နဂါး အမဲလိုက်ခြင်း(2)

မုန်းတီးခံရခြင်း

ပိုင်စစ်၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းထဲတွင် ရှိနေသည့် သတ္တဗေဒလေ့လာသူတစ်ဦးက ပြတ်ပြတ်သားသားပြောလာခဲ့သည်။

[သာမန်ဖြူကောင်တွေက အဲလောက်အရွယ်အစားအထိ ကြီးထွားလေ့မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ဖြူကောင်တွေက လူတွေနဲ့လည်း နီးနီးကပ်ကပ်နေလေ့မရှိတတ်ဘူး၊ သူတို့က အရမ်း ကြောက်တတ်ပြီး နည်းနည်းလောက်လှုပ်ရင်တောင် လန့်ပြေးတတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းဖြစ်စဉ်ပဲ]

ကုကျစ်စုန့်သည်ကား တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းနှစ်ခုလုံးတွင် အကြိတ်အနယ်ဆွေးနွေးမှုများဖြစ်ပေါ်နေကြတာကို မသိချေ။ အကယ်၍  သူမ သိခဲ့ပါကလည်း ထူးမခြားနားစွာဖြင့်သာ ပြုံးနေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပိုင်စစ်၏ ဘေးမှ ဖြူကောင်ကြီးမှာ တောက်ဓမ္မပညာကို လေ့လာထားသော်လည်း ဝိဉာဉ်အဆင့်တွင်သာရှိနေသေးပြီး ‘မသေမျိုးမိသားစု’ ဟု ခေါ်ဆို၍ မရနိုင်သေးသည်ကို သူမ သိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ပိုင်စစ်၏အနားတွင် ရှိနေသည့်ဖြူကောင်မှာ မသေမျိုးမဟုတ်ခဲ့ဘဲ အစစ်အမှန် ‘အဖြူရောင်မသေမျိူး’ သည်ကား အခြားတစ်ယောက်ပင်ဖြစ်နေခဲ့ချေသည်။

သူမ ရွာထိပ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကာ ‘ဝိဉာဉ်ရေးရာ’ ဟူသည့် ပရိုဂရမ်အဖွဲ့ မှ စိုက်ထူထားသည့် အလံကို မြင်လိုက်ပြီးနောက် သူမမှာ နေရာမှန်ကို ရောက်လာသည်ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားခဲ့သည်။

ဖော့ရှီရွာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ‘လုံမေ့’ ၏ လေဝင်ပေါက်အနီးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

သူမ၏လက်ထဲမှာ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး  ထိုသံလိုက်အိမ်မြှောင်မှာ အကြောင်းမရှိပါဘဲ ရွာဂိတ်ဝအနားသို့ ပို၍နီးကပ်လာသည်တွင် သံလိုက်အပ်မှာ ပို၍ တုန်ခါလာလေဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤနေရာအနီးတစ်ဝိုက်ရှိ သံလိုက်ရပ်ဝန်းအား မမြင်နိုင်သည့် အရှိန်တစ်ခုခုက နှောင့်ယှက်နေသယောင်ပင်။

‘လုံခို’က ချီစွမ်းအင်ကို ဝါးမြိုကာ ဖုန်းရွှေရတနာဂူမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် အမှုန်အမွှားများကို အန်ထုတ်ပေးသည်ဟူသော အယူအဆရှိသည်။ သို့သော်လည်း ဤနေရာမှာကား ချီစွမ်းအင်က လည်ပတ်နေသော်ငြား  အင်မတန်နိမ့်ပါးလှသည်။

သူမ စူးစမ်းလေ့လာနေသည့် အချိန်ကို မစောင့်ဘဲ ရိုက်ကူးရေးအဖွဲ့ဝင်များက အရှေ့သို့တိုးလာကာ ပြောခဲ့ချေသည်။

