အခန်း (၅၅၅)

ထိုအချိန်တွင် ဆင်ခြေဖုံးရှိ ဗီလာအိမ်ရာတစ်ခုအပြင်ဘက်တွင်။

လီယောင်သည် ကားထဲတွင် အတော်အတန်ကြာအောင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး ယန်ကျန့် ပြန်မလာသေးသောကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။ သူ၏ယခင်စွမ်းဆောင်ရည်အရ သူသည် ဟဲထျန်းရှုံးကို ယခုအချိန်တွင် ရှင်းလင်းပြီးသား ဖြစ်သင့်သည်။ ဒါ့အပြင် အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင် အိမ်ရာထဲတွင် ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ အရာအားလုံးသည် အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်နေပုံရသည်။

"အထဲဝင်ပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

အတော်အတန်ကြာအောင် တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် လီယောင်သည် သူမ၏သိလိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် သတိထား၍ အိမ်ရာထဲသို့ ကားမောင်းဝင်သွားပြီး ဗီလာနံပါတ် ရှစ်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

သို့သော် လီယောင်၏ ကား ဝင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များ သယ်ဆောင်ထားသော ဟဲထျန်းရှုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဘာလဲ။ ဟဲထျန်းရှုံး အသက်ရှင်နေတုန်းပဲလား။" လီယောင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက…"

ဆက်တိုက်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အကယ်၍ ဟဲထျန်းရှုံး အသက်ရှင်နေသေးပါက သူ့ကို သတ်ရန် သွားခဲ့သော ယန်ကျန့် ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။ သူ လှုပ်ရှားရန် ပျက်ကွက်ပြီး ဟဲထျန်းရှုံး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသလား။

ဤဖြစ်နိုင်ခြေမှာ မကြီးမားသော်လည်း အခွင့်အရေးတစ်ခုတော့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းတစ္ဆေဆရာများ ဘယ်တော့မှ မတော်တဆမှုမဖြစ်ဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။

လီယောင် သူမ၏အတွေးများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေစဉ်တွင် တံခါးဝတွင် ရှိနေခဲ့သော ဟဲထျန်းရှုံးသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ကားပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။

"ဘုန်း!" မှန်ကွဲသံ မြည်ဟည်းသွားသည်။

ဟဲထျန်းရှုံးသည် ပြတင်းပေါက်ကို ထုခွဲပြီး လီယောင်ကို ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ငါ သိသားပဲ။ ယန်ကျန့်က ငါ ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။ ဒါ မင်းပဲကိုး။ ခွေးမ။ မင်း သူ့ကို ပြောခဲ့တာပဲ။ မင်းကြောင့် ငါ သေတော့မလို့ပဲ။ အခု မင်း ငါ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာရဲသေးတယ် ဟုတ်လား။"

ဟဲထျန်းရှုံးသည် လီယောင်ကို မှတ်မိပြီး ဤသည်မှာ ကျန်းကျန့်၏ ကားဖြစ်သည်ကိုလည်း မှတ်မိသည်။ ဒေါသသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် တိုးဝင်လာပြီး ဤသစ္စာဖောက်ကို လည်မျိုညှစ်ရန် ချက်ချင်း စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ရှိနေသည်။

လီယောင်သည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်တကြား အမူအရာတစ်ခု ပြလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်က ခင်ဗျားကို မသတ်ခဲ့ဘူးလား။"

"သူ လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ သူ လက်လျှော့လိုက်တယ်။ ငါ ဒီနေ့ ဒီမှာ သေတော့မလို့ပဲ။ မင်းသာ သတင်းအချက်အလက်ကို မပေါက်ကြားခဲ့ရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား ရှုံးနိမ့်မှာလဲ။"

ထိုမေးခွန်းတွင် ဟဲထျန်းရှုံး၏ မျက်နှာသည် ခြိမ်းခြောက်စွာ မဲ့ရွဲ့သွားသည်။ သူ လီယောင်ကို ကားထဲမှ ဆွဲထုတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချကာ သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူမထံသို့ တိုးကပ်သွားသည်။

လီယောင်သည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသနေသည်။

သူမသည် ယန်ကျန့် အလုပ်ပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး ဟဲထျန်းရှုံး၏ အိမ်တွင် ကြန့်ကြာနေရုံသာဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဤသို့သော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုကို ဘယ်သောအခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်လား။

