချီကားအပြင်ဘက်တွင် ရင်းနှီးသော ခြေထောက်များသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ရုန်းကန်ကန်ကျောက်နေသည်၊ ဝမ်ယွဲ့၏ အသံကို မကြားရတော့သော်လည်း သူမ၏မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။ စုန့်ယွိကျားသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ထုံကျင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ငိုနေသည်။

အချိန် မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိဘဲ ကုန်လွန်သွားသည်။

အဆုံးတွင် စုန့်ယွိကျားသည် ဘောင်ထဲမှ ထွက်နေသော ခြေထောက်များ တဖြည်းဖြည်း ရုန်းကန်ခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လက်လျှော့လိုက်သကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ဝမ်ယွဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သကဲ့သို့ အပြင်ဘက်မှ ခြေထောက်များသည် မလှုပ်မယှက် ကျန်ရှိနေပြီး ရံဖန်ရံခါသာ တုန်လှုပ်နေသည်။

မြင်ကွင်း တည်ငြိမ်သွားသည်။

ထူးဆန်းသည့် ပန်းချီကားသည် အဆောင်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ ပန်းချီကားအောက်တွင် ရုန်းကန်နေသော ပုံပျက်နေသည့် ခြေတစ်စုံသည် တောင့်တင်းစွာ ထိုးထွက်နေပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အစောပိုင်းက ထွက်ခွာသွားခဲ့သော လျိုဇီသည် အဆောင်အဆောက်အအုံအောက်မှ ကစားကွင်းပေါ်တွင် ပေါ်ပေါက်နှင့်ပြီဖြစ်ပြီး အသက်ရှူမဝဖြစ်နေသည်။

သူမသည် မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ရှာဖွေလိုပြီး ဟုတ်ပါတယ်၊ အရေးအကြီးဆုံးမှာ တကယ့်အခြေအနေကို စုံစမ်းမေးမြန်းရန် ယန်ကျန့်ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သူက စိတ်ကူးမိမည်နည်း။ သူမ လိုက်လံရှာဖွေစပြုသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မြင်ကွင်းကို ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်—ကစားကွင်းပတ်လည် ပြေးလွှားသော်လည်း သူတို့၏ပုံရိပ်များကို တစ်ချက်မျှပင် မမြင်ရပေ။ သူတို့၏ပျောက်ကွယ်သွားမှုသည် နားမလည်နိုင်သော ထူးဆန်းမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

"ဖုန်းခေါ်။ ဟုတ်တယ်။ မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ဖုန်းခေါ်လိုက်။"

လျိုဇီသည် သူမ၏အဆောင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အပိုင်းကို လုံးဝ မသိရှိဘဲ သူ၏ဆဲလ်ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ နံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ဤခေါ်ဆိုမှုသည် အကူအညီတောင်းခံခြင်းဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။