“ပြိုင်ပွဲဝင် အမှတ် (၇) ကုကျစ်စုန့်၊ မင်းက ရွာအဝင်ကို အရင်ဆုံးရောက်တာဖြစ်လို့ ပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းအရ အမှတ်တစ်မှတ်ရပါတယ်၊

စောင့်ဆိုင်းတဲ့နေရာမှာ ခဏနားပြီး အခြားပြိုင်ပွဲဝင်များကို စောင့်ဆိုင်းပေးပါဦး၊ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေ လူစုံတာနဲ့ ရွာထဲကို ဝင်ရမှာပါ”

ကုကျစ်စုန့် ပရိုဂရမ်အဖွဲ့မှ ဆောက်ထားသည့် ယာယီတဲထဲကို ဝင်သွားလိုက်ပြီးနောက် ရွာဂိတ်ဝနားလေးတွင် ရွာသားတစ်ချို့ လှမ်းပြီးစပ်စုနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖွံ့ဖိုးတိုးတက်နေသည့် ခေတ်ကာလဖြစ်သော်ငြား တောင်ပေါ်မှ ရွာသားများသည် လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်၊ ရာစုနှစ်တွင် နေထိုင်နေကြသကဲ့သို့ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြဆဲဖြစ်ချေသည်။

အမျိုးသားများက ထမ်းပိုးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အမျိုးသမီးများကတော့ ဖုန်တက်နေသည်ထင်ရသည့် ခေါင်းပေါင်းကို ပေါင်းထားကြသည်။

တိတ်ဆိတ်ပြီး အသက်မဲ့နေသည်။ ဤသည်က ကုကျစ်စုန့်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည့် ထိုရွာအပေါ် ပထမဆုံး ထင်မြင်ချက်ပင်ဖြစ်သည်။

ဒါရိုက်တာလီချန်ဟဲက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ သူမ၏အနားသို့ တရွေ့ရွေ့နှင့် ရောက်လာခဲ့သည်။

“ကုတောက်ကျန့် ပီသပါတယ်၊ မင်းနံပါတ် (၁)ဖြစ်မယ်ဆိုတာကို ငါ ထင်ထားပြီးသားပဲ”

ကွမ်းကျစ်၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ကာ သူ့ကို သရဲများမြင်ရအောင် ကူညီပေးခဲ့ပြီးနောက်တွင် သူက ကုကျစ်စုန့်၏ လျှို့ဝှက်ပရိတ်သတ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရံဖန်ရံခါ အင်တာနက်ပေါ်တွင် ကုကျစ်စုန့်အကြောင်း မကောင်းရေးထားသည်ကို မြင်ပါက သူက လူမသိသည့်အကောင့်ဖြင့် ရန်တွေ့ကာပြန်လည် ဖြေရှင်းပေးတတ်သည်။

ထိုလူများက ကုတောက်ကျန့် ဘယ်လောက်ထိ အစွမ်းထက်သည်လဲဆိုသည်ကို မမြင်နိုင်သောကြောင့် ထိုစကားများကို ပြောရဲနေခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်။

သူက လေသံကို တိုးပြီး ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ကုတောက်ကျန့်၊ ဒီရွာထဲက လူတွေက နည်းနည်းထူးဆန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား? သူတို့မျက်လုံးတွေက ကြောက်ဖို့ ကောင်းတယ်လို့ ထင်ရသလိုပဲ?”

ကုကျစ်စုန့် : “???”

ဒါက ပရိဂရမ်အဖွဲ့ရွေးထားတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူးလား?”