ယန်ကျန့် အခု ဘယ်မှာလဲ။

ထိတ်လန့်တကြား ပတ်လည်ကြည့်ရင်း လီယောင်သည် သူမ၌ ဟဲထျန်းရှုံးကို ဆန့်ကျင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိကြောင်း သိသည်။ ယန်ကျန့်တစ်ဦးတည်းသာ ဤလူကို တားဆီးနိုင်သည်။ မဟုတ်ပါက အခြေအနေများကို စစ်ဆေးရန် ကားမောင်းဝင်လာခဲ့သည့် သူမ၏သိလိုစိတ်သည် သူမကို ယနေ့ သေဆုံးစေနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

"ကြည့်မနေနဲ့တော့။ ယန်ကျန့် ဒီမှာမရှိဘူး။ သူ ခဏက ထွက်သွားပြီ။"

ဟဲထျန်းရှုံး၏ အကြည့်သည် အေးစက်နေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ကြမ်းတမ်းမှုသည် မမှိန်ဖျော့ပေ။ သူသည် လီယောင်ကို သတ်ဖြတ်သင့်၊ မသင့် စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သာမန်လူတစ်ဦးကို သတ်ခြင်းသည် သူ့ကဲ့သို့သောသူအတွက် ခက်ခဲသောအလုပ်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် လက်တစ်ဖက် မြှောက်ရုံမျှသာဖြစ်ပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမရှိပေ။

ထို့အပြင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လီယောင်သည် သူ့ကို အပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေပြီး သူမသည် တစ္ဆေ၏ သတ်ဖြတ်မှုစည်းမျဉ်းကို အစပျိုးခဲ့သည်။

သူ လုပ်ရန်လိုအပ်သည်မှာ တစ္ဆေကို ဆင်းခွင့်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ယခုလေးတင် ရရှိခဲ့သော သင်ခန်းစာသည် ဟဲထျန်းရှုံးကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စေသည်။

"မလုပ်… မသတ်ပါနဲ့…" လီယောင်သည် ကြောက်ရွံ့တကြားဖြင့် နောက်သို့ တွားသွားလိုက်သည်။

ဟဲထျန်းရှုံးသည် သူမကို မလိုက်ဘဲ သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ပြီး သူမကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါကို မှတ်ထား ခွေးမ။ ငါ မင်းကို ဒီနေ့ မသတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။ ယန်ကျန့် မင်းကို မကာကွယ်နိုင်တဲ့နေ့မှာ ငါ မင်းကို ငါ့လက်နဲ့ လည်မျိုညှစ်မယ်။ မင်းလို သာမန်လူတစ်ယောက်က ငါ့ကို နောက်ကွယ်ကနေ ဓားနဲ့ထိုးရဲတယ် ဟုတ်လား။ မင်း တကယ်ပဲ ငါ ဟဲထျန်းရှုံးက ဒီလောက် အနိုင်ကျင့်ရလွယ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာလား။"

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များကို ကားထဲသို့ မကျေမနပ်ဖြင့် ပစ်ထည့်ပြီး လီယောင်၏ ယာဉ်ထဲသို့ တက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ ကောင်းစွာသိသည်မှာ ယန်ကျန့် သူ့ကို သက်ညှာခဲ့သည်မှာ သူ အခြားတစ်ခုခုကြောင့် အလုပ်များနေသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ တစ္ဆေကို ကိုင်တွယ်ရန် အချိန်များစွာ မဖြုန်းလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ပခုံးပေါ်မှ တစ္ဆေသည် ကြမ်းတမ်းပြီး ကိုင်တွယ်ရမလွယ်ပေ။

သို့သော် ဟဲထျန်းရှုံးသည် ယန်ကျန့် သူ၏စိတ်ကို ပြောင်းလဲမည်လောဟူ၍ မလောင်းရဲပေ။ ထို့ကြောင့် အကောင်းဆုံးလုပ်ဆောင်မှုမှာ မြို့မှ ခဏထွက်ခွာပြီး ပုန်းအောင်းနေကာ အခြေအနေများ မည်သို့ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ကြည့်ရှုရန်ဖြစ်သည်။ လီယောင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ။

ခွေးကို ရိုက်သည့်အခါ ပိုင်ရှင်ကို ကြည့်ရမည်ဟူသော ရုပ်ဆိုးသည့် အမှန်တရားတစ်ခု ရှိသည်။ အကယ်၍ သူသည် သူမကို ယခု သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို လိုက်လျောခဲ့ပြီး ယန်ကျန့် သူ့နောက်သို့ လိုက်လာပါက သူသည် လူသေတစ်ဦး ဖြစ်မည်မှာ သံသယဖြစ်စရာမရှိပေ။

သူသည် ထိုသို့သော ခေါင်းကိုက်စရာတစ်ခုကို မကိုင်တွယ်လိုပေ။

သူ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်နှင့် ယာဉ်သည် ရှေ့သို့ တိုးထွက်သွားသော်လည်း မကြာမီ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဟဲထျန်းရှုံးသည် သော့တစ်စုံကို ပစ်ချလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့သည်။ "ငါ့အတွက် စာတစ်စောင် ပါးလိုက်။ အိမ်ကို ယန်ကျန့်ဆီ ရှုံးသွားပြီ။ အဲ့ဒါ သူ့ဟာပဲ။ လျော်ကြေးက အိမ်ထဲမှာ အကုန်ပါတယ်။ ဒီနောက်မှာ ငါတို့ ညီတူညီမျှပဲ။ ငါ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူလည်း ငါ့ကို ဒုက္ခမပေးတော့ဘူးလို့ မျှော်လင့်တယ်။"

သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်ဟု ခံစားနေရသော လီယောင်သည် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး အခြေအနေကို နားလည်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူခဲ့ရသည်။

"သေစမ်းကွာ။ ယန်ကျန့်က ဟဲထျန်းရှုံးကို ဘာလို့ လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ။ ဟဲထျန်းရှုံးက ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုလဲဆိုတာ သူ မသိဘူးလား။ သူ သူ့ကို သတ်နိုင်ခဲ့တာကို…"

ဒေါသသည် သူမ၏ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရောနှောသွားပြီး လီယောင်က ခါးသီးစွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူမသည် ယန်ကျန့် ကြီးမားသော အမှားတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်သည်။

တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူမသည် ယန်ကျန့်၏ နံပါတ်ကို ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီး ရှင်းပြချက်တစ်ခုကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ငါပဲ။" မကြာမီပင် ခေါ်ဆိုမှု ချိတ်ဆက်သွားပြီး ယန်ကျန့်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဟဲထျန်းရှုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ။ သူ ခုနက ငါ့ကို သတ်တော့မလို့ဆိုတာ မင်းသိလား။"

လီယောင်သည် သူမ၏အသံကို မမြှင့်ဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

ကျောင်း၏ ဘတ်စကတ်ဘောအားကစားခန်းမတွင် ရှိနေသော ယန်ကျန့်သည် လီယောင်၏ ခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိပြီး သူမ၏ပြစ်တင်မှုတွင် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မေးခွန်းထုတ်နေတာလား။"

"ရှင် အမှားလုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှင်ကို သတိပေးနေတာပါ။ ရှင် အရေးယူဖို့ အခုတောင် နောက်မကျသေးဘူး။ ရှင်သာ ဒီအတိုင်းလုပ်ဖို့ အပြင်းအထန်လုပ်နေရင် ကျွန်မ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု မျှော်လင့်တယ်။"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"ငါ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို မင်း ညွှန်ကြားစရာမလိုဘူး။ မင်းသာ ငါ့ဆီကနေ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု လိုချင်ရင် ဒါပဲ- ငါ ဟဲထျန်းရှုံးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က တစ္ဆေအချက်အလက်ကို သေသေချာချာ နားလည်တယ်။ သူ့ကို သတ်တာက ငါ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံပဲ။ ငါ အလုပ်များနေပြီး သူ့အလောင်းကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အချိန်မဖြုန်းချင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒါ မင်းကို ကျေနပ်စေလား။"

"ရှင်က အရမ်းယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေတာပဲ။ ဒါက ကျားတစ်ကောင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ တူတူပဲ။"