လီချန်ဟဲက အိုးတို့အန်းတန်းဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ အင်တာနက်ပေါ်မှတဆင့် နေရာနဲ့ အကြောင်းအရာများကို ရှာဖွေကာရွေးချယ်စဥ် ဤဖော့ဖော့ရွာကို မတော်တဆတွေ့ခဲ့မိခြင်းဖြစ်သည်။

နယ်ခံလူအချို့မှ ထိုရွာတွင် ဖော့ဖော့တောင်၏ အစောင့်အရှောက်ဟု အမည်ခံထားသည့် အုပ်စုတစ်ခုရှိပြီး၊ သူတို့မှာ တောင်တွေထဲမှာသာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး လျှို့ဝှက်စွာနေထိုင်ကြသည်ဟု ပြောခဲ့ကြသည်။

အစီအစဉ်မစတင်ခင် ပရိုဂရမ်အဖွဲ့မှာ ဤရွာနေရာကိုတွေ့ရှိရန်အတွက် တောင်ထဲတွင် နှစ်ရက်ခန့် အချိန်ပေးပြီး ရှာဖွေခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးရှာတွေ့ပြီးနောက် ရွာ၏ ဩဇာအညောင်းဆုံးဖြစ်သည့် ‘အမေကြီး’ က သူတို့အား ရွာထဲတွင် လှည့်ပိတ်ပြီး ရိုက်ကူးခွင့်ပြုခဲ့သည်။ လီချန်ဟဲတစ်ယောက် ထိုအချိန်တွင် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သော်လည်း  လက်ရှိ သူတို့ရောက်လာချိန်တွင် ရွာသားတွေမှ သူတို့အား ထိုကဲ့သို့ ကြည့်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။

သိပ်မကြာခင်အချိန်တွင် ရှင်းယိချင်းက တတိ‌ယမြောက်အနေဖြင့် ရွာဂိတ်ဝသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့မှ အရင်စောင့်‌နှင့်နေသော ကုကျစ်စုန့်နှင့် ပိုင်စစ်အားမြင်လိုက်ရချိန်တွင်တော့ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ကာ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေပုံရသည်။

ပြိုင်ပွဲဝင် နံပါတ်(၉) ဟဲမီထူက လေးယောက်မြောက်ဖြစ်ပြီး နံပါတ် (၁၀) ရှီဟိုင်ဟုန်နှင့် နံပါတ်‌(၆) ဒေစီတို့က နေမဝင်ခင် အချိန်ကိုက်လောက်မှာ ရွာဂိတ်ဝသို့ ရောက်လာသည်။ ကျန်သည့် ပြိုင်ပွဲဝင်များကတော့ ပထမအဆင့်ကို ကျရှုံးသောကြောင့်  အမှတ်နုတ်ခံရတော့သည်။ 

[ပြိုင်ပွဲဝင် နံပါတ်(၃) ဘုန်းကြီးအိုကြီးက အတော်လေးစွမ်းမယ့်ပုံပေါ်ပေမယ့် သူက အောက်ဆုံးပဲ ခဏခဏရောက်သွားသလိုပဲ....]

[ရယ်ရလို့ သေတော့မယ်၊ ပြိုင်ပွဲဝင်နံပါတ် (၅)၊ လူချမ်းသာဒုတိယသားက ဒီကို ဟာသလာလုပ်ပြနေတာများလား၊ သူက အခြားရွာတွေကိုပြေးပြီး လမ်းပြလိုက်ရှာ‌နေတာ၊ သူ့ကို ဖော့ရှီရွာဆီကို ပို့ပေးရင် တောင်းသလောက်ပေးမယ်လို့ပြောနေတုန်းမှာ ပရိုဂရမ်အဖွဲ့နဲ့ တိုက်ရိုက်မိသွားတာပဲ]

[ဟိုပြိုင်ပွဲဝင်က ပိုလို့တော့ ရယ်ရသေးတယ်၊ ဘာလဲ..  သူက ဆင့်ခေါ်နိုင်တယ်ဆိုပြီး ဝိဉာဉ်နဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို လမ်းညွှန်ခိုင်းတာတဲ့၊ ပြီးတော့ တောင်ရဲ့ အခြားတစ်ဖက်ကို ရောက်သွားတော့တာပဲ]

တင်ဆက်သူလျို့: 