"ဟဲထျန်းရှုံးက ဘယ်လိုခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးလဲ။ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ ကြွက်တစ်ကောင်ပဲ။ အဖွဲ့အစည်းထဲက အကြီးမားဆုံးခြိမ်းခြောက်မှုက ဖန်ရှီမင်ပဲ။ မင်းကတော့ သူ့အကြောင်း ဘာအချက်အလက်မှ မစုဆောင်းရသေးဘူး။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မင်းအပေါ်မှာ ငါ နည်းနည်းစိတ်ပျက်တယ်။ ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်ပါပဲ။ မင်း အခု ပြန်သင့်ပြီ။ ငါတို့ နောက်တစ်ခါတွေ့မှ စကားဆက်ပြောကြမယ်။"

ထို့နောက် သူ ချက်ချင်း ဖုန်းချလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မှတ်ဉာဏ်များ ပြောင်းလဲခြင်းသည် လူတစ်ဦး၏ သဘာဝကို မပြောင်းလဲပေ။ လီယောင်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏အသုံးဝင်မှုသည် ကုန်ဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။

မိုးလင်းသည့်အခါ မိတ်ဆွေ အဖွဲ့အစည်းမှ လူများစွာသည် ယနေ့၏ သတင်းအချက်အလက်ကို လက်ခံရရှိပြီးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ငါယုံကြည်သည်။

"ငါ့ဖြစ်ရပ်က ရှင့်ကို ကြန့်ကြာစေခဲ့တာလား။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ပြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသည်။

ယန်ကျန့်က မဖုံးကွယ်ပေ။

"ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းရဲ့ဘေးကင်းလုံခြုံရေးက အရေးကြီးဆုံးပဲ။ တချို့အရာတွေက ဘယ်အချိန်မဆို လုပ်လို့ရပြီး အလျင်စလိုလုပ်စရာမလိုဘူး။"

မြောင်ရှောင်ရှန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူမသည် ယန်ကျန့် ယခင်က ဘာနှင့်အလုပ်များနေခဲ့သည်ကို မသိသော်လည်း ၎င်းသည် အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူမ သေချာသည်။ သူမသည် သူ့အပေါ် ပို၍ပို၍ အကြွေးတင်လာသည်ဟု မခံစားဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

ဤအကြွေးသည် မြောင်ရှောင်ရှန်း ဘယ်သောအခါမှ ပြန်ဆပ်နိုင်မည်မဟုတ်သော အကြွေးတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။ သူမသည် ယန်ကျန့် သူမ၏ဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်နိုင်ရုံသာ။

"စကားမစပ် ယန်ကျန့်။ ငါတို့နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံပွဲမှာ ငါ နင့်ကို ပြောခဲ့တာကို ရှင် မှတ်မိသေးလား။"

"အဲ့ဒီတုန်းကလား။ အဲ့ဒါ ငါတို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံခဲ့တုန်းက မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲအကိုကို သေလုနီးပါးဖြစ်စေခဲ့တယ်။ မင်း ငါ့ကို တစ်ခုခု ပြောခဲ့လို့လား။"

"ဟုတ်တယ် ပြောခဲ့တာပေါ့။ နင် မေ့သွားမှာပဲ။ ငါ ဒီအချိန်တုန်းက နင ပြုမူတဲ့ပုံစံနဲ့ဆိုရင် ရည်းစားရဖို့ ခက်လိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ နင်သာ အနာဂတ်မှာ တစ်ယောက်မှ ရှာမတွေ့ရင် နင်က ငါ့ဆီကို လာလို့ရတယ်လို့။"

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ပါးများ အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။

"အိုး။ အဲ့ဒါလား။ ငါ အဲ့ဒီတုန်းက အတွေးတချို့တော့ ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြောက်လအကြာမှာ ငါတို့ ပြန်တွေ့တဲ့အခါ မင်းက ဖွံ့ဖြိုးမှု ရပ်တန့်သွားပြီဆိုတာ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ အဲ့ဒါက ငါ့အတွက် ခက်ခဲစေတယ်။"

ယန်ကျန့်က မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ မထူးခြားသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ဒုက္ခရောက်နေပုံရသည်။

" ဘယ်ကို ကြည့်နေတာလဲ။ ငါက လေးလေးနက်နက် ပြောနေတာ။"

"ငါလည်း လေးလေးနက်နက် ပြောနေတာပဲ။ မင်းသာ မင်းရဲ့ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နဲ့ မပျော်ရွှင်ဘူးလို့ ထင်ရင် ငါ မင်းကို နည်းနည်းလောက် ပြုပြင်ပေးလို့ရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါက သက်ရှိခန္ဓာကိုယ်တွေကိုတောင် လဲလှယ်နိုင်တာပဲ။ အဆီနည်းနည်းက ငါ့အတွက် ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။"

"ဘာလဲ။ နင် ခန္ဓာကိုယ်တွေတောင် ပြောင်းလဲနိုင်တာလား။ အဲ့ဒါ ဖြစ်နိုင်လို့လား။"

"ဟုတ်ပါတယ်လေ။ မင်း ပိုပြီးဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်ကြည့်ချင်လား။" ယန်ကျန့်က အနည်းငယ်ပြုံးလျက် ပြောသည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် အလောင်းကောင်များ ပေါင်းစပ်ချုပ်နှောင်ခြင်းကဲ့သို့သော အရာများကို တွေးတောမိပြီး တုန်လှုပ်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"အဲ့ဒါက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။ မလုပ်ချင်ဘူး။"

"နှမြောစရာပဲ။" ယန်ကျန့်က နောင်တရစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းက သူ၏ပခုံးကို မှီကာ မျက်တောင်ခတ်ရင်း သူမ ပြန်လည်စဉ်းစားသင့်သလားဟု တွေးတောနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့်၏ အကြိုက်များသည် မပြောင်းလဲသေးဘဲ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အသွင်အပြင်နှင့် သူ၏စံပြရည်းစားကြားတွင် ကြီးမားသော ကွာဟချက်တစ်ခု အမှန်တကယ် ရှိနေသည်။

"အား။ ငါ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။"

သူမသည် ရိုင်းစိုင်းသော အတွေးများဖြင့် လွင့်ပါသွားနေသည်ကို သိရှိပြီး ထိုသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည့် အရာများကို တွေးတောခြင်းမှ သူမကိုယ်သူမ လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ပြောင်းလဲခြင်း သို့မဟုတ် ထိုသို့သောအရာတစ်ခုခုကို သေချာပေါက် မဖြတ်သန်းလိုပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်ကုန်လွန်သည်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။

ယနေ့ညသည် ငြိမ်းချမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ တစ္ဆေပန်းချီကားသည် ကျောင်းအဆောင်အဆောက်အအုံတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ယခင်က ပျောက်ဆုံးမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ တစ္ဆေပန်းချီကား သတ်ဖြတ်မှုဖြစ်ရပ်များ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနိုင်သေးသည်။

"ငါ ပင်ပန်းနေပြီ။ မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ မင်း ဘာလို့ ဘတ်စကတ်ဘောအားကစားခန်းမကို လာခဲ့တာလဲ။ မင်း ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ မင်း ငါ့ကို စာတစ်စောင် ပို့လိုက်တယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ရှာတွေ့မှာမဟုတ်ဘူး။"

ခဏအကြာတွင် တတိယလူတစ်ဦး ဘတ်စကတ်ဘောအားကစားခန်းမတွင် ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် သူတို့နောက်မှ လိုက်ပြေးထွက်လာခဲ့သော လျိုဇီဖြစ်သည်။

လျိုဇီသည် အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေပြီး သူမ ပင်ပန်းနေသလား သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုက သူမကို လွှမ်းမိုးသွားသလား မရှင်းလင်းပေ။

"ငါ သူမရဲ့ဖုန်းကို ပိတ်ထားလိုက်တာ။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက လူဆီကလား ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေဆီကလား ဘယ်သူသိမှာလဲ။"

ယန်ကျန့်က ကြည့်ရှုသူများထိုင်ခုံများမှ ဘတ်စကတ်ဘောကွင်းပေါ်မှ လျိုဇီကို ကြည့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ကျွန်မက မေးရုံသက်သက်ပါ။"

ဝမ်ယွဲ့ကဲ့သို့ ယန်ကျန့်၏ မနှစ်သက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး သူမ လျင်မြန်စွာ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"လျိုဇီ တခြားသူတွေကော။ သူတို့ မင်းနဲ့အတူ မထွက်လာဘူးလား။"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက လျိုဇီတစ်ဦးတည်းကိုသာ တွေ့ပြီး အခြားအခန်းဖော်နှစ်ဦးကို မတွေ့သောအခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