“ညနေ (၆)နာရီလည်း ထိုးပြီဆိုတော့ ကောင်းကင်ကလည်း မှောင်စပျိုးလာပြီ၊ အခုဆိုရင် ဖော့ရှီရွာရဲ့ ဝင်ပေါက်နေရာကို ပြိုင်ပွဲဝင်တွေ အားလုံး ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဝင်ရောက်လေ့လာဖို့အတွက် အသင့်ဖြစ်နေလောက်ပြီလို့ထင်ပါတယ်၊

သူတို့တွေ ရွာထဲမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်မှာလားဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော်တို့တွေ ဆက်ပြီးစောင့်ကြည့်ရအောင်”

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရွာပေါက်ဝတွင် ရပ်နေကြသည့် သက်လတ်ပိုင်းလူနှစ်ယောက်က ရွာ၏အဝင်တံခါးဝကို ဖွင့်လိုက်ကြသောကြောင့် ပြိုင်ပွဲဝင်များသည်လည်း ရွာထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

ရွာ၏ အခြေခံဆောက်တည်မှုမှာ ပြည့်စုံခြင်းမရှိချေ။ အိမ်အများစုမှာ ရွံ့စေးတစ်ထပ်အိမ်များသာ ဖြစ်ကြပြီး ပရိုဂရမ်အဖွဲ့ ဝင်လာချိန်တွင် ရွာသားများက အိမ်ပေါက်ဝ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှသော်လည်းကောင်း၊ ပြတင်းပေါက်မှလည်းကောင်း ချောင်းကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ခင်မင်ရင်းနှီးလိုသည့် အကြည့်မျိုးတော့ မဟုတ်ခဲ့ဘဲ၊ လူအများကို အနည်းငယ်လောက်ပင်  ကြောက်လန့်စေသည့် အကြည့်မျိုးသာ ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

ကုကျစ်စုန့်က သူမ၏လက်ထဲမှ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ညွှန်တံမှာ လုံးဝ ပျက်သွားသကဲ့ ချာချာလည်နေခဲ့ပြီ။

ဤရွာ၏ နိမိတ်ကောင်းမွန်သည့် ‘လုံခို’ နေရာမှ မြေသားမှာ မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေသည်ကို သူမ သတိထားလိုက်မိသည်။ အိမ်၏ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှ မြက်များသည်လည်း ကျိုးတိုးကျဲတဲဖြစ်နေပြီး ရွာသားများ၏ မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးများမှာ မြူဖုံးနေခဲ့ကာ အသက်မဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်မှာလည်း ထူးဆန်းလှသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် လက်မကို ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်ကာ စုပ်နေပြီး ရွဲ့စောင်းနေသော ကျစ်ဆံမြီးရှိကာ ပေကျံနေသည့် မျက်နှာလေးဖြင့် ကလေးမလေး တစ်ယောက်ရှိသည်။

သူမသည်ကား သူတို့ဆီသို့ တောက်ပသည့် မျက်လုံးများဖြင့်စိုက်ကြည့်နေသည့် ရွာသားအနည်းငယ်မှ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သူမက မိခင်ဖြစ်သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့ကာ ပရိုဂရမ်ဝန်ထမ်းများ ကိုင်ဆောင်ထားသော ကင်မရာကို စူးစမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။

“အမေ၊ အဲဒီ ပုံးအမည်းရောင်ကြီးက…”

သူမက အနီးကပ်ကြည့်လို‌သကဲ့သို့ ကင်မရာဆီသို့ လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်းပြောင်းသွားခဲ့ကာ ကလေးမလေးကို သူမ၏အနောက်သို့ ကပြာကယာ ပို့လိုက်ပြီး ‌ကလေးငယ်အား လက်ဖြင့် အားပြင်းပြင်းရိုက်နှက်တော့သည်။

“နင့်ကို အဲဒါတွေကို သွားကြည့်ရမယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောထားလို့လဲ ဟမ်!? ဘယ်သူက အဲဒီဘက်ကို ကြည့်ခိုင်းလို့လဲ? ပြောစမ်း!?”

ကလေးမလေးမှာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးသည်အထိ ရိုက်နှက်ခံနေရသောကြောင့် ပရိုဂရမ်အဖွဲ့သားများက တစ်ယောက်မျက်နှာကို တစ်ယောက် ကြည့်မိကြသည်။

လီချန်ဟဲ:

“ဟေး.. မုန့်နဲ့ အဆာပြေသရေစာ ယူလာတဲ့သူတွေ၊ နည်းနည်းလောက် ခွဲပေးလိုက်ကြ...”

သူ၏စကားမဆုံးလိုက်ခင်မှာပဲ အနောက်ဘက်အိမ်ထဲမှ လူတစ်ယောက်က အပြင်ဘက်က အသံများကိုကြားကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ငိုယိုနေသည့် သမီးဖြစ်နှင့် ကြောက်လန့်နေပုံပေါ်သော ဇနီးသည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူက ပရိုဂရမ်အဖွဲ့ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လာခဲ့ချေသည်။

သူ့၏ပုံစံက တစ်စုံတစ်ခုအား သဘောပေါက်သွားသည့်ပုံပင်။

‘မုန်းတီးခြင်း’ ဟူသောအမူအရာက သူ့၏မျက်နှာပေါ်တွင် အတိုင်းသားပေါ်လာကာ အပြင်ဘက်မှ ရောက်လာသည့်လူများနဲ့ ကင်မရာများဆီကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် တူကြီးတစ်ချောင်းကိုဆွဲကိုင်ကာ ပြေးလာ‌ခဲ့တော့သည်။

“မင်းတို့အပြင်က လူတွေ! ငါတို့ကို ဒုက္ခ‌ထပ်ပေးဖို့ ရောက်လာပြန်ပြီလား!!”

ထိုအမျိုးသားက ဒေသသံဝဲ‌ဝဲဖြင့် ပြောနေခြင်းဖြစ်သော်ငြား သူ၏လေသံမှတဆင့် အပြင်လူများကို အင်မတန် မုန်းတီးကြောင်း အားလုံးက အတိုင်းသားကြားနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် “ဘန်း”ခနဲ အက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ ကင်မရာတစ်ခု၏ မှန်ဘီလူးက တူဖြင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရတော့သည်။

လီချန်ဟဲနှင့် တခြားသူများက သူ့ကိုတားဆီးရန် အပြေးအလွှားရောက်လာခဲ့ကြပြီး လီချန်ဟဲ၏ မျက်လုံးများမှာ ပူပန်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်နေခဲ့သည်။

“ဟေ့လူ! ဘာလုပ်နေတာလဲ!?”

ဤကင်မရာက မည်မျှလောက်တန်ဖိုးရှိသည်လဲဟုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်သာသိပြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ပါလျှင် သူရင်ကွဲရလိမ့်မည်။

လက်ရှိတွင်တော့ လီချန်ဟဲတစ်ယောက် အလွန်နောင်တရနေချေပြီ။

ဤကဲ့သို့ဖြစ်မည့်အကြောင်းကိုသာ စောစော သိခဲ့ပါက ဖော့ဖော့တောင်၏ ဒဏ္ဍာရီအတွက်နှင့် ဤနေရာကို တကူးတကလာပြီး  ဒုက္ခခံနေမည်မဟုတ်ပါချေ။

ဘေးမှ အေးတိအေးစက်ကြည့်နေခဲ့သည့် ရွာသားများသည်လည်း ပရိုဂရမ်အဖွဲ့မှ လူများကို မနှစ်မြို့သည့် အမူအရာများဖြင့် ဝန်းရံလာကြသည်။

လူတစ်စုမှာ ရွာထဲသို့တောင် မဝင်ရသေးသော်လည်း ပြဿနာဖြစ်မည့် အရိပ်အယောင်ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သြရှရှအသံတစ်ခုက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“တော်လောက်ပြီ၊ ဘာပြဿနာတွေ ရှာနေတာလဲ!”