"ဝမ်ယွဲ့နဲ့ စုန့်ယွိကျားလား။ သူတို့ အခုလောက်ဆို အိပ်နေလောက်ပြီ။ သူတို့က အခန်းထဲက ထွက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး။ ငါက ကြောက်လို့ အရင်ထွက်လာခဲ့တာ။"

လျိုဇီက ပြောသည်၊ သူ၏အသံသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်၊ သူ သူ၏သူငယ်ချင်းများကို စွန့်ပစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း လွတ်မြောက်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤသို့ကြားသောအခါ မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် ယန်ကျန့်ကို မသက်မသာဖြစ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့ ဒုက္ခရောက်မှာလားလို့ ရှင်ထင်လား။"

"ဒါကတော့ မူတည်တယ်။ တစ္ဆေပန်းချီကားက မင်းတို့အဆောင်ခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာမရှိဘူး။ သူတို့ ပန်းချီကားနဲ့ အချိန်ကြာကြာနေရင် ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်ခြေက သိသာထင်ရှားတယ်။ ဒါပေမဲ့…" ယန်ကျန့်က ခဏရပ်ပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း အဆောင်ထဲမှာ သိသာထင်ရှားတဲ့အချိန်ပမာဏတစ်ခု ဖြုန်းခဲ့ပြီး တစ္ဆေပန်းချီကားကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အခုထိတော့ မင်းကို အဲ့ဒါက မတိုက်ခိုက်သေးဘူး။ ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ္ဆေပန်းချီကားတစ်ခုမှ မပေါ်လာဘူး။"

"ငါ သူတို့ကို မစောင့်ရှောက်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်း ပစ်မှတ်မထားခံရဘူးဆိုတာကို အရင်ဆုံး သေချာအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို ဘတ်စကတ်ဘောအားကစားခန်းမကို ခေါ်လာခဲ့တာက ဒါက ဗလာဖြစ်ပြီး ကျယ်ဝန်းလို့ပဲ။ မင်းသာ ပစ်မှတ်ထားခံခဲ့ရရင် ငါ တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်ရတာ ပိုလွယ်လိမ့်မယ်။"

"ဒီလိုကိုး…" မြောင်ရှောင်ရှန်းက ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရောနှောနေသော စိတ်ခံစားမှုများကို ခံစားနေရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ယန်ကျန့် သူမကိုသာ ဤနေရာသို့ အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်ကို နားလည်သွားသည်။

သူသည် ကြာမြင့်စွာ ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေခဲ့ပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူသည် သူမ ဘေးကင်းလုံခြုံကြောင်း သေချာစေနေခဲ့သည်။

"ဒင်-ဒင်-ဒင်!"

ထိုစဉ် ဘတ်စကတ်ဘောအားကစားခန်းမတွင် ခေါင်းလောင်းတစ်လုံး မြည်ဟည်းလာသည်။

အားကစားခန်းမတွင်သာမက ကျောင်းတစ်ဝှမ်းမှ အဝေးမှ အခြားအဆောက်အအုံများမှလည်း အချက်ပေးသံများ စတင်မြည်ဟည်းလာသည်။

"မီးလောင်လို့လား။" လျိုဇီက ၎င်းသည် ကျောင်း၏ မီးဘေးအချက်ပေးသံဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုရန် အလျင်အမြန် ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ရှင်းလင်းစွာ မီးလောင်ခြင်းမဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏သတိပေးမီးများ ဖွင့်ထားသော ယာဉ်တန်းတစ်ခုသည် စိမ်းလန်းသော နေရာကို ဖြတ်ကျော်ကာ လူသွားလမ်းများပေါ်သို့ မောင်းနှင်ပြီး ဤနေရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူတို့ ရောက်လာပြီလား။"

သူ အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သူ ဖုန်းချပြီးကတည်းက ဆယ့်ငါးမိနစ်သာ ကုန်လွန်သေးသည်။

ဌာနချုပ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်သည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ အပြင်မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့အလုပ်ကို စတင်တော့မှာ။"