ရွာသားများအားလုံးက တစ်ဖက်မှလူကို မြင်တော့ တစ်ယောက်ပြီး‌တစ်ယောက် ခေါင်းညွတ်ကာ အရိုအသေပြုခဲ့ကြသည်။ ကင်မရာကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည့် အမျိုးသားကလည်း ရိုသေစွာ ခေါ်လာခဲ့သည်။

“အမေကြီး”

ကုကျစ်စုန့်က သူမ၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ကာ ရိုးရာဝတ်စုံနှင့်‌ ရွှေ၊ငွေ လက်ဝတ်ရတနာများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘွားအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအဖွားကြီးမှာ အရပ်ပုပြီး  ကိုယ်အနည်းငယ် ကိုင်းနေကာ သစ်သားတောင်ဝှေးကို အားပြုထားသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အရေပြားက သစ်ပင်ခြောက်တစ်ပင်၏ အခေါက်ကဲ့သို့ တွန့်ခေါက်နေခဲ့ပြီး ငွေရောင်ပြောင်လက်နေသည့် ဆံပင်ဖြူများကလည်း သူမ၏အသက်ကို ခန့်မှန်းနိုင်စေခဲ့သည်။

ကုကျစ်စုန့်ကို စိတ်ပူစေသည့်အချက်မှာ အဘွားအိုကြီး၏ မျက်နှာတွင် ဘဝလမ်းကြောင်းနှင့် ကံကြမ္မာကို မမြင်နိုင်သောကြောင့်ပင်။ ဤသည်မှာရုပ်လွန်ပညာတစ်ခုခုနှင့် ဖုံးအုပ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ထိုအဘွားအိုသည် ‘မှော်ဆရာမ’တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မကြာခင်က အမျိုးသားမှာတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ပြီး ပရိုဂရမ်အဖွဲ့ဘက်သို့ လက်ညိုးတစ်ထိုးထိုးဖြင့် ဒေသသိယဘာသာစကားဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း အဘွားအိုက တောင်ဝှေးကို ဆောင့်ချလိုက်ကာ ပြတ်သားစွာ တားဆီးလိုက်သည်။

“ဒီလောက်တောင် ဒေါသတယ်ကြီး‌ချင်နေတာ မင်းက နိမိတ်ကောင်းတဲ့ အချိန်ကို လွဲချင်‌နေတာလား!?”

သူမက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို အေးစက်စက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်သူတို့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ မန်ဒရင်းဘာသ်စကားဖြင့် ပြောင်းပြောလာချေသည်။

“မင်းတို့တွေ ရိုက်ကူးရေးလုပ်ဖို့လာတာလား?  ဝင်လာခဲ့ကြလေ”

လီချန်ဟဲက သူ၏ပျက်စီးသွားသည့် ကင်မရာမှန်ဘီလူးအတွက် လျော်ကြေးတောင်းချင်နေသေးသော်ငြား ပတ်ပတ်လည်ဝိုင်းနေသည့် ရွာသားများကို ကြည့်ရင်း ခါးသက်သက်နှင့်သာ ပြန်လည်မြိုချလိုက်ရသည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ရှုနေသူများကလည်း ထိုဖြစ်ရပ်ကို မြင်ကာ အံ့ဩထိတ်လန့်နေခဲ့ကြသည်။

[ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ရုတ်တရက်ကြီး ပြေးလာပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိ ထရိုက်တာပဲ! တကယ်လို့ လူကိုသာ ထိခိုက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ပရိုဂရမ်အဖွဲ့က ဒီလိုနေရာကို ဘယ်လိုများ ရွေးလိုက်တာပါလိမ့်!]

[ရွာထဲက လူတွေကို ကြည့်ရတာ ခံစားချင်သိပ်မကောင်းဘူး၊ ဆင်းရဲတဲ့ တောင်ကြားမြစ်ကြားတွေမှာ ပြဿနာကောင်တွေက ရှိနေတတ်တာပဲ! ]

**